Vrijdag 26 mei, 2019.
18:00
Verbaasd over de warmte buiten fiets ik in slechts mijn vest naar het station. Vandaag zie ik @Accuraat eindelijk weer, en het plan is om samen weer te gaan trippen op LSD. Ik heb haar sinds februari al niet meer gezien, en het mag dan ook niet onder stoelen of banken geschoven worden dat ik er ontzettend veel zin in heb. Ik en mijn vriend trippen relatief vaak samen, en om dan eindelijk weer eens met iemand anders erbij te trippen is wel weer eens verfrissend.
Wanneer ik in de trein richting mijn vriend zit benader ik Accuraat op Whatsapp en vraag haar of zij op station X uitstapt, ik kan namelijk in mijn huidige trein blijven zitten en daar ook overstappen zodat we de laatste veertig minuten samen kunnen reizen. Ze antwoord dat ze op station X niet uitstapt, maar er wel langs reist. Het probleem is echter dat zij zelf niet eerste klas reist (ik wel), dat het enorm druk is in de trein en ook dat er al iemand naast haar zit. Na kort te hebben nagedacht besluit ik toch om op dat station over te stappen naar haar trein, en we spreken af dat als het plekje naast haar vrij komt ik naar haar coupe loop. Dit gebeurd helaas niet en tijdens onze reis stuur ik het DMT report van HAL naar haar toe als "leesvoer", omdat ik redelijk geïntrigeerd en geboeid ben door zijn ervaring. Even later stuurt ze:
"Wow. Weet je wat spooky is?"
"Nou?"
"3x raden wat er op onze lucy zegels staat"
"Albert?"
"Een ohm teken"
Refererend naar het ohm teken die in HAL's report zo kenmerkend scheen te zijn voor hem.
Toeval?
Eenmaal aangekomen op ons eindstation moeten we ons haasten naar de bus, die we maar ternauwernood halen. Na een klein stuk gereisd te hebben met de bus worden we opgewacht door mijn vriend, en lopen we naar huis. Daar eenmaal aangekomen komt onze kat luid miauwend al naar ons toe gerend, smekend om een knuffel. We eten wat pasta met kaas, zodat we goed voorbereid en gevuld de trip in kunnen gaan. We hebben de keuze uit 2 type zegels: 220 microgram, met lachende zonnetjes erop. En 250 microgram, met een Ohm teken.
Ik weet toevallig dat de vorige zegels die ik had 220 microgram bevatte, en ik dat echt een prima dosis vind. Veel, maar lekker. Niet te. Ik neem dus veilig de zegel met het zonnetje erop, hoewel ik vermoed dat die 30 microgram niet bizar veel verschil zal uitmaken. Mijn vriend neemt de zegel met het Ohm teken (250 microgram) en na even te twijfelen besluit ook Accuraat zo'n zegel te nemen.
Na ongeveer 5 minuten begin ik al een lichte bodyload te voelen. Ik heb minder controle over mijn motoriek; op LSD voel ik me nogal een dweil. Ik voel een tinteling door mijn hele lichaam heen, en ik verbaas me er eigenlijk over hoe snel deze zegels opkomen. In mijn vorige trip duurde het langer dan een uur eer ik de eerste effecten voelde..
De sfeer wordt wat losser en zowel mijn vriend als Accuraat worden melig. Ik heb hier zelf eigenlijk niet zo'n last van (normaliter wel) en probeer telkens een serieus gesprek te starten. Tevergeefs.. Ik ben geloof ik de enige filosofische grumpy cat in de kamer, want elke zin die ik start eindigt met schater gelach van mijn twee tripmaatjes.
Na ongeveer 20 minuten is de LSD al vrij stevig op gang gekomen in mijn lichaam, en merk ik dat ik echt ontzettend hard ga. Misschien zelfs nog harder dan de vorige keer, toen ik 440 microgram aan (geteste) zegels perongeluk in mijn mik had gegooid. Dat zou niet moeten kunnen..? Het voelt ook niet het dubbele van hetzelfde, zoals toen, maar gewoon een als een hele zware trip.
