Veel herkenbare dingen die ik hier lees op dit forum. Deze post is begonnen als een antwoord op de thread van Twilight (viewtopic.php?f=21&t=23879) maar het is uitgedraaid op een tripreportje van mezelf ... 
Leeftijd: 20
Gewicht: 58-60KG
Aantal zegeltjes: 1 (we wisten niet hoe sterk ze waren, het waren "Buddha's")
Uur van inname: 20.00
Datum van inname: eind juni 2009
Ik trip meestal met mijn beste vriend en tijdens een trip merkte ik pas hoeveel we voor elkaar betekenden. We wisten op voorhand niet hoe sterk de zegeltjes waren die we hadden gekocht, maar voor de zekerheid besloten we die bewuste avond er eentje te nemen.
We tripten met 3, mijn beste vriend(A), een vriend(B) (die we niet zoveel zagen) en ikzelf. Ik herinner me nog dat de trip al lang op voorhand was afgesproken en dat vriend A die bewuste dag afbelde omwille van zijn vriendin die met hem wou gaan zwemmen ofzo. Ik belde naar persoon B om te vragen of we nog doorgingen met het plan en hij zei "ik heb alles gepakt om naar je toe te komen, ik ben onderweg naar het station momenteel."
Ik vroeg "gaan we nog trippen of niet dan?". Hij wist het ook niet goed en heeft dan maar eventjes een coin getosst. Kop = trippen, let = niet trippen. Het werd kop ... als het lot daar geen handje had toegestoken had ik deze ervaring nooit meegemaakt. Over het lot schrijf ik helemaal op het einde van dit verhaal nog een klein stukje maar het lot leek toch aanwezig te zijn tijdens deze trip. Toen persoon B aangekomen was belden we naar A om hem te overtuigen, en hij stemde toe!
We zaten op mijn kot (studentenkamer) en na 20 minuten was het al duidelijk dat we de stof in ons lichaam hadden. Ik voelde mij nogal gespannen en dat heb ik meestal snel na de inname. Ik had de dvd van Soulwax (part of the weekend never dies) opgezet maar na3 kwartier na inname was het visueel duidelijk dat we tripten. Ik zette de film af en zette een lijst muziek op waarvan ik een heleboel leuke nummers in queue had gezet. De kabels van mijn playstation begonnen wat te bewegen, en de muziek kwam erg vloeiend binnen. Ik besloot om uit mijn dakraam te kijken (uitzicht op een aantal grauwe appartementsgebouwen) en zag dat de appartementsgebouwen meedansten op de muziek. Ze gingen maar naar boven en naar beneden ... erg gek was dat maar wel lollig. Persoon A en B kwamen meekijken en vonden het ook erg fascinerend. Een tijdje later sprong het liedje "Cities of the Future" van Infected Mushroom op. Voor persoon A en mezelf een erg bekend nummer. Persoon A herkende het wel maar kon er niet meteen een titel opplakken. Pas toen de vocals opkwamen kon hij zeggen welk nummer het was. Dit was misschien al een kleine voorbode op hetgeen dat nog komen moest.
Na de dansende appartementsgebouwen gingen we op bed zitten om wat verbaasd rond te kijken naar al de visuals die we hadden in het kot. Persoon A begon aan een verhaal en viel in het midden ineens stil. Hij wist totaal niet meer over wat hij het had en kon niet meer voor met het verhaal en hij ging naar het toilet. Toen hij terugkwam begon ik weer over het verhaal en wist hij het weer. Bij één van de volgende dingen dingen dat hij zei viel hij opeens weer stil en wist hij weer niet waarover hij het had. Ditmaal is hij er uiteindelijk niet opgekomen over wat hij bezig was.
Ik herinner me op een gegeven moment dat mijn beste vriend (persoon A) niets meer kon vatten ... Hij zei af en toe iets tegen mij waaronder "ppffff, das wel iets anders dan wa we gewoon zijn" en hij begreep het allemaal niet meer. Vervolgens werd de ervaring hem te veel. Hij was vergeten zijn GSM af te zetten en zijn vriendin belde hem, nadien belde de moeder van zijn vriendin dus hij kreeg al bang dat er iets ernstigs was gebeurd. Ik heb toen gezegd dat ik het wel zou oplossen en ben met zijn telefoon op de gang gaan staan, om hem daar af te zetten. (Later gezien kon ik even goed oppakken en zeggen: "Persoon A is zijn GSM hier vergeten..." maar daar denk je niet aan als je in je piek zit.)
