Matineus
Belezen gebruiker
Eerste trip report van:
Matineus, dame, 155cm/~35kg
N.B, het is best een persoonlijk en lang verhaal geworden. Mocht u voor nu alleen geïnteresseerd zijn in de werking, richt u dan tot kopjes: “Opkomst” en “De Trip”.
Dank.
Voorwoord - “Maar wat als ik de controle kwijtraak? Paniek!”
Ik ben altijd vrij open minded geweest, heb een eigenzinnig karakter en een natuurlijke aanleg om grenzen op te zoeken.
Waarom weet ik niet, maar ik heb altijd een sterke angst gehad om te trippen. Laat ik het anders stellen, bang om de controle te verliezen of dat ik de situatie niet in hand heb.
Potato, potato.🤠
Controlefreak of niet, vandaag laat ik het los.
Vanmiddag geef ik mezelf over en ga ik volledig neutraal mijn eerste LSD-trip meemaken.
Ik wilde wachten tot ik mentaal en fysiek 110% gezond was, zoals het advies ook geldt voor het middel.
Toch heb ik besloten om het middel te gebruiken zoals vele voor mij gingen: om wellicht inzichten te krijgen. Niet als wanhopige poging een beter leven voor mezelf te vormen, maar als ruwe, nieuwe realiteit. Ik ben mij ook compleet bewust van de consequenties die hieraan verbonden zijn. Gek genoeg wegen die, in tegenstelling tot de andere effecten die je mag verwachten, niet zwaar genoeg voor mij.
Dat is een forse uitspraak, maar wel eerlijk. Door dit te delen stel ik me ontzettend kwetsbaar op, wat moeilijk is in mijn dagelijks leven.
Maar stiekem voelt het heerlijk om als anoniem internet personage mijn diepste gedachten te laten vloeien.
Details
Wat? 100 ug LSD.
Waar? Thuis.
Wanneer? 9 mei 2024.
Tripsitter? Nee, wel huisarts, vrienden en oma ingelicht.
Ervaring psychedelica? Enkele keer 2C-B, een shitload aan paddo thee (was dat écht trippen though? *EDIT Hiermee bedoel ik: ontzettend lage dosering)- Van beide middelen geen visuals ondervonden en geen hevige gevoelens ervaren.
Waarom? Maar Matineus, waarom dan niet 2C-B verder onderzoeken? Dat kun je veel beter sturen toch?
Ja, dat is mijn probleem. Als ik iets zo goed kan sturen, kan ik middelen (echt waar) goed afstoten of manipuleren naar een verkeerd punt. Ik kan zo’n hevige vorm van adrenaline aanmaken en angst hebben , dat menig verdoving bijv. niet aanslaat (geen vergelijking, wel een valkuil). Daarom ben ik bang dat ik met 2C-B niet de ervaring rijker word die ik zoek. En geef ik LSD een kans.
Setting
Om mijn username eer aan te doen, was ik zoals gewoonlijk vroeg wakker. Verplichtingen had ik uiteraard afgezegd en ik voelde mij deze ochtend verrassend vrolijk. Met welriekende, gewassen haren liep ik naar onze buurtsuper. Al wandelend naar huis, propte ik even snel een reepje naar binnen en groette ik met volle mond de maffia moeders van de buurt.
lk studeerde wat, maakte het huishouden af en besloot voor mijn trip even te mediteren.
Ik merk dat ik vrij onrustig ben, malende gedachten als:
“Durf je wel? Geef jij ECHT die controle op? Je wilt toch veilig blijven? Schijtbak!”, beklemden mij.
“Ugh, dat eindeloze gebazel. Kop op Matineus, je weet véél beter.”
Een grote slok water en rustige ademhaling, hielpen mij positief te denken.
Mijn huisarts en tevens vriendin, is op de hoogte van mijn gebruik en wenst me succes. Ook besluit ik twee andere vrienden en mijn oma in te lichten met mijn plannen vandaag. Oma is een beetje verbaast, maar ze weet inmiddels hoe ik ben.
Met een keurig accent sprak ze mij telefonisch toe.
