10.30
Ik wordt een beetje suf wakker van twee katten die over mijn bed aan het jakken zijn. Ze zitten elkaar achterna en meteen schiet ik in de lach. Er is geen betere manier om wakker te worden dan deze.
Ik ontbijt met de overgebleven pannekoeken van gisteren, een met kaas en een met suiker. Ik tref het alleen niet met het weer, het regent en het waait heel hard, niet echt weer om naar buiten te gaan. Wat wel weer uitkomt omdat ik aan beide voeten een achillespees-ontsteking heb en wandelen echt een no go is. Kleine stukjes lukt wel maar een grote wandeling zit er niet in. Ik heb nog twee films die ik expres bewaard heb voor een trip, dus dat komt nu mooi uit.
11.00
Het is exact 11.00 als ik de zegels neem. Gadverdamme wat smaken die dingen goor. Het lijkt wel of ze in de shampoo hebben gelegen. Niet sabbelen dus, ik spoel ze weg met aanmaak limonade.
Ik heb gisteren echt doelbewust boodschappen gedaan voor deze trip. Ik heb allerlei smaakjes gekocht zoals Danoontje, druiven, borrelnootjes en zalm. Van alles door elkaar heen en het lijkt me wel wat om in de comedown van alles te gaan proeven.
11.45
Ik begin heel lichtjes wat van de LSD te voelen. Ik ben een beetje licht in mijn hoofd en mijn hart bonst sneller in mijn ribbenkast. Visueel gebeurt er nog niets, wat ik wel fijn vind omdat ik op een andere site verhalen aan het lezen ben en ik graag nog even wil dat de letters blijven staan waar ze staan. Wel merk ik dat ik het kouder heb en ik ga zometeen de kachel aansteken. (ik heb een huis op het noorden, wat erg fijn is als het heel warm is maar niet als het koud is dus.)
12.15
Nog steeds merk ik niet zo heel veel. Dat kan komen doordat ik net ervoor gegeten had dus ik wacht rustig af. Wel merk ik dat ik veel geeuw en me vaak uitrek (wat is dat toch fijn). Ook heb ik die typische rilingen maar visueel en fysiek merk ik verder niets van de LSD.
12.53
Toch volgende keer maar eens proberen niet een volledig ontbijt te eten voor een trip.
Nu pas komt hij echt op gang, bijna twee uur na inname. Ik ben een beetje zenuwachtig en merk dat ik niet zo heel scherp meer zie, het kost moeite dit te lezen en te typen.
13.22
Ik ga toch naar buiten, met regenjas en paraplu moet het goed komen toch? Visueel begint de trip eindelijk ook op gang te komen. Tijd gaat langzaam <3 en de letters golven over mijn beeldscherm. Ik ben blij dat ik de laatste tijd zo belachelijk veel heb moeten typen op mijn werk en dus nu praktisch blind kan typen anders had dit er niet zo netjes gestaan.
13.52
Buiten is eng. Er wordt aan de overkant van de haven een nieuwe werf gebouwd en ze zijn aan het heien. Een verschrikkelijk gehoor als je buiten bent. Ik heb er binnen geen last gelukkig, het waait ook heel hard en hoewel ik erg genoot van de aanblik van de bomen (ik hou van extreem weer) waait het dan niet hard genoeg om mij buiten te houden.
Ik merk ook dat ik steeds dieper weg zink in mijn gedachten als ik die laat gaan. Tijdens het wandelen kan ik dan ook steeds dieper wegzinken in emoties en het wordt bijna een trance. Ik heb ook twijfels over dingen in mijn leven, zoals dat ik moet verhuizen en bang ben om te gaan, en ik kan nu heel helder denken. Die angst om weg te gaan en nieuwe dingen eng te vinden komt ergens vandaan. Misschien kan ik dat nu ook eens beetpakken. Nu ik zo helder denken kan.
[hier na heb ik niets meer live getypt vandaar dat wat nu komt in de verleden tijd staat geschreven]
15.00
Ik ben toch weer naar buiten gegaan. Een mooi rondje gelopen naar de rivier waar ik intens genoten heb van de wind en de zon die het water in van dat leisteen kleur veranderde, en de schepen die langs kwamen. Ik heb langs de rivier uitzicht op de Dordtse Biesbosch en het was prachtig om het contrast te zien tussen de schepen en de bomen die er bovenuit staken.