Ook Accuraat en mijn vriend merken dit op, en Accuraat dreigt bad te gaan hierdoor.
"Zitten we nu op de piek, of wordt het nog sterker?" Vraag ik.
"Nee... Ze zijn pas net ingewerkt."
"Jezus. Hoe gaan we dit overleven.."
Zelfs mijn vriend, een ervaren tripper die gemiddeld twee keer per maand tript, beaamd dat dit toch wel heel hard gaat. Hij zegt:
"Ik heb dit een keer eerder meegemaakt. Toen kon ik niet meer praten op een gegeven moment, heb ik op de een of andere manier verward mijn coke dealer opgebeld en hem zonder iets te zeggen gewoon geld voor zijn gezicht gehouden in de hoop dat hij het zou snappen."
"Heel hoopvol dit. En waarom zou je in godsnaam cocaïne nemen tijdens LSD?"
"Ja geen idee. Ik was toen helemaal van het padje af. En ik vermoed dat dit ook wel weer zo'n trip gaat worden."
Ik merk dat dit toch wel een ander effect geeft dan al mijn vorige LSD trips, hoewel ik wel voel dat dit aspecten van LSD heeft. Ik snap maar niet hoe het kan dat ik mijn gebruikelijke dosis neem, en vèèl harder ga dan normaal. Kort komt ter sprake of we heel misschien niet "Sunshine LSD" of "ALD-52" te pakken hebben, iets waar ik zelf het bestaan nog niet eens van kon. Ik ben het wel gewend om harder te trippen, en laat me niet kennen. Ik heb het in het begin redelijk zwaar, met name omdat ik dit niet verwacht had, maar uiteindelijk weet ik de trip toch te accepteren en ga ik er wel lekker op. Het gezicht van mijn vriend verandert in het gezicht van een stripfiguur doordat de lijnen in zijn gezicht harder zijn geworden, en ook krijgt hij de gebruikelijke rode kleur in zijn gezicht. Accuraat wordt knalgeel door haar blonde haar, en ik vergelijk haar met een zon.
Ik voel een enorme tinteling in mijn lichaam en een zware bodyload, de kleuren in de kamer zijn warmer geworden en de kamer zelf is ongeveer drie keer zo klein geworden. De muren beginnen te smelten en het plafond is driedimensionaal geworden, waar ik ineens aliens overheen zie bewegen. Grappig.. Ik heb alleen in mijn eerste paar LSD trips aliens gezien. Deze visuals heb ik ik in geen jaren meer gezien.
Ik voel dat ik moet plassen, en zodra ik op de wc zit zie ik de meest mooie patronen op de wc deur verschijnen. In die deur zie ik een compleet nieuw universum ontstaan aan kleuren en mandala's. Ik raak geobsedeerd door dit beeld, en zodra ik richting de keuken loop beginnen de tegels voor mijn neus te dansen. Ik heb eindelijk een beetje door hoe ik deze trip kan bespelen, en ik geniet met volle teugen ondanks dat ik vreselijk hard ga.
Met Accuraat gaat het minder goed, hoewel ook zij ervaring heeft met LSD, en ze dreigt een bad trip te krijgen.
"Pff dit is echt te heftig.. had ik nou maar een halve zegel genomen. Ik ga echt dood. Ik trek dit niet hoor."
Wanneer ze op de wc zit zegt mijn vriend tegen mij: "Dit gaat echt fout hoor. Ze gaat echt niet goed erop, die zegels zijn echt te zwaar voor haar."
We menen geschreeuw te horen vanaf de wc, en mijn vriend en ik springen meteen op en snellen ons beide richting de wc.
"Gaat alles goed?" Vraagt mijn vriend.
"Ja?" Antwoordt Accuraat.
"We dachten geschreeuw te horen.."
"Oh nee hoor, het gaat wel oké."
