Dig_this_vibe
Belezen gebruiker
Ondanks dat ik deze avond niet verder kwam dan af en toe eens op te staan om te pissen of thee te zetten, heb ik toch geprobeerd er een zo leuk mogelijk verhaal van te maken.
LSD – Hoe simpel leuk kan zijn
Dinsdagavond 23.00.
Het spookte de uren daarvoor al even door mijn hoofd. Alleen hebben spoken die nare eigenschap dat je ze niet te pakken krijgt, tenzij je Bill Murray heet natuurlijk.
Goed, om 11en had ik hem toch daadwerkelijk bij zijn kloten beet. Vraag me niet hoe en waarom. Misschien wilde hij wel gevangen worden. ’t Spookje veranderde langzaam in de vorm van opstaan vriezer folie, totdat hij samen smolt tot een half zegeltje.
Een half zegeltje, meer dan genoeg, het was immers al voorbij 11en en ondanks het feit dat ik de dag daarna vrij had, leek het me toch verstandig enigszins “op tijd” weer naar bed te gaan.
Nu was het wachten begonnen. In eerste instantie leek het me leuk om The Lion King te kijken. Deze heb ik sinds mijn 7e, in de bioscoop waar elk kind een traantje wegpinkt wanneer Simba zijn ouwe heer verliest, niet meer gezien.
The Lion King dus. Goed. Inmiddels sloeg de klok bijna twaalf keer, het spookje kwam nu langzaam weer tot leven in de vorm van een lichte buzz. Ik had het kacheltje al lekker wat hoger gedraaid en wat feel good music van Raul Midon opgezet. Een echte aanrader overigens. Er straalde zoveel positiviteit en vrolijkheid van deze (blinde) zanger/gitarist af. Dit begeleide en stimuleerde mij enorm in het uur daarna.
Ondertussen zat ik op MSN te praten met een vriend. Ook de bakjes thee vlogen er nu snel doorheen, wat was dat spul nu lekker zeg. Ondertussen gingen we al richting 1 uur en de deken van positieve energie wikkelde zich steviger om mij heen.
Ik was content, blij met dit simpele maar goed voelende moment. Blij met mijn eigen flatje waar ik nu al bijna een jaartje woon, blij dat ik zulke goede vrienden heb. Zelfs blij met school, waar ik de voorgaande maanden niet of nauwelijks meer geweest ben, maar nu in het nieuwe semester de draad weer op begin te pikken.
Zit namelijk op de Academie voor Popcultuur, richting muziek (elektronische). In dit 2e jaar heb je ontzettend veel de vrijheid om aan je eigen projecten te werken. Voor sommigen heerlijk (wat het ook is), voor anderen een valkuil (wat voor mij dan ook van toepassing is).
Goed. Ik dwaal af. Het is gebeurd, verloren tijd valt niet meer in te halen. De goede vibe was nog sterk aanwezig en ik voelde me meer en meer gesteund door dit nu toch wel erg vriendelijk geworden spookje.
“Aan ’t werk jongen”, “maak er wat van, je hebt de kansen, grijp ze.” Sprak mezelf goede moed in en het voelde oprecht, het voelde goed. Ik wil er ook wat van maken.
Ondertussen nog steeds in gesprek met die vriend van me. Slap ouwehoeren met dat tekenprogrammetje in MSN. Hij kwam met de mooiste tekeningen, terwijl ik de plank volledig mis sloeg met een kat die op een haas leek, maar ook weer niet. Snapje, dat idee, dat niveau. Lachen man.
Ik denk dat we nu rond een uur of 2 zitten. Ik piek nu aardig en een andere (beste) vriend, tevens diegene waar ik mijn meeste drugsmoment mee beleef, belt me op. Had hem al vertelt dat ik ging trippen. Het was leuk om zijn stem even te horen, deed me nog beter voelen. We besloten ons gesprek verder te voeren op MSN.
De albums van Raul Midon liepen op zijn einde en zette nu wat lounge op om mijn trip muzikaal verder te begeleiden. Inmiddels was A. ook gearriveerd op station MSN en mijn focus ging, ondanks het vibrerende scherm, naar het gesprek.
Naarmate het gesprek volgende, werd ik meer en meer bewust van mezelf. Ik merkte onder andere mijn kortademigheid (klinkt erger dan het is nu, haha) door mijn rookgedrag. Ook de rook voelde chemischer dan normaal, toch stak ik er zo nu en dan weer eentje op. Toch raar, het nog altijd vriendelijke spookje liet me ervaren wat voor troep het is, zonder me er schuldig of negatief over te voelen. Het gaf me een andere invalshoek. Doe er mee wat je wil leek hij te zeggen. Stop je, minder je, ga je door of compenseer het enigszins door iets meer te gaan sporten. Het is jou keus, jou lichaam.
Goed. Tussen deze momenten van verlichting en leuke gesprekken was het onderhand ook al 3 uur geworden. Gelukkig hadden we beiden nog niet de drang om weg te gaan (slapen zat er voor mij sowieso nog lang niet in).
Ik kreeg ondertussen wat muziek en clips doorgestuurd. A. voelde, zoals gewoonlijk, de situatie weer goed aan. Ineens kreeg ik de geniale ingeving om Ramses Shaffy – Laat me op te zetten. Heb dit altijd al een prachtig nummer gevonden, maar nu voelde het nog meer “mijn” nummer. Dit was mijn nummer, zo ben ik, zo voel ik me. Laat me, er is geen stuiver die ik spaarde, leef gewoon van uur tot uur.
Heerlijk.
Oh, en over uren gesproken trouwens. Ik maak even een sprongetje … 1 … 2 .. hup … yeah, half 5. Terug op aarde, tijdreizen is dus niet onmogelijk blijkt.
Nog steeds de mooiste gesprekken met A. We gaan back down memory lane en vertellen dingen over onze jeugd. Ik realiseer me hoe veel plezier ik vroeger altijd had in het voetballen met iedereen uit de buurt. Altijd en overal. Realiseer me tevens dat, dat het laatste jaar wat weggeëbd is. Tijd om ook daar de draad weer mee op te pakken. ]“Stop je, minder je, ga je door of compenseer het enigszins door iets meer te gaan sporten.” Juist, dat laatste lijkt me een mooi compromis.
We kunnen altijd over alles en nog wat praten, toch is het leuk om weer zo een gesprek te voeren. Ik visualiseer tijdens deze verhalen de plek waar het heeft plaats gevonden, alsof ik een boek lees, maar de letters nu niet opdreun maar terplekke zelf schrijf. Zoiets ja.
Het loopt inmiddels tegen 5 uur. MSN begint stoer te doen, zinnen die ik typ komen niet meer door en begin een beetje gefrustreerd te raken. Tijd om de boel af te kappen lijkt het langzaam verdwijnende spookje me te vertellen.
Ik wens A. welterusten, bedank hem voor het toffe gesprek en dat hij nog zo lang is opgebleven, ondanks dat hij de dag daarna naar school moest.
Sluit de pc af en besef me dat The Lion King maar moet wachten tot een ander geschikt moment. Eet nog een paar boterhammen aangezien mijn maag nogal protesteert en besluit nog even een lekkere douche te nemen voordat ik mijn nest in duik.
In bed lig ik nog wat na te denken. Ben blij met deze positieve, enigszins leerzame trip. Het punt is nu echter wat je met deze gegevens doet. Hoe verwerk je ze in je dagelijkse leven? Ik weet het nog niet, het maakt me op dat moment ook eigenlijk niet zoveel uit. Het komt wel, laat me maar.
Na veel woelen en draaien is het ondertussen een uur of 8. Ik wens het spookje, dat inmiddels niet veel meer is dan een schim van het verleden, nu toch echt welterusten.
…
Woensdagmiddag 13.00.
Word wakker gebeld door een vriend, waar ik de vorige nacht ook nog wat mee gepraat heb. Leuk. Blij dat hij belt, het maakt me wakker en vrolijk ondanks de relatief korte nachtrust. Zo heb ik toch nog iets aan mijn dag…
LSD – Hoe simpel leuk kan zijn
Dinsdagavond 23.00.
Het spookte de uren daarvoor al even door mijn hoofd. Alleen hebben spoken die nare eigenschap dat je ze niet te pakken krijgt, tenzij je Bill Murray heet natuurlijk.
Goed, om 11en had ik hem toch daadwerkelijk bij zijn kloten beet. Vraag me niet hoe en waarom. Misschien wilde hij wel gevangen worden. ’t Spookje veranderde langzaam in de vorm van opstaan vriezer folie, totdat hij samen smolt tot een half zegeltje.
Een half zegeltje, meer dan genoeg, het was immers al voorbij 11en en ondanks het feit dat ik de dag daarna vrij had, leek het me toch verstandig enigszins “op tijd” weer naar bed te gaan.
Nu was het wachten begonnen. In eerste instantie leek het me leuk om The Lion King te kijken. Deze heb ik sinds mijn 7e, in de bioscoop waar elk kind een traantje wegpinkt wanneer Simba zijn ouwe heer verliest, niet meer gezien.
The Lion King dus. Goed. Inmiddels sloeg de klok bijna twaalf keer, het spookje kwam nu langzaam weer tot leven in de vorm van een lichte buzz. Ik had het kacheltje al lekker wat hoger gedraaid en wat feel good music van Raul Midon opgezet. Een echte aanrader overigens. Er straalde zoveel positiviteit en vrolijkheid van deze (blinde) zanger/gitarist af. Dit begeleide en stimuleerde mij enorm in het uur daarna.
Ondertussen zat ik op MSN te praten met een vriend. Ook de bakjes thee vlogen er nu snel doorheen, wat was dat spul nu lekker zeg. Ondertussen gingen we al richting 1 uur en de deken van positieve energie wikkelde zich steviger om mij heen.
Ik was content, blij met dit simpele maar goed voelende moment. Blij met mijn eigen flatje waar ik nu al bijna een jaartje woon, blij dat ik zulke goede vrienden heb. Zelfs blij met school, waar ik de voorgaande maanden niet of nauwelijks meer geweest ben, maar nu in het nieuwe semester de draad weer op begin te pikken.
Zit namelijk op de Academie voor Popcultuur, richting muziek (elektronische). In dit 2e jaar heb je ontzettend veel de vrijheid om aan je eigen projecten te werken. Voor sommigen heerlijk (wat het ook is), voor anderen een valkuil (wat voor mij dan ook van toepassing is).
Goed. Ik dwaal af. Het is gebeurd, verloren tijd valt niet meer in te halen. De goede vibe was nog sterk aanwezig en ik voelde me meer en meer gesteund door dit nu toch wel erg vriendelijk geworden spookje.
“Aan ’t werk jongen”, “maak er wat van, je hebt de kansen, grijp ze.” Sprak mezelf goede moed in en het voelde oprecht, het voelde goed. Ik wil er ook wat van maken.
Ondertussen nog steeds in gesprek met die vriend van me. Slap ouwehoeren met dat tekenprogrammetje in MSN. Hij kwam met de mooiste tekeningen, terwijl ik de plank volledig mis sloeg met een kat die op een haas leek, maar ook weer niet. Snapje, dat idee, dat niveau. Lachen man.
Ik denk dat we nu rond een uur of 2 zitten. Ik piek nu aardig en een andere (beste) vriend, tevens diegene waar ik mijn meeste drugsmoment mee beleef, belt me op. Had hem al vertelt dat ik ging trippen. Het was leuk om zijn stem even te horen, deed me nog beter voelen. We besloten ons gesprek verder te voeren op MSN.
De albums van Raul Midon liepen op zijn einde en zette nu wat lounge op om mijn trip muzikaal verder te begeleiden. Inmiddels was A. ook gearriveerd op station MSN en mijn focus ging, ondanks het vibrerende scherm, naar het gesprek.
Naarmate het gesprek volgende, werd ik meer en meer bewust van mezelf. Ik merkte onder andere mijn kortademigheid (klinkt erger dan het is nu, haha) door mijn rookgedrag. Ook de rook voelde chemischer dan normaal, toch stak ik er zo nu en dan weer eentje op. Toch raar, het nog altijd vriendelijke spookje liet me ervaren wat voor troep het is, zonder me er schuldig of negatief over te voelen. Het gaf me een andere invalshoek. Doe er mee wat je wil leek hij te zeggen. Stop je, minder je, ga je door of compenseer het enigszins door iets meer te gaan sporten. Het is jou keus, jou lichaam.
Goed. Tussen deze momenten van verlichting en leuke gesprekken was het onderhand ook al 3 uur geworden. Gelukkig hadden we beiden nog niet de drang om weg te gaan (slapen zat er voor mij sowieso nog lang niet in).
Ik kreeg ondertussen wat muziek en clips doorgestuurd. A. voelde, zoals gewoonlijk, de situatie weer goed aan. Ineens kreeg ik de geniale ingeving om Ramses Shaffy – Laat me op te zetten. Heb dit altijd al een prachtig nummer gevonden, maar nu voelde het nog meer “mijn” nummer. Dit was mijn nummer, zo ben ik, zo voel ik me. Laat me, er is geen stuiver die ik spaarde, leef gewoon van uur tot uur.
Heerlijk.
Oh, en over uren gesproken trouwens. Ik maak even een sprongetje … 1 … 2 .. hup … yeah, half 5. Terug op aarde, tijdreizen is dus niet onmogelijk blijkt.
Nog steeds de mooiste gesprekken met A. We gaan back down memory lane en vertellen dingen over onze jeugd. Ik realiseer me hoe veel plezier ik vroeger altijd had in het voetballen met iedereen uit de buurt. Altijd en overal. Realiseer me tevens dat, dat het laatste jaar wat weggeëbd is. Tijd om ook daar de draad weer mee op te pakken. ]“Stop je, minder je, ga je door of compenseer het enigszins door iets meer te gaan sporten.” Juist, dat laatste lijkt me een mooi compromis.
We kunnen altijd over alles en nog wat praten, toch is het leuk om weer zo een gesprek te voeren. Ik visualiseer tijdens deze verhalen de plek waar het heeft plaats gevonden, alsof ik een boek lees, maar de letters nu niet opdreun maar terplekke zelf schrijf. Zoiets ja.
Het loopt inmiddels tegen 5 uur. MSN begint stoer te doen, zinnen die ik typ komen niet meer door en begin een beetje gefrustreerd te raken. Tijd om de boel af te kappen lijkt het langzaam verdwijnende spookje me te vertellen.
Ik wens A. welterusten, bedank hem voor het toffe gesprek en dat hij nog zo lang is opgebleven, ondanks dat hij de dag daarna naar school moest.
Sluit de pc af en besef me dat The Lion King maar moet wachten tot een ander geschikt moment. Eet nog een paar boterhammen aangezien mijn maag nogal protesteert en besluit nog even een lekkere douche te nemen voordat ik mijn nest in duik.
In bed lig ik nog wat na te denken. Ben blij met deze positieve, enigszins leerzame trip. Het punt is nu echter wat je met deze gegevens doet. Hoe verwerk je ze in je dagelijkse leven? Ik weet het nog niet, het maakt me op dat moment ook eigenlijk niet zoveel uit. Het komt wel, laat me maar.
Na veel woelen en draaien is het ondertussen een uur of 8. Ik wens het spookje, dat inmiddels niet veel meer is dan een schim van het verleden, nu toch echt welterusten.
…
Woensdagmiddag 13.00.
Word wakker gebeld door een vriend, waar ik de vorige nacht ook nog wat mee gepraat heb. Leuk. Blij dat hij belt, het maakt me wakker en vrolijk ondanks de relatief korte nachtrust. Zo heb ik toch nog iets aan mijn dag…