Hier had ik ook nog even een inzicht over dat schepen eigenlijk niets anders zijn dat je eigen lichaam. Het is een fabriek, het beweegt, er leven organismen is die elk hun eigen taak hebben. Dus eigenlijk zag ik het als een soort baboesjka pop. De aarde is een levend organisme met beestjes erop die het in stand houden, de mens is een organisme met beestjes erop die het in stand houden (en we bouwen natuurlijk zo zelf onze varende/rijdende/vaste organismen) en ook weer die beestjes hebben beestjes nodig.
Het viel allemaal als een ongrijpbaar puzzelstukje neer. Raar dat ik zo moeilijk kan uitleggen wat ik daar voelde, ik denk taal een beetje te kort schiet hierin.
Ik liep met de wind in mijn rug en op een gegeven moment bleef een een soort schrapend geluid me achtervolgen. Ik keek om me heen maar kon niets ontdekken wat dat geluid maakte en ineens stak het me, wat nou als ik dit de hele trip blijf horen? Stel dat dit een gehoorshallucinatie is? En dat ik niet relaxt blijf tot de trip minder wordt maar dat ik als een mafkees met mijn handen op mijn oren op de grond zit huilen en te schreeuwen waarom ik dit toch hoor?
Ik zie in dat dit wel een behoorlijke angst is op dit moment en dat die terug te redeneren is tot heel simpel rustig blijven en wachten tot ik de hoek om ben en de wind minder hard in mijn oren blaast. En vrijwel meteen nadat ik de hoek om was was het geluid weg, blijkbaar was de wind in mijn oren aanleiding tot de angst. Vage shit.
Ik liep verder en bedacht dat ik best via de winkelstraat terug naar huis kon lopen, anders werd het rondje wel erg groot voor mijn voeten. Ik passeerde verlaten winkels waar kleding op rekken nat stond te regenen en het geheel deed me erg troosteloos aan. Net alsof de wereld vergaan was en alleen die winkels het nog niet doorhadden. (moet ik er wel bij vermelden dan er echt niemand liep en dat het hard regende, wat een beetje bij deed aan de indruk)
Toen passeerde ik het plein bij de Hema en ik weet nu nog steeds niet wat me bezielde om daar naar binnen te gaan. Het was er warm (en omdat ik nat geregend was voelde ik erg klam) en overweldigend. Er waren heel veel mensen binnen en werd een beetje para omdat ik het idee had dat ze allemaal naar me keken. Ik kon opeens ook geen woord meer verstaan van wat er gezegd werd. Het leek nergens naar en ik heb dat maar 1 keer eerder gehad toen zat ik trippend in de trein met twee dames tegenover me die zaten te kwebbelen in een Alien taal. Ik wist dus niet hoe snel ik weer naar buiten moest en al verder wandelend vond ik die ervaring nogal vaag. Terwijl ik daar nog over na aan het denken was waarom ik daar nou naar binnen moest hoor ik echt het meest bizarre geluid wat ik ooit gehoord heb in mijn hele leven. Het was een heel slurpend en zuigend geluid en ik dacht WTF. In gedachten ontspinnen mij meteen ideeën tot grote monsters ala Godzilla en shit. (fantasie: a curse or a bless?) Tot ik verder lopend zie dat iemand bij de kruidvat die rubberenmat aan het stofzuigen is en er een dame met die slang elk gaatje uit aan het zuigen was, met verhit gezichtje. Ik heb heel hard mijn best moeten doen om niet in lachen uit te barsten. Het was zo'n raar misplaatst geluid en omdat ik tripte werd het helemaal belachelijk uitvergroot.
Verder zonder kleerscheuren weer netjes thuisgekomen.
16.30
Ik heb bedacht dat de angst voor het onbekende voort komt uit mijn ego. Ego is bang voor onbekende dingen en identificeert zich met materiaal, zoals je huis, je auto en je kleding. Als ik moet gaan verhuizen dan heeft mijn ego dus niet meer die identiteit van een huis heeft, of alleen maar de gedachte aan het verliezen daarvan, mij angst laat voelen en angst is precies waar het ego zich mee voedt en het groter maakt. Ik juist erg bezig met het verkleinen van mijn ego en zou ik de ego angst moeten herkennen wanneer ik die meemaak. Desondanks heb ik me laten leiden door mijn emoties die ik heb wanneer ik denk aan het verlaten van dit huis en het betrekken van een ander.