“Als jij maar wel uitkijkt hoorrrr”
En ze vroeg mij:
“Dat L S D, lijkt dat spul op die paddo thee die jij vroeger altijd klaarmaakte? Want dan wil ik be-
“Uhm, nee lieve omie… speel maar Yahtzee met opa. Ik laat je wel weten hoe het was onder het genot van een aardbeienslof”, onderbrak ik.
Inname
Omdat ik tijdens de trip zo min mogelijk in een donker hol wil zitten, besluit ik om 10.30, 100 ug LSD op mijn hand te leggen. Ik check voor de 100ste keer de dosis en bekijk het zegeltje aandachtig.
Het zegeltje heeft een apart uiterlijk, maar dat bederft de pret niet, integendeel. Ik leg het onder mijn tong. Stiekem vind ik mezelf op dit moment heel stoer, eindelijk durf ik het! Maar ik laat het niet naar mijn hoofd stijgen.
Geen gek gevoel of vieze smaak, wel een lichte verhoging in de hartslag en ik heb rusteloze benen. Ik betrap mezelf op dat ik gelijk na inname, al aan het focussen ben op: zie of voel ik al iets?
“Typisch dit. Mevrouwtje ongeduld mag even op de rem trappen en WACHTEN”, zeg ik in mezelf.
Ik heb er zin in.
Ik ben veilig hier.
Ik sta ervoor open en alles komt goed.
Opkomst
Het zegeltje is om 11.00 doorgeslikt. Ik besluit een sigaret te roken in de tuin. De combinatie van nicotine en gezonde spanning, zorgt voor de nodige darmkramp (als je begrijpt wat ik bedoel).
Ik begin een “spanning” te voelen in specifieke delen van mijn lichaam: schouders, buik en dijen.
“Wat mag dit voorstellen dan?”
“Ja nice, dan ben ik straks trippend en spastisch als een kip zonder kop door mijn tuin aan het hollen. Is er een Un-Do button?!”, denk ik hardop.
Het voelde ongemakkelijk, maar na een paar minuten kon ik dit gekke gevoel omarmen.
Verder gebeurt er weinig en ik hang een beetje rond. Ik voel me best melig ook.
Vorming
Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot heldere objecten. Mijn saaie, grijze bank vind ik niet bijzonder en zelfs viezig. Maar de Swarovski beeldjes in de gang, doen mij even stoppen en kijken. Ik voel me uit balans, maar dit ervaar ik niet als onprettig.
Op dit punt voelt het alsof mijn geest en lichaam zich aan het “vormen” zijn tot een geheel, daar moet ik dus even doorheen. Het voelt alsof ik even door een keuring heen moet, maar de eisen zijn onduidelijk.
De Trip
Ik begin dingen waar te nemen, heel lichtjes.
Het lijkt op een ritme van de mooiste muziek, met aura’s van de puurste persoon.
Verschillende personen en momenten uit mijn leven. Elke keer als ik een inzicht heb, verdwijnt deze als ijs voor de zon.
Ik zie mijzelf in vormen die ik had kunnen zijn. Angst om er te zijn, maar blij dat ik er ben.
Het was meer een gedachte, dan dat ik dit letterlijk voor me zag.
Er kwam best wat emotie vrij, dit verwerkte ik in de mooie dingen die ik om mij heen zag. Alles klopte op dat moment.
Door de patronen die ik zie, heb ik een inzicht over patronen. Want alles is een patroon. Dat ik nadenk over patronen, is een patroon. Ik leg vreemde verbanden. Maar wil ik dit wel weten? Valt dit te beredeneren?
Zo ontstaat er een gekke gedachtegang, waar ik gelukkig snel uitkom.
Ook bewegingen lijken trager. Sommige punten worden uitgelicht door de subtiele blurring van de randen. Fascinerend genoeg, is dit alleen te zien als ik me er op concentreer , maar niet té veel op focus. Maar echt “stuurbaar” noem ik het dan ook niet.
Het erf🌳
Het wordt iets rustiger en ik merk dat ik een intense behoefte heb om buiten te zijn.
Binnen voelt verkeerd.
Binnen voelt tegen natuur in.
Het voelt alsof ik op dat moment de wereld kan veranderen door in mijn tuin rond te dwalen.