In ieder geval, als A even naar het toilet ging begon ik met B direct te bespreken wat we moesten doen want we zagen dat hij fout was aan het gaan. Als A dan terugkwam stond ik iets later met B op de gang te praten wat we moesten doen ... A dacht dan dat we de ambulance gingen bellen en zag zichzelf al in een dwangbuis. Hij was dus wel een beetje paranoia aan het worden. Deze trip was echt niet leuk, voor geen van ons drie en ik trok het me erg aan wat er met A gebeurde. B kwam met het idee van naar buiten te gaan en van mijn kot (gebruiken ze het woord "kot" ook in NL? Het betekent niet meer dan een studentenkamer) naar het kot van A te gaan (600 meter verder).
A wou eerst niet meegaan maar uiteindelijk heb ik hem dan toch kunnen overtuigen. B stond buiten mijn kot op me te wachten en ik stond dan alleen met A. Ik zei "het komt allemaal in orde" en ik gaf hem (om een reden die ik nog steeds niet kan vatten) een hand. Hij keek me aan en zei "is er dan een probleem?". Dit zorgde voor een lastige stilte in combinatie met de handen die we mekaar gaven, door mekaar een hand te geven voelde het echt aan als een afscheid.
Op naar buiten: de trap naar beneden leek eindeloos te duren en dan kwamen we buiten. Ik had op mijn kot al enorm veel visuals maar eens buiten gekomen werd het veel erger. "Waar ben ik?". De omgeving waar ik elke dag kwam leek me ineens onbekend. Omdat we ons zo ongemakkelijk voelde (trippend tussen al die mensen rond 9 uur 's avonds) gingen we maar naar links (omdat daar minder volk was). Ineens herkende ik mijn buurt terug en ik zei tegen de jongens hoe ze moesten lopen. Ik zei "deze straat in" maar ze wouden niet, blijkbaar stond er politie maar die heb ik nooit gezien. In ieder geval, we sloegen dan een andere straat in en in die straat draaide A zich om en zei tege mij "zorg ervoor da er mij niks overkomt". Hij gaf me ineens een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en ik was helemaal van men stuk. Omdat we de verkeerde straat waren ingeslagen stonden we weer aan de voordeur van mijn kot en we besloten terug naar binnen te gaan. Daar hebben we een hele tijd (of zo leek het althans) op de gang gestaan om te praten en een beetje tot rust te komen. Persoon A wou echt niet meer naar buiten en zag het allemaal niet meer zitten maar persoon B dacht dat als we een doel hadden (naar persoon A zijn kot wandelen) het allemaal wel weer goed zou komen. Na enkele minuten in de gang te staan gingen we weer naar buiten. Deze keer kozen we ervoor om gewoon de kortste weg naar zijn kot te nemen ,ook al moesten we dan door al het volk. (Nadien bekeken had de situatie echt helemaal verpest geweest als er iemand van mijn kotgenoten op de gang kwam toen wij daar stonden, ik denk niet dat we hadden geweten hoe te reageren...)
In ieder geval, we gingen dus naar zijn kot en dat ging zonder problemen. Persoon A opende zijn deur en ging op zijn bed liggen en zei amper iets buiten "ik kan het niet vatten". Persoon B en ik besloten hem even te laten doen en naar de nachtwinkel te gaan. Toen we in de nachtwinkel kwamen voelde het erg raar met al die mensen maar we wisten dat we erdoor moesten. Ik kocht wat chips, en Minute Maid Sinaasappelsap.
Ik ging met B even op een bankje zitten om over de situatie te praten maar ik weet niet meer wat er precies gezegd werd buiten dat het duidelijk was dat A fout was aan het gaan. Persoon A had eerder al gezegd dat het was alsof hij in loops bleef denken. Hij geraakte niet meer uit zijn gedachten en wist hoe een "gek" persoon zich voelde.
B en ik besloten weer naar boven te gaan. Ik keek van op straat al vol angst naar het raam in de hoop dat persoon A zich niet uit het raam zou gooien (heb al meerdere geruchten gehoord dat dat gebeurd is tijdens een trip) maar gelukkig was het raam gewoon dicht. Net voor we het gebouw van persoon A binnen gingen stortte ik (bijna) in tranen uit en zei tegen persoon B dat ik echt het gevoel had dat we persoon A volledig kwijt waren.
Na een minuutje of twee tot rust te komen, gingen we dan naar boven en troffen we A aan zoals we hem hadden achtergelaten. In de hoek van zijn bed met "Infected Mushroom" op.
B en ik openden onze drankjes van de nachtwinkel en A begon weer te praten over het feit dat hij in loops dacht en dat hij dacht dat hij nooit meer dezelfde zou worden. Daarna heeft persoon B iets gedaan waarvoor ik hem nog steeds enorm hard voor respecteer. Hij zei "we zitten met een probleem hé. We voelen ons allemaal kut en persoon A heeft een bad trip. Daar moet iets aan gedaan worden." Hij richtte zich tot persoon A: "ik heb ook al een bad trip gehad, en nee dat is niet leuk" en hij heeft toen nog een heleboel dingen verteld om persoon A erdoor te helpen. Ik luisterde gewoon vol ontzag naar zijn verhaal en dronk van mijn sinaasappelsap. Tijdens het verhaal gaf ik mijn flesje aan persoon A en toen hij het flesje aannam, overviel een gevoel van gelukzaligheid me. Ik voelde om de één of andere reden dat hij terug was... ineens zei hij zelf ook dat hij erdoor was, mijn geluk kon niet op. Ik weet niet hoe het kwam dat hij terug was, was het door het verhaal van B, was het omdat hij met mij dat flesje deelde (zodat hij wist dat we in dezelfde wereld zaten) of was het gewoon omdat het effect van de LSD begon te verminderen ... we weten het niet en we zullen het nooit weten maar hij was terug!
Persoon A besloot dat we nu maar eens moesten gaan wandelen. We gingen naar beneden en ik moest alweer naar boven voor mijn vestje. De 2 anderen wachtten beneden op straat. Toen ik boven kwam moest ik weer een traantje laten, maar ditmaal omdat ik zo gelukkig was dat persoon A weer de oude was. Toen ik beneden kwam met mijn vestje, heb ik zeker nog 5 minuten staan proberen om de rits dicht te krijgen (en het is gelukt!). Hilariteit alom.
Eens we op stap waren gingen we naar het groene gedeelte van de stad langs de rivier. Om op het groene gedeelte te geraken, moeten we echter door een tunnel onder de rivier stappen. Je moet dan eerst een soort cargolift nemen (veel mensen kunnen erin, eventueel met hun fiets) en dan kom je in de tunnel die een kleine 700 meter lang is. Persoon B stond naast het knopje om de lift te bedienen, maar had nog nooit die lift gebruikt. Daardoor wist hij niet dat hij op het knopje moest drukken om de lift naar beneden te doen gaan totdat iemand een droge "wordt hier nog opt knopke gedrukt of hoe zit da?" uitsprak. Persoon B en ik konden niet meer van het lachen en hebben de hele weg naar beneden de slappe lach gehad. Die mensen in de lift hebben sowieso gedacht "*zucht* die jeugd van tegenwoordig ..." maar ze dachten waarschijnlijk dat we dronken waren ofzo... In de tunnel was het wel erg leuk en vreemd. Een erg raar uitzicht en een erg leuke echo als je iets zei... (check bijlage voor foto!)
Toen kwamen we aan op het "groenere gedeelte" van de stad. We hebben ons daar rot geamuseerd. Ik stond heel de tijd met mijn armen te zwieren, dingen te bekijken met zonnebril, dan weer zonder zonnebril en dan genieten van de visuals als je de zonnebril afzet... dolle, kindse pret dus. Ook waren we bezig over allerhande onderwerpen. We kwamen aan een plaats waar boten werden opgeslagen. Deze boten stonden echter op palen op het droge en sommige stonden zelfs op mekaar gestapeld. We begrepen echt niet hoe die boten nu ooit nog in het water kwamen en hebben daar zeker 20 minuten staan discussiëren over "wat" de plaats is en hoe die boten in godsnaam weer in het water werden gelaten. We kamen op een plaats waar je massa's sterren konden zien en begonnen te praten over de (on-)eindigheid van het heelal, onze rol in het universum en over de theorieën van Einstein.
We stapten verder en kwamen aan een metro ingang met een diepe trap naar beneden. Het was ondertussen al nacht dus je kon wel naar beneden, maar om echt de metro-ruimte in te gaan was het al te laat. Het hek beneden was afgesloten maar toch wilde ik erg graag naar beneden tot aan het hek. Ik had mijn (redelijk vol) flesje cola (dat ik ook weer in de nachtwinkel had gekocht) vast en smeet het naar beneden met een nonchalante "oeps". Gretig stormden we naar beneden. Jammer genoeg was het flesje cola onder het hek gerold en kon ik er niet maar aan. In ieder geval, we waren met de gewone trap naar beneden gegaan en ik stapte beneden wat rond voor het hek. Ineens kregen we een oorverdovend lawaai te horen. Nu bleek dat ik op een plaat was gestapt die een roltrap in werking deed treden. Blijkbaar was er een gewone trap in het midden (die hadden we gebruikt om naar beneden te gaan) in het midden van 2 roltrappen (één om naar boven te gaan, de andere naar beneden) maar dat hadden we toen we naar beneden gingen nog niet door. Persoon A stapte op de plaat die de roltrap in werking deed treden om naar beneden te gaan. Als een gek begonnen we naar boven te lopen, terwijl de roltrap naar beneden ging. Enkel persoon A heeft het gehaald, ik moest na een tijd opgeven omwille van de volledige uitputting. Zelden heb ik zo hard gelachen als toen op die plaats.
Na dit avontuurtje gingen we terug naar het centrum van de stad, en zijn we rustig naar mijn kot gegaan. Het was al 5 uur 's ochtends. Toen we daar aankwamen, zette ik de boxen van mijn PC opnieuw op. De afspeellijst van al men muziek die op de PC stond (duizenden nummers) stond nog steeds op en begon dus verder te spelen (hij stond op shuffle). We begonnen wat te discussiëren welke muziek we zouden opzetten en toen kwam persoon B met het geniale idee: "als we dit nu eens laten opstaan ... dit is toch super chill". We lieten de muziek staan op hetgene dat hij afspeelde toen we binnenkwamen. Het nummer dat toen opstand was "David Gray - Sail Away With me". We hadden de shuffle afgezet zodat het album van David Gray verder speelde en in dat nummer "Sail Away With Me" komt de zin voor "everything I held so dear, disappeared without a trace" en dat vertaalde echt wat ik voelde toen ik in tranen uitbarstte eerder op de avond omdat A fout ging. Wat een toeval dat uit al die nummers net dat nummer opstond toen we binnenkwamen. Dat is weer iets dat ik niet kon begrijpen toen en ik kan mezelf nog steeds niet ontdoen van het gevoel dat hier meer dan toeval aan te pas kwam. Dit was meer een kleine ingreep van "het lot" denk ik.
In ieder geval, we hebben toen op kot nog met lachgas geëxperimenteerd (echt gek, als je dit combineert met LSD gaat de tijd precies in slowmotion, ik vond het echt erg vet!) en hebben om de dag af te sluiten nog een show van "Theo Maassen"(ja ook in België kennen we hem.) opgezet.
Die show op zich was ook erg interessant. Ik denk dat het "functioneel naakt" was en hij bracht enkele goeie onderwerpen aan bod waaronder "het letterlijk openminded zijn van een baby" en "wat als het niet waar zou zijn, wat je denkt". Over die onderwerpen hebben we ook nog lang gepraat.
Na de show wouden we gaan slapen op persoon A zijn kot dus we gingen weer op stap. Het was alweer licht buiten en het was veel minder druk op straat. Op zijn kot hebben we nog wat gesmoord en de laatste patronen lachgas op gemaakt om nadien met een enorm gelukzalig gevoel in slaap te vallen. Het enige wat ik nog wou na de trip was in slaap vallen met mijn vriendinnetje, maar dat heb ik de avond erna pas kunnen doen.
De avond erna heb ik haar (mijn vriendin) meegepakt naar een plek waar we rustig konden zitten en heb ik haar opgebiecht dat ik LSD had gebruikt en wat ik had meegemaakt. Tot mijn grote opluchting reageerde ze niet kwaad of ontzet. Ze was oprecht geïnteresseerd in mijn ervaring, maar had niet de nood om het zelf te doen want ze vindt het best wel wat angstaanjagend. We hebben die avond nog gesproken over hoe het mogelijk is dat zo'n stof, zo'n ervaring teweeg kan brengen maar we hebben het antwoord helaas niet gevonden. Ik kwam met enkele gekke ideeën af die ze soms niet begreep maar ik denk dat ik nog een beetje in mijn abstracte wereldje van de dag ervoor zat. Ik had ten slotte maar 3 uurtjes geslapen...
Tijdens die avond heb ik pas gevoeld hoe sterk de band wel niet is die ik met persoon A heb. Het rare moment dat ik op kot stond om een hand te schudden, de moment dat we die minute maid deelden, de moment dat ik besefte dat hij weer helemaal terug was ... Het deed erg veel met mij en mijn stemming.
Ook is het begrip tijd en ruimte mij tijdens een trip niet altijd even duidelijk, dat had ik niet alleen toen, maar nu nog steeds. Ook vond ik het belachelijk dat ik mijn kot moest op slot draaien om al mijn bezittingen daarachter veilig te stellen. Dat kon ik toen eventjes niet vatten, en dat is één van de onderdelen dat LSD zo leuk maakt. Bepaalde logische dingen niet meer snappen. Het leek niet meer dan een "denkbeeldige veiligheid" van je kot op slot te doen. Als iemand wou was hij toch zo binnen ... (vandaar de link met Twilight zijn verhaal, naast het feit dat hij zoveel waardering voelde voor zijn collega-tripper)
Dit is mijn eerste post, ik hoop dat jullie ervan genoten hebben hem te lezen! Het was alvast een plezier om de herinneringen op te halen en om er nog eens uitgebreid over na te denken.
Greetz,
Duffeh
Leeftijd: 20
Gewicht: 58-60KG
Aantal zegeltjes: 1 (we wisten niet hoe sterk ze waren, het waren "Buddha's")
Uur van inname: 20.00
Datum van inname: eind juni 2009
Ik trip meestal met mijn beste vriend en tijdens een trip merkte ik pas hoeveel we voor elkaar betekenden. We wisten op voorhand niet hoe sterk de zegeltjes waren die we hadden gekocht, maar voor de zekerheid besloten we die bewuste avond er eentje te nemen.
We tripten met 3, mijn beste vriend(A), een vriend(B) (die we niet zoveel zagen) en ikzelf. Ik herinner me nog dat de trip al lang op voorhand was afgesproken en dat vriend A die bewuste dag afbelde omwille van zijn vriendin die met hem wou gaan zwemmen ofzo. Ik belde naar persoon B om te vragen of we nog doorgingen met het plan en hij zei "ik heb alles gepakt om naar je toe te komen, ik ben onderweg naar het station momenteel."
Ik vroeg "gaan we nog trippen of niet dan?". Hij wist het ook niet goed en heeft dan maar eventjes een coin getosst. Kop = trippen, let = niet trippen. Het werd kop ... als het lot daar geen handje had toegestoken had ik deze ervaring nooit meegemaakt. Over het lot schrijf ik helemaal op het einde van dit verhaal nog een klein stukje maar het lot leek toch aanwezig te zijn tijdens deze trip. Toen persoon B aangekomen was belden we naar A om hem te overtuigen, en hij stemde toe!
We zaten op mijn kot (studentenkamer) en na 20 minuten was het al duidelijk dat we de stof in ons lichaam hadden. Ik voelde mij nogal gespannen en dat heb ik meestal snel na de inname. Ik had de dvd van Soulwax (part of the weekend never dies) opgezet maar na3 kwartier na inname was het visueel duidelijk dat we tripten. Ik zette de film af en zette een lijst muziek op waarvan ik een heleboel leuke nummers in queue had gezet. De kabels van mijn playstation begonnen wat te bewegen, en de muziek kwam erg vloeiend binnen. Ik besloot om uit mijn dakraam te kijken (uitzicht op een aantal grauwe appartementsgebouwen) en zag dat de appartementsgebouwen meedansten op de muziek. Ze gingen maar naar boven en naar beneden ... erg gek was dat maar wel lollig. Persoon A en B kwamen meekijken en vonden het ook erg fascinerend. Een tijdje later sprong het liedje "Cities of the Future" van Infected Mushroom op. Voor persoon A en mezelf een erg bekend nummer. Persoon A herkende het wel maar kon er niet meteen een titel opplakken. Pas toen de vocals opkwamen kon hij zeggen welk nummer het was. Dit was misschien al een kleine voorbode op hetgeen dat nog komen moest.
Na de dansende appartementsgebouwen gingen we op bed zitten om wat verbaasd rond te kijken naar al de visuals die we hadden in het kot. Persoon A begon aan een verhaal en viel in het midden ineens stil. Hij wist totaal niet meer over wat hij het had en kon niet meer voor met het verhaal en hij ging naar het toilet. Toen hij terugkwam begon ik weer over het verhaal en wist hij het weer. Bij één van de volgende dingen dingen dat hij zei viel hij opeens weer stil en wist hij weer niet waarover hij het had. Ditmaal is hij er uiteindelijk niet opgekomen over wat hij bezig was.
Ik herinner me op een gegeven moment dat mijn beste vriend (persoon A) niets meer kon vatten ... Hij zei af en toe iets tegen mij waaronder "ppffff, das wel iets anders dan wa we gewoon zijn" en hij begreep het allemaal niet meer. Vervolgens werd de ervaring hem te veel. Hij was vergeten zijn GSM af te zetten en zijn vriendin belde hem, nadien belde de moeder van zijn vriendin dus hij kreeg al bang dat er iets ernstigs was gebeurd. Ik heb toen gezegd dat ik het wel zou oplossen en ben met zijn telefoon op de gang gaan staan, om hem daar af te zetten. (Later gezien kon ik even goed oppakken en zeggen: "Persoon A is zijn GSM hier vergeten..." maar daar denk je niet aan als je in je piek zit.
