LSD – Reaching Moksha: Fractallic Consciousness
Locatie: Thuis
Drug: LSD (1 Shiva zegel)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Ready to blow my mind wide open!
Personen: 1
Sitters: 0
Tijd van inname: 11:10u, 05/02/2008
Duratie: 10-11 uur.
Voor de inname
Ik keek er al lang naar uit. Heel de examenperiode lang. Mijn komende trip ging in mijn eentje worden, want ik ben van mening dat je er zo veel meer uit haalt. Ik zat wel nog met een twijfel: Paddo’s of LSD? Paddo’s had ik al eens alleen gedaan, maar LSD nog niet. Dus ik koos voor de LSD. Men volgende paddotrip zal er eentje worden van eigen kweek!
Het was gepland voor op de maandag, het ging redelijk weer zijn, en mijn broer ging samen met een vriend ook trippen, dus kon ik, moest ik er nood aan hebben, eens bij hen gaan. Maar door een domme fout is dat plan dus in het water gevallen. We hadden namelijk twee zegels gekocht, waarbij men broer er nog één gratis kreeg voor zijn verjaardag. Ik vertrouw die mensen blindelings, dus vond ik het niet nodig de zegels na te checken. Dit had ik beter wel gedaan, want thuis aangekomen zagen we dat we maar twee zegels hadden. Blijkbaar was die 3de gratis zegel vergeten. Na even nadenken heb ik besloten dat mijn broer die zegels kon houden, en ik wel nog één ging lenen bij een vriend, die die al enige tijd had liggen. Ik vreesde wel voor de sterkte van deze zegel, ik dacht dat hij misschien al verminderd was van kracht, en te zwak ging zijn voor wat ik wou bereiken. Blijkbaar niet dus
Hierdoor was het wel niet meer mogelijk voor mij om te trippen op maandag, en is het dinsdag geworden.
Een gesprek over geloof
Ik was van plan om vroeg op te staan zodat ik in de avond ongeveer uitgetript was en kon eten samen met mijn ouders, maar na een telefoontje van mijn moeder moest ik blijkbaar nog iets gaan ophalen ergens. Om een lang verhaal kort te maken heb ik de zegel uiteindelijk pas kunnen nemen rond 11:10u. Naar drugsforum.nl gesurfd, en daar enkele berichtjes gepost zodat ik de tijd van inname zeker niet vergat. Nog géén tien minuten na inname ging de bel. Men broer ging open doen en het leek of hij in gesprek was met iemand, dus ik ging eens kijken. Het bleek een Jehova getuige te zijn, en mijn broer was aan het uitleggen dat hij vrijzinnig was en dus niet geloofde in een ‘schepper’, waarop de vrouw vroeg “waarom ben je vrijzinnig en wat houd dat in?” Mijn broer stamelde wat dat hij dat geleerd had op school dus ben ik mij maar bij het gesprek gaan voegen. Ik dacht, nu een gesprek met een Jehova getuige tijdens het opkomen van mijn LSD, geniaal! Dus ik er naartoe, mij voorgesteld, en enkele vragen gesteld. We hebben denk ik bijna een uur bezig geweest over hoe ik het moeilijk vind om te geloven in een ‘schepper’,laat staan een schepper die om de mensheid geeft, en hoe je blindelings kunt vertrouwen op een boek, dat samengesteld is door mensen en al genoeg is aangepast geweest. We hebben het ook gehad over creationisme en Darwin, over sex voor het huwelijk, enz.... Ik herinner me nog goed dat ze de mens vergeleek met een machine die nieuw was, en dat die in het begin van de creatie van de mens nog perfect werkte, en daarmee dus de mens langer leefde (tot 1000 jaar!), maar dat die machine nu al aan het verslijten was en dus veel minder lang leefde. Ik vond het maar een rare vergelijking die niet echt gepast is. Hoe langer het gesprek duurde, hoe moeilijker het werd om mij t concentreren, ik voelde de LSD al goed stromen door m'n lichaam en de kleuren in de achtergrond begonnen al te schitteren. Ook mijn lichaam begon anders aan te voelen, dus ik besloot maar het gesprek te eindigen, want door de concentratieproblemen ging er toch niet veel zinnigs meer uitkomen. We kregen nog 2 boekjes mee en zeiden elkaar gedag.
Aanschouwing van het 'Fractallic Consciousness'
Nadat we de deur dicht hadden gedaan moest ik en men broer wel lachen met zo een conservatieve geloofsbeleving. Toch heb ik er langs een kant ook medelijden mee, want misschien heeft niemand hen beter geleerd, of is het er ingestampt door middel van indoctrinatie. Men broer vond het ook wel grappig dat ik tijdens het opkomen ermee gaan praten ben. Ik besloot om naar de computerkamer te gaan en daar men reis te laten beginnen. Ik wou er comfortabel kunnen liggen dus heb ik het logeerbed van mijn kamer gehaald en in de computerkamer geplaatst. Ook stak ik wat Lotus-wierook aan en maakte ik een playlist met Mystery of the Yeti Part I en Part II. Vervolgens zette ik de G-Force visualizer op fullscreen en legde me achterover op het bed, klaar voor wat er komen zou.
