snoepietje
Newbie
Set en setting :
We hadden van zaterdagmiddag tot zondagmiddag vrijgehouden voor de trip bij mijn vriend thuis. Het was mooi weer. Ik had een stresserende werkweek gehad. Door de stress had ik de laatste nachten verschrikkelijke nachtmerries gehad. De zaterdagmorgen was rustig verlopen. Er was opendeurdag in het KASK waar ik naar fototentoonstellingen en animatiefilms was gaan zien. Ik was blij bij mijn vriend te zijn en voelde me alsof ik niets meer hoefde dan elkaar.
Ik:
Ik ben oud (40), moeder, zelfzeker, druk, gezond, impulsief en verstandig
Ik had met opzet niets gelezen over de werking van lsd, maar ik had natuurlijk wel basiskennis van het product.
Trip:
Start :
Omstreeks 14u namen we allebei een half zegeltje. Om de tijd te doden knoopte ik een nieuw armbandje voor mijn vriend. Ik informeerde herhaaldelijk naar wanneer we de eerste effecten hoorden te voelen. Volgens mijn vriend na een half uur.
Na een dik half uur gingen we wandelen. Ik voelde me bloednuchter en vond het zootje rip-off
Mijn vriend voelde zich bloednerveus. We gingen ervan uit dat dat los stond van de trip en dat hij te zwaar had zitten stressen en piekeren over onze eerste trip. Hij vroeg of ik hem wou masseren om te relaxen.
Ik zei dat ik eerst wou bijnemen. Ik was vastbesloten te gaan trippen, of om het met de woorden van mijn vriend te zeggen : liever teveel dan te weinig
Met deze keer een heel zegeltje op de tong begonnen we de massage.
Het was toen omstreek 15u
Na een tijdje legde ik me neer naast mijn vriend op bed.
Ik kreeg milde visuele hallucinaties : vlekken op ’t plafond gingen bewegen, het plafond golfde lichtjes. Ik herkende dit uit paddotrips en bekloeg me over het zwakke resultaat.
Ik kreeg het wat moeilijk met ademen, of ten minste dat beeldde ik me in. Want als ik me concentreerde op mijn ademhaling kon ik waarnemen dat ik goed en vrij ademde. Terwijl ik de indruk had dat ik het heel benauwd kreeg. Ik had dit gevoel ook even gekregen tijdens onze wandeling een uur geleden, maar had toen niet de link gemaakt met de drugs.
In wat volgt ben ik alles kwijt inclusief mezelf. Alleen mijn vriend ben ik, godzijdank, nooit kwijt geraakt.
Lift-off :
Terug in de kamer bij de muziek begon ik hevig te trippen. Ik moest rechtop blijven staan, want als ik neerzat werd ik onrustig en begonnen mijn benen te trillen als kreeg ik een hevige aanval van epilepsie ofzo. Ik stond recht, mijn voeten een beetje uiteen en mijn handen instinctief gevouwen voor het hart (de namaste mudra) zoals we in de yoga staan om onszelf te ankeren en aan te komen. Ik had het gevoel in een zware wervelstrom te zitten. Ik wiebelde dan ook fel heen en weer, maar ik leek geankerd in de grond, of misschien wel opgehangen aan touwtjes. Ik stond met mijn ogen dicht en patronen raasden aan een hels tempo over mijn oogleden in music player style. Soms kreunde ik of moets ik naar adem happen, alsof ik even was gestopt met ademen of alsof ik uit de bocht ging en ff schrok.
Ik leek ook wel echt uit de bocht te gaan. Het ging zo hard dat ik me toch ff in de zetel plofte. Het leek alsof ik van meters naar beneden gleed. Dat was beangstigend en ik weende. Of ten minste ik weet niet of ik weende. Ik voelde tranen, maar niet als anders en vanaf daar raakte ik stilaan mezelf kwijt. Ik wist niet meer of mijn wangen nat of droog waren, of ik lachte of weende of ik mijn neus moest snuiten of dat pas had gedaan. Ik kreeg lachkicks,verloor tijd, ruimte en persoonlijkheid. Ik kon nog alles zien maar fel vervormd (sommige dingen langer andere breder), details waanzinnig uitvergroot, kleuren fel en fluo en alles licht golvend.