Ik heb hier nog veel bedenkingen over en ik ben hier wel behoorlijk mezelf tegen gekomen. Ik heb hier ook behoorlijk hard over gehuild en ik heb bewust die emotie opgezocht met gevoelige muziek en teksten. Ik heb echt mijn ogen uitgehuild. Ik zou bijna zeggen dat ik met plezier gehuild heb, het was zo nodig om die barrière weer door te gaan. Ik merk dat ik best vaak moet huilen en dat ik mezelf niet toesta om te huilen. Als ik meezing met de radio en het is een gevoelig liedje en ik zing met gevoel mee dan krijg ik altijd tranen in mijn ogen en dan schaam ik me en zing ik niet verder. Zeker in het openbaar heb ik daar last van. Nu denk ik vaak dat ik schijt heb aan de wereld maar in de werkelijkheid ben ik erg verlegen en durf ik zulke dingen dus niet te doen.
Waarom durf ik niet te zijn wie ik ben en dus te huilen als ik dat moet?
Ik ben echt blij dat ik deze trip nu gedaan heb, ik heb veel dingen mogen inzien. Ik heb wel weer uitersten meegemaakt qua emotie en verstand. Ik heb ook echt moment gehad dat ik serieus dacht mijn verstand de verliezen en ik krankjorum iemand moest gaan bellen om me te komen helpen. Ik hou van die uitersten, grenzen die je net over kan gaan, en dan weer terug. Even kunnen snoepen van het gevoel van de insanity, en dan weer veilig terug naar de andere kant van die grens.
Ik ben ook echt helemaal niet toegekomen aan de trip snacks overigens. Die liggen te wachten tot ik ze van het weekeind op maak.
Het is ongeveer 21.00 als ik merk dat mijn trip echt niet meer werkt.
Dank je wel voor het lezen!
Ik wordt een beetje suf wakker van twee katten die over mijn bed aan het jakken zijn. Ze zitten elkaar achterna en meteen schiet ik in de lach. Er is geen betere manier om wakker te worden dan deze.
Ik ontbijt met de overgebleven pannekoeken van gisteren, een met kaas en een met suiker. Ik tref het alleen niet met het weer, het regent en het waait heel hard, niet echt weer om naar buiten te gaan. Wat wel weer uitkomt omdat ik aan beide voeten een achillespees-ontsteking heb en wandelen echt een no go is. Kleine stukjes lukt wel maar een grote wandeling zit er niet in. Ik heb nog twee films die ik expres bewaard heb voor een trip, dus dat komt nu mooi uit.
11.00
Het is exact 11.00 als ik de zegels neem. Gadverdamme wat smaken die dingen goor. Het lijkt wel of ze in de shampoo hebben gelegen. Niet sabbelen dus, ik spoel ze weg met aanmaak limonade.
Ik heb gisteren echt doelbewust boodschappen gedaan voor deze trip. Ik heb allerlei smaakjes gekocht zoals Danoontje, druiven, borrelnootjes en zalm. Van alles door elkaar heen en het lijkt me wel wat om in de comedown van alles te gaan proeven.
11.45
Ik begin heel lichtjes wat van de LSD te voelen. Ik ben een beetje licht in mijn hoofd en mijn hart bonst sneller in mijn ribbenkast. Visueel gebeurt er nog niets, wat ik wel fijn vind omdat ik op een andere site verhalen aan het lezen ben en ik graag nog even wil dat de letters blijven staan waar ze staan. Wel merk ik dat ik het kouder heb en ik ga zometeen de kachel aansteken. (ik heb een huis op het noorden, wat erg fijn is als het heel warm is maar niet als het koud is dus.)
12.15
Nog steeds merk ik niet zo heel veel. Dat kan komen doordat ik net ervoor gegeten had dus ik wacht rustig af. Wel merk ik dat ik veel geeuw en me vaak uitrek (wat is dat toch fijn). Ook heb ik die typische rilingen maar visueel en fysiek merk ik verder niets van de LSD.