Hoe kun je zo zeker zijn van je zaak, maar ook zo twijfelen? Ik bedacht me dat het menselijk is om te twijfelen, maar om menselijk te zijn, hoef je niet te twijfelen.
En waarom zou de tuin het antwoord zijn? Haha.
“Oké, op naar le garden!”
Mijn tuin bestaat uit een groot erf, waar ik voorzichtig aandraaf.
Ik merk wel dat het ontzettend veel moeite kost om verantwoord door de tuin te lopen. Soms loop ik compleet vast in simpele obstakels, maar vergeet dan hoelang ik al bezig ben. Geluiden interpreteer ik op een ìets andere manier, ook hierin voelt het alsof ik patronen kan horen. Sommige geluiden vallen extra op.
Ik heb achteraf de camera beelden teruggekeken. Ziek ongemakkelijk strompelde ik naar de vijver, maar het voelde in mijn beleving alsof ik hier voor de eerste keer liep. Alsof ik geen keuze had, go with the flow.
“Nou jippie ik ben in de tuin, kom ik dan wel terug?” spookte voor een paar seconden door mijn hoofd.
Ik begin te lachen naar de scheve bomen en schrik ook van mijn eigen verknipte humor op dat moment. Het belletje wat ik van een vriend kreeg, maakte die lachbui alleen nog heviger. Ik begrijp er werkelijk geen ene mallemoer van.
“Ik ga stikken denk ik, houd op met lachen!”, riep ik door mijn telefoon.
Ik proef het zout van mijn tranen, gek smaakje.
En ik deze vriend maar op de hoogte houden van een boom die “verkeerd gegroeid” was. Maar ook deze boom mocht er zijn.
Ik wilde ergens wel roken, maar het voelde alsof ik daarmee mezelf verraadde, of zo. Ik had uit het niets zin in fruit, hier genoot ik dan ook van. Bij het eten van het fruit, werd mij ineens pijnlijk duidelijk hoe slecht ik voor mijn lichaam zorg. Dat een gezonde geest óók een gezond lichaam nodig heeft. Dit is overigens geen nieuw inzicht voor mij, maar het speelde wel een grote rol tijdens de trip.
Het enigste wat ik echt a-relaxed vond (gewoon écht niet leuk, wtf), was een brandgeur die ik voor mijn gevoel uren heb geroken.
“Ja dahag, staat mijn huis nou in de fik?”, maar nee hoor. Geen spoor van een vuurtje te bekennen. En ik twijfelde heel erg of ik mezelf dit niet gewoon aanpraatte. Hoort dit bij een trip? Staat er serieus wat in de fik en lach ik daar nu om?
“Anyway, laat het los”, bedacht ik me. De rust keert terug.
Wat ik opmerkelijk vind, was dat dit helemaal geen slechte trip bij mij aanwakkerde. Ik kon ermee leven, het zij zo. Er was geen twijfel meer, maar overgave. Dit laatste maakte iets los in mij. Overgave, dat is iets wat ik eigenlijk nooit gevoeld heb. Dit gaf me een opgewekt, speels, warm en mysterieus gevoel.
Zwaar en alleen (klinkt triest... is het niet haha)
Ik zag vogels waarvan ik niet precies kon inschatten hoe groot deze waren. Ze keken mij aan, alsof ze me hadden verwacht.
Ik had me voorgesteld dat dit dus echt op het sprookjesbos zou lijken, maar dat heb ik helemaal niet ervaren. Toen ik terug liep naar binnen, voelde ik me erg zwaar. Dit was een heel naar gevoel. Deze moodswings vond ik wennen, maar accepteerde het.
Ik zie mijn kat rond lopen en besef me dat ik alleen eenzaam ben, als mijn kat niet bij me wilt zitten.
Alleen= niet perse eenzaamheid!
“Dus Matineus: LEEF en stop met je tijd verspillen aan een onnodige slachtofferrol”, bedacht ik me terwijl ik aan het staren was.
Ook toen ik terug kwam in de woonkamer voelde ik me gek. Ondanks de verschijnselen die absoluut aanwezig zijn, voelt het nu of ik er een beetje tussen hang. Aan de ene kant zie en begrijp ik alles heel goed, maar anderzijds zijn het kleine dingetjes die niet lijken te kloppen. Op een of andere manier heb ik daar nu ineens veel aandacht voor.