De visualizer gaf prachtige beelden weer. Velden met fractals, flashende lijnen, spiralen, ... Heel mooi om naar te kijken! De muziek klonk ook echt heel prachtig. Diepe klanken, natuurgeluiden, chanting, psychedelische geluiden, psytrance beats, ... Echt prachtig! De muziek zoog me volledig op. Ik lag op het bed en begon na te denken over de geloofsbeleving van die Jehova getuige. Een schepper... Waarom zou er een volmaakte God zijn die zo boven de mensen staat, en er toch om geeft? Dat idee klinkt gewoon absurd. Ik voelde me wegdrijven naar iets groter, hoger. Ik begon ook steeds harder te trippen en mijn gedachtegang ging sneller en sneller. De muziek was als een rivier die opwaartse stroom had, en mijn gedachten waren het bootje waar ik inzat. Het tempo werd sneller en sneller... Mijn bewustzijn werd zich meer en meer bewust van een collectiever, groter geheel dat zich hoger bevond. Het liet me denken aan Spinoza’s pantheïsme, maar dan niet als een substantie, maar eerder als een fractal, die blijft voortvloeien, en waar wij slechts een onderdeel van zijn. Ik flitste naar cellulair niveau, zoomde in tot moleculair niveau, en zoomde dan weer uit tot zelfs boven mijn bewustzijn, en nóg hoger! Toen had ik zicht op wat leek een groot deel van het volledige plaatje: Het grote, ene, volmaakte, collectieve bewustzijn, opgebouwd uit wat leek als vloeiende fractalslingers, die op zich ook weer bestonden uit vloeiende fractalslingers (aja, want zo werkt een fractal) Deze lager/dieper gelegen fractals die voortvloeide uit het grotere deel, waren individuele bewustzijnsentiteiten, je zou ze kunnen omschrijven als onze zielen, verwerkt in het grotere geheel. Op dit punt had ik trouwens ook geen besef meer van mijzelf. Mijn zicht bevond zich namelijk boven mezelf, moeilijk om uit te leggen, maar ik denk dat sommige me wel zullen begrijpen, zeker de mensen die hetzelfde al meegemaakt hebben. Dit gedeelte gebeurde in stukken denk ik trouwens, want ik herinner me ook dat ik af toe mijn aandacht richtte op Lucy, onze kat. Zij lag rustig mee te genieten van de muziek en zat te staren naar de visualizer. Het leek soms wel of ze ook aan het trippen was. Dat was wel fijn, want zo had ik toch precies nog een medereisgenoot, men Acid Queen, zoals ik ze noemde tijdens de trip
Heldere intermissie vol ideeën
Toen de twee uur zalige muziek gedaan was, vond ik het tijd om eens even tot rust te komen. Ik nam mijn roldoosje en ging naar de kamer van mijn broer. Toen ik binnenkwam zei mijn broer op een verveelde toon “Ah toch nog.” Alsof ik een verplichting had om naar hem te komen. Ik vroeg wat hij daar mee bedoelde, en hij zei dat hij zichzelf verveelde en dat hij wou smoren. Ik kon er niet aan uit. Ik snapte het niet. Hoe kun je je nu vervelen in een vakantie? Je hebt alle tijd vrij voor jezelf, je kan doen wat je wilt. Je kan vrienden uitnodigen, naar vrienden gaan, boeken lezen! Of gewoon wat nadenken over bepaalde zaken, of naar muziek luisteren. Dat was nog iets wat ik raar vind, muziek wordt ondergewaardeerd. Mensen kijken met hun volle aandacht naar een film, maar zelden luisteren ze met volle aandacht naar muziek. Normale dingen worden vreemd tegenwoordig, zoals wandelen, je ziet mensen zelden wandelen, of ik kijk er gewoon naast. Om terug te komen op verveling. Ik kon me verveling echt niet inbeelden, wat een vreemd verschijnsel! Ondertussen had ik al een poging ondernomen voor het rollen van een joint, en vloekend waarom ik nooit mijn joints op voorhand rol. Ik liet het mijn broer dus maar doen, want mijn handen trilde te hard. Ondertussen Buddha-Bar opgezet. Toen de joint gerold was vroeg mijn broer hoe ik me voelde. Ik zei dat ik al goeie visuals had, dat het al goed aan het werken was. Ik voelde me enorm ontspannen en mijn hoofd stond wijd open. Om dit aan mijn broer duidelijk te maken surfte ik naar youtube, zocht naar een willekeurig filmpje van LSD en opende het in volledig scherm. Ik opende de video roaming modus (zelf uitgevonden, ik weet niet hoe het officieel noemt.) Zo ervaarde ik men gedachtewereld. Je hebt een idee, en er ontstaan plotseling weer nieuwe ideeën rond, en dan kies je er één en ontstaan er weer nieuwe rond, enz. enz.... Ik omschrijfde het ook alsof dat mijn bewustzijn een doek was met gaatjes, met aan de ene kant alles wat er mogelijk bewust van te worden is, en aan de andere kant je besef, wat je ervaart. De LSD zorgde ervoor dat die gaatjes in het doek groter worden, en met andere gaten fuseren tot één groter gat, waardoor je een grotere gegevensstroom naar je besef binnen stroomt.