We begeven ons met ons drieën weer richting de bank, en Accuraat voelt een druk op haar borst. Mijn vriend en ik proberen haar een beetje erdoorheen te loodsen en helpen haar los te laten, zodat de trip aangenamer voor haar wordt. Ik neem haar mee naar het raam, zodat ze een beetje over de straat uit kan kijken. Uit mijn ervaring is dit wat fijner dan de hele tijd naar een woonkamer te blijven kijken, omdat buiten de visuals lekker los kunnen komen. Het is iets wat ik zelf vaak op een bepaald punt ook graag doe als ik aan het trippen ben, al die lichtjes op straat zijn dan ineens magisch.
"Doe anders even de balkondeur voor haar open, dan kan ze even op het balkon staan. Wat frisse lucht zal haar goed doen." Oppert mijn vriend.
"Dat durf ik niet.. Ik durf zelf niet eens op het balkon te staan als ik aan het trippen ben. Wat als er iets raars gebeurd? Ze gaat tenslotte niet goed?"
"Doe nou maar gewoon. Dit gaat niet om jou, dit gaat om haar. Dan kan ze even een frisse neus halen."
"Oké.. Maar ga je dan geen gekke dingen doen? Ga je niet springen ofzo?" Vraag ik angstig aan Accuraat.
Lachend schud ze haar hoofd, en nog steeds twijfelend open ik de balkondeur voor haar zodat ze even een luchtje kan scheppen.
Wanneer ze weer op de bank zit besluit Accuraat om een live tripreport te openen op DF. Ze wilt heel graag dat ik zelf ook erin schrijf, maar eerlijk gezegd heb ik hier niet echt veel behoefte aan. Ik ga dusdanig hard, en deze trip is dusdanig onbekend voor mij dat typen op mijn telefoon voelt alsof ik het grootste mysterie van het leven moet oplossen. Ik heb eigenlijk ook niet zoveel behoefte aan het internet.. Ik vind rondkijken in de kamer wel prima. Nadat ik een berichtje in haar topic plaats leg ik mijn telefoon weer weg. Ik beschouw mijn telefoon op dit moment echt als uiterst onprettig. Accuraat gaat nog steeds niet goed, en ze mag van mijn vriend een eigen liedje opzetten op de tv van een genre die ze zelf fijn vind. Ze kiest voor een soort combinatie tussen hardcore en industrial, en meteen zodra ik deze muziek hoor merk ik dat mijn spieren zich beginnen aan te spannen. Ik krijg hoofdpijn, en ik dreig nu zelf slecht te gaan door deze boze muziek. Mijn visuals worden donker en zwart, en het lijkt alsof ik opgeslokt dreig te worden door een zwart gat.
"Zet uit! Zet uit! Ik ga echt bad hierdoor." Schreeuw ik terwijl ik fronsend met mijn handen tegen mijn oren aan zit. Ik ben op dit moment zelfs van plan om in mijn eentje in de keuken te gaan zitten, omdat ik dit soort muziek echt niet aankan. Nuchter wil ik dit nog wel luisteren, maar op LSD voelt het net alsof iemand mijn trommelvliezen los scheurt.
Ik ben erg blij als mijn vriend zijn telefoon weer terug grijpt en terug schakelt naar hip hop. Het enige genre wat ik nuchter niet kan uitstaan, maar op LSD voelt alsof mijn oren gemasseerd worden.
Ik kijk naar de mooie clips, en terwijl mijn vriend aan het praten is merk ik dat de traces extreme vormen hebben aangenomen. Het is moeilijk om de oorsprong terug te vinden, en zowel mijn vriend als Accuraat zijn onherkenbaar. Kenmerkend in deze trip is ook dat ik grote koala beren zie verschijnen in de muren en in de grond. Ik kan kleuren zien die niet bestaan, en eigenlijk niet te zien zouden moeten zijn met het blote oog.
Realiteit en fantasie zijn nauwelijks nog uit elkaar te houden.