Er staat iets te gebeuren, maar ik weet niet wat. Ik begin hetzelfde gevoel te krijgen als eerder: “uit balans”, maar dit keer niet op de goede manier.
Laatste fase
Na een uur of 4/5 zijn de lichte visuals zoal verdwenen. Maar daarbij de gedachtegang nog niet volledig. In de afterglow merk ik een stabiele gemoedstoestand, waarbij ik alles los kon laten. Ik was loom, zelfs een beetje moe.
Maar actief genoeg om te douchen en iets lekkers te drinken. Ik heb me nog even begeven op het forum, kroop onder warme dekens en viel in een diep slaapje.
Nu, de dag na mijn trip, heb ik last van een futloos gevoel en sommige delen van mijn lichaam voelen, nouja, gevoelig.
Maar ik heb geen sombere gevoelens. Voel me best vrolijk.
Deze dosis was voor mij persoonlijk, goed voor een (licht?)milde (?) trip. Ik heb geen hevige visuals ervaren. Ik voelde bekende gevoelens die terugkeerde in een loop (met mogelijk nieuwe inzichten). Ik moest mij concentreren, de trip “achtervolgde” mij niet. De geest kan veel bedenken, maken en tonen (holy malle moly). Iets wat ik al wist, maar deze ervaring onderbouwd het nog even.
Ik sta zeker open voor een volgende trip, maar niet op korte termijn. Ook twijfel ik nu al aan de dosis van een eventuele tweede trip.
En natuurlijk mijn angst: de controle verliezen.
*Tromgeroffel*
Ik heb dit gevoel niet gehad
*Geluiden van bevrediging*
Ik had vrij weinig te zeggen over mijn gedachtepatroon, maar dit voelde over het algemeen niet beangstigend.
Hier heb ik de dag daarna ook even om moeten huilen (zo’n drama queen…)
Is het dan safe om te zeggen dat ik gecontroleerd mijn controle verloor?
Matineus, dame, 155cm/~35kg
N.B, het is best een persoonlijk en lang verhaal geworden. Mocht u voor nu alleen geïnteresseerd zijn in de werking, richt u dan tot kopjes: “Opkomst” en “De Trip”.
Dank.
Voorwoord - “Maar wat als ik de controle kwijtraak? Paniek!”
Ik ben altijd vrij open minded geweest, heb een eigenzinnig karakter en een natuurlijke aanleg om grenzen op te zoeken.
Waarom weet ik niet, maar ik heb altijd een sterke angst gehad om te trippen. Laat ik het anders stellen, bang om de controle te verliezen of dat ik de situatie niet in hand heb.
Potato, potato.🤠
Controlefreak of niet, vandaag laat ik het los.
Vanmiddag geef ik mezelf over en ga ik volledig neutraal mijn eerste LSD-trip meemaken.
“Kessa began to cut her meat into tiny pieces. As a whole it was unmanageable, frightening; but divided and arranged, the meat could be controlled. She cut four pieces” -Steven Levenkron
Ik wilde wachten tot ik mentaal en fysiek 110% gezond was, zoals het advies ook geldt voor het middel.
Toch heb ik besloten om het middel te gebruiken zoals vele voor mij gingen: om wellicht inzichten te krijgen. Niet als wanhopige poging een beter leven voor mezelf te vormen, maar als ruwe, nieuwe realiteit. Ik ben mij ook compleet bewust van de consequenties die hieraan verbonden zijn. Gek genoeg wegen die, in tegenstelling tot de andere effecten die je mag verwachten, niet zwaar genoeg voor mij.
Dat is een forse uitspraak, maar wel eerlijk. Door dit te delen stel ik me ontzettend kwetsbaar op, wat moeilijk is in mijn dagelijks leven.
Maar stiekem voelt het heerlijk om als anoniem internet personage mijn diepste gedachten te laten vloeien.
Details
Wat? 100 ug LSD.
Waar? Thuis.
Wanneer? 9 mei 2024.
Tripsitter? Nee, wel huisarts, vrienden en oma ingelicht.