Verder hebben we nog wat gepraat over vanalles, en dat ik op die moment wel weer eens met die Jehova getuige wou praten, omdat ik nu redelijk duidelijk en helder kon nadenken over die dingen en naar aanleiding van wat ik dernet had meegemaakt.
Trippy Visions
Ik ben daarna terug naar de computerkamer gegaan en ben ik wat gaan surfen op het internet, o.a. het eyecandy topic op Drugsforum.nl . Ik vond het maar stil in de kamer, dus zette ik het album Nothing Lasts van Shpongle op. Al vlug was ik afgeleid van de computer en zonk in in de muziek weg. Het bed stond er nog altijd, dus ging ik me er terug opleggen. Ik zat wat te staren naar het plafond, waar allemaal huisjes en boompjes en appels opstaan. Een erg trippy behang moet ik zeggen, het is niet de eerste keer dat ik het zag bewegen. De computerkamer was vroeger een kinderkamer, daarmee het kinderbehang.
Ik zag alle prentjes erop bewegen, ze draaiden rond in patronen, ze cirkelden, ze kronkelden in slangen, het bewoog allemaal. Toen ik me zelf er in liet wegzakken werden de visuals zo erg dat heel mijn gezichtsveld begonnen te schudden, maar echt hard. Het was alsof heel de kamer van een berg aan het rollen was! Was wel indrukwekkend! Vanaf het nummer Periscopes of Consciousness begon werd ik helemaal opgezogen in de muziek, hier heb ik vele persoonlijke gedachtestromen gehad, waaronder één dat ik mensen moet vinden, mensen zoals mij. Ik zag mijzelf in een visioen in een soort van commune, het was in de natuur, met tenten enzo. Ik zag verschillende scènes na elkaar, telkens dat iemand anders of soms dezelfde persoon mij iets aan het leren was. Zoals djembé spelen en tenten opzetten. Ook kreeg ik enkele confronterende zaken van mezelf voorgeschoteld. Ik heb namelijk de indruk dat mijn afgelopen examens niet zo schitterend verlopen zijn, tijdens ik er wel m’n best voor gedaan had. Op die moment voelde ik alsof ik het aan het verprutsen was, ik beter m’n best moet doen, meer zelfdiscipline kweken. Of ik het misschien gewoon niet aankan, wat ik anders moet gaan doen, wat ik later ga doen? .. Niet zo aangename gedachtes allemaal, maar ook geen onbekende. Ik moet hier een oplossing voor vinden. Maar de trip gaat door en mijn focus valt op de muziek. Feesttrompetten! Ik ga helemaal op in het liedje The Stamen Of The Shaman en ik kijk uit naar het goa feest waar ik binnen enkele dagen naartoe ga, en kom helemaal in een feeststemming. Op die moment verlangde ik wel naar een vrouwelijke tripgenote, ik wil nog eens liefde voelen in combinatie met LSD, en genieten van elkaars aanwezigheid, maarjah, ik ben nu eenmaal single. Daar mag wel eens verandering inkomen. Verder heb ik tot het eind van het album liggen trippen op de muziek en speelde ik met de visuals.
Quest for Creativity
Ik besluit iets te gaan doen. Ik heb zin om creativiteit te uiten. Ik voel me als een bom vol creatieve energie die ik moet uiten, want het is teveel om in m’n lichaam te houden. Ik begin wat te dolen op internet en kom een fractal programma tegen: Apophysis 2.02. Ik download, installeer en start het op. Het schijnt simpel te zijn. Ik begin op wat knopjes te drukken en af en toe veranderd er iets, maar ik heb geen idee wat ik doe. Ik blijf heel even verder prutsen en open uiteindelijk het help bestand. Daar geraak ik niets wijzer uit en besluit het nog maar eens poging te geven als ik nuchter ben. De creativiteit zit nog altijd in mij vast, dus besluit ik iets te tekenen. Ik neem stift, potlood en papier en begin eraan. Ik teken voor een tijdje en kom tot de conclusie dat ik niet kan tekenen. Ik begin gefrustreerd te raken door het feit dat ik mijn creativiteit niet kan uiten. Ik denk na aan wat ik eventueel wel kan doen om het te uiten, maar ik kan echt op niets komen. Dit vind ik wel enorm klote en een tekort aan mezelf. Ik moet iets vinden om mijn creativiteit te uiten. Misschien is het schrijven? Dat vind ik wel tof, maar lastig om eraan te beginnen. Ik heb dat precies met meerdere dingen, misschien moet ik hier ook maar eens aan werken.
