Vaste klant
Bewuste gebruiker
Hallo 
Wat: LSD 1 zegel van ong 80 ug
Wie: IK en 2 tripsitters (nuchter)
Leeftijd: 17
State of mind: Pubergevoelens noem ik het maar, onzeker veel hormonen alles in het leven veranderd en ik sta niet altijd even stevig in mijn schoenen. Wel goed voorbereid voor LSD
Ik ben nou al een tijdje actief op dit forum, ik lees elke dag nog verschillende topics hier alleen ik post niet zo veel. Ik heb inmiddels ook al het een en ander geprobeerd. Ik heb onlangs maandje geleden ofzo zelfs voor het eerst LSD geprobeerd. Helaas eindigde dit niet geheel zoals gepland, wat gebeurde er namelijk: Ik had met wat vrienden bij mij thuis afgesproken want ik was alleen thuis. Het plan was om de LSD rond 12 uur smiddags te nemen en mijn vrienden zouden tot ongeveer 8 uur/9 uur minimaal blijven. Ah fijn het liep al wat uit dus het kwam er op neer dat ik een halve zegel om 1 uur dropte. Alles in huis gehaald alles voorbereid en klaar gezet, prima. Lets go..
Echter anderhalf uur later voelde ik er nog geen snars van en ik kende mezelf toen onderhand wel een beetje: Ik heb altijd als ik iets nieuws probeer dat ik in het begin denk het niet te voelen en er constant naar zoek en dat ik gek word omdat ik het niet voel.
Dan maar een tweede halve, met de tweede halve lukte het me om hem een stuk langer in me mond te houden want de vorige was al na 15 minuten zo goed als verdwenen. Dus ik dacht nu moet het wel gaan werken, en ja hoor.. inmiddels al tegen 3 uur aan begon ik de eerste kleurtjes te zien. De muur buiten leek een beetje paars uit mijn ooghoeken en af en toe zag ik een groene waas. Ook als ik naar een schilderij keek leek het alsof er allemaal dingen aan het lopen waren (het was een foto van een bos) Maar ik kon de dingen niet waarnemen dus gewoon het begon een beetje te leven. Nou ik zie dit achteraf als mijn piek.
Want veel meer visuals dan dat heb ik niet gezien. Maar toen kwam het slechte nieuws, de vrienden bleken alle 2 om 5 uur al naar huis te gaan en ze konden echt niet langer blijven. Nou ik was er wel blij mee ze waren toch maar nuchter en ik was toch bang dat ze mijn trip tegenhielden. Ik nog en paar keer gezegd: JAHAA het komt goed ik red me wel. Nou hun de deur uit. Ik stond in mijn huiskamer en keek naar waar we net zaten met zijn 3'en...
Het was plots wel heel stil in huis. In een klap raakte de eenzaamheid me als een shotgun schot die tussen mijn ogen was geplaatst. Tering wat heb ik toch een hekel aan alleen zijn. Maargoed ik had al vaak genoeg gelezen: Happy toughts! en dan komt alles goed, ik naar boven naar m'n pc opzoek naar spacende dingen die ik allemaal heb verzameld voor als ik een keer trip achter m'n pc. Daar zou ik vast wel vrolijk van moeten worden! Daar zat ik dan, eigenlijk geen idee waar ik naar opzoek ben op mijn computer maar ik klikte maar wat raak.
opeens kwam er een walm van angst over me heen, weer het alleen zijn gevoel. Maar dit keer 712 keer zo hard. Totaal in paniek liep ik de trap af pakte zo snel ik kon mijn muziek en mijn sleutels knalde de deur dicht en begon te lopen! Ik moet hier weg!
Enigszins in een verwilderde toestand wandelend door de klaarlichte straten van mijn dorp merkte ik dat ik weer rustig werd. Ik merkte dat als ik stil stond of geen beweging om mij heen had dat ik na ging denken en verdronk in mijn eigen gedachten. Ik moest blijven bewegen wou ik niet enorm bang worden. Een paar straten verder raakte de angst me toch weer. Ik liep niet snel genoeg er was te weinig afleiding op dit tempo! Ik had besloten mijn fiets te pakken want dat ging sneller. Zo gezegd zo gedaan, op de fiets met muziek op richting het oneindige want ik wist dat ik voorlopig nog wel op deze fiets zou zitten.
Nog niet de hoek om of ik werd al met een andere honkbal knuppel in 't gezicht geslagen: De gouwe ouwe, de bekende, de meest gevreesde PSYCHOSE.
Ja, je leest het goed ik was bang dat ik in een psychose raakte door deze trip en er niet meer uit zou komen (wel uit de trip maar niet uit mijn state of mind) als ik niet op de fiets zat midden in het dorp denk ik dat ik van schrik totaal in tranen was uitgebarsten.
Niet aan denken! Niet aan denken! WAT ZEG IK NOU NIET AAN DENKEN!!!
Ja het zelfde als dat ik nu zou zeggen denk niet aan een roze olifant, je doet het toch wel. Dus ik wist dat ik de komende paar uur me sowieso kut zou voelen. En maar fietsen en maar fietsen het was tenslotte de enige manier om mijn mindfuck het minst merkbaar te maken. Op de fiets ook een stuk of 200 plannen bedacht hoe ik dit zou kunnen oplossen (echt waar het bleef maar komen het zou me niet verbazen als het er echt 200 waren) Maar elke plannetje had wel iets smerig in zich. Elk plannetje had wel iets waarom het niet deugde. Ik wou A bellen en dan B doen maar dat kon niet omdat ik A al eerder had gebeld en had gezegd dat ik naar C zou gaan wat ik dus niet had gedaan omdat dat plan weer een keerzijde had, DUS ik kon A niet bellen omdat ik dat dan moest uitleggen. En zo ging het continu door.
3 uur fietsen later: Er leek hier eindelijk een einde aan te komen, ik begon alles wat positiever in te zien. Ik ben nog even in het zonnetje gaan zitten aan het water (dit was voor het eerst sinds het moment dat ik van me huis weg ging dat ik weer stil kon staan/zitten daarvoor moest ik dus blijven fietsen omdat ik anders niet genoeg afleiding om me heen had). Tijdens mijn fietstocht kon ik trouwens ook maar 1 album van mijn mp3 speler afspelen omdat er op dat moment bijna niks opstond alleen een paar albums met erg diepe teksten of redelijk spacey muziek wat voor mij allemaal weer te emotioneel was. Dus ik had al 3 uur lang een album geluisterd wat redelijke afleidende muziek was zonder emotionele teksten ofzo.
Naar huis! ik heb het gehad.
Me bed in, nog 2 uur liggen draaien in mijn bed omdat ik niet kon slapen maar gelukkig geen al te nare gedachtes meer.
Ik hoop dat iemand na dit gelezen te hebben een goede discussie met mij kan voeren over wat ik verkeerd heb gedaan (behalve op veels te jonge leeftijd LSD nemen) en mij kan helpen met hoe ik het de volgende keer kan aanpakken want ik heb nog 4 van die zegels (een vriend zei dat ik misschien iets meer moet nemen aangezien ik zo weinig visuals had, en als ik meer zou nemen dat ik het veel te druk zou hebben met de visuals om zo veel na te kunnen denken), mij kan helpen om dit op een positieve manier te bekijken, mij kan helpen met me de volgende keer niet zo eenzaam te voelen ookal ben ik even alleen, mij kan helpen met de vraag wat nou precies zo een psychose is en of ik dat echt zomaar kan krijgen (ja i know zoveel mensen hebben dit al gevraagd en ik krijg hier toch geen antwoord op op die laatste maar just in case zet ik hem er toch maar even bij) en mij ook kan helpen met een verzameling goede tripmuziek die NIET somber, duister en emotioneel is maar juist vorlijk, niet eenzame gevoelens oproepend en toch trippy.
Hier een voorbeeld voor muziek die ik HEERLIJK vind (ook al paar keer op truffels geluisterd echt super) maar toch echt te somber, en als ik deze muziek luister als ik in de bus zit richting school dan krijg ik ook weer een beetje het gevoel van die keren op truffels maar daar word ik op een of andere manier dan ook weer verdrietig van / eenzaam. ( http://www.youtube.com/watch?v=PuIanQT7P_8 ) ( http://www.youtube.com/watch?v=mwusc1vhNFI )
Als je het goede muziek vind: Itunes zijn de albums te koop, de twee beste vind ik : iron city en Condensed. Van Lusine ICL
bedankt voor het lezen
Wat: LSD 1 zegel van ong 80 ug
Wie: IK en 2 tripsitters (nuchter)
Leeftijd: 17
State of mind: Pubergevoelens noem ik het maar, onzeker veel hormonen alles in het leven veranderd en ik sta niet altijd even stevig in mijn schoenen. Wel goed voorbereid voor LSD
Ik ben nou al een tijdje actief op dit forum, ik lees elke dag nog verschillende topics hier alleen ik post niet zo veel. Ik heb inmiddels ook al het een en ander geprobeerd. Ik heb onlangs maandje geleden ofzo zelfs voor het eerst LSD geprobeerd. Helaas eindigde dit niet geheel zoals gepland, wat gebeurde er namelijk: Ik had met wat vrienden bij mij thuis afgesproken want ik was alleen thuis. Het plan was om de LSD rond 12 uur smiddags te nemen en mijn vrienden zouden tot ongeveer 8 uur/9 uur minimaal blijven. Ah fijn het liep al wat uit dus het kwam er op neer dat ik een halve zegel om 1 uur dropte. Alles in huis gehaald alles voorbereid en klaar gezet, prima. Lets go..
Echter anderhalf uur later voelde ik er nog geen snars van en ik kende mezelf toen onderhand wel een beetje: Ik heb altijd als ik iets nieuws probeer dat ik in het begin denk het niet te voelen en er constant naar zoek en dat ik gek word omdat ik het niet voel.
Dan maar een tweede halve, met de tweede halve lukte het me om hem een stuk langer in me mond te houden want de vorige was al na 15 minuten zo goed als verdwenen. Dus ik dacht nu moet het wel gaan werken, en ja hoor.. inmiddels al tegen 3 uur aan begon ik de eerste kleurtjes te zien. De muur buiten leek een beetje paars uit mijn ooghoeken en af en toe zag ik een groene waas. Ook als ik naar een schilderij keek leek het alsof er allemaal dingen aan het lopen waren (het was een foto van een bos) Maar ik kon de dingen niet waarnemen dus gewoon het begon een beetje te leven. Nou ik zie dit achteraf als mijn piek.
Want veel meer visuals dan dat heb ik niet gezien. Maar toen kwam het slechte nieuws, de vrienden bleken alle 2 om 5 uur al naar huis te gaan en ze konden echt niet langer blijven. Nou ik was er wel blij mee ze waren toch maar nuchter en ik was toch bang dat ze mijn trip tegenhielden. Ik nog en paar keer gezegd: JAHAA het komt goed ik red me wel. Nou hun de deur uit. Ik stond in mijn huiskamer en keek naar waar we net zaten met zijn 3'en...
Het was plots wel heel stil in huis. In een klap raakte de eenzaamheid me als een shotgun schot die tussen mijn ogen was geplaatst. Tering wat heb ik toch een hekel aan alleen zijn. Maargoed ik had al vaak genoeg gelezen: Happy toughts! en dan komt alles goed, ik naar boven naar m'n pc opzoek naar spacende dingen die ik allemaal heb verzameld voor als ik een keer trip achter m'n pc. Daar zou ik vast wel vrolijk van moeten worden! Daar zat ik dan, eigenlijk geen idee waar ik naar opzoek ben op mijn computer maar ik klikte maar wat raak.
opeens kwam er een walm van angst over me heen, weer het alleen zijn gevoel. Maar dit keer 712 keer zo hard. Totaal in paniek liep ik de trap af pakte zo snel ik kon mijn muziek en mijn sleutels knalde de deur dicht en begon te lopen! Ik moet hier weg!
Enigszins in een verwilderde toestand wandelend door de klaarlichte straten van mijn dorp merkte ik dat ik weer rustig werd. Ik merkte dat als ik stil stond of geen beweging om mij heen had dat ik na ging denken en verdronk in mijn eigen gedachten. Ik moest blijven bewegen wou ik niet enorm bang worden. Een paar straten verder raakte de angst me toch weer. Ik liep niet snel genoeg er was te weinig afleiding op dit tempo! Ik had besloten mijn fiets te pakken want dat ging sneller. Zo gezegd zo gedaan, op de fiets met muziek op richting het oneindige want ik wist dat ik voorlopig nog wel op deze fiets zou zitten.
Nog niet de hoek om of ik werd al met een andere honkbal knuppel in 't gezicht geslagen: De gouwe ouwe, de bekende, de meest gevreesde PSYCHOSE.
Ja, je leest het goed ik was bang dat ik in een psychose raakte door deze trip en er niet meer uit zou komen (wel uit de trip maar niet uit mijn state of mind) als ik niet op de fiets zat midden in het dorp denk ik dat ik van schrik totaal in tranen was uitgebarsten.
Niet aan denken! Niet aan denken! WAT ZEG IK NOU NIET AAN DENKEN!!!
Ja het zelfde als dat ik nu zou zeggen denk niet aan een roze olifant, je doet het toch wel. Dus ik wist dat ik de komende paar uur me sowieso kut zou voelen. En maar fietsen en maar fietsen het was tenslotte de enige manier om mijn mindfuck het minst merkbaar te maken. Op de fiets ook een stuk of 200 plannen bedacht hoe ik dit zou kunnen oplossen (echt waar het bleef maar komen het zou me niet verbazen als het er echt 200 waren) Maar elke plannetje had wel iets smerig in zich. Elk plannetje had wel iets waarom het niet deugde. Ik wou A bellen en dan B doen maar dat kon niet omdat ik A al eerder had gebeld en had gezegd dat ik naar C zou gaan wat ik dus niet had gedaan omdat dat plan weer een keerzijde had, DUS ik kon A niet bellen omdat ik dat dan moest uitleggen. En zo ging het continu door.
3 uur fietsen later: Er leek hier eindelijk een einde aan te komen, ik begon alles wat positiever in te zien. Ik ben nog even in het zonnetje gaan zitten aan het water (dit was voor het eerst sinds het moment dat ik van me huis weg ging dat ik weer stil kon staan/zitten daarvoor moest ik dus blijven fietsen omdat ik anders niet genoeg afleiding om me heen had). Tijdens mijn fietstocht kon ik trouwens ook maar 1 album van mijn mp3 speler afspelen omdat er op dat moment bijna niks opstond alleen een paar albums met erg diepe teksten of redelijk spacey muziek wat voor mij allemaal weer te emotioneel was. Dus ik had al 3 uur lang een album geluisterd wat redelijke afleidende muziek was zonder emotionele teksten ofzo.
Naar huis! ik heb het gehad.
Me bed in, nog 2 uur liggen draaien in mijn bed omdat ik niet kon slapen maar gelukkig geen al te nare gedachtes meer.
Ik hoop dat iemand na dit gelezen te hebben een goede discussie met mij kan voeren over wat ik verkeerd heb gedaan (behalve op veels te jonge leeftijd LSD nemen) en mij kan helpen met hoe ik het de volgende keer kan aanpakken want ik heb nog 4 van die zegels (een vriend zei dat ik misschien iets meer moet nemen aangezien ik zo weinig visuals had, en als ik meer zou nemen dat ik het veel te druk zou hebben met de visuals om zo veel na te kunnen denken), mij kan helpen om dit op een positieve manier te bekijken, mij kan helpen met me de volgende keer niet zo eenzaam te voelen ookal ben ik even alleen, mij kan helpen met de vraag wat nou precies zo een psychose is en of ik dat echt zomaar kan krijgen (ja i know zoveel mensen hebben dit al gevraagd en ik krijg hier toch geen antwoord op op die laatste maar just in case zet ik hem er toch maar even bij) en mij ook kan helpen met een verzameling goede tripmuziek die NIET somber, duister en emotioneel is maar juist vorlijk, niet eenzame gevoelens oproepend en toch trippy.
Hier een voorbeeld voor muziek die ik HEERLIJK vind (ook al paar keer op truffels geluisterd echt super) maar toch echt te somber, en als ik deze muziek luister als ik in de bus zit richting school dan krijg ik ook weer een beetje het gevoel van die keren op truffels maar daar word ik op een of andere manier dan ook weer verdrietig van / eenzaam. ( http://www.youtube.com/watch?v=PuIanQT7P_8 ) ( http://www.youtube.com/watch?v=mwusc1vhNFI )
Als je het goede muziek vind: Itunes zijn de albums te koop, de twee beste vind ik : iron city en Condensed. Van Lusine ICL
bedankt voor het lezen