Het was toen rond 18u
Ik hield de tijd even in de gaten en 10 minuten leken uren te duren. Vanalles was er gebeurd, maar de tijd was amper vooruit gegaan.
Flarden :
Mijn vriend die veel minder fel tripte was ondertussen overgegaan naar de rol van tripsitter. Daardoor konden we wandelingetjes maken enzo. Er is geen schijn van kans dat ik dat alleen zou gekunnen hebben.
1 de trap af :
Mijn vriend heeft een afschuwelijk steile trap. Het afdalen was quasi onmogelijk. De diepte schrikte me af en ik voelde me constant wegglijden in een soort droomtoestand. Ik probeerde vliegensvlug af te dalen voor ik de connextie met het hier en nu weer zou kwijt raken. Ik hield me stevig vast. Onderweg werd ik weggezogen, sloot mijn ogen en werd mijlenver en eeuwenlang weggecatapulteerd. Mijn vriends aanmoedigingen haalden me terug en ik kwam safe beneden.
2. het toillet
Op de muur voor het toillet staat een ondergaande zon geschilderd. De halve gele schijf werd groen, rood, geel, ... en flashte van groot naar klein, waardoor ik bijna vergat te plassen.
3. kwijt
Toen ik voldoende helder was om te kunnen praten, slaagde ik er amper in mijn ervaringen te verwoorden. Ik was alle concepten kwijt. Vroeg me de hele tijd af wat werkelijk gezegd was en wat ik gedroomd had. Ik zei luidop : “ben ik nu aan ’t praten?” Ik zocht tevergeefs de herinnering aan mezelf nuchter enkele uren geleden. Ik leek ik mijn eigen film te zitten. Ik probeerde de realiteit terug te vatten, maar zonder succes. Ik moet wel 3000 keren tegen mijn vriend gezegd hebben “ik ben het kwijt”.
4. douche
In de hoop me wat te kalmeren stelde mijn vriend een douche voor. Het leek me een leuk idee. Ik hoopte dat als het water over mij zou stromen in mezelf weer zou weten zijn. Het bleek niet zo’n goed idee. Ik kreeg een onstopbare bulderende slappe lach waar mijn vriend het geen paar minuten bij uithield. Ik kan niet echt uitleggen wat er grappig was aan de situatie. Misschien wel niets. Ik slaagde er amper in me af te drogen. Plofte kletsnat neer in de zetel en was gechoqueerd te zien dat ik de stof helemaal nat maakte (ze kleurde donker). Ik voelde namelijk de natte niet op mijn huid.
5. tekening (voor mij persoonlijk het heftigste)
Bij mijn vriend hangt een tekening van mij, gemaakt naar deze tekening van Jan Bosschaert
Deze tekening werd een animatiefilm. De vleugens van de engel wapperden fel en haar huid werd zo bleek dat ze dood leek. Uit haar mond stroomde een straaltje bloed. Haar ogen gingen open en de duivel leek haar te bezitten. Het zwart van de vleugels van de duivel liep uit als was van een kaars over haar lichaam.
Ik probeerde aan mijn vriend te beschrijven wat ik zag, maar het feit dat ik niet meer wist hoe het origineel eruit zag greep me zo hard aan dat ik begon te wenen. Ik vond dit erover qua surrealisme : kijken naar je eigen tekening en vanalles zien en niet meer weten wat er wel is en wat er niet is. Mijn vriend trooste me en bracht me terug tot de werkelijkheid. Ik vond mezelf terug en moest lachen om mijn ontreddering. Ik keek weg van de tekening en ging er toen kordaat voor staan. Ik wilde met een ruk in de eerste blik het origineel zien, voor de film weer zou beginnen spelen. Dat lukte niet, ik kreeg enkel een animatiefilm te zien waarin een levende en een dode engel elkaar afwisselde en bloed en was over haar lijf rolden. Later toen we in de andere kamer waren, keerde ik met een “cut the crap” gevoel terug naar de tekening. Maar ook dan weer kreeg ik het origineel niet te zien.
6. buurman
We zaten buiten op de bank. Buurman kwam langs en maakte gelukkig geen praatje. Toen ie binnen was lachte ik en zei ik tegen mijn vriend : “ja hallo, die was ook goed scheef” omdat ik hem had zien strompelen en stomme gezichten trekken. Hij bleek doodnormaal gewandeld en gekeken te hebben ...