De storm boven het land van verderf
Het is nu 18uur, 7uur na inname. Ik besluit om een wandeling te maken. Ik kan niet heel mijn trip binnen zitten, the outside world is calling for me! Het is wel jammer dat het al donker aan het worden is en het er regenachtig uitziet. Toch besluit ik het te doen en begin met het rollen van een joint. Ondertussen Porcupine Tree opgezet, echt prachtig gewoon, hun muziek laat me telkens weer opnieuw verbazen. Na wat prutsen is de joint gerold, verwittig ik mijn broer van mijn vertrek en leen zijn oortjes zodat ik muziek kan luisteren. Net buiten zie ik nog m’n ouders thuiskomen. Ik was al wat verder dan de oprit, dus ben ik door gewandeld. Door de oortjes klonk Explosions in the Sky Live at La Guinguette Pirate. Er zat wel veel veel ruis op wat ik wel spijtig vond. Ik was nog geen minuut buiten en de zachte regen veranderde in een stortbui vanjewelste. Ik heb daar even staan twijfelen voor terug naar binnen te gaan, maar mijn drang naar de buitenlucht was groter dan de drang om te schuilen, dus ben ik maar blijven wandelen. Ik vond het wel een aparte ervaring, het is al een hele tijd geleden dat ik in de gietende regen een wandeling gemaakt heb. Het gevoel van de vallende regendruppels op mijn hoofd gaf een gevoel van connectie met de natuur, wat ik wel aangenaam vond. Het voelde lekker koel en verfrissend aan. Ik merkte al vlug de destructie op van de mens op de natuur. Vroeger woonde ik in een bos, nu is het al een wijk geworden. Echt enorm zonde. Elk stukje overblijvend bos wordt nu verkaveld.. Plaatsen waar ik vroeger als kind speelde, of zelfs zo lang nog niet geleden. Enkele jaren geleden kwam ik hier nog voor de rust van het bos. Nu lopen er straten doorheen stukjes bos, klaar om gekapt te worden. Ik herinner me dat k nog een joint bij had. De regen was even gestopt dus ik besloot hem op te steken. De muziek had ik ondertussen al uitgedaan omdat het meer gekraak was dan muziek. Ik wandelde verder en keek omhoog. Daar zag ik de prachtige structuren van de bomen en de kleurengloed van de lucht! Dat was echt prachtig, ik had spijt dat ik mijn camera niet mee had. De LSD werkte nog altijd, want de kleuren waren nog versterkt en de structuur van de takken was echt heel fijn. Mijn gedachtegang was ook nog altijd aan het racen. Toen ik terug thuiskwam bleek het dat ik niet zo lang buiten ben geweest, tijdens ik toch dacht dat ik zeker bijna een uur buiten zat. Ik heb m’n haar afgedroogd en ben op mijn kamer gaan liggen, met de lichten uit en Porcupine Tree die door de kamer klinkt. Mijn moeder wist dat ik niet ging mee eten, dus daar hoefde ik me al geen zorgen om te maken. Ik heb zo zeker nog een uur ofzo liggen genieten van de muziek en de toch al zwaar geminderde CEVs . Daarna had ben heb ik nog met men broer een restje van de joint die ik buiten opgestoken had opgesmoord.
Across The Universe and back into the Body
Nadat dat op was, heb ik besloten om mijn trip te laten uitbollen door te kijken naar een film. Across The Universe , een musical die de 60’s in beeld brengt met muziek van The Beatles. Ik vond het een mooie film, sommige liedjes waren erg goed gebracht, en het verhaal is ook wel heel mooi vind ik. Ik ben er wel van overtuigt dat niet iedereen dit een goeie film zal vinden, je moet er wel voor zijn denk ik. Toch een aanrader!
Toen de film gedaan was was de LSD ook uitgewerkt. Wel deden al mijn spieren pijn. Ik voelde me alsof ik uit mijn lichaam was getrokken en er terug in gekatapulteerd was. Men hoofd voelde aan alsof het enorm had gepresteerd vandaag, dus ik besloot mijn dag af te ronden en ging nog enkele afleveringen van Berserk zien, een anime serie, vergezelt met de laatste joint. Ik was echt kapot en nog te overdonderd om over mijn ervaring te spreken, dus ben ik maar direct gaan slapen. De dag erna was ik volledig uitgerust en heel goed gezind. Ik had het gevoel alsof ik nieuwe kennis had opgedaan en klaar om met de dingen die ik gezien en meegemaakt heb te gaan werken. Ik vond het ene heel leerrijke trip! En wondermooi natuurlijk! De fractal art is echt zo iets typisch aan LSD, en zo wonderbaarlijk, dat je LSD als een kunstwerk kunt beschouwen vind ik.
Ik vraag me echter ook af of ik nu een ego-death heb meegemaakt. Ik heb men gevoel van zelf op een moment volledig verloren, maar ik ervaarde het niet als mijn ego dat stierf, maar eerder gewoon oploste en daarna zachtjes terugkwam. Mja, hoe het noemt maakt eigenlijk niet uit veronderstel ik, het is de ervaring dat telt.
Bedankt om te lezen, ik hoop dat je ervan genoten hebt, en het wat deftig geschreven is. Laat me weten wat je ervan vond!
Argulas
Locatie: Thuis
Drug: LSD (1 Shiva zegel)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Ready to blow my mind wide open!
Personen: 1
Sitters: 0
Tijd van inname: 11:10u, 05/02/2008
Duratie: 10-11 uur.
Voor de inname
Ik keek er al lang naar uit. Heel de examenperiode lang. Mijn komende trip ging in mijn eentje worden, want ik ben van mening dat je er zo veel meer uit haalt. Ik zat wel nog met een twijfel: Paddo’s of LSD? Paddo’s had ik al eens alleen gedaan, maar LSD nog niet. Dus ik koos voor de LSD. Men volgende paddotrip zal er eentje worden van eigen kweek!
Het was gepland voor op de maandag, het ging redelijk weer zijn, en mijn broer ging samen met een vriend ook trippen, dus kon ik, moest ik er nood aan hebben, eens bij hen gaan. Maar door een domme fout is dat plan dus in het water gevallen. We hadden namelijk twee zegels gekocht, waarbij men broer er nog één gratis kreeg voor zijn verjaardag. Ik vertrouw die mensen blindelings, dus vond ik het niet nodig de zegels na te checken. Dit had ik beter wel gedaan, want thuis aangekomen zagen we dat we maar twee zegels hadden. Blijkbaar was die 3de gratis zegel vergeten. Na even nadenken heb ik besloten dat mijn broer die zegels kon houden, en ik wel nog één ging lenen bij een vriend, die die al enige tijd had liggen. Ik vreesde wel voor de sterkte van deze zegel, ik dacht dat hij misschien al verminderd was van kracht, en te zwak ging zijn voor wat ik wou bereiken. Blijkbaar niet dus
Hierdoor was het wel niet meer mogelijk voor mij om te trippen op maandag, en is het dinsdag geworden.Een gesprek over geloof
Ik was van plan om vroeg op te staan zodat ik in de avond ongeveer uitgetript was en kon eten samen met mijn ouders, maar na een telefoontje van mijn moeder moest ik blijkbaar nog iets gaan ophalen ergens. Om een lang verhaal kort te maken heb ik de zegel uiteindelijk pas kunnen nemen rond 11:10u. Naar drugsforum.nl gesurfd, en daar enkele berichtjes gepost zodat ik de tijd van inname zeker niet vergat. Nog géén tien minuten na inname ging de bel. Men broer ging open doen en het leek of hij in gesprek was met iemand, dus ik ging eens kijken. Het bleek een Jehova getuige te zijn, en mijn broer was aan het uitleggen dat hij vrijzinnig was en dus niet geloofde in een ‘schepper’, waarop de vrouw vroeg “waarom ben je vrijzinnig en wat houd dat in?” Mijn broer stamelde wat dat hij dat geleerd had op school dus ben ik mij maar bij het gesprek gaan voegen. Ik dacht, nu een gesprek met een Jehova getuige tijdens het opkomen van mijn LSD, geniaal! Dus ik er naartoe, mij voorgesteld, en enkele vragen gesteld. We hebben denk ik bijna een uur bezig geweest over hoe ik het moeilijk vind om te geloven in een ‘schepper’,laat staan een schepper die om de mensheid geeft, en hoe je blindelings kunt vertrouwen op een boek, dat samengesteld is door mensen en al genoeg is aangepast geweest. We hebben het ook gehad over creationisme en Darwin, over sex voor het huwelijk, enz.... Ik herinner me nog goed dat ze de mens vergeleek met een machine die nieuw was, en dat die in het begin van de creatie van de mens nog perfect werkte, en daarmee dus de mens langer leefde (tot 1000 jaar!), maar dat die machine nu al aan het verslijten was en dus veel minder lang leefde. Ik vond het maar een rare vergelijking die niet echt gepast is. Hoe langer het gesprek duurde, hoe moeilijker het werd om mij t concentreren, ik voelde de LSD al goed stromen door m'n lichaam en de kleuren in de achtergrond begonnen al te schitteren. Ook mijn lichaam begon anders aan te voelen, dus ik besloot maar het gesprek te eindigen, want door de concentratieproblemen ging er toch niet veel zinnigs meer uitkomen. We kregen nog 2 boekjes mee en zeiden elkaar gedag.
Aanschouwing van het 'Fractallic Consciousness'
Nadat we de deur dicht hadden gedaan moest ik en men broer wel lachen met zo een conservatieve geloofsbeleving. Toch heb ik er langs een kant ook medelijden mee, want misschien heeft niemand hen beter geleerd, of is het er ingestampt door middel van indoctrinatie. Men broer vond het ook wel grappig dat ik tijdens het opkomen ermee gaan praten ben. Ik besloot om naar de computerkamer te gaan en daar men reis te laten beginnen. Ik wou er comfortabel kunnen liggen dus heb ik het logeerbed van mijn kamer gehaald en in de computerkamer geplaatst. Ook stak ik wat Lotus-wierook aan en maakte ik een playlist met Mystery of the Yeti Part I en Part II. Vervolgens zette ik de G-Force visualizer op fullscreen en legde me achterover op het bed, klaar voor wat er komen zou.
De visualizer gaf prachtige beelden weer. Velden met fractals, flashende lijnen, spiralen, ... Heel mooi om naar te kijken! De muziek klonk ook echt heel prachtig. Diepe klanken, natuurgeluiden, chanting, psychedelische geluiden, psytrance beats, ... Echt prachtig! De muziek zoog me volledig op. Ik lag op het bed en begon na te denken over de geloofsbeleving van die Jehova getuige. Een schepper... Waarom zou er een volmaakte God zijn die zo boven de mensen staat, en er toch om geeft? Dat idee klinkt gewoon absurd. Ik voelde me wegdrijven naar iets groter, hoger. Ik begon ook steeds harder te trippen en mijn gedachtegang ging sneller en sneller. De muziek was als een rivier die opwaartse stroom had, en mijn gedachten waren het bootje waar ik inzat. Het tempo werd sneller en sneller... Mijn bewustzijn werd zich meer en meer bewust van een collectiever, groter geheel dat zich hoger bevond. Het liet me denken aan Spinoza’s pantheïsme, maar dan niet als een substantie, maar eerder als een fractal, die blijft voortvloeien, en waar wij slechts een onderdeel van zijn. Ik flitste naar cellulair niveau, zoomde in tot moleculair niveau, en zoomde dan weer uit tot zelfs boven mijn bewustzijn, en nóg hoger! Toen had ik zicht op wat leek een groot deel van het volledige plaatje: Het grote, ene, volmaakte, collectieve bewustzijn, opgebouwd uit wat leek als vloeiende fractalslingers, die op zich ook weer bestonden uit vloeiende fractalslingers (aja, want zo werkt een fractal
) Deze lager/dieper gelegen fractals die voortvloeide uit het grotere deel, waren individuele bewustzijnsentiteiten, je zou ze kunnen omschrijven als onze zielen, verwerkt in het grotere geheel. Op dit punt had ik trouwens ook geen besef meer van mijzelf. Mijn zicht bevond zich namelijk boven mezelf, moeilijk om uit te leggen, maar ik denk dat sommige me wel zullen begrijpen, zeker de mensen die hetzelfde al meegemaakt hebben. Dit gedeelte gebeurde in stukken denk ik trouwens, want ik herinner me ook dat ik af toe mijn aandacht richtte op Lucy, onze kat. Zij lag rustig mee te genieten van de muziek en zat te staren naar de visualizer. Het leek soms wel of ze ook aan het trippen was. Dat was wel fijn, want zo had ik toch precies nog een medereisgenoot, men Acid Queen, zoals ik ze noemde tijdens de trip Heldere intermissie vol ideeën
Toen de twee uur zalige muziek gedaan was, vond ik het tijd om eens even tot rust te komen. Ik nam mijn roldoosje en ging naar de kamer van mijn broer. Toen ik binnenkwam zei mijn broer op een verveelde toon “Ah toch nog.” Alsof ik een verplichting had om naar hem te komen. Ik vroeg wat hij daar mee bedoelde, en hij zei dat hij zichzelf verveelde en dat hij wou smoren. Ik kon er niet aan uit. Ik snapte het niet. Hoe kun je je nu vervelen in een vakantie? Je hebt alle tijd vrij voor jezelf, je kan doen wat je wilt. Je kan vrienden uitnodigen, naar vrienden gaan, boeken lezen! Of gewoon wat nadenken over bepaalde zaken, of naar muziek luisteren. Dat was nog iets wat ik raar vind, muziek wordt ondergewaardeerd. Mensen kijken met hun volle aandacht naar een film, maar zelden luisteren ze met volle aandacht naar muziek. Normale dingen worden vreemd tegenwoordig, zoals wandelen, je ziet mensen zelden wandelen, of ik kijk er gewoon naast. Om terug te komen op verveling. Ik kon me verveling echt niet inbeelden, wat een vreemd verschijnsel!
Ondertussen had ik al een poging ondernomen voor het rollen van een joint, en vloekend waarom ik nooit mijn joints op voorhand rol. Ik liet het mijn broer dus maar doen, want mijn handen trilde te hard. Ondertussen Buddha-Bar opgezet. Toen de joint gerold was vroeg mijn broer hoe ik me voelde. Ik zei dat ik al goeie visuals had, dat het al goed aan het werken was. Ik voelde me enorm ontspannen en mijn hoofd stond wijd open. Om dit aan mijn broer duidelijk te maken surfte ik naar youtube, zocht naar een willekeurig filmpje van LSD en opende het in volledig scherm. Ik opende de video roaming modus (zelf uitgevonden, ik weet niet hoe het officieel noemt.) Zo ervaarde ik men gedachtewereld. Je hebt een idee, en er ontstaan plotseling weer nieuwe ideeën rond, en dan kies je er één en ontstaan er weer nieuwe rond, enz. enz.... Ik omschrijfde het ook alsof dat mijn bewustzijn een doek was met gaatjes, met aan de ene kant alles wat er mogelijk bewust van te worden is, en aan de andere kant je besef, wat je ervaart. De LSD zorgde ervoor dat die gaatjes in het doek groter worden, en met andere gaten fuseren tot één groter gat, waardoor je een grotere gegevensstroom naar je besef binnen stroomt.Verder hebben we nog wat gepraat over vanalles, en dat ik op die moment wel weer eens met die Jehova getuige wou praten, omdat ik nu redelijk duidelijk en helder kon nadenken over die dingen en naar aanleiding van wat ik dernet had meegemaakt.
