lsd ego death trip report

[Hocuspocuspilatuspas]

Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21
Gewicht: 40 kg
Lengte: 1.52


Samen met een aantal vrienden heb ik besloten om lsd te nemen. Ik had een hele zegel van 250ug. Ik ga jullie vertellen vanaf het moment dat de ego death begon.

Ik herinner me alles nog maar in stukken, maar ik zal het proberen zo goed mogelijk te omschrijven.

Naar een uur of 3 te hebben getript begon de trip me net wat te heftig te worden. Het werd me zo heftig dat ik even op ben bed gaan liggen met de rug naar de rest van de mensen. Ik deed mijn ogen dicht en zag allemaal prachtige patronen. Ik begon langzaam het idee te krijgen dat ik al vrij lang vast zat in de trip. Ik begon contact met de realiteit te verliezen. Ik had niet meer in de gaten waar ik precies was. In mijn trip ervaarde ik dat mensen me uit de trip probeerde te halen en dat ze zeiden dat ik al te lang in mijn trip vast zat. Ik dacht dat ik mezelf moest laten smelten om eruit te komen, maar dat lukte steeds niet. Ik was bang dat ik er niet meer uit kon komen.

Op een gegeven moment begon iedereen weg te gaan op weg naar huis. Op het moment dat iedereen weg was spoelde alles zich weer achteruit alsof het een bandje was. Het herhaalde zich langzaam weer opnieuw. Iedereen was weer op weg naar huis. Dit bandje bleef zich keer op heer herhalen. Het voelde alsof ik vast zat in een soort tijds lus. Ik was zo bang dat ik er niet meer uit kon komen. Ik wilde er zo graag uit dat ik het liefst dood wilde op dat moment.

Langzaam begon ik helemaal te vergeten wie ik was. Zelfs dat ik aan het trippen was wist ik niet meer. Ik begon samen te smelten met de omgeving. Ik was niet meer een menselijk wezen, maar het voelde alsof ik het bebouw was geworden. De mensen met wie ik aan het trippen was zaten allemaal in mijn gebouw. Het gebouw zat vol met ogen en iedereen kon zien waar ik naar keek, wat ik dacht en hoe ik me voelde. ( Mijn grootste angst is dat mensen mijn gedachten kunnen lezen en zien hoe ik me voel). De mensen maakte steeds opmerkingen over mij. Ze zagen hoe ik mij voelde en begonnen me uit te lachen. Soms werden ze zelfs boos. Ik kon niks doen en ook niet terug praten.

Af en toe kwam ik even terug naar realiteit en kon ik mijn ogen openen. Mijn vriend was het enigste puntje realiteit wat ik nog had, en daarom greep ik steeds op dat moment naar hem. Daarna ging ik weer liggen met mijn ogen dicht. Op zo'n moment was ik nergens meer toe instaat. Alles gebeurde in mijn hoofd. Ik had geen privacy meer. Iedereen kon mijn grootste geheimen en gevoelens op de muren zien. Ik wist op een gegeven moment niet eens meer dat ik het gebouw was. Het leek alsof ik niks meer was. Het voelde alsof ik wel alle beelden kon zien en alles kon horen maar dat er geen ik en geen gebouw meer was. Ik had geen gevoelens meer. Langzaam begon ik uit de trip te komen. Ik was blij dat ik weer bij zinnen was.

Tijdens mijn trip heb ik blijkbaar in mijn broek geplast en tegen de tripzitter "Ga weg" geroepen. Mijn vriend heeft toen mijn broek verwisseld. Hier herinner ik me niks meer van. Ik herinner me wel nog een vaag stukje dat het voelde alsof ik al een aantal keer opnieuw was dood gegaan.

 

[kapitein-x]

Er bleef continu angst als ik goed begrijp?
Ik ga me niet wagen aan definitie van ego death, maar het is duidelijk dat in elk geval je alledaagse identiteit vrijwel volledig uitgegumd was.

Hoe voelde je je naderhand of dag later?