Ervaring psychedelica? Enkele keer 2C-B, een shitload aan paddo thee (was dat écht trippen though? *EDIT Hiermee bedoel ik: ontzettend lage dosering)- Van beide middelen geen visuals ondervonden en geen hevige gevoelens ervaren.
Waarom? Maar Matineus, waarom dan niet 2C-B verder onderzoeken? Dat kun je veel beter sturen toch?
Ja, dat is mijn probleem. Als ik iets zo goed kan sturen, kan ik middelen (echt waar) goed afstoten of manipuleren naar een verkeerd punt. Ik kan zo’n hevige vorm van adrenaline aanmaken en angst hebben , dat menig verdoving bijv. niet aanslaat (geen vergelijking, wel een valkuil). Daarom ben ik bang dat ik met 2C-B niet de ervaring rijker word die ik zoek. En geef ik LSD een kans.
Setting
Om mijn username eer aan te doen, was ik zoals gewoonlijk vroeg wakker. Verplichtingen had ik uiteraard afgezegd en ik voelde mij deze ochtend verrassend vrolijk. Met welriekende, gewassen haren liep ik naar onze buurtsuper. Al wandelend naar huis, propte ik even snel een reepje naar binnen en groette ik met volle mond de maffia moeders van de buurt.
lk studeerde wat, maakte het huishouden af en besloot voor mijn trip even te mediteren.
Ik merk dat ik vrij onrustig ben, malende gedachten als:
“Durf je wel? Geef jij ECHT die controle op? Je wilt toch veilig blijven? Schijtbak!”, beklemden mij.
“Ugh, dat eindeloze gebazel. Kop op Matineus, je weet véél beter.”
Een grote slok water en rustige ademhaling, hielpen mij positief te denken.
Mijn huisarts en tevens vriendin, is op de hoogte van mijn gebruik en wenst me succes. Ook besluit ik twee andere vrienden en mijn oma in te lichten met mijn plannen vandaag. Oma is een beetje verbaast, maar ze weet inmiddels hoe ik ben.
Met een keurig accent sprak ze mij telefonisch toe.
“Als jij maar wel uitkijkt hoorrrr”
En ze vroeg mij:
“Dat L S D, lijkt dat spul op die paddo thee die jij vroeger altijd klaarmaakte? Want dan wil ik be-
“Uhm, nee lieve omie… speel maar Yahtzee met opa. Ik laat je wel weten hoe het was onder het genot van een aardbeienslof”, onderbrak ik.
Inname
Omdat ik tijdens de trip zo min mogelijk in een donker hol wil zitten, besluit ik om 10.30, 100 ug LSD op mijn hand te leggen. Ik check voor de 100ste keer de dosis en bekijk het zegeltje aandachtig.
Het zegeltje heeft een apart uiterlijk, maar dat bederft de pret niet, integendeel. Ik leg het onder mijn tong. Stiekem vind ik mezelf op dit moment heel stoer, eindelijk durf ik het! Maar ik laat het niet naar mijn hoofd stijgen.
Geen gek gevoel of vieze smaak, wel een lichte verhoging in de hartslag en ik heb rusteloze benen. Ik betrap mezelf op dat ik gelijk na inname, al aan het focussen ben op: zie of voel ik al iets?
“Typisch dit. Mevrouwtje ongeduld mag even op de rem trappen en WACHTEN”, zeg ik in mezelf.
Ik heb er zin in.
Ik ben veilig hier.
Ik sta ervoor open en alles komt goed.
Opkomst
Het zegeltje is om 11.00 doorgeslikt. Ik besluit een sigaret te roken in de tuin. De combinatie van nicotine en gezonde spanning, zorgt voor de nodige darmkramp (als je begrijpt wat ik bedoel).
Ik begin een “spanning” te voelen in specifieke delen van mijn lichaam: schouders, buik en dijen.
“Wat mag dit voorstellen dan?”
“Ja nice, dan ben ik straks trippend en spastisch als een kip zonder kop door mijn tuin aan het hollen. Is er een Un-Do button?!”, denk ik hardop.
Het voelde ongemakkelijk, maar na een paar minuten kon ik dit gekke gevoel omarmen.
Verder gebeurt er weinig en ik hang een beetje rond. Ik voel me best melig ook.