Trippy Visions
Ik ben daarna terug naar de computerkamer gegaan en ben ik wat gaan surfen op het internet, o.a. het eyecandy topic op Drugsforum.nl . Ik vond het maar stil in de kamer, dus zette ik het album Nothing Lasts van Shpongle op. Al vlug was ik afgeleid van de computer en zonk in in de muziek weg. Het bed stond er nog altijd, dus ging ik me er terug opleggen. Ik zat wat te staren naar het plafond, waar allemaal huisjes en boompjes en appels opstaan. Een erg trippy behang moet ik zeggen, het is niet de eerste keer dat ik het zag bewegen. De computerkamer was vroeger een kinderkamer, daarmee het kinderbehang
.
Ik zag alle prentjes erop bewegen, ze draaiden rond in patronen, ze cirkelden, ze kronkelden in slangen, het bewoog allemaal. Toen ik me zelf er in liet wegzakken werden de visuals zo erg dat heel mijn gezichtsveld begonnen te schudden, maar echt hard. Het was alsof heel de kamer van een berg aan het rollen was! Was wel indrukwekkend! Vanaf het nummer Periscopes of Consciousness begon werd ik helemaal opgezogen in de muziek, hier heb ik vele persoonlijke gedachtestromen gehad, waaronder één dat ik mensen moet vinden, mensen zoals mij. Ik zag mijzelf in een visioen in een soort van commune, het was in de natuur, met tenten enzo. Ik zag verschillende scènes na elkaar, telkens dat iemand anders of soms dezelfde persoon mij iets aan het leren was. Zoals djembé spelen en tenten opzetten. Ook kreeg ik enkele confronterende zaken van mezelf voorgeschoteld. Ik heb namelijk de indruk dat mijn afgelopen examens niet zo schitterend verlopen zijn, tijdens ik er wel m’n best voor gedaan had. Op die moment voelde ik alsof ik het aan het verprutsen was, ik beter m’n best moet doen, meer zelfdiscipline kweken. Of ik het misschien gewoon niet aankan, wat ik anders moet gaan doen, wat ik later ga doen? .. Niet zo aangename gedachtes allemaal, maar ook geen onbekende. Ik moet hier een oplossing voor vinden. Maar de trip gaat door en mijn focus valt op de muziek. Feesttrompetten! Ik ga helemaal op in het liedje The Stamen Of The Shaman en ik kijk uit naar het goa feest waar ik binnen enkele dagen naartoe ga, en kom helemaal in een feeststemming. Op die moment verlangde ik wel naar een vrouwelijke tripgenote, ik wil nog eens liefde voelen in combinatie met LSD, en genieten van elkaars aanwezigheid, maarjah, ik ben nu eenmaal single. Daar mag wel eens verandering inkomen. Verder heb ik tot het eind van het album liggen trippen op de muziek en speelde ik met de visuals.
Quest for Creativity
Ik besluit iets te gaan doen. Ik heb zin om creativiteit te uiten. Ik voel me als een bom vol creatieve energie die ik moet uiten, want het is teveel om in m’n lichaam te houden. Ik begin wat te dolen op internet en kom een fractal programma tegen: Apophysis 2.02. Ik download, installeer en start het op. Het schijnt simpel te zijn. Ik begin op wat knopjes te drukken en af en toe veranderd er iets, maar ik heb geen idee wat ik doe. Ik blijf heel even verder prutsen en open uiteindelijk het help bestand. Daar geraak ik niets wijzer uit en besluit het nog maar eens poging te geven als ik nuchter ben. De creativiteit zit nog altijd in mij vast, dus besluit ik iets te tekenen. Ik neem stift, potlood en papier en begin eraan. Ik teken voor een tijdje en kom tot de conclusie dat ik niet kan tekenen. Ik begin gefrustreerd te raken door het feit dat ik mijn creativiteit niet kan uiten. Ik denk na aan wat ik eventueel wel kan doen om het te uiten, maar ik kan echt op niets komen. Dit vind ik wel enorm klote en een tekort aan mezelf. Ik moet iets vinden om mijn creativiteit te uiten. Misschien is het schrijven? Dat vind ik wel tof, maar lastig om eraan te beginnen. Ik heb dat precies met meerdere dingen, misschien moet ik hier ook maar eens aan werken.
De storm boven het land van verderf
Het is nu 18uur, 7uur na inname. Ik besluit om een wandeling te maken. Ik kan niet heel mijn trip binnen zitten, the outside world is calling for me! Het is wel jammer dat het al donker aan het worden is en het er regenachtig uitziet. Toch besluit ik het te doen en begin met het rollen van een joint. Ondertussen Porcupine Tree opgezet, echt prachtig gewoon, hun muziek laat me telkens weer opnieuw verbazen. Na wat prutsen is de joint gerold, verwittig ik mijn broer van mijn vertrek en leen zijn oortjes zodat ik muziek kan luisteren. Net buiten zie ik nog m’n ouders thuiskomen. Ik was al wat verder dan de oprit, dus ben ik door gewandeld. Door de oortjes klonk Explosions in the Sky Live at La Guinguette Pirate. Er zat wel veel veel ruis op wat ik wel spijtig vond. Ik was nog geen minuut buiten en de zachte regen veranderde in een stortbui vanjewelste. Ik heb daar even staan twijfelen voor terug naar binnen te gaan, maar mijn drang naar de buitenlucht was groter dan de drang om te schuilen, dus ben ik maar blijven wandelen. Ik vond het wel een aparte ervaring, het is al een hele tijd geleden dat ik in de gietende regen een wandeling gemaakt heb. Het gevoel van de vallende regendruppels op mijn hoofd gaf een gevoel van connectie met de natuur, wat ik wel aangenaam vond. Het voelde lekker koel en verfrissend aan. Ik merkte al vlug de destructie op van de mens op de natuur. Vroeger woonde ik in een bos, nu is het al een wijk geworden. Echt enorm zonde. Elk stukje overblijvend bos wordt nu verkaveld.. Plaatsen waar ik vroeger als kind speelde, of zelfs zo lang nog niet geleden. Enkele jaren geleden kwam ik hier nog voor de rust van het bos. Nu lopen er straten doorheen stukjes bos, klaar om gekapt te worden. Ik herinner me dat k nog een joint bij had. De regen was even gestopt dus ik besloot hem op te steken. De muziek had ik ondertussen al uitgedaan omdat het meer gekraak was dan muziek. Ik wandelde verder en keek omhoog. Daar zag ik de prachtige structuren van de bomen en de kleurengloed van de lucht! Dat was echt prachtig, ik had spijt dat ik mijn camera niet mee had. De LSD werkte nog altijd, want de kleuren waren nog versterkt en de structuur van de takken was echt heel fijn. Mijn gedachtegang was ook nog altijd aan het racen. Toen ik terug thuiskwam bleek het dat ik niet zo lang buiten ben geweest, tijdens ik toch dacht dat ik zeker bijna een uur buiten zat. Ik heb m’n haar afgedroogd en ben op mijn kamer gaan liggen, met de lichten uit en Porcupine Tree die door de kamer klinkt. Mijn moeder wist dat ik niet ging mee eten, dus daar hoefde ik me al geen zorgen om te maken. Ik heb zo zeker nog een uur ofzo liggen genieten van de muziek en de toch al zwaar geminderde CEVs . Daarna had ben heb ik nog met men broer een restje van de joint die ik buiten opgestoken had opgesmoord.
Across The Universe and back into the Body
Nadat dat op was, heb ik besloten om mijn trip te laten uitbollen door te kijken naar een film. Across The Universe , een musical die de 60’s in beeld brengt met muziek van The Beatles. Ik vond het een mooie film, sommige liedjes waren erg goed gebracht, en het verhaal is ook wel heel mooi vind ik. Ik ben er wel van overtuigt dat niet iedereen dit een goeie film zal vinden, je moet er wel voor zijn denk ik. Toch een aanrader!
Toen de film gedaan was was de LSD ook uitgewerkt. Wel deden al mijn spieren pijn. Ik voelde me alsof ik uit mijn lichaam was getrokken en er terug in gekatapulteerd was. Men hoofd voelde aan alsof het enorm had gepresteerd vandaag, dus ik besloot mijn dag af te ronden en ging nog enkele afleveringen van Berserk zien, een anime serie, vergezelt met de laatste joint. Ik was echt kapot en nog te overdonderd om over mijn ervaring te spreken, dus ben ik maar direct gaan slapen. De dag erna was ik volledig uitgerust en heel goed gezind. Ik had het gevoel alsof ik nieuwe kennis had opgedaan en klaar om met de dingen die ik gezien en meegemaakt heb te gaan werken. Ik vond het ene heel leerrijke trip! En wondermooi natuurlijk! De fractal art is echt zo iets typisch aan LSD, en zo wonderbaarlijk, dat je LSD als een kunstwerk kunt beschouwen vind ik.
Ik vraag me echter ook af of ik nu een ego-death heb meegemaakt. Ik heb men gevoel van zelf op een moment volledig verloren, maar ik ervaarde het niet als mijn ego dat stierf, maar eerder gewoon oploste en daarna zachtjes terugkwam. Mja, hoe het noemt maakt eigenlijk niet uit veronderstel ik, het is de ervaring dat telt.
Bedankt om te lezen, ik hoop dat je ervan genoten hebt, en het wat deftig geschreven is. Laat me weten wat je ervan vond!
Argulas