12.53
Toch volgende keer maar eens proberen niet een volledig ontbijt te eten voor een trip.
Nu pas komt hij echt op gang, bijna twee uur na inname. Ik ben een beetje zenuwachtig en merk dat ik niet zo heel scherp meer zie, het kost moeite dit te lezen en te typen.
13.22
Ik ga toch naar buiten, met regenjas en paraplu moet het goed komen toch? Visueel begint de trip eindelijk ook op gang te komen. Tijd gaat langzaam <3 en de letters golven over mijn beeldscherm. Ik ben blij dat ik de laatste tijd zo belachelijk veel heb moeten typen op mijn werk en dus nu praktisch blind kan typen anders had dit er niet zo netjes gestaan.
13.52
Buiten is eng. Er wordt aan de overkant van de haven een nieuwe werf gebouwd en ze zijn aan het heien. Een verschrikkelijk gehoor als je buiten bent. Ik heb er binnen geen last gelukkig, het waait ook heel hard en hoewel ik erg genoot van de aanblik van de bomen (ik hou van extreem weer) waait het dan niet hard genoeg om mij buiten te houden.
Ik merk ook dat ik steeds dieper weg zink in mijn gedachten als ik die laat gaan. Tijdens het wandelen kan ik dan ook steeds dieper wegzinken in emoties en het wordt bijna een trance. Ik heb ook twijfels over dingen in mijn leven, zoals dat ik moet verhuizen en bang ben om te gaan, en ik kan nu heel helder denken. Die angst om weg te gaan en nieuwe dingen eng te vinden komt ergens vandaan. Misschien kan ik dat nu ook eens beetpakken. Nu ik zo helder denken kan.
[hier na heb ik niets meer live getypt vandaar dat wat nu komt in de verleden tijd staat geschreven]
15.00
Ik ben toch weer naar buiten gegaan. Een mooi rondje gelopen naar de rivier waar ik intens genoten heb van de wind en de zon die het water in van dat leisteen kleur veranderde, en de schepen die langs kwamen. Ik heb langs de rivier uitzicht op de Dordtse Biesbosch en het was prachtig om het contrast te zien tussen de schepen en de bomen die er bovenuit staken.
Hier had ik ook nog even een inzicht over dat schepen eigenlijk niets anders zijn dat je eigen lichaam. Het is een fabriek, het beweegt, er leven organismen is die elk hun eigen taak hebben. Dus eigenlijk zag ik het als een soort baboesjka pop. De aarde is een levend organisme met beestjes erop die het in stand houden, de mens is een organisme met beestjes erop die het in stand houden (en we bouwen natuurlijk zo zelf onze varende/rijdende/vaste organismen) en ook weer die beestjes hebben beestjes nodig.
Het viel allemaal als een ongrijpbaar puzzelstukje neer. Raar dat ik zo moeilijk kan uitleggen wat ik daar voelde, ik denk taal een beetje te kort schiet hierin.
Ik liep met de wind in mijn rug en op een gegeven moment bleef een een soort schrapend geluid me achtervolgen. Ik keek om me heen maar kon niets ontdekken wat dat geluid maakte en ineens stak het me, wat nou als ik dit de hele trip blijf horen? Stel dat dit een gehoorshallucinatie is? En dat ik niet relaxt blijf tot de trip minder wordt maar dat ik als een mafkees met mijn handen op mijn oren op de grond zit huilen en te schreeuwen waarom ik dit toch hoor?
Ik zie in dat dit wel een behoorlijke angst is op dit moment en dat die terug te redeneren is tot heel simpel rustig blijven en wachten tot ik de hoek om ben en de wind minder hard in mijn oren blaast. En vrijwel meteen nadat ik de hoek om was was het geluid weg, blijkbaar was de wind in mijn oren aanleiding tot de angst. Vage shit.