Vorming
Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot heldere objecten. Mijn saaie, grijze bank vind ik niet bijzonder en zelfs viezig. Maar de Swarovski beeldjes in de gang, doen mij even stoppen en kijken. Ik voel me uit balans, maar dit ervaar ik niet als onprettig.
Op dit punt voelt het alsof mijn geest en lichaam zich aan het “vormen” zijn tot een geheel, daar moet ik dus even doorheen. Het voelt alsof ik even door een keuring heen moet, maar de eisen zijn onduidelijk.
De Trip
Ik begin dingen waar te nemen, heel lichtjes.
Het lijkt op een ritme van de mooiste muziek, met aura’s van de puurste persoon.
Verschillende personen en momenten uit mijn leven. Elke keer als ik een inzicht heb, verdwijnt deze als ijs voor de zon.
Ik zie mijzelf in vormen die ik had kunnen zijn. Angst om er te zijn, maar blij dat ik er ben.
Het was meer een gedachte, dan dat ik dit letterlijk voor me zag.
Er kwam best wat emotie vrij, dit verwerkte ik in de mooie dingen die ik om mij heen zag. Alles klopte op dat moment.
Door de patronen die ik zie, heb ik een inzicht over patronen. Want alles is een patroon. Dat ik nadenk over patronen, is een patroon. Ik leg vreemde verbanden. Maar wil ik dit wel weten? Valt dit te beredeneren?
Zo ontstaat er een gekke gedachtegang, waar ik gelukkig snel uitkom.
Ook bewegingen lijken trager. Sommige punten worden uitgelicht door de subtiele blurring van de randen. Fascinerend genoeg, is dit alleen te zien als ik me er op concentreer , maar niet té veel op focus. Maar echt “stuurbaar” noem ik het dan ook niet.
Het erf🌳
Het wordt iets rustiger en ik merk dat ik een intense behoefte heb om buiten te zijn.
Binnen voelt verkeerd.
Binnen voelt tegen natuur in.
Het voelt alsof ik op dat moment de wereld kan veranderen door in mijn tuin rond te dwalen.
Hoe kun je zo zeker zijn van je zaak, maar ook zo twijfelen? Ik bedacht me dat het menselijk is om te twijfelen, maar om menselijk te zijn, hoef je niet te twijfelen.
En waarom zou de tuin het antwoord zijn? Haha.
“Oké, op naar le garden!”
Mijn tuin bestaat uit een groot erf, waar ik voorzichtig aandraaf.
Ik merk wel dat het ontzettend veel moeite kost om verantwoord door de tuin te lopen. Soms loop ik compleet vast in simpele obstakels, maar vergeet dan hoelang ik al bezig ben. Geluiden interpreteer ik op een ìets andere manier, ook hierin voelt het alsof ik patronen kan horen. Sommige geluiden vallen extra op.
Ik heb achteraf de camera beelden teruggekeken. Ziek ongemakkelijk strompelde ik naar de vijver, maar het voelde in mijn beleving alsof ik hier voor de eerste keer liep. Alsof ik geen keuze had, go with the flow.
“Nou jippie ik ben in de tuin, kom ik dan wel terug?” spookte voor een paar seconden door mijn hoofd.
Ik begin te lachen naar de scheve bomen en schrik ook van mijn eigen verknipte humor op dat moment. Het belletje wat ik van een vriend kreeg, maakte die lachbui alleen nog heviger. Ik begrijp er werkelijk geen ene mallemoer van.
“Ik ga stikken denk ik, houd op met lachen!”, riep ik door mijn telefoon.
Ik proef het zout van mijn tranen, gek smaakje.
En ik deze vriend maar op de hoogte houden van een boom die “verkeerd gegroeid” was. Maar ook deze boom mocht er zijn.
Ik wilde ergens wel roken, maar het voelde alsof ik daarmee mezelf verraadde, of zo. Ik had uit het niets zin in fruit, hier genoot ik dan ook van. Bij het eten van het fruit, werd mij ineens pijnlijk duidelijk hoe slecht ik voor mijn lichaam zorg. Dat een gezonde geest óók een gezond lichaam nodig heeft. Dit is overigens geen nieuw inzicht voor mij, maar het speelde wel een grote rol tijdens de trip.