7. meloen
Mijn vriend bracht me meloen. Ik moet er raar naar gekeken hebben, want hij zei “je mag de schil niet opeten” Ik wist dat dit hilarisch was en lachte. Al kon ik de preciese inhoud van de mop niet doorgronden. Ik at de meloen op, zeer onwennig. Want in mijn mond, voelde niet in mijn mond. En slikken was dus heel raar. Het smaakte wel overheerlijk.
8. film
Om de tijd te doden keken we een mangafilm : Osamu Tezuka’s Metropolis. De film op het kleine Mac scherm leek op mij het effect te hebben van imax. Het was overweldigend. Ik zat er middenin en voelde de vaart. Ik moet hem wel nog eens opnieuw bekijken, want ik heb de ballen van het verhaal gesnapt.
Touchdown :
Na de film, het was toen rond 21u, had ik het gevoel mezelf terug gevonden te hebben. Mijn vriend stelde een avondwandeling voor en ik liep triomfantelijk naar de spiegel om mijn haar op te binden. Daar werd ik geconfronteerd met het feit dat ik nog steeds alles heel erg scheef zag. Ik zag er niet uit en kon maar met moeite mijn haar fixen. Kammen voelde surrealistisch, want de kam voelde helemaal anders en leek meters diep in mijn haar te verdwijnen. Mijn BH dichtdoen lukte bijna ook niet want waar ik de haakjes voelde bijeen komen, leek helemaal niet achterop mijn rug op de plek waar dat hoort te zijn. Mijn sandaaltjes moest mijn vriend dichtgespen en de rits van mijn trui kon ik evenmin zelf dichtdoen. In het park waren de bloemetjes veel groter dan echt, ze gaven licht en alles golfde.
Tanden poetsen was een heel gedoe, want mijn mond leek meters diep en de tandenborstel voelde lang en getorst.
Ik viel als een blok in slaap en toen ik schijnbaar even later mijn ogen opende was het licht. Het was iets na 5 op zondagmorgen. Om 7 uur stonden we gedoucht en monter in de bakkerij. Ik zal nog uren moeten indrukken verwerken en dingen aankijken en aanraken om weer helemaal aan te komen bij mezelf.
De tekening staat stil en ik ben blij met het origineel
We hadden van zaterdagmiddag tot zondagmiddag vrijgehouden voor de trip bij mijn vriend thuis. Het was mooi weer. Ik had een stresserende werkweek gehad. Door de stress had ik de laatste nachten verschrikkelijke nachtmerries gehad. De zaterdagmorgen was rustig verlopen. Er was opendeurdag in het KASK waar ik naar fototentoonstellingen en animatiefilms was gaan zien. Ik was blij bij mijn vriend te zijn en voelde me alsof ik niets meer hoefde dan elkaar.
Ik:
Ik ben oud (40), moeder, zelfzeker, druk, gezond, impulsief en verstandig
Ik had met opzet niets gelezen over de werking van lsd, maar ik had natuurlijk wel basiskennis van het product.
Trip:
Start :
Omstreeks 14u namen we allebei een half zegeltje. Om de tijd te doden knoopte ik een nieuw armbandje voor mijn vriend. Ik informeerde herhaaldelijk naar wanneer we de eerste effecten hoorden te voelen. Volgens mijn vriend na een half uur.
Na een dik half uur gingen we wandelen. Ik voelde me bloednuchter en vond het zootje rip-off
Mijn vriend voelde zich bloednerveus. We gingen ervan uit dat dat los stond van de trip en dat hij te zwaar had zitten stressen en piekeren over onze eerste trip. Hij vroeg of ik hem wou masseren om te relaxen.
Ik zei dat ik eerst wou bijnemen. Ik was vastbesloten te gaan trippen, of om het met de woorden van mijn vriend te zeggen : liever teveel dan te weinig
Met deze keer een heel zegeltje op de tong begonnen we de massage.
Het was toen omstreek 15u
Na een tijdje legde ik me neer naast mijn vriend op bed.
Ik kreeg milde visuele hallucinaties : vlekken op ’t plafond gingen bewegen, het plafond golfde lichtjes. Ik herkende dit uit paddotrips en bekloeg me over het zwakke resultaat.
