Wat: LSD, twee anderhalve liter flessen champagne en een flinke klodder wietboter.
Voor 1 januari hadden wij het plan gemaakt om gewoon lekker thuis een zegeltje LSD te nemen met wat vrienden. We hebben LSD allemaal al wat vaker gedaan en durf te zeggen dat we best ervaren trippers zijn. Het was ook het plan om het rustig aan te doen, zodat we de volgende dag naar een club konden gaan en tussendoor ook nog even lekker konden slapen.
De trip liep zeer goed, er werd veel gelachen, muziek was goed. We hebben lekker naar vuurwerk gekeken, champagne gedronken en gechillt. Op een gegeven moment had ik het gevoel alsof we iets teveel aan 't blowen waren (misschien al een beetje paranoia), maar ik wuifde het gevoel weg alsof het niets was.
Op een gegeven moment kwam het idee rond 2 a 3 's nachts uur om een burger te maken. Gegrild in onze zelf gemaakte wietboter (die we overigens zonder problemen al vaker hadden gebruikt).
Ik weet het nog goed dat we op de bank zaten en een vriendin van ons was er nog bij die de burger niet had gegeten. En het begon te lijken alsof zij in een andere tijdsflow zat dan wij. Toen voelden we ons nog allemaal goed, ookal begon het een beetje freaky te worden. Ik weet nog dat een vriend van mij de grap maakte: It takes juan to know juan en dat ik een jammerlijke poging maakte om hem na te zeggen. Door het laatste leken we in een oneindig lijkende lachkick te belanden. Tijdens de kick werd het vaag voor mijn ogen en zag ik freaky lachende gezichten.
Toen de lachkick wegdeide kreeg iedereen het idee van fuck, we hebben veel en veels te veel wietboter gegeten. Dit was nog op het punt dat we konden denken, überhaupt. Ik had besloten naar boven te gaan en te gaan liggen. Hopend dat ik in slaap zou vallen en dat het morgen allemaal beter was.
Maar het werd jammer genoeg alleen maar erger, de bodyload was intens. Lopen werd heel moeilijk en het voelde alsof er een shitload aan bakstenen om ziel gesponnen waren en ergens boven een zwart bungelden. De rest had hetzelfde werd ook steeds gekker en we zagen in dat dit niet goed was. Uitzitten dan maar...
Op het hoogtepunt van de trip (LSD was nauwelijks merkbaar meer), leek het alsof er een draaikolk onder mijn hersenen stond en langzaam mij steeds verder weg trok. Aan het einde van de draaikolk, was er maar een gedachte. En die gedachte bleef maar rondgaan (zo hoorde ik ook van mijn vrienden later dat zij precies hetzelfde hadden). De gedachte was niet eens zo heel eng, maar gewoon een vraag. Hoe zijn we hier nu weer in beland?
Het ging van kwaad naar erger... Het werd steeds donkerder en donkerder. Uiteindelijk probeerde ik met nuchtere mensen te gaan praten om het realiteitsbesef erbij te houden. Gelukkig waren we op dat moment al bijna over het hoogtepunt heen. Ik voelde bodyload verminderen, het trillen werd steeds minder en mijn hartslag begon ook steeds rustiger te worden. Het einde was in zicht.
Nu een goede nachtrust (uhum ochtend/middag) later voel ik me wat beter, de rest ook. De bodyload lijkt nog steeds niet helemaal weg er zit nog steeds een beetje een waas voor mijn ogen, maar het is iig beter dan gisternacht. Alles beter dan gisternacht.
Om er dan ook nog een mooi eindwoord aan te geven. Doe dit niet, wietboter en LSD zijn heel tricky met elkaar. Het paranoia karakter van wiet, en de instabiliteit van LSD zijn in zulke hoeveelheden niet goed samen. Daarbij weet je nooit hoeveel erin zit (we hadden niet zo heel veel wietboter in de pan gedaan), maar het was veels te potent.
Happy new year!
