Supervlieg
Wijs gebruiker
Ik was eigenlijk niet van plan een report te schrijven omdat ik dacht dat ik het niet kon verwoorden. Maargoed vandaag zijn er stukje bij beetje puzzelstukjes teruggekomen, en heb de puzzel geprobeerd compleet te maken d.m.v. dit report, dat tevens mijn eerste is. Ik hoop in ieder geval dat jullie hem met veel plezier lezen, en dat het een beetje begrijpelijk overkomt.
Enjoy!
Drug: LSD (i.c.m. speed, mdma)
Locatie: Een ietwat vervallen oud-ziekenhuis omgetoverd tot woongebouw van 6 verdiepingen. Beschikbaarheid van een kamer op 1e en op de 4e verdieping die bereikbaar waren via een lift, die helemaal gevuld was met grafitti. Utrecht, Kadavereiland:
Het is zaterdagavond rond de klok van 8. Ik ben op een meeting van DF in Utrecht samen met een aantal oude bekenden. Mijn interesse naar LSD loopt al een tijdje maar opeens was daar de ingeving, dit is het juiste moment op de juiste plaats. En idd de kickoff van mijn avontuur was een feit.
Ik loop terug naar de kamer boven, meng me tussen de mensen en ga lekker verder met pepkleppen. Ik merk dat de zegel steeds kleiner en vochtiger wordt. Als na een halfuurtje de zegel bijna weg is merk ik dat ik opeens heel rustig ben en heel erg relaxed zit te genieten van wat er om me heen gebeurt. Daar waar ik een uur geleden nog nonstop stond te ratelen, interesseerde ik me in 1x veel meer in de omgeving. langzamerhand begint ook mijn gedachtengang te veranderen gevolgd door de eerste visuals die te vergelijken waren met hete lucht boven een barbeque die begint te vervagen (sigarettenrook?). Dit alles heeft zon 45minuten geduurd en ging allemaal heel geleidelijk. Het liet me stap voor stap kennis maken met hetgeen wat nog komen zou, gepaard met totale rust en relaxedheid alsof ik geestelijk en lichamelijk werd voorbereid. Mijn ogen werden anders afgesteld (scherp/onscherp) en ik merkte ook dat ik steeds meer moeite had met het volgen van gesprekken en dat het me eigenlijk ook steeds minder interesseerde. Ook kreeg ik een boekje met poezie, die ik eens moest lezen. Met veel moeite las ik dit op, maar na 3 regels snapte ik het al niet meer. Ik was zojuist de eerste fase binnengetreden, of beter gezegd: ik zat op een ander niveau. En god, wat genoot ik hiervan.
Na een tijdje genoten te hebben van de omgeving, de muziek en de aanwezigheid van mensen besloot ik eens naar de kamer beneden te gaan, waar nog 2 andere trippers aanwezig waren. Lopend op de gang komt er vanuit het niets links uit een lege, ongebruikte kamer opeens Dirk aanzetten. God mag weten wat hij daar deed, maar deze zelfde Dirk was op het moment dat ik de zegel tot mij naam al compleet onaanspreekbaar en de weg kwijt. Dit was nog steeds zo waarbij ik zag dat het goed was. Ik heb hem begroet en ben mijn reis vervolgd met als tussenstop de lift.
Bij de lift aangekomen druk ik op de knop, en hoor de lift in beweging komen. In hetzelfde ritme zie ik door de kiertjes van de liftdeur de lichtstralen omhoog komen. De stralen stoppen en de deur gaat open. Een zee van kleuren en bewegende vormen verwelkomen mij en doen mij in de hoek staan. Op naar de eerste verdieping! De deur klapt dicht en de lift komt in beweging. Naarmate ik verder afdaal wordt de film die zich afspeelt voor mijn ogen voor mijn gevoel steeds tastbaarder tot ik zelfs voor een moment 1 met de lift ben. Dit gevoel kan ik niet beschrijven, maar het was onwijs tof. Plots sta ik weer in de lift, en gaat de liftdeur open. Ik ben weer op de 1e verdieping.
Vanaf dit moment is de trip op zijn piek, en kan ik mij enkel een aantal beelden en situaties herinneren. De logica was tevens enorm verdraaid of compleet niet aanwezig, deze was dan ook totaal onbelangrijk. Ik zal in ieder geval mijn best doen om alles te omschrijven.
Ik entreer de kamer en groet iedereen met "hoi". Ze vragen of ik er al iets van merk, en ik zeg "ja". En dit is heel typerend geweest voor de gehele trip. Daar waar het een drukte van jewelste voor mijn hoofd en gevoel, was er tegelijkertijd ook de totale rust, tevredenheid en eenvoudigheid. Ik was niet belangrijk, de mensen waren niet belangrijk en de omgeving was niet belangrijk. Het enige wat telde was het gevoel, de harmonie van alle factoren die mijn trip mogelijk maakten.
Ik ga zitten en kijk de kamer rond. In de hoek zie ik L. in de hoek zitten. Ik snap haar niet, herken haar wel maar toch weer niet. Ik herken enkel de eigenschappen van MDMA in extreme vorm zoals ik ze nog nooit had gezien. Ik vraag aan P of ze inderdaad MDMA opheeft en mijn vermoedens bleken te kloppen. Ik voel een oneindige afstand tussen haar en mij en ik walg van de situatie. Ik besluit haar te negeren.
Ondertussen beginnen de visuals een sterke vorm aan te nemen. Eigenlijk zijn het niet eens visuals, maar een weergave op je netvlies van jouw beleving op dat moment. Ik vind ze enorm te vergelijken met de visuals van Paddos in een totaal andere beleving. Voor de niet-kenners, de kamer was een disco, met in elkaar vloeiende beelden, kleuren en vormen. Je aanschouwt deze visuals, maar ook deze zijn niet van belang. Je weet dat het niet klopt, maar je houdt je er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Ik merk ook dat ik steeds verder weg drijf van wat er zich in de kamer afspeelt. Ik probeer conversaties te volgen, maar des te meer ik dit probeer des te verder ik weg raak van de mensen om me heen. Een licht gevoel van eenzaamheid komt over mij heen. Ik ga mezelf vragen stellen. Ik trip, wat is trippen, hoe trip ik, en probeer de term trippen zoals het in de werkelijkheid is me voor te stellen. Je bent jezelf vragen aan het stellen waar je het antwoord niet op weet, omdat je op dit moment een totaal andere logica hebt. (Beter kan ik het niet beschrijven).
Dan komt de vriendin van Mephisto (naam voorbehouden) naast me zitten en ze vraagt hoe het met me gaat. Ik ben weer terug in de kamer en ga de conversatie aan. Ik zeg dat het goed met me gaat. Ze vraagt me of ik het leuk vind en hoe mijn beleving is. Ik probeer het enigszinds uit te leggen, gepaard met ontzettend veel moeite. Ik vertel haar dat ik de dingen meemaak, maar ze later (een paar seconden?) pas tot me doordringen en verwerkt worden. Tijd speelt overigens geen rol meer, het is er niet. Ook diepte is niet meer aanwezig, en eigenlijk is dat wel fijn. Het is namelijk niet belangrijk en ik hoef me er dus ook niet druk om te maken, omdat het er gewoon niet is.
Ze begrijpt me, en verteld dat ook zij interesse heeft naar LSD. Ik was in haar ogen onwijs rustig, ontspannen aan het genieten. Dit verbaasde me. Ik was inderdaad rustig en relaxed aan het genieten, maar diep vanbinnen ging alles als een sneltrein. Alsof mijn gevoel uit twee lagen bestond, een buitengevoel en een binnengevoel.
Opeens gaat de aandacht weer terug naar het barbaarse meisje (MDMA), dat op dat moment in het midden van de kring is gaan zitten. Ik probeer haar te begrijpen wat al snel weer veranderd in afkeer. Achteraf uiteraard logisch. Daar waar ik enorm bezig was in mijn hoofd en een eigen bewustzijn had op hoger niveau, was zij zelf alle controle verloren. Ik werd geleid door mijn gevoel terwijl zij zich liet leiden door haar driften. De confrontatie was er nog niet maar deze kwam steeds dichterbij, waardoor ik maar aan de andere kant van de kamer ben gaan zitten naast Ellesdee die dus mijn afkeer herkende. Met LSD op is het onmogelijk je te verplaatsen in gevoelens van drugs. Daar waar ik me nuchter precies kan indenken hoe een drug voelt, is dit met LSD op absoluut niet het geval. Deze bevestiging was fijn en ik voelde me begrepen.
Eigenlijk was ik wel benieuwd hoe het zou zijn om buiten te trippen. Ik vroeg of er iemand mee wou en H. (ben zn nick vergeten) en psychonaut'86 (een mede-tripper) gingen mee. Buiten kwamen we uit op een skatepark. Ik kijk om me heen en zit te genieten van de foto die zich op mijn netvlies afspeelt, alsof ik naar een ansichtkaart zit te kijken. Het mooi verlichte skatepark, daarachter zwarte bomen met daarboven een blauw-zwarte lucht met wolken die zich in een rap tempo van links naar rechts verplaatsen. Dit alles in 2D in een schitterend contrast. Na een tijdje genoten te hebben besloten we dat het toch wel vrij fris was en we maar weer teruggingen naar de flat. Aangekomen bij de flat moesten we op zoek naar de juiste sleutel in het goedgevulde sleutelbos. Dit heeft naar schatting 5 minuten geduurt en de euforie was groot toen de deur openging.
Vanaf dit moment begon de trip minder heftig te worden en werden de visuals steeds minder. Ze waren er wel maar ik gad er eigenlijk geen aandacht meer aan, alsof ze de gewoonste zaak van de wereld waren. Af en toe nog steeds zoekend naar gedachtes maar op een nuchtere manier. Ik was me bewust van het feit dat ik dacht dat ik niets dacht en dus op zoek was naar iets om te denken (wat zich dus een loop was die om de seconde opnieuw werd afgespeeld). Dit voelde onprettig, juist omdat ik weer geland was op aarde en me er wel bewust van was. Er waren dan ook impulsen nodig om mijn gedachtengang in werking te stellen. En als ik dan iets had gevonden om aan te denken was dit wel weer heel erg fijn. Op dit moment heb ik MDMA kristallen tot mij genomen, omdat dit een leuke combo zou zijn. Ik voelde ik me alsof ik heel erg nuchter was en toch weer niet. Langzaam kwam er een vorm van grote euforie naarboven, die ik niet kon herkennen. Ik was immers alweer vergeten dat ik MDMA binne had. Ik ging liggen in de keuken op een relaxte leren bank, eventjes afgezonderd van de drukke kamer naast mij. Toch besloot ik terug te keren naar de kamer waar het intussen weer lekker rustig was. Vanbinnen had ik absolute rust en tevredenheid en lag lekker onderuit boven in de stoel slap te filosoferen met 2 mede-trippers.
Ik sloot mijn trip af met een absolute rust die nuchter niet voor is te stellen. Ik had diep van binnen een wereldreis gemaakt langs elke planeet uit het universum en was geestelijk volledig bevredigd. Ik had geen gedachtes meer want het was niet meer nodig om te denken. Mijn gedachtes waren enkel een compleet leeg landschap met een uitzichtloze horizon. Dit klinkt vervelend maar het voelde uiterst prettig. Alsof ik terug was gekomen op aarde en deze mij welkom heette. Ik heb gelegen en nog een beetje nagenoten van de dingen om mij heen. Uiteindelijk heeft de trip zon 8-10 uur geduurt en heb ik gecombineerd met speed nog lekker de hele dag doorgespaced. Ik heb de laatste tram naar huis genomen en ben 1uur thuis gearriveerd. Ondanks dat ik kort daarop (21.00) nog een laatste lijn heb genomen was ik geestelijk zo 'uitgeput' dat ik vrijwel meteen in slaap ben gevallen en een heerlijke nacht van 10uur heb gemaakt.
Al met al was dit een heerlijke drug en de fijnste ervaring die ik met drugs heb meegemaakt. LSD voelt ontzettend schoon en het werkt op een compleet andere manier. Je maakt een geestelijke reis zonder dat je er veel voor hoeft te doen. Bovendien is het heerlijk dat je je er compleet in kan laten gaan en de logica compleet op zijn kop gezet wordt. Jij bent niet belangrijk, maar dat geeft ook helemaal niet. Niks is echt belangrijk. De beleving, het verkennen van de verschillende niveaus en het reageren op bepaalde situaties. Alles lijkt een reden te hebben en het is aan jou hiernaar op zoek te gaan. En geloof me, dat heb ik gedaan met enorm veel plezier.
- Sietse
Enjoy!
Drug: LSD (i.c.m. speed, mdma)
Locatie: Een ietwat vervallen oud-ziekenhuis omgetoverd tot woongebouw van 6 verdiepingen. Beschikbaarheid van een kamer op 1e en op de 4e verdieping die bereikbaar waren via een lift, die helemaal gevuld was met grafitti. Utrecht, Kadavereiland:
Het is zaterdagavond rond de klok van 8. Ik ben op een meeting van DF in Utrecht samen met een aantal oude bekenden. Mijn interesse naar LSD loopt al een tijdje maar opeens was daar de ingeving, dit is het juiste moment op de juiste plaats. En idd de kickoff van mijn avontuur was een feit.
Ik loop terug naar de kamer boven, meng me tussen de mensen en ga lekker verder met pepkleppen. Ik merk dat de zegel steeds kleiner en vochtiger wordt. Als na een halfuurtje de zegel bijna weg is merk ik dat ik opeens heel rustig ben en heel erg relaxed zit te genieten van wat er om me heen gebeurt. Daar waar ik een uur geleden nog nonstop stond te ratelen, interesseerde ik me in 1x veel meer in de omgeving. langzamerhand begint ook mijn gedachtengang te veranderen gevolgd door de eerste visuals die te vergelijken waren met hete lucht boven een barbeque die begint te vervagen (sigarettenrook?). Dit alles heeft zon 45minuten geduurd en ging allemaal heel geleidelijk. Het liet me stap voor stap kennis maken met hetgeen wat nog komen zou, gepaard met totale rust en relaxedheid alsof ik geestelijk en lichamelijk werd voorbereid. Mijn ogen werden anders afgesteld (scherp/onscherp) en ik merkte ook dat ik steeds meer moeite had met het volgen van gesprekken en dat het me eigenlijk ook steeds minder interesseerde. Ook kreeg ik een boekje met poezie, die ik eens moest lezen. Met veel moeite las ik dit op, maar na 3 regels snapte ik het al niet meer. Ik was zojuist de eerste fase binnengetreden, of beter gezegd: ik zat op een ander niveau. En god, wat genoot ik hiervan.
Na een tijdje genoten te hebben van de omgeving, de muziek en de aanwezigheid van mensen besloot ik eens naar de kamer beneden te gaan, waar nog 2 andere trippers aanwezig waren. Lopend op de gang komt er vanuit het niets links uit een lege, ongebruikte kamer opeens Dirk aanzetten. God mag weten wat hij daar deed, maar deze zelfde Dirk was op het moment dat ik de zegel tot mij naam al compleet onaanspreekbaar en de weg kwijt. Dit was nog steeds zo waarbij ik zag dat het goed was. Ik heb hem begroet en ben mijn reis vervolgd met als tussenstop de lift.
Bij de lift aangekomen druk ik op de knop, en hoor de lift in beweging komen. In hetzelfde ritme zie ik door de kiertjes van de liftdeur de lichtstralen omhoog komen. De stralen stoppen en de deur gaat open. Een zee van kleuren en bewegende vormen verwelkomen mij en doen mij in de hoek staan. Op naar de eerste verdieping! De deur klapt dicht en de lift komt in beweging. Naarmate ik verder afdaal wordt de film die zich afspeelt voor mijn ogen voor mijn gevoel steeds tastbaarder tot ik zelfs voor een moment 1 met de lift ben. Dit gevoel kan ik niet beschrijven, maar het was onwijs tof. Plots sta ik weer in de lift, en gaat de liftdeur open. Ik ben weer op de 1e verdieping.
Vanaf dit moment is de trip op zijn piek, en kan ik mij enkel een aantal beelden en situaties herinneren. De logica was tevens enorm verdraaid of compleet niet aanwezig, deze was dan ook totaal onbelangrijk. Ik zal in ieder geval mijn best doen om alles te omschrijven.
Ik entreer de kamer en groet iedereen met "hoi". Ze vragen of ik er al iets van merk, en ik zeg "ja". En dit is heel typerend geweest voor de gehele trip. Daar waar het een drukte van jewelste voor mijn hoofd en gevoel, was er tegelijkertijd ook de totale rust, tevredenheid en eenvoudigheid. Ik was niet belangrijk, de mensen waren niet belangrijk en de omgeving was niet belangrijk. Het enige wat telde was het gevoel, de harmonie van alle factoren die mijn trip mogelijk maakten.
Ik ga zitten en kijk de kamer rond. In de hoek zie ik L. in de hoek zitten. Ik snap haar niet, herken haar wel maar toch weer niet. Ik herken enkel de eigenschappen van MDMA in extreme vorm zoals ik ze nog nooit had gezien. Ik vraag aan P of ze inderdaad MDMA opheeft en mijn vermoedens bleken te kloppen. Ik voel een oneindige afstand tussen haar en mij en ik walg van de situatie. Ik besluit haar te negeren.
Ondertussen beginnen de visuals een sterke vorm aan te nemen. Eigenlijk zijn het niet eens visuals, maar een weergave op je netvlies van jouw beleving op dat moment. Ik vind ze enorm te vergelijken met de visuals van Paddos in een totaal andere beleving. Voor de niet-kenners, de kamer was een disco, met in elkaar vloeiende beelden, kleuren en vormen. Je aanschouwt deze visuals, maar ook deze zijn niet van belang. Je weet dat het niet klopt, maar je houdt je er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Ik merk ook dat ik steeds verder weg drijf van wat er zich in de kamer afspeelt. Ik probeer conversaties te volgen, maar des te meer ik dit probeer des te verder ik weg raak van de mensen om me heen. Een licht gevoel van eenzaamheid komt over mij heen. Ik ga mezelf vragen stellen. Ik trip, wat is trippen, hoe trip ik, en probeer de term trippen zoals het in de werkelijkheid is me voor te stellen. Je bent jezelf vragen aan het stellen waar je het antwoord niet op weet, omdat je op dit moment een totaal andere logica hebt. (Beter kan ik het niet beschrijven).
Dan komt de vriendin van Mephisto (naam voorbehouden) naast me zitten en ze vraagt hoe het met me gaat. Ik ben weer terug in de kamer en ga de conversatie aan. Ik zeg dat het goed met me gaat. Ze vraagt me of ik het leuk vind en hoe mijn beleving is. Ik probeer het enigszinds uit te leggen, gepaard met ontzettend veel moeite. Ik vertel haar dat ik de dingen meemaak, maar ze later (een paar seconden?) pas tot me doordringen en verwerkt worden. Tijd speelt overigens geen rol meer, het is er niet. Ook diepte is niet meer aanwezig, en eigenlijk is dat wel fijn. Het is namelijk niet belangrijk en ik hoef me er dus ook niet druk om te maken, omdat het er gewoon niet is.
Ze begrijpt me, en verteld dat ook zij interesse heeft naar LSD. Ik was in haar ogen onwijs rustig, ontspannen aan het genieten. Dit verbaasde me. Ik was inderdaad rustig en relaxed aan het genieten, maar diep vanbinnen ging alles als een sneltrein. Alsof mijn gevoel uit twee lagen bestond, een buitengevoel en een binnengevoel.
Opeens gaat de aandacht weer terug naar het barbaarse meisje (MDMA), dat op dat moment in het midden van de kring is gaan zitten. Ik probeer haar te begrijpen wat al snel weer veranderd in afkeer. Achteraf uiteraard logisch. Daar waar ik enorm bezig was in mijn hoofd en een eigen bewustzijn had op hoger niveau, was zij zelf alle controle verloren. Ik werd geleid door mijn gevoel terwijl zij zich liet leiden door haar driften. De confrontatie was er nog niet maar deze kwam steeds dichterbij, waardoor ik maar aan de andere kant van de kamer ben gaan zitten naast Ellesdee die dus mijn afkeer herkende. Met LSD op is het onmogelijk je te verplaatsen in gevoelens van drugs. Daar waar ik me nuchter precies kan indenken hoe een drug voelt, is dit met LSD op absoluut niet het geval. Deze bevestiging was fijn en ik voelde me begrepen.
Eigenlijk was ik wel benieuwd hoe het zou zijn om buiten te trippen. Ik vroeg of er iemand mee wou en H. (ben zn nick vergeten) en psychonaut'86 (een mede-tripper) gingen mee. Buiten kwamen we uit op een skatepark. Ik kijk om me heen en zit te genieten van de foto die zich op mijn netvlies afspeelt, alsof ik naar een ansichtkaart zit te kijken. Het mooi verlichte skatepark, daarachter zwarte bomen met daarboven een blauw-zwarte lucht met wolken die zich in een rap tempo van links naar rechts verplaatsen. Dit alles in 2D in een schitterend contrast. Na een tijdje genoten te hebben besloten we dat het toch wel vrij fris was en we maar weer teruggingen naar de flat. Aangekomen bij de flat moesten we op zoek naar de juiste sleutel in het goedgevulde sleutelbos. Dit heeft naar schatting 5 minuten geduurt en de euforie was groot toen de deur openging.
Vanaf dit moment begon de trip minder heftig te worden en werden de visuals steeds minder. Ze waren er wel maar ik gad er eigenlijk geen aandacht meer aan, alsof ze de gewoonste zaak van de wereld waren. Af en toe nog steeds zoekend naar gedachtes maar op een nuchtere manier. Ik was me bewust van het feit dat ik dacht dat ik niets dacht en dus op zoek was naar iets om te denken (wat zich dus een loop was die om de seconde opnieuw werd afgespeeld). Dit voelde onprettig, juist omdat ik weer geland was op aarde en me er wel bewust van was. Er waren dan ook impulsen nodig om mijn gedachtengang in werking te stellen. En als ik dan iets had gevonden om aan te denken was dit wel weer heel erg fijn. Op dit moment heb ik MDMA kristallen tot mij genomen, omdat dit een leuke combo zou zijn. Ik voelde ik me alsof ik heel erg nuchter was en toch weer niet. Langzaam kwam er een vorm van grote euforie naarboven, die ik niet kon herkennen. Ik was immers alweer vergeten dat ik MDMA binne had. Ik ging liggen in de keuken op een relaxte leren bank, eventjes afgezonderd van de drukke kamer naast mij. Toch besloot ik terug te keren naar de kamer waar het intussen weer lekker rustig was. Vanbinnen had ik absolute rust en tevredenheid en lag lekker onderuit boven in de stoel slap te filosoferen met 2 mede-trippers.
Ik sloot mijn trip af met een absolute rust die nuchter niet voor is te stellen. Ik had diep van binnen een wereldreis gemaakt langs elke planeet uit het universum en was geestelijk volledig bevredigd. Ik had geen gedachtes meer want het was niet meer nodig om te denken. Mijn gedachtes waren enkel een compleet leeg landschap met een uitzichtloze horizon. Dit klinkt vervelend maar het voelde uiterst prettig. Alsof ik terug was gekomen op aarde en deze mij welkom heette. Ik heb gelegen en nog een beetje nagenoten van de dingen om mij heen. Uiteindelijk heeft de trip zon 8-10 uur geduurt en heb ik gecombineerd met speed nog lekker de hele dag doorgespaced. Ik heb de laatste tram naar huis genomen en ben 1uur thuis gearriveerd. Ondanks dat ik kort daarop (21.00) nog een laatste lijn heb genomen was ik geestelijk zo 'uitgeput' dat ik vrijwel meteen in slaap ben gevallen en een heerlijke nacht van 10uur heb gemaakt.
Al met al was dit een heerlijke drug en de fijnste ervaring die ik met drugs heb meegemaakt. LSD voelt ontzettend schoon en het werkt op een compleet andere manier. Je maakt een geestelijke reis zonder dat je er veel voor hoeft te doen. Bovendien is het heerlijk dat je je er compleet in kan laten gaan en de logica compleet op zijn kop gezet wordt. Jij bent niet belangrijk, maar dat geeft ook helemaal niet. Niks is echt belangrijk. De beleving, het verkennen van de verschillende niveaus en het reageren op bepaalde situaties. Alles lijkt een reden te hebben en het is aan jou hiernaar op zoek te gaan. En geloof me, dat heb ik gedaan met enorm veel plezier.
- Sietse