Ik kreeg het wat moeilijk met ademen, of ten minste dat beeldde ik me in. Want als ik me concentreerde op mijn ademhaling kon ik waarnemen dat ik goed en vrij ademde. Terwijl ik de indruk had dat ik het heel benauwd kreeg. Ik had dit gevoel ook even gekregen tijdens onze wandeling een uur geleden, maar had toen niet de link gemaakt met de drugs.
In wat volgt ben ik alles kwijt inclusief mezelf. Alleen mijn vriend ben ik, godzijdank, nooit kwijt geraakt.
Lift-off :
Terug in de kamer bij de muziek begon ik hevig te trippen. Ik moest rechtop blijven staan, want als ik neerzat werd ik onrustig en begonnen mijn benen te trillen als kreeg ik een hevige aanval van epilepsie ofzo. Ik stond recht, mijn voeten een beetje uiteen en mijn handen instinctief gevouwen voor het hart (de namaste mudra) zoals we in de yoga staan om onszelf te ankeren en aan te komen. Ik had het gevoel in een zware wervelstrom te zitten. Ik wiebelde dan ook fel heen en weer, maar ik leek geankerd in de grond, of misschien wel opgehangen aan touwtjes. Ik stond met mijn ogen dicht en patronen raasden aan een hels tempo over mijn oogleden in music player style. Soms kreunde ik of moets ik naar adem happen, alsof ik even was gestopt met ademen of alsof ik uit de bocht ging en ff schrok.
Ik leek ook wel echt uit de bocht te gaan. Het ging zo hard dat ik me toch ff in de zetel plofte. Het leek alsof ik van meters naar beneden gleed. Dat was beangstigend en ik weende. Of ten minste ik weet niet of ik weende. Ik voelde tranen, maar niet als anders en vanaf daar raakte ik stilaan mezelf kwijt. Ik wist niet meer of mijn wangen nat of droog waren, of ik lachte of weende of ik mijn neus moest snuiten of dat pas had gedaan. Ik kreeg lachkicks,verloor tijd, ruimte en persoonlijkheid. Ik kon nog alles zien maar fel vervormd (sommige dingen langer andere breder), details waanzinnig uitvergroot, kleuren fel en fluo en alles licht golvend.
Het was toen rond 18u
Ik hield de tijd even in de gaten en 10 minuten leken uren te duren. Vanalles was er gebeurd, maar de tijd was amper vooruit gegaan.
Flarden :
Mijn vriend die veel minder fel tripte was ondertussen overgegaan naar de rol van tripsitter. Daardoor konden we wandelingetjes maken enzo. Er is geen schijn van kans dat ik dat alleen zou gekunnen hebben.
1 de trap af :
Mijn vriend heeft een afschuwelijk steile trap. Het afdalen was quasi onmogelijk. De diepte schrikte me af en ik voelde me constant wegglijden in een soort droomtoestand. Ik probeerde vliegensvlug af te dalen voor ik de connextie met het hier en nu weer zou kwijt raken. Ik hield me stevig vast. Onderweg werd ik weggezogen, sloot mijn ogen en werd mijlenver en eeuwenlang weggecatapulteerd. Mijn vriends aanmoedigingen haalden me terug en ik kwam safe beneden.
2. het toillet
Op de muur voor het toillet staat een ondergaande zon geschilderd. De halve gele schijf werd groen, rood, geel, ... en flashte van groot naar klein, waardoor ik bijna vergat te plassen.
3. kwijt
Toen ik voldoende helder was om te kunnen praten, slaagde ik er amper in mijn ervaringen te verwoorden. Ik was alle concepten kwijt. Vroeg me de hele tijd af wat werkelijk gezegd was en wat ik gedroomd had. Ik zei luidop : “ben ik nu aan ’t praten?” Ik zocht tevergeefs de herinnering aan mezelf nuchter enkele uren geleden. Ik leek ik mijn eigen film te zitten. Ik probeerde de realiteit terug te vatten, maar zonder succes. Ik moet wel 3000 keren tegen mijn vriend gezegd hebben “ik ben het kwijt”.
4. douche
In de hoop me wat te kalmeren stelde mijn vriend een douche voor. Het leek me een leuk idee. Ik hoopte dat als het water over mij zou stromen in mezelf weer zou weten zijn. Het bleek niet zo’n goed idee. Ik kreeg een onstopbare bulderende slappe lach waar mijn vriend het geen paar minuten bij uithield. Ik kan niet echt uitleggen wat er grappig was aan de situatie. Misschien wel niets. Ik slaagde er amper in me af te drogen. Plofte kletsnat neer in de zetel en was gechoqueerd te zien dat ik de stof helemaal nat maakte (ze kleurde donker). Ik voelde namelijk de natte niet op mijn huid.
5. tekening (voor mij persoonlijk het heftigste)
Bij mijn vriend hangt een tekening van mij, gemaakt naar deze tekening van Jan Bosschaert
Deze tekening werd een animatiefilm. De vleugens van de engel wapperden fel en haar huid werd zo bleek dat ze dood leek. Uit haar mond stroomde een straaltje bloed. Haar ogen gingen open en de duivel leek haar te bezitten. Het zwart van de vleugels van de duivel liep uit als was van een kaars over haar lichaam.
Ik probeerde aan mijn vriend te beschrijven wat ik zag, maar het feit dat ik niet meer wist hoe het origineel eruit zag greep me zo hard aan dat ik begon te wenen. Ik vond dit erover qua surrealisme : kijken naar je eigen tekening en vanalles zien en niet meer weten wat er wel is en wat er niet is. Mijn vriend trooste me en bracht me terug tot de werkelijkheid. Ik vond mezelf terug en moest lachen om mijn ontreddering. Ik keek weg van de tekening en ging er toen kordaat voor staan. Ik wilde met een ruk in de eerste blik het origineel zien, voor de film weer zou beginnen spelen. Dat lukte niet, ik kreeg enkel een animatiefilm te zien waarin een levende en een dode engel elkaar afwisselde en bloed en was over haar lijf rolden. Later toen we in de andere kamer waren, keerde ik met een “cut the crap” gevoel terug naar de tekening. Maar ook dan weer kreeg ik het origineel niet te zien.
6. buurman
We zaten buiten op de bank. Buurman kwam langs en maakte gelukkig geen praatje. Toen ie binnen was lachte ik en zei ik tegen mijn vriend : “ja hallo, die was ook goed scheef” omdat ik hem had zien strompelen en stomme gezichten trekken. Hij bleek doodnormaal gewandeld en gekeken te hebben ...
7. meloen
Mijn vriend bracht me meloen. Ik moet er raar naar gekeken hebben, want hij zei “je mag de schil niet opeten” Ik wist dat dit hilarisch was en lachte. Al kon ik de preciese inhoud van de mop niet doorgronden. Ik at de meloen op, zeer onwennig. Want in mijn mond, voelde niet in mijn mond. En slikken was dus heel raar. Het smaakte wel overheerlijk.
8. film
Om de tijd te doden keken we een mangafilm : Osamu Tezuka’s Metropolis. De film op het kleine Mac scherm leek op mij het effect te hebben van imax. Het was overweldigend. Ik zat er middenin en voelde de vaart. Ik moet hem wel nog eens opnieuw bekijken, want ik heb de ballen van het verhaal gesnapt.
Touchdown :
Na de film, het was toen rond 21u, had ik het gevoel mezelf terug gevonden te hebben. Mijn vriend stelde een avondwandeling voor en ik liep triomfantelijk naar de spiegel om mijn haar op te binden. Daar werd ik geconfronteerd met het feit dat ik nog steeds alles heel erg scheef zag. Ik zag er niet uit en kon maar met moeite mijn haar fixen. Kammen voelde surrealistisch, want de kam voelde helemaal anders en leek meters diep in mijn haar te verdwijnen. Mijn BH dichtdoen lukte bijna ook niet want waar ik de haakjes voelde bijeen komen, leek helemaal niet achterop mijn rug op de plek waar dat hoort te zijn. Mijn sandaaltjes moest mijn vriend dichtgespen en de rits van mijn trui kon ik evenmin zelf dichtdoen. In het park waren de bloemetjes veel groter dan echt, ze gaven licht en alles golfde.
Tanden poetsen was een heel gedoe, want mijn mond leek meters diep en de tandenborstel voelde lang en getorst.
Ik viel als een blok in slaap en toen ik schijnbaar even later mijn ogen opende was het licht. Het was iets na 5 op zondagmorgen. Om 7 uur stonden we gedoucht en monter in de bakkerij. Ik zal nog uren moeten indrukken verwerken en dingen aankijken en aanraken om weer helemaal aan te komen bij mezelf.
De tekening staat stil en ik ben blij met het origineel