Voor 1 januari hadden wij het plan gemaakt om gewoon lekker thuis een zegeltje LSD te nemen met wat vrienden. We hebben LSD allemaal al wat vaker gedaan en durf te zeggen dat we best ervaren trippers zijn. Het was ook het plan om het rustig aan te doen, zodat we de volgende dag naar een club konden gaan en tussendoor ook nog even lekker konden slapen.
De trip liep zeer goed, er werd veel gelachen, muziek was goed. We hebben lekker naar vuurwerk gekeken, champagne gedronken en gechillt. Op een gegeven moment had ik het gevoel alsof we iets teveel aan 't blowen waren (misschien al een beetje paranoia), maar ik wuifde het gevoel weg alsof het niets was.
Op een gegeven moment kwam het idee rond 2 a 3 's nachts uur om een burger te maken. Gegrild in onze zelf gemaakte wietboter (die we overigens zonder problemen al vaker hadden gebruikt).
Ik weet het nog goed dat we op de bank zaten en een vriendin van ons was er nog bij die de burger niet had gegeten. En het begon te lijken alsof zij in een andere tijdsflow zat dan wij. Toen voelden we ons nog allemaal goed, ookal begon het een beetje freaky te worden. Ik weet nog dat een vriend van mij de grap maakte: It takes juan to know juan en dat ik een jammerlijke poging maakte om hem na te zeggen. Door het laatste leken we in een oneindig lijkende lachkick te belanden. Tijdens de kick werd het vaag voor mijn ogen en zag ik freaky lachende gezichten.
Toen de lachkick wegdeide kreeg iedereen het idee van fuck, we hebben veel en veels te veel wietboter gegeten. Dit was nog op het punt dat we konden denken, überhaupt. Ik had besloten naar boven te gaan en te gaan liggen. Hopend dat ik in slaap zou vallen en dat het morgen allemaal beter was.
Maar het werd jammer genoeg alleen maar erger, de bodyload was intens. Lopen werd heel moeilijk en het voelde alsof er een shitload aan bakstenen om ziel gesponnen waren en ergens boven een zwart bungelden. De rest had hetzelfde werd ook steeds gekker en we zagen in dat dit niet goed was. Uitzitten dan maar...
Op het hoogtepunt van de trip (LSD was nauwelijks merkbaar meer), leek het alsof er een draaikolk onder mijn hersenen stond en langzaam mij steeds verder weg trok. Aan het einde van de draaikolk, was er maar een gedachte. En die gedachte bleef maar rondgaan (zo hoorde ik ook van mijn vrienden later dat zij precies hetzelfde hadden). De gedachte was niet eens zo heel eng, maar gewoon een vraag. Hoe zijn we hier nu weer in beland?
Het ging van kwaad naar erger... Het werd steeds donkerder en donkerder. Uiteindelijk probeerde ik met nuchtere mensen te gaan praten om het realiteitsbesef erbij te houden. Gelukkig waren we op dat moment al bijna over het hoogtepunt heen. Ik voelde bodyload verminderen, het trillen werd steeds minder en mijn hartslag begon ook steeds rustiger te worden. Het einde was in zicht.
Nu een goede nachtrust (uhum ochtend/middag) later voel ik me wat beter, de rest ook. De bodyload lijkt nog steeds niet helemaal weg er zit nog steeds een beetje een waas voor mijn ogen, maar het is iig beter dan gisternacht. Alles beter dan gisternacht.
Om er dan ook nog een mooi eindwoord aan te geven. Doe dit niet, wietboter en LSD zijn heel tricky met elkaar. Het paranoia karakter van wiet, en de instabiliteit van LSD zijn in zulke hoeveelheden niet goed samen. Daarbij weet je nooit hoeveel erin zit (we hadden niet zo heel veel wietboter in de pan gedaan), maar het was veels te potent.
Happy new year!
Klinkt niet zo chill, volgende keer misschien iets beter plannen dus!