Het enigste wat ik echt a-relaxed vond (gewoon écht niet leuk, wtf), was een brandgeur die ik voor mijn gevoel uren heb geroken.
“Ja dahag, staat mijn huis nou in de fik?”, maar nee hoor. Geen spoor van een vuurtje te bekennen. En ik twijfelde heel erg of ik mezelf dit niet gewoon aanpraatte. Hoort dit bij een trip? Staat er serieus wat in de fik en lach ik daar nu om?
“Anyway, laat het los”, bedacht ik me. De rust keert terug.
Wat ik opmerkelijk vind, was dat dit helemaal geen slechte trip bij mij aanwakkerde. Ik kon ermee leven, het zij zo. Er was geen twijfel meer, maar overgave. Dit laatste maakte iets los in mij. Overgave, dat is iets wat ik eigenlijk nooit gevoeld heb. Dit gaf me een opgewekt, speels, warm en mysterieus gevoel.
Zwaar en alleen (klinkt triest... is het niet haha)
Ik zag vogels waarvan ik niet precies kon inschatten hoe groot deze waren. Ze keken mij aan, alsof ze me hadden verwacht.
Ik had me voorgesteld dat dit dus echt op het sprookjesbos zou lijken, maar dat heb ik helemaal niet ervaren. Toen ik terug liep naar binnen, voelde ik me erg zwaar. Dit was een heel naar gevoel. Deze moodswings vond ik wennen, maar accepteerde het.
Ik zie mijn kat rond lopen en besef me dat ik alleen eenzaam ben, als mijn kat niet bij me wilt zitten.
Alleen= niet perse eenzaamheid!
“Dus Matineus: LEEF en stop met je tijd verspillen aan een onnodige slachtofferrol”, bedacht ik me terwijl ik aan het staren was.
Ook toen ik terug kwam in de woonkamer voelde ik me gek. Ondanks de verschijnselen die absoluut aanwezig zijn, voelt het nu of ik er een beetje tussen hang. Aan de ene kant zie en begrijp ik alles heel goed, maar anderzijds zijn het kleine dingetjes die niet lijken te kloppen. Op een of andere manier heb ik daar nu ineens veel aandacht voor.
Er staat iets te gebeuren, maar ik weet niet wat. Ik begin hetzelfde gevoel te krijgen als eerder: “uit balans”, maar dit keer niet op de goede manier.
Laatste fase
Na een uur of 4/5 zijn de lichte visuals zoal verdwenen. Maar daarbij de gedachtegang nog niet volledig. In de afterglow merk ik een stabiele gemoedstoestand, waarbij ik alles los kon laten. Ik was loom, zelfs een beetje moe.
Maar actief genoeg om te douchen en iets lekkers te drinken. Ik heb me nog even begeven op het forum, kroop onder warme dekens en viel in een diep slaapje.
Nu, de dag na mijn trip, heb ik last van een futloos gevoel en sommige delen van mijn lichaam voelen, nouja, gevoelig.
Maar ik heb geen sombere gevoelens. Voel me best vrolijk.
Deze dosis was voor mij persoonlijk, goed voor een (licht?)milde (?) trip. Ik heb geen hevige visuals ervaren. Ik voelde bekende gevoelens die terugkeerde in een loop (met mogelijk nieuwe inzichten). Ik moest mij concentreren, de trip “achtervolgde” mij niet. De geest kan veel bedenken, maken en tonen (holy malle moly). Iets wat ik al wist, maar deze ervaring onderbouwd het nog even.
Ik sta zeker open voor een volgende trip, maar niet op korte termijn. Ook twijfel ik nu al aan de dosis van een eventuele tweede trip.
En natuurlijk mijn angst: de controle verliezen.
*Tromgeroffel*
Ik heb dit gevoel niet gehad
*Geluiden van bevrediging*
Ik had vrij weinig te zeggen over mijn gedachtepatroon, maar dit voelde over het algemeen niet beangstigend.
Hier heb ik de dag daarna ook even om moeten huilen (zo’n drama queen…)
Is het dan safe om te zeggen dat ik gecontroleerd mijn controle verloor?
Laatst bewerkt:
