Hallo mensen,
hier mijn eerste tripreport, en tevens een van mijn eerste posts op het DF.
Ik hoop dat het goed te lezen valt, maar hier komt hij dan =).
Het is een vrij lang verhaal dus wees gewaarschuwd..
Wat?
100ug LSD per persoon.
Waar?
Duinen, strand, tent..
Met wie?
Een goede vriend, 'T'.
Na een flinke tijd gepland te hebben weer LSD te nemen, en eindelijk samen met T
vrij te hebben geregeld bij onze zomerbanen die kriskras door elkaar heen lopen was
het dan zover;
trippen in de duinen, ver weg van de 'bewoonde wereld', en in de mooie natuur!
We hadden twee rugtassen vol met eten en drinken; mineraalwater en groene ijsthee,
daarnaast fruit, bugles met de welbekende tube 'Danish Chef'-kaas en nog meer lekkers.
Koepeltentje op de rug, wat wiet in een blowdoosje en daarbij brachten we een heel goed humeur mee =).
Eenmaal aangekomen op een plek die afgelegen en beschut genoeg leek om te wildkamperen
hebben we de tent opgezet, en daarna liggend ieder 100ug LSD op onze tong laten oplossen.
De opkomst was langer dan ik gewend was, en het was voor T de eerste keer, dus hij wist
niet wat hij moest verwachten.
Na een aardige tijd te hebben gelegen leek het dan toch op komst,
een licht gevoel in ons hoofd,
en ik stelde voor om het strand op te gaan lopen, overtuigd dat het daar wel goed zal inslaan.
Bij het opstaan was het al duidelijk, de trip was niet ver weg, benen leken van papier zo licht,
en er ontstond een herkenbare glimlach op mijn hoofd, en gelukkig ook op die van mijn tripgenoot..
De duinovergang over lopen was een hele overwinning, en het strand was immens!
Aan het trippen waren we toen zeker, we hadden geen idee wat we eerst zouden bekijken,
zoveel dingen om te ontdekken, schelpen, aangespoelde stukken hout, flessen, en wat niet.
Het strand was een grote plezierige zandbak, je word er echt weer speels van =).
We kwamen een groot stuk hout tegen wat onze aandacht trok, maar het lag onder het zand,
en wel diep.
We begonnen te graven en te doen, tussendoor pauserend, en kijken elkaar aan;
'waar zijn we eigenlijk mee bezig?!'..
- 'geen idee, maar ik vind dat we dit stuk hout moeten uitgraven'
'jah nu ben ik benieuwd ook'
- 'okay, nu weet ik het zeker, het is een pellet', en T stopt met graven..
'Neenee, help mee, anders is het zonde van de moeite, dat ding moet eruit!'
En dus graven we een volle minuut verder, 'zo, dat is beter, wat een teamwork!'. Voldaan.
We lachen en lopen verder,
gesprekken over hoe het hout eerst verwerkt is tot een plank, dan gebruiksvoorwerk,
vervolgens in de zee terecht is gekomen en daarna aanspoeld, wat moeten die
dingen al wel niet hebben meegemaakt!
Wat gesprekken later besluiten we de duinen in te gaan en terug naar de tent te lopen.
De mafheid slaat toe en het word tijd om liggend wat te trippen,
en eenmaal bij de tent enteren we beide een eigen wereldje, T zet muziek op,
wat het moment helemaal perfect maakt.
Ik lig in het helmgras en de wolken lijken in brand te staan,
felroze vlammen vloeien er vanaf en af en toe vliegt er een meeuw door mijn gezichtsveld.
Paden vormen zich door de blauwe lucht en lijken dieper te liggen, alsof de lucht uit 2 lagen
bestaat, en de paden geulen zijn tussen 'vlakken' van lucht. Een vreemd schouwspel..
Het helmgras kleurt heen en weer tussen rood, oranje en groen, en ziet er 'fluffy' uit..
T ligt in de tent en geniet met zijn ogen dicht van muziek,
ik besluit ook naar binnen te gaan en daar is de sfeer weer totaal anders,
en raak in een flinke piek van hallucinaties; het tentdoek lijkt wel een bioscoopdoek,
en er is genoeg te zien, T's hoofd lijkt vervormt en zijn pupillen morphen van groot naar klein.
Niet angstig, wel vreemd.
T begon met een krampachtige poging zijn CEV's te beschrijven, waarmee hij abrubt stopt
met de mededeling 'laten we het erop houden dat ik alles zou kunnen zien wat ik zou willen'.
Ik besluit ook te kijken of ik wat CEV's zal ervaren,
waar ik tot dat moment aan toe nog niet aan gedacht had. Pfoei!
Hele mooie dingen, kleuren roze en groen hebben de overmacht,
en de visuals deden me erg denken aan japanse waaiers die openklappen,
waar vervolgens weer meerdere andere waaiers uit ontstaan. De muziek beinvloed
dit geheel en dit was intens genieten.
Na de piek was het tijd voor chips. Mijn maag was niet helemaal ingesteld op de chips
maar de smaak deed het goed, en de kaas al helemaal..
De verpakking was op dat moment geniaal, het koksmutsje, het gezicht van de 'chef',
en na mijn opmerking 'De Danish Chef, de meest nuchtere man onder ons'
hebben we genoten van een hevige lachkick, met tranen over onze wangen.
Een uitstapje om te plassen voelde groots, staand op een duintje, wind in de haren, uitzicht,
muziek op de achtergrond, plassen was nog nooit zo'n intense belevenis, haha.
Ik raad T aan om ook een plek met goed uitzicht uit te kiezen voor als hij ook moest plassen,
waar met veel gelach uit de tent op word gereageerd.
De batterij van T zijn telefoon begon wat minder te worden, en dit was wel onze bron van
muziek. Ook raakte het eten een beetje op.
In the middle of nowhere, en dingen die opraken, elke keer als we beseften dat we
toch iets beter hadden moeten voorbereiden met de hoeveelheden van spullen die we mee hadden,
keken we elkaar aan en zeiden 'meer!'.
Meer batterij, meer eten, meer variatie in eten, de nadelen van niet thuis trippen
werden duidelijk, maar waren gelukkig meer dan gecompenseerd door de mooie natuur waar
we ons in bevonden.
Hierna was het tijd voor een nieuwe quest, de visuals zwakten wat af en we gaan door de duinen
heen banjeren, praten over van alles en nog wat. Niet diepgaand, maar dat was het eigenlijk
nog niet geweest deze trip.
We leverden een ode aan onze schoenen, die ons toch elke keer brengen waar we willen zijn.
De begroeiing onder onze voeten word hoger, en alles kraakt.
Ik heb er geen last van, ben meer van alle verschillende plantjes aan het genieten,
maar T is erg benieuwd wat er allemaal onder zijn voeten gebeurd, en bij een wat minder
begroeid stukje gaat hij de grond inspecteren.. Ik kijk wat om me heen en hoor opeens een schreeuw..
'SLAKKEN!'
Ik draai me om en zie T met een vies gezicht naar de grond kijken;
'Ziek veel slakken, lopen we daar al de hele tijd op, is dat wat er kraakt?!'
T begint te brabbelen dat hij uit de duinen wil, zegt dat hier een 'slakkennest' is en
dat hij maar al te graag weg wil.
Hij word helemaal kriebelig en loopt met lachwekkend hoge stappen terug richting de tent,
ik volg maar voel niet de behoefte om moeilijk te lopen, het gekraak was duidelijk van takjes
maar dat kwam er bij T niet in =P.
De slakken waren trouwens geen hallicunatie, en er waren er veel haha,
maar elke konijnenkeutel werd 8 keer bekeken door T voordat hij besefte dat het
echt geen slak was, de kriebeligheid sloeg bij hem toe, wat aanstekelijk was,
dus we zijn daar snel weggegaan..
Via de duinen teruggelopen, zand is een fijne ondergrond, veilig en voorspelbaar,
het begon te schemeren en na een tijdje het gevoel te hebben gehad totaal verdwaald te zijn,
kwam het pad waar de tent in de buurt stond gelukkig in zicht.
Bij de tent aangekomen beseften we hoe snel de tijd is gevlogen en roezen nog wat na
met een stevige joint, evalueren de trip, en komen beide tot dezelfde conclusie;
dit was niet de laatste keer dat we in de natuur een trip zullen beleven =).
Het is geen spirituele trip geweest, maar een erg gezellige,
waarin we erg hebben genoten van de natuur, het speelse van het strand en het comfort van
een tent, onze eigen veilige plek in 'the middle of nowhere'.
Bedankt voor het lezen!