)In ieder geval, als A even naar het toilet ging begon ik met B direct te bespreken wat we moesten doen want we zagen dat hij fout was aan het gaan. Als A dan terugkwam stond ik iets later met B op de gang te praten wat we moesten doen ... A dacht dan dat we de ambulance gingen bellen en zag zichzelf al in een dwangbuis. Hij was dus wel een beetje paranoia aan het worden. Deze trip was echt niet leuk, voor geen van ons drie en ik trok het me erg aan wat er met A gebeurde. B kwam met het idee van naar buiten te gaan en van mijn kot (gebruiken ze het woord "kot" ook in NL? Het betekent niet meer dan een studentenkamer) naar het kot van A te gaan (600 meter verder).
A wou eerst niet meegaan maar uiteindelijk heb ik hem dan toch kunnen overtuigen. B stond buiten mijn kot op me te wachten en ik stond dan alleen met A. Ik zei "het komt allemaal in orde" en ik gaf hem (om een reden die ik nog steeds niet kan vatten) een hand. Hij keek me aan en zei "is er dan een probleem?". Dit zorgde voor een lastige stilte in combinatie met de handen die we mekaar gaven, door mekaar een hand te geven voelde het echt aan als een afscheid.
Op naar buiten: de trap naar beneden leek eindeloos te duren en dan kwamen we buiten. Ik had op mijn kot al enorm veel visuals maar eens buiten gekomen werd het veel erger. "Waar ben ik?". De omgeving waar ik elke dag kwam leek me ineens onbekend. Omdat we ons zo ongemakkelijk voelde (trippend tussen al die mensen rond 9 uur 's avonds) gingen we maar naar links (omdat daar minder volk was). Ineens herkende ik mijn buurt terug en ik zei tegen de jongens hoe ze moesten lopen. Ik zei "deze straat in" maar ze wouden niet, blijkbaar stond er politie maar die heb ik nooit gezien. In ieder geval, we sloegen dan een andere straat in en in die straat draaide A zich om en zei tege mij "zorg ervoor da er mij niks overkomt". Hij gaf me ineens een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en ik was helemaal van men stuk. Omdat we de verkeerde straat waren ingeslagen stonden we weer aan de voordeur van mijn kot en we besloten terug naar binnen te gaan. Daar hebben we een hele tijd (of zo leek het althans) op de gang gestaan om te praten en een beetje tot rust te komen. Persoon A wou echt niet meer naar buiten en zag het allemaal niet meer zitten maar persoon B dacht dat als we een doel hadden (naar persoon A zijn kot wandelen) het allemaal wel weer goed zou komen. Na enkele minuten in de gang te staan gingen we weer naar buiten. Deze keer kozen we ervoor om gewoon de kortste weg naar zijn kot te nemen ,ook al moesten we dan door al het volk. (Nadien bekeken had de situatie echt helemaal verpest geweest als er iemand van mijn kotgenoten op de gang kwam toen wij daar stonden, ik denk niet dat we hadden geweten hoe te reageren...)
In ieder geval, we gingen dus naar zijn kot en dat ging zonder problemen. Persoon A opende zijn deur en ging op zijn bed liggen en zei amper iets buiten "ik kan het niet vatten". Persoon B en ik besloten hem even te laten doen en naar de nachtwinkel te gaan. Toen we in de nachtwinkel kwamen voelde het erg raar met al die mensen maar we wisten dat we erdoor moesten. Ik kocht wat chips, en Minute Maid Sinaasappelsap.
Ik ging met B even op een bankje zitten om over de situatie te praten maar ik weet niet meer wat er precies gezegd werd buiten dat het duidelijk was dat A fout was aan het gaan. Persoon A had eerder al gezegd dat het was alsof hij in loops bleef denken. Hij geraakte niet meer uit zijn gedachten en wist hoe een "gek" persoon zich voelde.
B en ik besloten weer naar boven te gaan. Ik keek van op straat al vol angst naar het raam in de hoop dat persoon A zich niet uit het raam zou gooien (heb al meerdere geruchten gehoord dat dat gebeurd is tijdens een trip) maar gelukkig was het raam gewoon dicht. Net voor we het gebouw van persoon A binnen gingen stortte ik (bijna) in tranen uit en zei tegen persoon B dat ik echt het gevoel had dat we persoon A volledig kwijt waren.
Na een minuutje of twee tot rust te komen, gingen we dan naar boven en troffen we A aan zoals we hem hadden achtergelaten. In de hoek van zijn bed met "Infected Mushroom" op.
B en ik openden onze drankjes van de nachtwinkel en A begon weer te praten over het feit dat hij in loops dacht en dat hij dacht dat hij nooit meer dezelfde zou worden. Daarna heeft persoon B iets gedaan waarvoor ik hem nog steeds enorm hard voor respecteer. Hij zei "we zitten met een probleem hé. We voelen ons allemaal kut en persoon A heeft een bad trip. Daar moet iets aan gedaan worden." Hij richtte zich tot persoon A: "ik heb ook al een bad trip gehad, en nee dat is niet leuk" en hij heeft toen nog een heleboel dingen verteld om persoon A erdoor te helpen. Ik luisterde gewoon vol ontzag naar zijn verhaal en dronk van mijn sinaasappelsap. Tijdens het verhaal gaf ik mijn flesje aan persoon A en toen hij het flesje aannam, overviel een gevoel van gelukzaligheid me. Ik voelde om de één of andere reden dat hij terug was... ineens zei hij zelf ook dat hij erdoor was, mijn geluk kon niet op. Ik weet niet hoe het kwam dat hij terug was, was het door het verhaal van B, was het omdat hij met mij dat flesje deelde (zodat hij wist dat we in dezelfde wereld zaten) of was het gewoon omdat het effect van de LSD begon te verminderen ... we weten het niet en we zullen het nooit weten maar hij was terug!
Persoon A besloot dat we nu maar eens moesten gaan wandelen. We gingen naar beneden en ik moest alweer naar boven voor mijn vestje. De 2 anderen wachtten beneden op straat. Toen ik boven kwam moest ik weer een traantje laten, maar ditmaal omdat ik zo gelukkig was dat persoon A weer de oude was. Toen ik beneden kwam met mijn vestje, heb ik zeker nog 5 minuten staan proberen om de rits dicht te krijgen (en het is gelukt!
). Hilariteit alom.Eens we op stap waren gingen we naar het groene gedeelte van de stad langs de rivier. Om op het groene gedeelte te geraken, moeten we echter door een tunnel onder de rivier stappen. Je moet dan eerst een soort cargolift nemen (veel mensen kunnen erin, eventueel met hun fiets) en dan kom je in de tunnel die een kleine 700 meter lang is. Persoon B stond naast het knopje om de lift te bedienen, maar had nog nooit die lift gebruikt. Daardoor wist hij niet dat hij op het knopje moest drukken om de lift naar beneden te doen gaan totdat iemand een droge "wordt hier nog opt knopke gedrukt of hoe zit da?" uitsprak. Persoon B en ik konden niet meer van het lachen en hebben de hele weg naar beneden de slappe lach gehad. Die mensen in de lift hebben sowieso gedacht "*zucht* die jeugd van tegenwoordig ..." maar ze dachten waarschijnlijk dat we dronken waren ofzo... In de tunnel was het wel erg leuk en vreemd. Een erg raar uitzicht en een erg leuke echo als je iets zei... (check bijlage voor foto!)
Toen kwamen we aan op het "groenere gedeelte" van de stad. We hebben ons daar rot geamuseerd. Ik stond heel de tijd met mijn armen te zwieren, dingen te bekijken met zonnebril, dan weer zonder zonnebril en dan genieten van de visuals als je de zonnebril afzet... dolle, kindse pret dus.
Ook waren we bezig over allerhande onderwerpen. We kwamen aan een plaats waar boten werden opgeslagen. Deze boten stonden echter op palen op het droge en sommige stonden zelfs op mekaar gestapeld. We begrepen echt niet hoe die boten nu ooit nog in het water kwamen en hebben daar zeker 20 minuten staan discussiëren over "wat" de plaats is en hoe die boten in godsnaam weer in het water werden gelaten. We kamen op een plaats waar je massa's sterren konden zien en begonnen te praten over de (on-)eindigheid van het heelal, onze rol in het universum en over de theorieën van Einstein.We stapten verder en kwamen aan een metro ingang met een diepe trap naar beneden. Het was ondertussen al nacht dus je kon wel naar beneden, maar om echt de metro-ruimte in te gaan was het al te laat. Het hek beneden was afgesloten maar toch wilde ik erg graag naar beneden tot aan het hek. Ik had mijn (redelijk vol) flesje cola (dat ik ook weer in de nachtwinkel had gekocht) vast en smeet het naar beneden met een nonchalante "oeps". Gretig stormden we naar beneden. Jammer genoeg was het flesje cola onder het hek gerold en kon ik er niet maar aan. In ieder geval, we waren met de gewone trap naar beneden gegaan en ik stapte beneden wat rond voor het hek. Ineens kregen we een oorverdovend lawaai te horen. Nu bleek dat ik op een plaat was gestapt die een roltrap in werking deed treden. Blijkbaar was er een gewone trap in het midden (die hadden we gebruikt om naar beneden te gaan) in het midden van 2 roltrappen (één om naar boven te gaan, de andere naar beneden) maar dat hadden we toen we naar beneden gingen nog niet door. Persoon A stapte op de plaat die de roltrap in werking deed treden om naar beneden te gaan. Als een gek begonnen we naar boven te lopen, terwijl de roltrap naar beneden ging. Enkel persoon A heeft het gehaald, ik moest na een tijd opgeven omwille van de volledige uitputting. Zelden heb ik zo hard gelachen als toen op die plaats.
Na dit avontuurtje gingen we terug naar het centrum van de stad, en zijn we rustig naar mijn kot gegaan. Het was al 5 uur 's ochtends. Toen we daar aankwamen, zette ik de boxen van mijn PC opnieuw op. De afspeellijst van al men muziek die op de PC stond (duizenden nummers) stond nog steeds op en begon dus verder te spelen (hij stond op shuffle). We begonnen wat te discussiëren welke muziek we zouden opzetten en toen kwam persoon B met het geniale idee: "als we dit nu eens laten opstaan ... dit is toch super chill". We lieten de muziek staan op hetgene dat hij afspeelde toen we binnenkwamen. Het nummer dat toen opstand was "David Gray - Sail Away With me". We hadden de shuffle afgezet zodat het album van David Gray verder speelde en in dat nummer "Sail Away With Me" komt de zin voor "everything I held so dear, disappeared without a trace" en dat vertaalde echt wat ik voelde toen ik in tranen uitbarstte eerder op de avond omdat A fout ging. Wat een toeval dat uit al die nummers net dat nummer opstond toen we binnenkwamen. Dat is weer iets dat ik niet kon begrijpen toen en ik kan mezelf nog steeds niet ontdoen van het gevoel dat hier meer dan toeval aan te pas kwam. Dit was meer een kleine ingreep van "het lot" denk ik.
In ieder geval, we hebben toen op kot nog met lachgas geëxperimenteerd (echt gek, als je dit combineert met LSD gaat de tijd precies in slowmotion, ik vond het echt erg vet!) en hebben om de dag af te sluiten nog een show van "Theo Maassen"(ja ook in België kennen we hem.
) opgezet. Die show op zich was ook erg interessant. Ik denk dat het "functioneel naakt" was en hij bracht enkele goeie onderwerpen aan bod waaronder "het letterlijk openminded zijn van een baby" en "wat als het niet waar zou zijn, wat je denkt". Over die onderwerpen hebben we ook nog lang gepraat.
Na de show wouden we gaan slapen op persoon A zijn kot dus we gingen weer op stap. Het was alweer licht buiten en het was veel minder druk op straat. Op zijn kot hebben we nog wat gesmoord en de laatste patronen lachgas op gemaakt om nadien met een enorm gelukzalig gevoel in slaap te vallen. Het enige wat ik nog wou na de trip was in slaap vallen met mijn vriendinnetje, maar dat heb ik de avond erna pas kunnen doen.
De avond erna heb ik haar (mijn vriendin) meegepakt naar een plek waar we rustig konden zitten en heb ik haar opgebiecht dat ik LSD had gebruikt en wat ik had meegemaakt. Tot mijn grote opluchting reageerde ze niet kwaad of ontzet. Ze was oprecht geïnteresseerd in mijn ervaring, maar had niet de nood om het zelf te doen want ze vindt het best wel wat angstaanjagend. We hebben die avond nog gesproken over hoe het mogelijk is dat zo'n stof, zo'n ervaring teweeg kan brengen maar we hebben het antwoord helaas niet gevonden.
Ik kwam met enkele gekke ideeën af die ze soms niet begreep maar ik denk dat ik nog een beetje in mijn abstracte wereldje van de dag ervoor zat. Ik had ten slotte maar 3 uurtjes geslapen...Tijdens die avond heb ik pas gevoeld hoe sterk de band wel niet is die ik met persoon A heb. Het rare moment dat ik op kot stond om een hand te schudden, de moment dat we die minute maid deelden, de moment dat ik besefte dat hij weer helemaal terug was ... Het deed erg veel met mij en mijn stemming.
Ook is het begrip tijd en ruimte mij tijdens een trip niet altijd even duidelijk, dat had ik niet alleen toen, maar nu nog steeds. Ook vond ik het belachelijk dat ik mijn kot moest op slot draaien om al mijn bezittingen daarachter veilig te stellen. Dat kon ik toen eventjes niet vatten, en dat is één van de onderdelen dat LSD zo leuk maakt. Bepaalde logische dingen niet meer snappen. Het leek niet meer dan een "denkbeeldige veiligheid" van je kot op slot te doen. Als iemand wou was hij toch zo binnen ... (vandaar de link met Twilight zijn verhaal, naast het feit dat hij zoveel waardering voelde voor zijn collega-tripper)
Dit is mijn eerste post, ik hoop dat jullie ervan genoten hebben hem te lezen! Het was alvast een plezier om de herinneringen op te halen en om er nog eens uitgebreid over na te denken.
Greetz,
Duffeh
Bijlagen
-
tunnel.jpg