Ik liep verder en bedacht dat ik best via de winkelstraat terug naar huis kon lopen, anders werd het rondje wel erg groot voor mijn voeten. Ik passeerde verlaten winkels waar kleding op rekken nat stond te regenen en het geheel deed me erg troosteloos aan. Net alsof de wereld vergaan was en alleen die winkels het nog niet doorhadden. (moet ik er wel bij vermelden dan er echt niemand liep en dat het hard regende, wat een beetje bij deed aan de indruk)
Toen passeerde ik het plein bij de Hema en ik weet nu nog steeds niet wat me bezielde om daar naar binnen te gaan. Het was er warm (en omdat ik nat geregend was voelde ik erg klam) en overweldigend. Er waren heel veel mensen binnen en werd een beetje para omdat ik het idee had dat ze allemaal naar me keken. Ik kon opeens ook geen woord meer verstaan van wat er gezegd werd. Het leek nergens naar en ik heb dat maar 1 keer eerder gehad toen zat ik trippend in de trein met twee dames tegenover me die zaten te kwebbelen in een Alien taal. Ik wist dus niet hoe snel ik weer naar buiten moest en al verder wandelend vond ik die ervaring nogal vaag. Terwijl ik daar nog over na aan het denken was waarom ik daar nou naar binnen moest hoor ik echt het meest bizarre geluid wat ik ooit gehoord heb in mijn hele leven. Het was een heel slurpend en zuigend geluid en ik dacht WTF. In gedachten ontspinnen mij meteen ideeën tot grote monsters ala Godzilla en shit. (fantasie: a curse or a bless?) Tot ik verder lopend zie dat iemand bij de kruidvat die rubberenmat aan het stofzuigen is en er een dame met die slang elk gaatje uit aan het zuigen was, met verhit gezichtje. Ik heb heel hard mijn best moeten doen om niet in lachen uit te barsten. Het was zo'n raar misplaatst geluid en omdat ik tripte werd het helemaal belachelijk uitvergroot.
Verder zonder kleerscheuren weer netjes thuisgekomen.
16.30
Ik heb bedacht dat de angst voor het onbekende voort komt uit mijn ego. Ego is bang voor onbekende dingen en identificeert zich met materiaal, zoals je huis, je auto en je kleding. Als ik moet gaan verhuizen dan heeft mijn ego dus niet meer die identiteit van een huis heeft, of alleen maar de gedachte aan het verliezen daarvan, mij angst laat voelen en angst is precies waar het ego zich mee voedt en het groter maakt. Ik juist erg bezig met het verkleinen van mijn ego en zou ik de ego angst moeten herkennen wanneer ik die meemaak. Desondanks heb ik me laten leiden door mijn emoties die ik heb wanneer ik denk aan het verlaten van dit huis en het betrekken van een ander.
Ik heb hier nog veel bedenkingen over en ik ben hier wel behoorlijk mezelf tegen gekomen. Ik heb hier ook behoorlijk hard over gehuild en ik heb bewust die emotie opgezocht met gevoelige muziek en teksten. Ik heb echt mijn ogen uitgehuild. Ik zou bijna zeggen dat ik met plezier gehuild heb, het was zo nodig om die barrière weer door te gaan. Ik merk dat ik best vaak moet huilen en dat ik mezelf niet toesta om te huilen. Als ik meezing met de radio en het is een gevoelig liedje en ik zing met gevoel mee dan krijg ik altijd tranen in mijn ogen en dan schaam ik me en zing ik niet verder. Zeker in het openbaar heb ik daar last van. Nu denk ik vaak dat ik schijt heb aan de wereld maar in de werkelijkheid ben ik erg verlegen en durf ik zulke dingen dus niet te doen.
Waarom durf ik niet te zijn wie ik ben en dus te huilen als ik dat moet?
Ik ben echt blij dat ik deze trip nu gedaan heb, ik heb veel dingen mogen inzien. Ik heb wel weer uitersten meegemaakt qua emotie en verstand. Ik heb ook echt moment gehad dat ik serieus dacht mijn verstand de verliezen en ik krankjorum iemand moest gaan bellen om me te komen helpen. Ik hou van die uitersten, grenzen die je net over kan gaan, en dan weer terug. Even kunnen snoepen van het gevoel van de insanity, en dan weer veilig terug naar de andere kant van die grens.
Ik ben ook echt helemaal niet toegekomen aan de trip snacks overigens. Die liggen te wachten tot ik ze van het weekeind op maak.
Het is ongeveer 21.00 als ik merk dat mijn trip echt niet meer werkt.
Dank je wel voor het lezen!