Birdo
hier mijn eerste tripreport, en tevens een van mijn eerste posts op het DF.
Ik hoop dat het goed te lezen valt, maar hier komt hij dan =).
Het is een vrij lang verhaal dus wees gewaarschuwd..
Wat?
100ug LSD per persoon.
Waar?
Duinen, strand, tent..
Met wie?
Een goede vriend, 'T'.
Na een flinke tijd gepland te hebben weer LSD te nemen, en eindelijk samen met T
vrij te hebben geregeld bij onze zomerbanen die kriskras door elkaar heen lopen was
het dan zover;
trippen in de duinen, ver weg van de 'bewoonde wereld', en in de mooie natuur!
We hadden twee rugtassen vol met eten en drinken; mineraalwater en groene ijsthee,
daarnaast fruit, bugles met de welbekende tube 'Danish Chef'-kaas en nog meer lekkers.
Koepeltentje op de rug, wat wiet in een blowdoosje en daarbij brachten we een heel goed humeur mee =).
Eenmaal aangekomen op een plek die afgelegen en beschut genoeg leek om te wildkamperen
hebben we de tent opgezet, en daarna liggend ieder 100ug LSD op onze tong laten oplossen.
De opkomst was langer dan ik gewend was, en het was voor T de eerste keer, dus hij wist
niet wat hij moest verwachten.
Na een aardige tijd te hebben gelegen leek het dan toch op komst,
een licht gevoel in ons hoofd,
en ik stelde voor om het strand op te gaan lopen, overtuigd dat het daar wel goed zal inslaan.
Bij het opstaan was het al duidelijk, de trip was niet ver weg, benen leken van papier zo licht,
en er ontstond een herkenbare glimlach op mijn hoofd, en gelukkig ook op die van mijn tripgenoot..
De duinovergang over lopen was een hele overwinning, en het strand was immens!
Aan het trippen waren we toen zeker, we hadden geen idee wat we eerst zouden bekijken,
zoveel dingen om te ontdekken, schelpen, aangespoelde stukken hout, flessen, en wat niet.
Het strand was een grote plezierige zandbak, je word er echt weer speels van =).
We kwamen een groot stuk hout tegen wat onze aandacht trok, maar het lag onder het zand,
en wel diep.
We begonnen te graven en te doen, tussendoor pauserend, en kijken elkaar aan;
'waar zijn we eigenlijk mee bezig?!'..
- 'geen idee, maar ik vind dat we dit stuk hout moeten uitgraven'
'jah nu ben ik benieuwd ook'
- 'okay, nu weet ik het zeker, het is een pellet', en T stopt met graven..
'Neenee, help mee, anders is het zonde van de moeite, dat ding moet eruit!'
En dus graven we een volle minuut verder, 'zo, dat is beter, wat een teamwork!'. Voldaan.
We lachen en lopen verder,
gesprekken over hoe het hout eerst verwerkt is tot een plank, dan gebruiksvoorwerk,
vervolgens in de zee terecht is gekomen en daarna aanspoeld, wat moeten die
dingen al wel niet hebben meegemaakt!
Wat gesprekken later besluiten we de duinen in te gaan en terug naar de tent te lopen.
De mafheid slaat toe en het word tijd om liggend wat te trippen,
en eenmaal bij de tent enteren we beide een eigen wereldje, T zet muziek op,
wat het moment helemaal perfect maakt.
Ik lig in het helmgras en de wolken lijken in brand te staan,
felroze vlammen vloeien er vanaf en af en toe vliegt er een meeuw door mijn gezichtsveld.
Paden vormen zich door de blauwe lucht en lijken dieper te liggen, alsof de lucht uit 2 lagen
bestaat, en de paden geulen zijn tussen 'vlakken' van lucht. Een vreemd schouwspel..
Het helmgras kleurt heen en weer tussen rood, oranje en groen, en ziet er 'fluffy' uit..
T ligt in de tent en geniet met zijn ogen dicht van muziek,
ik besluit ook naar binnen te gaan en daar is de sfeer weer totaal anders,
en raak in een flinke piek van hallucinaties; het tentdoek lijkt wel een bioscoopdoek,
en er is genoeg te zien, T's hoofd lijkt vervormt en zijn pupillen morphen van groot naar klein.
Niet angstig, wel vreemd.
T begon met een krampachtige poging zijn CEV's te beschrijven, waarmee hij abrubt stopt
met de mededeling 'laten we het erop houden dat ik alles zou kunnen zien wat ik zou willen'.
Ik besluit ook te kijken of ik wat CEV's zal ervaren,
waar ik tot dat moment aan toe nog niet aan gedacht had. Pfoei!
Hele mooie dingen, kleuren roze en groen hebben de overmacht,
en de visuals deden me erg denken aan japanse waaiers die openklappen,
waar vervolgens weer meerdere andere waaiers uit ontstaan. De muziek beinvloed
dit geheel en dit was intens genieten.
Na de piek was het tijd voor chips. Mijn maag was niet helemaal ingesteld op de chips
maar de smaak deed het goed, en de kaas al helemaal..
De verpakking was op dat moment geniaal, het koksmutsje, het gezicht van de 'chef',
en na mijn opmerking 'De Danish Chef, de meest nuchtere man onder ons'
hebben we genoten van een hevige lachkick, met tranen over onze wangen.
Een uitstapje om te plassen voelde groots, staand op een duintje, wind in de haren, uitzicht,
muziek op de achtergrond, plassen was nog nooit zo'n intense belevenis, haha.
Ik raad T aan om ook een plek met goed uitzicht uit te kiezen voor als hij ook moest plassen,
waar met veel gelach uit de tent op word gereageerd.
De batterij van T zijn telefoon begon wat minder te worden, en dit was wel onze bron van
muziek. Ook raakte het eten een beetje op.
In the middle of nowhere, en dingen die opraken, elke keer als we beseften dat we
toch iets beter hadden moeten voorbereiden met de hoeveelheden van spullen die we mee hadden,
keken we elkaar aan en zeiden 'meer!'.
Meer batterij, meer eten, meer variatie in eten, de nadelen van niet thuis trippen
werden duidelijk, maar waren gelukkig meer dan gecompenseerd door de mooie natuur waar
we ons in bevonden.
Hierna was het tijd voor een nieuwe quest, de visuals zwakten wat af en we gaan door de duinen
heen banjeren, praten over van alles en nog wat. Niet diepgaand, maar dat was het eigenlijk
nog niet geweest deze trip.
We leverden een ode aan onze schoenen, die ons toch elke keer brengen waar we willen zijn.
De begroeiing onder onze voeten word hoger, en alles kraakt.
Ik heb er geen last van, ben meer van alle verschillende plantjes aan het genieten,
maar T is erg benieuwd wat er allemaal onder zijn voeten gebeurd, en bij een wat minder
begroeid stukje gaat hij de grond inspecteren.. Ik kijk wat om me heen en hoor opeens een schreeuw..
'SLAKKEN!'
Ik draai me om en zie T met een vies gezicht naar de grond kijken;
'Ziek veel slakken, lopen we daar al de hele tijd op, is dat wat er kraakt?!'
T begint te brabbelen dat hij uit de duinen wil, zegt dat hier een 'slakkennest' is en
dat hij maar al te graag weg wil.
Hij word helemaal kriebelig en loopt met lachwekkend hoge stappen terug richting de tent,
ik volg maar voel niet de behoefte om moeilijk te lopen, het gekraak was duidelijk van takjes
maar dat kwam er bij T niet in =P.
De slakken waren trouwens geen hallicunatie, en er waren er veel haha,
maar elke konijnenkeutel werd 8 keer bekeken door T voordat hij besefte dat het
echt geen slak was, de kriebeligheid sloeg bij hem toe, wat aanstekelijk was,
dus we zijn daar snel weggegaan..
Via de duinen teruggelopen, zand is een fijne ondergrond, veilig en voorspelbaar,
het begon te schemeren en na een tijdje het gevoel te hebben gehad totaal verdwaald te zijn,
kwam het pad waar de tent in de buurt stond gelukkig in zicht.
Bij de tent aangekomen beseften we hoe snel de tijd is gevlogen en roezen nog wat na
met een stevige joint, evalueren de trip, en komen beide tot dezelfde conclusie;
dit was niet de laatste keer dat we in de natuur een trip zullen beleven =).
Het is geen spirituele trip geweest, maar een erg gezellige,
waarin we erg hebben genoten van de natuur, het speelse van het strand en het comfort van
een tent, onze eigen veilige plek in 'the middle of nowhere'.
Bedankt voor het lezen!
Birdo