 

[Hocuspocuspilatuspas]

Ja het was wel een angst die niet weg ging. Ik voelde me de dag erna niet mezelf. Zelfs nu voel ik me niet helemaal mezelf meer. Ik heb het gevoel alsof er die nacht een stukje van mij is dood gegaan.

 

[kapitein-x]

^Naar zeg.
Denk dat het goed is om het gewoon zijn tijd te geven zonder te veel te analyseren met je verstand. Lichaamsbeweging en de natuur opzoeken is sowieso goed.

Had je trouwens ook geblowd? Dat is doorgaans niet zo'n goede combi.

 

[Hocuspocuspilatuspas]

Ja voorlopig geen psychedelische drugs meer voor mij. Ik ga me even flink focussen op school en alledaagse dingen. Ik woon naast het bos dus dat komt wel goed ;P

Ik had helemaal aan het begin toen ik net mijn zegel in had genomen een beetje geblowd.

 

[kapitein-x]

^ Zal toch beetje rol hebben gespeeld, gok ik, die combi.

Trouwens:

In mijn trip ervaarde ik dat mensen me uit de trip probeerde te halen en dat ze zeiden dat ik al te lang in mijn trip vast zat. I

Was dit echt zo of 'tripte' je dat als het ware? Als het echt zo ging dan vind ik dat wel apart en echt niet bevorderlijk voor je lekker voelen.

Naast het bos wonen klinkt goed!

 

[Hocuspocuspilatuspas]

Nee dat is niet echt gebeurd het hoorde bij mij trip.

Ja dat is heel fijn, ik kom er vaker.

 

[Psychedelibee]

Er bleef continu angst als ik goed begrijp?
Ik ga me niet wagen aan definitie van ego death, maar het is duidelijk dat in elk geval je alledaagse identiteit vrijwel volledig uitgegumd was.

Daar wil ik me wel aan wagen en het feit dat er angst was tijdens de ervaring geeft aan dat het geen ego dood geweest kan zijn, wel duidelijk een ver gevorderde ego oplossing als ik het zo lees.

Bij een ego dood kan er geen angst meer zijn, omdat het ego er niet meer is om angst te kunnen ervaren. Het enige wat overblijft bij een ego dood is puur kosmisch bewustzijn, wat gepaard gaat met een onbeschrijfelijk gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Zelfs MDMA verbleekt bij de liefde die je op een ego dood ervaart. Daarbij wordt je bij een ego dood 1 met het universum, begrippen als ruimte en tijd bestaan daar niet meer. Er is daar niks en alles tegelijk, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Het is alsof je je in enen bewust bent van het hele universum, van de big bang tot het einde van het universum en alles daartussenin. Alles komt daar samen in dat moment en iets is zich daarvan bewust. Uiteraard verbleekt de werkelijke ervaring bij mijn poging het in woorden te vatten.

@Hocuspocuspilatuspas, hoe gaat het inmiddels met je? Verstandig dat je voorlopig even niet tript, zoiets heeft tijd nodig om te kunnen verwerken. Ik zou wel echt bij jezelf te raden gaan wat je hieruit kunt leren, de vervelende of moeilijke trips zijn in mijn ervaring het meest waardevol omdat je daar ook het meest van kunt leren als je ervoor open staat. Trippen kun je een beetje als een vergrootglas van het dagelijks leven zien, dingen die niet goed voor je zijn worden uitvergroot en zodoende kun je er enorm veel van leren.

Uit je verhaal maak ik in ieder geval op dat je bang bent om je kwetsbaar op te stellen en je gevoelens te laten zien. Ik herken dat heel erg en heb daar door trippen wel langzaam verbeteringen in aangebracht, het is een lange weg om er echt overheen te komen maar je gevoelens laten zien is echt veel beter voor je mits het bij mensen is die je vertrouwd natuurlijk.

 

[Mindless]

Egodood en totale paniek liggen dicht bij elkaar. Het perspectief waarin je het bekijkt maakt al het verschil.

Het gevoel de omgeving te worden is wel echt het begin van egodood. Het is dan slechts nog een accepteren van dat 'jij' er niet bent. En als jij er niet bent, dan word je het geheel.

Interessant report.