Tegen de tijd dat de trip redelijk begint af te zwakken, gaat het weer een heel stuk beter met Accuraat. We besluiten om Rise of the Guardians te kijken omdat dit mijn favoriete trip film is, en tegen 04:30 opper ik om 2C-B te nemen. Ik voel de behoefte om de trip te verlengen, en vraag de rest of ze hier ook zin in hebben. Ik vermoed dat dit verder geen invloed heeft op mijn huidige trip, gezien ik bijna niet meer trip op een paar wanhopige visuals hier en daar na. Onhandig probeer ik met het "klevende" poeder een dosis te maken op ons weegschaaltje, maar de controle over mijn motoriek is nog steeds ver te zoeken. Mijn vriend en Accuraat proberen dus samen 3 bommetjes te maken in een vloeitje, erg moeizaam, en we klagen een beetje dat we dit beter aan het begin van de avond hadden kunnen doen toen we nog nuchter waren. Na zo'n 30 jaar hebben we dan eindelijk 3 bommetjes van elk 24 mg weten te maken, en feliciteren we elkaar met deze overwinning. Hoewel ik een beetje vals speel, want ik heb tenslotte niks gedaan.
Na zo'n 20 minuten voel ik dat de 2C-B stevig begint op te komen, en ik ga niet zo lekker. Ik merk dat 24 mg voor mij toch te heftig was (waarschijnlijk door de heftige LSD van vannacht) en de visuals zijn boos. Het gaat razendsnel en ik zie vogels vanuit buiten de kamer binnen vliegen. Overal zie ik spikkels en de visuals zijn tè veel en het gaat te snel. Ik ben blind geworden, en ik ben aan het hyperventileren. Doordat ik aan het hyperventileren ben voel ik een enorme druk op mijn borst, alsof ik een hartaanval krijg. Als ik mijn hartslag meet zie ik dat ik op 89 bpm zit, wat echt een hele mooie hartslag is. De visuals worden nu zo extreem en gaan zo snel, dat ik geen mooie kleuren meer zie maar slechts zwart en wit. In plaats van mooie mandala's zie ik nu gewoon grote blokken die aan het bonzen zijn in plaats van dansen. Harder, harder, harder. Het voelt alsof ik enorm geïntimideerd word door de trip, en eigenlijk vind ik dit niet leuk meer. Ik wilde een verlening, maar niet op deze manier.
Intussen heb ik me verscholen onder de dekens op het bed, kijkend naar het plafond en ben ik de trip een beetje aan het uitzitten.
"Wil je een bromazepam?" Vraagt Accuraat. Dit lijkt me eigenlijk wel lekker, maar het probleem is dat ik dit niet aandurf met mijn hart. Ik heb ergens wel door dat de pijn komt door het hyperventileren, maar het voelt dusdanig echt dat ik er ook geen benzo bij durf te gooien..
Mijn vriend, de opper tripper, komt vervolgens bij ons met een smoothie vol met suiker.
"Hierdoor ga je minder hard. Daarom mag je eigenlijk ook geen suiker nuttigen tijdens het trippen, omdat dit je trip afzwakt."
Bij elke slok die ik neem merk ik inderdaad dat de trip normaler begint te doen, en ik zie ineens weer visuals tussen de zwart witte blokken heen. Als ik mijn flesje op heb kan ik weer normaal genieten van de trip, en gaan we de film Owls of Ga'hoole kijken.
Tegen 12:00 besluiten we een benzo te nemen, 3 mg bromazepam. Benzo's nemen na het trippen is eigenlijk niet zo mijn stijl, en ik kan ook gewoon prima slapen merk ik. Echter vind ik een benzo nu wel even lekker, ik heb behoefte me een beetje dom en loom te voelen.
Niet snel na de inname vallen we in een diepe, 15 uur durende slaap.
Klaar om weer terug te keren naar het normale leven.
We hebben het weliswaar weer overleefd.
PS. In eerste instantie zou mijn "schoonbroer" ook langs komen om voor de eerste keer LSD met ons te proberen. Ik denk dat we wel van geluk kunnen spreken dat hij uiteindelijk verhindert werd, en niet zo'n gruwelijk heftige trip als eerste trip mee heeft hoeven maken.. De arme jongen heeft namelijk nog nooit psychedelica tot zich genomen..
PPS. Goed om te weten dat @Accuraat en ik dus geen hele zegel hiervan moeten nemen op Psy-Fi
We waren erg blij deze zegels eerst rustig thuis te hebben geprobeerd, in plaats van op zo'n festival.
Laatst bewerkt:
