If I had a world of my own, everything would be nonsense!
Gisteren was het dan eindelijk weer zo ver, vorig weekend een feestje gehad en weer eens LSD gevonden. We kregen ze op een vreselijke manier aangesmeerd: "Dit zijn Hofmann Millenium zegels, die heb ik "weet ik veel waarvandaan" en die zijn bijna niet verkrijgbaar, per zegeltje kan je wel 4 keer hard gaan bullshitetcetera". Anyway, gisteren was het dus tijd om die eens uit te proberen. Wat was dat geweldig! Vermoeiend, maar echt geniaal!
Om ongeveer 12:30 gingen Immo en ik op de scooter naar het bos, bos was ver, fietsen is kut, 1+1=2, right? Daar aangekomen, een beetje rondjes gereden (er omheen, niet er doorheen) plek gezocht, scooter verstopt en vastgeketend, want 2 dagen daarvoor was mn fiets ook al gejat, dat gebeurde deze keer niet, punt. Toen zijn we op een (zo'n picknick tafel met bankjes)bankje gaan zitten en aangezien ze oh zo supersterk waren, eerst maar allebei een halve genomen, dat stond voor 2 keer keihard, per stuk, right? Na een uur begon ik me een beetje raar te voelen, niet echt een gevoel dat in woorden uit te drukken is. Toen was het dus tijd om de andere helft ook maar erbij te gooien, beter 4 in 1 keer, dan steeds zo lang wachten, toch?
Tijdsbesef was een half uurtje daarna wel verdwenenen, dus vanaf dit punt kan ik niet echt meer zeggen wat er wanneer gebeurde, maar ik doe m´n best. Toen het een beetje op begon te komen, had ik een beetje het idee van "Is dit het nou?" Ondanks dat leuke verkoop praatje, had ik er wel wat meer van verwacht.. op dat moment. Ik weet niet meer in welke volgorde alles gebeurde, het ging allemaal zo snel. Naarmate het lopen steeds moeilijker werd, ik had het gevoel dat ik te veel gezopen had, kreeg ik steeds meer zin om te gaan zitten. Zo gezegd zo gedaan. Het was natuurlijk schitterend weer gisteren, dus dat trekt rare mensen naar een bos als dit, inclusief een hele roedel aan honden.Op een gegeven moment was ik het echt kwijt, ik wist echt niet meer of die mensen echt zo raar waren, of dat hett aan mij lag. En een herrie dat dat bos maakte! Ongelooflijk! Vogels leken wel apen, alles maakte geluid, echt alles. En daar ga je dan heen voor je rust
Steeds als er mensen voorbij kwamen, gewoon uitlachen, ik hield het echt niet meer, ze waren zo raar en ik kon er geen 1 verstaan, ze praatten zo snel! Ik gooi alle rare gebeurtenissen gewoon door elkaar, want ik weet echt niet meer in welke volgorde alles gebeurden. Het sneeuwde in het bos van die witte pluisjes, waarvan ik in de veronderstelling was dat het gaatjes in de wereld waren, ik kon er zo doorheen kijken! Ook wist ik zeker dat het leven verschillende lagen had, en door die gaatjes heen kon je dus naar een andere laag. Die 2e laag kon ik dus "zien" want ik zag alles 2 keer, soort kaleidoscope idee, maar dan anders, 1 keer de normale versie en 1 keer de ietwat verknipte versie er overheen. Als ik bijvoorbeeld mn arm bewoog, niet eens idioot snel ofzo, zag ik 3 armen, die andere 2 weliswaar steeds vager.
Daar moest natuurlijk ook een theorie aan te pas komen en dat kwam deze keer hier op neer; Je oog is verdeeld in plakjes en van alles wat beweegt blijft er dus een stukje beeld aan een plakje oog plakken, jawel. Het was vrijwel windstil in het bos, maar omdat alles zo'n herrie maakte voelde ik de volume van het geluid als een soort wind. Op een gegeven moment kwam er wel even wind en het leek voor heel even alsof alle kleur wegwaaide.
Ik voelde me lichamelijk ongeveer hetzelfde als met paddo's, alsof ik een soort pap van binnen ben ofzo. Vraag me niet waarom, maar ik vond het logisch dat als je het zou open maken dat er iets vies in zou zitten. Als je iets wat vies is openmaakt, kan het niet anders dat er nog meer viezigheid in zit, dat dus.
Ook leek het asfalt doorzichtig met gekleurde lampen eronder. Immo vond dat de bomen boos waren op mij, omdat ik op een gegeven moment dat groen zat was. Begrijp me niet verkeerd, mooi groen is niet lelijk, maar het was o-veral! Toen het wat later in de middag werd, heb ik een wonderbaarlijke voorspelling gedaan, dat geloof je niet (maakt ook niet uit). De lucht was heel helder en vanuit het bos kon ik naar mijn woonplaats kijken en ik zag dikke zwarte rook er boven hangen en kon niet echt plaatsen wat het was. Vannacht rond een uur of 02:00 is het splinternieuwe winkelcentrum in brand gegaan, vond ik wel briljant van mezelf.
Wat later op de dag veranderde het bos ook in een sprookjesbos en ik voelde me echt zo'n geleerd sprookjesfiguur:
Dat idee. Ik kon echt zweren dat ik het door had, ik dacht echt dat ik wist hoe alles in elkaar zat. Maar de genialiteit moest toch een keer aan z'n einde komen, dus gingen we maar weer wat lopen, zo goed en zo kwaad als het ging. We hadden best wel lang op dat bankje gezeten, al die mensen waren zo vermakelijk en ze namen stuk voor stuk iets met zich mee, wat ik niet helemaal kon plaatsen. Er kwam op een gegeven moment een man met een stuk of 4 honden uit een stuk waar ik 'm niet aan kan zien komen, wel horen, shit, Ik dacht echt dat er een stam imboorlingen uit dat bos kwam rennen, wat maakte dat een geluid!
We hebben meerdere keren geprobeerd stukken te lopen, 1 keer zelfs verdwaald, ik ben al zo vaak in dat bos geweest, ik weet precies de weg. Toen niet dus.
Het bos licht achter een boerengehucht waar (normaal gesproken) zo'n beetje niemand komt, dus half op de weg zitten leek niet zo'n slecht plan. Zo vanaf de buitenkant kijkend naar het bos leek het wel een amazone met dansende bomen met monden die steeds open en dicht gingen. Af en toe reden er wat fietsers langs die een beetje vreemd keken, maar ik keek net zo vreemd terug, zij waren stuk-ken vreemder. Op een gegeven moment kwamen er 2 motoren langs en het is maar goed dat ik op de grond zat anders werd ik door dat geluid omver geblazen. De eerste die langskwam leek wel een hele groep waar een groot gekleurd scherm en een hele waas vanaf kwam, vlak langs ons! Later kwam er ook een auto en hij viel me in de verte al op, waarom weet ik niet, het was gewoon een lelijke witte auto, maar ik volgde 'm net zo lang tot dat 'ie bij ons was. Hoe dichterbij hij kwam, hoe beter ik kon zien hoe erg hij slingerde. Ik neem aan dat hij het expres deed want hij toeterde wel als een debiel, hartaanval nummer 2. En wij zaten dus op een soort fietserspaadje langs de weg naar beneden, een beetje bovenaan, het is niet zo dat we in de weg zaten ofzo. Daarna zijn we opgestaan en hebben we een beetje doelloos heen en weer gelopen, een beetje moeite met een kant kiezen ofzo. Het duurde daarna niet zo heel lang meer voordat we besloten maar eens terug te gaan. Dit was rond een uur of 9 's avonds.
Dit was een groter avontuur dan je je ooit kunt voorstellen, ik hoor nu al "Oh wat slecht datmagnietweetjehoegevaarlijkdatis!" Niet zeuren, het was zondagavond in een mestdampend boer'n gehucht, daar was niemand, bovendien ging het prima. Het is een langzame scooter, ding rijdt hooguit 30, maar hard dat ik ging! Leek wel of ik door een windtunnel geblazen werd en een herrie dat dat ding maakte, ik steeg nog net niet op. Ik ging met opzet door de landweggetjes, want toen ik eenmaal door het verkeer moest kreeg ik het wel moeilijk met al die auto's, dus maar via een omweggetje over de dijk gegaan. Over de dijk gesproken, mijn god. Aan het eind van die dijk, onderaan is een skatepark, waar je dus van een helling af langs rijdt. En ze hadden nieuwe graffiti gespoten (of iig zo leek het), roze! roze! Zo roze had ik nog nooit gezien, er spoot gewoon licht af! Onderaan de helling
kwam ik iets tegen wat ik denk ik toch wel het meest bizar van allemaal vind, alle mensen waren geschminkt als konijnen, ik schrok me kapot.
Zoiets, maar dan gemener!
Een combinatie van al dat roze en konijnen werd me even te veel, ik moest echt langzaam van die helling af. Eenmaal bij mij in de wijk zijn we maar even in het parkje gaan zitten, ik moest eerst even bijkomen voordat ik langs het ouderlijk gezag moest. Daar nog meer konijnen gezien, 4 konijnen die ik ken, 4 van de lelijkste konijnen die je ooit zult tegen komen. Eenmaal bijgekomen en wederom om raar volk gelachen te hebben, wilden we het toch eigenlijk niet zo heel veel later meer maken. Maandag is immers een werkdag en de vervelendste ook nog. Dus ik heb Immo naar het metrostation gebracht, waar ik wat bezorgd hem daar achter liet, ik weet niet of ik nog in staat was om met de metro te gaan, maar hem op de scooter over de brug brengen leek me ook niet zo'n goed plan. Thuisgekomen, heel onhandig via de moeilijke kant van het gordijn naar binnen om de schuursleutel te pakken (give away no.1), ik zet spullen die ik uit de schuur gehaald heb nooit terug, nooit (give away no.2). Eenmaal dat zware kreng in de schuur, geleerd van mijn voorgaande fout, deze keer via de makkelijke kant van het gordijn naar binnen, half struikelend over 2 krijsende honden ben ik dan eindelijk binnen. Lopen in huis was verschrikkelijk moeilijk, wat blijkbaar overduidelijk was toen ik achter mij hoorde: "Heb je gedronken ofzo?" .. "Eh, nee gewoon moe, dag." (give away no.3) Eindelijk bij de deur naar de gang aangekomen, weer dat geluid achter me: "Eh, kom eens terug." koud zweet, je kent het wel. "Er liggen schone kleren op tafel, neem die even mee naar boven." Ik had het niet meer, die kleren van die tafel afhalen was nog een hele opgave, met veel moeite over de stoel heen buigen en de kleren van tafel pakken en gelijk naar boven. (give away no.4) Toen ben ik heel eventjes achter mn pc gaan zitten, maar alles ging heen een weer en alles was zo zwaar, ik moest gewoon in bed liggen. Wat ik op zich wel fijn vond, ik wilde eigenlijk wel slapen. Ik heb een lange tijd naar het stand by lichtje van m'n tv gestaard, daarin zat een hele wereld wat er een beetje zo uitzag:
Tevergeefs, ik ben nog steeds wakker, werken vandaag was raar, wel een heel avontuur op zich. Ik had mn wekker gezet, wat dus niet nodig bleek te zijn, maar toen die af ging leek het me wel een goed idee om op te staan en naar de douche te lopen, waarom wist ik nog niet. Ik moest echt even nadenken waar ik mee bezig was, douchen, spullen pakken etc, dan naar de bus, duurde even voordat ik het allemaal op een rijtje had. Honger had ik absoluut niet, ik ontbijt zoiezo niet uitgebreid, maar het leek wel of ik pep op had, zo droog.
Het verbaasde me eigenlijk hoe goed de dag ging, het was wel wat moeilijk, maar het ging beter dan verwacht. Vandaag werd heel mooi afgesloten met het feit dat ik in de bus in slaap was gevallen en een stukje van mijn waardigheid verloor door wakker gemaakt te worden (:
Edit: Kleine aanpassing, een aantal verloren foto's teruggevonden! Dezelfde kwaliteit as usual, uiteraard!
Gisteren was het dan eindelijk weer zo ver, vorig weekend een feestje gehad en weer eens LSD gevonden. We kregen ze op een vreselijke manier aangesmeerd: "Dit zijn Hofmann Millenium zegels, die heb ik "weet ik veel waarvandaan" en die zijn bijna niet verkrijgbaar, per zegeltje kan je wel 4 keer hard gaan bullshitetcetera". Anyway, gisteren was het dus tijd om die eens uit te proberen. Wat was dat geweldig! Vermoeiend, maar echt geniaal!
Om ongeveer 12:30 gingen Immo en ik op de scooter naar het bos, bos was ver, fietsen is kut, 1+1=2, right? Daar aangekomen, een beetje rondjes gereden (er omheen, niet er doorheen) plek gezocht, scooter verstopt en vastgeketend, want 2 dagen daarvoor was mn fiets ook al gejat, dat gebeurde deze keer niet, punt. Toen zijn we op een (zo'n picknick tafel met bankjes)bankje gaan zitten en aangezien ze oh zo supersterk waren, eerst maar allebei een halve genomen, dat stond voor 2 keer keihard, per stuk, right? Na een uur begon ik me een beetje raar te voelen, niet echt een gevoel dat in woorden uit te drukken is. Toen was het dus tijd om de andere helft ook maar erbij te gooien, beter 4 in 1 keer, dan steeds zo lang wachten, toch?
Tijdsbesef was een half uurtje daarna wel verdwenenen, dus vanaf dit punt kan ik niet echt meer zeggen wat er wanneer gebeurde, maar ik doe m´n best. Toen het een beetje op begon te komen, had ik een beetje het idee van "Is dit het nou?" Ondanks dat leuke verkoop praatje, had ik er wel wat meer van verwacht.. op dat moment. Ik weet niet meer in welke volgorde alles gebeurde, het ging allemaal zo snel. Naarmate het lopen steeds moeilijker werd, ik had het gevoel dat ik te veel gezopen had, kreeg ik steeds meer zin om te gaan zitten. Zo gezegd zo gedaan. Het was natuurlijk schitterend weer gisteren, dus dat trekt rare mensen naar een bos als dit, inclusief een hele roedel aan honden.Op een gegeven moment was ik het echt kwijt, ik wist echt niet meer of die mensen echt zo raar waren, of dat hett aan mij lag. En een herrie dat dat bos maakte! Ongelooflijk! Vogels leken wel apen, alles maakte geluid, echt alles. En daar ga je dan heen voor je rust
Steeds als er mensen voorbij kwamen, gewoon uitlachen, ik hield het echt niet meer, ze waren zo raar en ik kon er geen 1 verstaan, ze praatten zo snel! Ik gooi alle rare gebeurtenissen gewoon door elkaar, want ik weet echt niet meer in welke volgorde alles gebeurden. Het sneeuwde in het bos van die witte pluisjes, waarvan ik in de veronderstelling was dat het gaatjes in de wereld waren, ik kon er zo doorheen kijken! Ook wist ik zeker dat het leven verschillende lagen had, en door die gaatjes heen kon je dus naar een andere laag. Die 2e laag kon ik dus "zien" want ik zag alles 2 keer, soort kaleidoscope idee, maar dan anders, 1 keer de normale versie en 1 keer de ietwat verknipte versie er overheen. Als ik bijvoorbeeld mn arm bewoog, niet eens idioot snel ofzo, zag ik 3 armen, die andere 2 weliswaar steeds vager.
Daar moest natuurlijk ook een theorie aan te pas komen en dat kwam deze keer hier op neer; Je oog is verdeeld in plakjes en van alles wat beweegt blijft er dus een stukje beeld aan een plakje oog plakken, jawel. Het was vrijwel windstil in het bos, maar omdat alles zo'n herrie maakte voelde ik de volume van het geluid als een soort wind. Op een gegeven moment kwam er wel even wind en het leek voor heel even alsof alle kleur wegwaaide.
Ik voelde me lichamelijk ongeveer hetzelfde als met paddo's, alsof ik een soort pap van binnen ben ofzo. Vraag me niet waarom, maar ik vond het logisch dat als je het zou open maken dat er iets vies in zou zitten. Als je iets wat vies is openmaakt, kan het niet anders dat er nog meer viezigheid in zit, dat dus.
Ook leek het asfalt doorzichtig met gekleurde lampen eronder. Immo vond dat de bomen boos waren op mij, omdat ik op een gegeven moment dat groen zat was. Begrijp me niet verkeerd, mooi groen is niet lelijk, maar het was o-veral! Toen het wat later in de middag werd, heb ik een wonderbaarlijke voorspelling gedaan, dat geloof je niet (maakt ook niet uit
). De lucht was heel helder en vanuit het bos kon ik naar mijn woonplaats kijken en ik zag dikke zwarte rook er boven hangen en kon niet echt plaatsen wat het was. Vannacht rond een uur of 02:00 is het splinternieuwe winkelcentrum in brand gegaan, vond ik wel briljant van mezelf.Wat later op de dag veranderde het bos ook in een sprookjesbos en ik voelde me echt zo'n geleerd sprookjesfiguur:
Dat idee. Ik kon echt zweren dat ik het door had, ik dacht echt dat ik wist hoe alles in elkaar zat. Maar de genialiteit moest toch een keer aan z'n einde komen, dus gingen we maar weer wat lopen, zo goed en zo kwaad als het ging. We hadden best wel lang op dat bankje gezeten, al die mensen waren zo vermakelijk en ze namen stuk voor stuk iets met zich mee, wat ik niet helemaal kon plaatsen. Er kwam op een gegeven moment een man met een stuk of 4 honden uit een stuk waar ik 'm niet aan kan zien komen, wel horen, shit, Ik dacht echt dat er een stam imboorlingen uit dat bos kwam rennen, wat maakte dat een geluid!
We hebben meerdere keren geprobeerd stukken te lopen, 1 keer zelfs verdwaald, ik ben al zo vaak in dat bos geweest, ik weet precies de weg. Toen niet dus.
Het bos licht achter een boerengehucht waar (normaal gesproken) zo'n beetje niemand komt, dus half op de weg zitten leek niet zo'n slecht plan. Zo vanaf de buitenkant kijkend naar het bos leek het wel een amazone met dansende bomen met monden die steeds open en dicht gingen. Af en toe reden er wat fietsers langs die een beetje vreemd keken, maar ik keek net zo vreemd terug, zij waren stuk-ken vreemder. Op een gegeven moment kwamen er 2 motoren langs en het is maar goed dat ik op de grond zat anders werd ik door dat geluid omver geblazen. De eerste die langskwam leek wel een hele groep waar een groot gekleurd scherm en een hele waas vanaf kwam, vlak langs ons! Later kwam er ook een auto en hij viel me in de verte al op, waarom weet ik niet, het was gewoon een lelijke witte auto, maar ik volgde 'm net zo lang tot dat 'ie bij ons was. Hoe dichterbij hij kwam, hoe beter ik kon zien hoe erg hij slingerde. Ik neem aan dat hij het expres deed want hij toeterde wel als een debiel, hartaanval nummer 2. En wij zaten dus op een soort fietserspaadje langs de weg naar beneden, een beetje bovenaan, het is niet zo dat we in de weg zaten ofzo. Daarna zijn we opgestaan en hebben we een beetje doelloos heen en weer gelopen, een beetje moeite met een kant kiezen ofzo. Het duurde daarna niet zo heel lang meer voordat we besloten maar eens terug te gaan. Dit was rond een uur of 9 's avonds.
Dit was een groter avontuur dan je je ooit kunt voorstellen, ik hoor nu al "Oh wat slecht datmagnietweetjehoegevaarlijkdatis!" Niet zeuren, het was zondagavond in een mestdampend boer'n gehucht, daar was niemand, bovendien ging het prima. Het is een langzame scooter, ding rijdt hooguit 30, maar hard dat ik ging! Leek wel of ik door een windtunnel geblazen werd en een herrie dat dat ding maakte, ik steeg nog net niet op. Ik ging met opzet door de landweggetjes, want toen ik eenmaal door het verkeer moest kreeg ik het wel moeilijk met al die auto's, dus maar via een omweggetje over de dijk gegaan. Over de dijk gesproken, mijn god. Aan het eind van die dijk, onderaan is een skatepark, waar je dus van een helling af langs rijdt. En ze hadden nieuwe graffiti gespoten (of iig zo leek het), roze! roze! Zo roze had ik nog nooit gezien, er spoot gewoon licht af! Onderaan de helling
kwam ik iets tegen wat ik denk ik toch wel het meest bizar van allemaal vind, alle mensen waren geschminkt als konijnen, ik schrok me kapot.
Zoiets, maar dan gemener!
Een combinatie van al dat roze en konijnen werd me even te veel, ik moest echt langzaam van die helling af. Eenmaal bij mij in de wijk zijn we maar even in het parkje gaan zitten, ik moest eerst even bijkomen voordat ik langs het ouderlijk gezag moest. Daar nog meer konijnen gezien, 4 konijnen die ik ken, 4 van de lelijkste konijnen die je ooit zult tegen komen. Eenmaal bijgekomen en wederom om raar volk gelachen te hebben, wilden we het toch eigenlijk niet zo heel veel later meer maken. Maandag is immers een werkdag en de vervelendste ook nog. Dus ik heb Immo naar het metrostation gebracht, waar ik wat bezorgd hem daar achter liet, ik weet niet of ik nog in staat was om met de metro te gaan, maar hem op de scooter over de brug brengen leek me ook niet zo'n goed plan. Thuisgekomen, heel onhandig via de moeilijke kant van het gordijn naar binnen om de schuursleutel te pakken (give away no.1), ik zet spullen die ik uit de schuur gehaald heb nooit terug, nooit (give away no.2). Eenmaal dat zware kreng in de schuur, geleerd van mijn voorgaande fout, deze keer via de makkelijke kant van het gordijn naar binnen, half struikelend over 2 krijsende honden ben ik dan eindelijk binnen. Lopen in huis was verschrikkelijk moeilijk, wat blijkbaar overduidelijk was toen ik achter mij hoorde: "Heb je gedronken ofzo?" .. "Eh, nee gewoon moe, dag." (give away no.3) Eindelijk bij de deur naar de gang aangekomen, weer dat geluid achter me: "Eh, kom eens terug." koud zweet, je kent het wel. "Er liggen schone kleren op tafel, neem die even mee naar boven." Ik had het niet meer, die kleren van die tafel afhalen was nog een hele opgave, met veel moeite over de stoel heen buigen en de kleren van tafel pakken en gelijk naar boven. (give away no.4) Toen ben ik heel eventjes achter mn pc gaan zitten, maar alles ging heen een weer en alles was zo zwaar, ik moest gewoon in bed liggen. Wat ik op zich wel fijn vond, ik wilde eigenlijk wel slapen. Ik heb een lange tijd naar het stand by lichtje van m'n tv gestaard, daarin zat een hele wereld wat er een beetje zo uitzag:
Tevergeefs, ik ben nog steeds wakker, werken vandaag was raar, wel een heel avontuur op zich. Ik had mn wekker gezet, wat dus niet nodig bleek te zijn, maar toen die af ging leek het me wel een goed idee om op te staan en naar de douche te lopen, waarom wist ik nog niet. Ik moest echt even nadenken waar ik mee bezig was, douchen, spullen pakken etc, dan naar de bus, duurde even voordat ik het allemaal op een rijtje had. Honger had ik absoluut niet, ik ontbijt zoiezo niet uitgebreid, maar het leek wel of ik pep op had, zo droog.
Het verbaasde me eigenlijk hoe goed de dag ging, het was wel wat moeilijk, maar het ging beter dan verwacht. Vandaag werd heel mooi afgesloten met het feit dat ik in de bus in slaap was gevallen en een stukje van mijn waardigheid verloor door wakker gemaakt te worden (:
Edit: Kleine aanpassing, een aantal verloren foto's teruggevonden! Dezelfde kwaliteit as usual, uiteraard!
