LSD the Darkside versus Yin Yang ...
lokatie: Ruigoord Solstice 2007
tijd: 23.00
inname LSD 3/4 Magisch Hartje is ongeveer 300mu
Ik was uitgeput, ik heb nog alle kansen gehad om bij te slapen maar ik was al opgepompt met adrenaline voor Solstice, het diepe REM slaapje en mijn injectie DMT bleven dus uit.
Toen ik de maan half zag schitteren kreeg ik een natural boost van dopamine in mijn vortex geinjecteert, heerlijk de maan geeft me energie ik heb er nu echt zin. Om 23.00 neem ik de 3/4 lsd in, na 20 minuten vraagt Doodkapje of ik al iets voel, ik zit nu in het kerkje, en ik begin de lsd al te voelen. Na een 30 minuten gaan de meiden naar de tent ik blijf
hangen. Eigenlijk gedwongen, de lsd is mij aan het oppakken en mijn functionele gedrag holt hard achteruit. De verwarring slaat zwaar toe, en ik merk dat ik deze keer een zware tijd tegemoed ga, als ik opsta om me orienteren waar ik iets te eten kan kopen moet ik meteen weer gaan zitten. Ik kan niet goed zien meer, de diepte en de lichten maken me letterlijk oogblind. Ik maak me zorgen over mijn spullen en dat ik ze zal verliezen. Als ik 1 stap uit het kerkje zet kan ik meteen weer terug naar de stoel. Mijn honger en mijn lichaam beginnen nu ernstig aan me te trekken. Ik wil en ik kan het niet, maar ik moet die kerk uit naar de foodstand. Die is 50 mtr verderop maar ik heb echt de grootste moeite om er te geraken door het zichtvelries kan ik gewoon niet zien of ik ergens in duik of tegenaanloop. De Caishop is een oase van rust, zoals altijd kom ik hier aan in staat van ontbinding, ik smeek om voedsel, en ik krijg een waanzinnig soepje met allerlei lekkers erin ( geen paddos nee) Het opeten daarvan is een hel, iedereen kijkt me aan of het wel goed gaat met me. Het vrouwtje achter de bar observeert me aandachtig. Tijdens het afrekenen raak ik goed in de war ( een voorteken) door de LSD kan ik dan niet meer nadenken het lukt me toch een tientje te vinden, meteen maak ik me zorgen over een paar dingen:
1) Ik raak in de war das geen goed teken.
2) Ik weet niet meer of ik nu geld verloor of waar ik het moest terug stoppen.
3) ik realiseer me dat ik niet meer funtioneer.
Na de soep merkte ik dat enigszins weer geestelijk en lichaamlijk bijkwam, het broodje en de koffie deden me goed. Mijn zicht werdt wel steeds minder en minder, diepte kijken ging al niet meer, de suiker en de melkpoeder worden allemaal aangereikt, ze begijpen wel dat ik niets meer kan kan inschatten. We zijn nu 60 minuten verder en ik geef al aan bij de goede mensen van de Caishop dat ik een LSD op heb en dat ie nogal hard aankomt. De vrouw vraagt me serieus of het allemaal wel onder controle is, ik moet dan toegeven dat dat niet meer het geval is. Ik vertel haar nog dat ik met 2 andere mensen ben op dit feest en dat ik zo nooit meer terug ga vinden. Ik vertel haar ook nog dat ik ervaren ben en ik weet waar ik mee bezig ben. Als ik opsta om mijn lichaam te strekken en ik wil weer gaan zitten is plots mijn bankje weg, nou ja hij
staat er nog ik zie hem niet. Dus als een blinde moet ik zoeken en voelen waar ik kan gaan zitten. De man van de Caishop zei nog tegen: Blijf lekker zitten man, hier ben je veilig, space hem hier nog even eruit. Hoelang gaat dat nog duren denk ik bij me zelf, ondertussen probeer ik dus wegtekomen van de Caishop, door een aantal stappen te nemen duik ik in het diepe donkere gat buiten de Caishop. Ik voel me niet goed in mijn hoofd, ik zie helemaal niets meer en ik hoor allerlei stemmen van de mensen om me heen zeggen: Gaat het wel goed ? Ik kruip weer terug naar mijn bankje, het bankje dat ik nooit had moeten verlaten. De Caishop waar ik had moeten blijven, waar is het kerkje ?? vraag ik nog aan de mensen ze lachen en wijzen naar voren ... daar blinde, daar staat ie. Het bankje kon ik niet meer vinden en toen was ik plots hulpeloos en alleen zonder steun. Ik trek me terug en ga naast de Caishop zitten ....
En toen was het plof het licht ging uit ..... Het angstige duistere gevoel kroop over me heen, en de stemmen namen heel erg toe. Ik kon niet meer bepalen van wie welke stemmen waren of waar ze vandaan
kwamen. Het controle gevoel over mijn hersens ebte langzaam weg en ik raakte in een diepe paniek. Stemmen imploderen over elkaar heen in een hele diepe darkhole. Terwijl ik daar in mijn eentje over mijn hoofd wrijf en naar de grond kijk met mijn ogen dicht, word ik verblind door een caleidoskopisch effect die mijn netvliezen deden beschadigen. De meeste felle kleuren die je normaliter niet ziet zoals UV infrarood en andere speciale lichten uit de nanobalk, kreeg ik nu als een badtrip
voorgeschoteld, ik praat hier nu over de kleuren die je dus niet waarneembaar kunt zien met het menselijk oog. Neem een waxine lichtje dat glinstert in het donker en van de kleuren die het waxinelichtje uitstraalt neem je een paar samples van, je snijd er plakjes vanaf en die hou je tegen het licht. Fel zilver, fel blauw en ALLES wat daar tussen inzit. De implosies van gedachtes en stemmen nemen drastisch toe, implosie volgt op implosie en het stopt niet meer, een rollend iets wat maar groter word en groter wordt. Ik voel dat ik gek ga worden, ik ben nu gewoon gek, als ik nu hierin blijf hangen blijf ik gek voor de rest van leven, de gedachte imploseert als maar dieper en dieper tot het licht weer uitging .........plof the light went out !
Op dit moment besef ik het volgende:
Ik kan niet meer bepalen waar ik ben, waar de kerk is en waar mijn auto staat.
Ik ben niet in staat om hulp te roepen, tenminste er zijn genoeg mensen om me heen maar die roep ik niet.
Ik kan niet meer nadenken, mijn hersens zijn geblokkeerd ik verkeer in een staat van psychose.
Ik realiseer me dat ik weg moet van het lawaai weg moet van de mensen en zo snel mogelijk naar en plek moet waar mijn hersens weer terug kunnen komen in een staat van helderheid.
Ik heb ernstig behoefte aan een ' escape ruimte' met rust en innerpeace. Ik zit in een noodsituatie en kan mezelf er niet uit trekken.
Ik word gek ......
Helemaal doorgedraait en volledig ontoerekeningsvatbaar geef ik mijzelf 1 missie ....
Overleven man, je moet naar de auto je moet je GSM vinden en je moet je levenslijn openen, je liefje bellen, zij kan mij als enige redden. Mijn auto staat verderop achter op het veld, ik ben hier al 100 x geweest en ik kan de kerk niet eens zien. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, bij de poort zag ik nog wat Russchische sletjes en pooiers staan met glimmende bolides, met wagenwijde openstaande ogen ben ik erlangs gelopen en niet meer gestopt tot ik bij de auto aangekomen ben. Ik beul met mijn kisten door diepe plassen en pis half in mijn broek. Maar stoppen durf ik niet meer, ik ben zo bang dat ik niet meer de auto kan halen en niet meer kan gaan bellen, ik zet echt alles op alles en blijf mezelf commanderen: BLIJF DOORLOPEN !!! DOORLOPEN !!!
Daar zitten Doodkapje en haar vriendin in de auto, ik ben zo blij dat ik er ben, ze zien me al aankomen en ze draait het raampje open. Ik probeer Kapje te vertellen dat het niet zo goed gaat, maar de psychose aanval is nu zo sterk dat ik niet meer kan uitleggen wat er is gebeurt.
Het enige wat ik nog kon uitbrengen was of Kapje me zou kunnen bellen op mijn GSM. Huilend en stotterent zoek ik naar mijn GSM maar door de psychose kan ik niet meer nadenken, schrijnend en jankend vraag ik aan Kapje of ze me meteen NU kan opbellen want ik moet NU bellen. De
arme meiden weten van niets, hebben geen ervaring met dit soort extreme gevallen. Als mijn GSM overgaat spring ik uit de auto en zoek mijn GSM uit de achterbak. ik probeer Blotje te bellen het is nu 01.30 am. Ze neemt niet op en ik word dan echt helemaal gek, het verlangen naar haar stem, haar ziel, de connectie tussen haar normale geest en mijn verziekte geest en de onbereikbaarheid trekken me wel zo diep en zo hard dat donkere gat in dat ik weg kruip in mijzelf in mijn auto en ik lig ergens op de vloer helemaal in het hoekje waar normaliter je voeten
liggen. Als een soort Terminator die als een liquide kwikmetalen bol opvloeit in een ronde bol, mijn handen en armen veranderen in vloeibare kwik en ik word dan ook gewoon rond en vloeibaar. Het geluid wat ik op dat moment maak moet wel verschrikkelijk geweest zijn om aan te moeten horen. Als een rat die levend wordt opengetrokken en zijn dood uitschreeuwt en aankondigt tegen de andere ratten om ze te vertellen cq te waarschuwen dat op deze plek de dood hangt. Ik huil en schreeuw tegelijkertijd dat de liefde die ik voor Blotje voel me letterlijk en figuurlijk leegzuigt als een vampier die mijn bloed opzuigt en me verdroogt achterlaat. Ik tier het uit mijn longen: De LSD maakt me gek, waarom doet de LSD mij dit aan !! Waarom belt ze niet meteen terug, ik snap het niet, ik vraag hoelaat het is en probeer te begrijpen waarom ze niet opneemt. Ondertussen loop ik als een psychopaat om mijn auto heen, ik verstik in mijn eigen lichaamstemperatuur en ik ben opgedroogt, nu pas realiseer ik me dat ik er erg slecht aan toe ben. Ik trek alles van me af, mijn suicidequirdel, mijn riem, mijn jas, mijn bloes, snotterent en snikkend neem ik een slok water en geef meteen hoestend en roggelent over. Haastig zoek ik iets on mij neus te snuiten en dan gaat de telefoon. Helemaal overstuur probeer ik Blotje uit te leggen dat het niet goed gaat en dat ik haar nodig heb om me te redden van de geestelijke dood. Ze begrijpt er niets van, ik probeer haar uit teleggen dat ze niet mag ophangen, en dat als ze ophangt dan sterft mijn ziel en blijf ik waarschijnlijk mijn hele leven gek. Ik wil dat ze naar me toekomt, daarvoor moet ze wel eerst de stad uit met een schijt taxi naar Ruigoord. Voor het eerst in een 1.5 uur ben ik 10 secondes weer 100% bij maar meteen verval ik weer in mijn staat van leipheid. Als ik haar gedag zeg en ze hangt op stort ik ineen in mijn auto, ik had alle deuren dicht getrokken tegen de kou. Ik snotter en snik en ik ben heel even rustig, heel even heb ik 10 secondes rust en dan begint de psychose me weer te sturen. Het feit alleen al dat de taxi niet wist waar Ruigoord was trok me meteen al terug in de leipheid. Iedere gedachte maakt me gek, en sleept me zo weer terug de psychose in. Toch is het duidelijk merkbaar dat de aanvallen nu met schokken komen, of eigenlijk er komen korte stukjes van helderheid bij. Dus 2 minuten helemaal weg 10 secondes bij, deze bij periodes worden steeds langer. Kennelijk ben ik gewoon aan het bijkomen. De meiden zaten nog steeds in hun eigen auto. Ze smeken om bij hun te komen zitten en ze sommeren me zo snel mogelijk te kalmeren. Ik probeer ze uit teleggen dat hun goede bedoelingen niet bij mij aankomen.
Het is nu 02.00 am, en ik heb de auto afgesloten en ik zit nu bij Kapje in de auto, we gaan Blotje ophalen bij de poort. De aanval wordt steeds zwakker mijn gedachtengoed krijgt langzaam weer grip op
de zaak. Ik ben wel erg beduust, erg geschrokken en niet vrolijk meer..... Als we bij de poort aankomen is Blotje eral, we schuilen even in de garderobde en ik probeer haar uit teleggen wat er is gebeurt.
Ondertussen is de paniek wel voorbij en ik kan ik weer normaal praten. Terwijl ik haar vasthou vergeet ik alles om me heen, dus ook de meiden die nog steeds in hun autootje zitten in de stromende regen.
Eigenlijk wil ik naar huis, ik ben het zat, ik heb er geen lust meer in. Maar ik wil ook niet zomaar wegrijden van de meiden zonder gedag te zeggen. Dus koop ik voor Blotje een kaartje en gaan we het feest naar binnen.Het betalen was overigens nog steeds een groot probleem, de verwarring was nog niet weg.
Mijn geest is nu weer normaal, ik ben niet meer gek, ik kan weer genieten van de de avond en steek maar een dikke joint aan. Een goed teken, want een gezond iemand blowt gewoon lekker veel. De rest van
de avond verloopt goed, zonder problemen. Als ik later de boerderij induik en de wanden met tripdoeken zie dan baal ik dat ik niet meteen hier heen ben gegaan om mezelf te kalmeren dit was de uitverkorende
escape plek om mijn ziel te redden. Wat een heerlijke ruimte wat een rust wat een hemelse plek een lust voor het oog. Als ik met Blotje
naar de auto loop om wat te drinken te pakken vreet ik mezelf nog ff vol met meegenomen verse boterhammen. Met een voorgevroren Framboise loop ik terug naar de zweettent, de tent die ik tot nu toe nog niets eens gezien had van dichtbij.Het is een klein rood wit tentje helemaal volgestouwt met freaks die stijf staan van de PEP COKE en XTC !!
Diegene die dit overleven zijn echte bikkels, het was voor mij al teveel van het goede. De meiden zijn uiteindelijk nog mee gereden voor een warm kopje koffie en thee en een verse joint.
Mijn dank is groot, mijn schuldgevoel is diep, naar de meiden en naar Blotje. Niemand zit er op te wachten dat een ander zo flipt.
Met gemengde gevoelens kijk ik terug naar deze avond, de prijs die ik heb betaald om de grens op te zoeken van de LSD was hoog. De andere kant van de LSD is niet iets waar je graag aan terug denkt. De intensiteit van de aanloop naar de psychose is niet plesant te noemen, de psychose heeft mijn leven voorgoed verandert, mijn ziel is gebrandmerkt voor het leven. De klik die ik psychisch heb opgelopen zal me altijd bijblijven, nooit meer zal ik de lsd zo zien als hiervoor. De LSD die mij zo gelukkig
kon maken heeft mijn ziel gekrenkt en beschadigt. Om de andere zijde van de LSD te mogen aanschouwen moet je dus wel aanvaarden dat je dit eraan over houdt. Vraag me volgend jaar nogmaals of het de prijs
waard was. Misschien dat dit tripreport sommige meer intrigeert dan de andere maar laat je niet foppen. Ik had geen hogere dosis nodig om hier te komen 300 mu was nu voldoende. De prijs was te hoog in mijn ogen, iedereen wil weten hoever je kan gaan op een drugs. Ik ook, ik heb
wel vaker meer LSD in genomen om te zien wat er los komt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik deze keer niet veel of meer heb genomen, 3/4 lsd is altijd nog geen hele, de dosis voor 3/4 zou moeten staan op
300mu met de trips die ik heb. Das precies lekker, waarom mijn geest het niet meer aankon kan ik alleen maar verklaren doordat ik uitgeput aan de lsd begon. Teveel seks en te weinig slaap hebben de lsd de kans gegeven om mijn ziel over tenemen en deze in een psychose te sturen.
De regels voor het innemen van LSD moet je nooit overschatten, de gevolgen van een ziel die niet meer funcioneert zijn niet te overzien, op dat moment is alles mogelijk waarin agressie en angsten zullen overheersen. Mijn grootste angst is dat ik flashbacks ga krijgen en nachtmerries zal ondervinden, tot nu toe gaat het lekker.
Op de vraag of de volgende volle maan de lsd weer in bloedbaan mag vloeien kan ik alleen maar zeggen dat mijn passie voor de lsd te groot is om er vanaf nu negatief over te praten. Gelukkig kan ik nu ook bepalen wanneer het bijna fout gaat dus daar zal ik in de toekomst extra scherp op zijn. Dus als je niet meer kan betalen en je raakt goed in de war dan moet je afstand gaan nemen en ontspannen.
Voordat de stemmen gaan imploderen moet je weg zijn en in je escape/exit/recover ruimte gaan zitten.
Vanuit de recoverruimte, een helende Lysergine25.
El Stonie Mahonie.
lokatie: Ruigoord Solstice 2007
tijd: 23.00
inname LSD 3/4 Magisch Hartje is ongeveer 300mu
Ik was uitgeput, ik heb nog alle kansen gehad om bij te slapen maar ik was al opgepompt met adrenaline voor Solstice, het diepe REM slaapje en mijn injectie DMT bleven dus uit.
Toen ik de maan half zag schitteren kreeg ik een natural boost van dopamine in mijn vortex geinjecteert, heerlijk de maan geeft me energie ik heb er nu echt zin. Om 23.00 neem ik de 3/4 lsd in, na 20 minuten vraagt Doodkapje of ik al iets voel, ik zit nu in het kerkje, en ik begin de lsd al te voelen. Na een 30 minuten gaan de meiden naar de tent ik blijf
hangen. Eigenlijk gedwongen, de lsd is mij aan het oppakken en mijn functionele gedrag holt hard achteruit. De verwarring slaat zwaar toe, en ik merk dat ik deze keer een zware tijd tegemoed ga, als ik opsta om me orienteren waar ik iets te eten kan kopen moet ik meteen weer gaan zitten. Ik kan niet goed zien meer, de diepte en de lichten maken me letterlijk oogblind. Ik maak me zorgen over mijn spullen en dat ik ze zal verliezen. Als ik 1 stap uit het kerkje zet kan ik meteen weer terug naar de stoel. Mijn honger en mijn lichaam beginnen nu ernstig aan me te trekken. Ik wil en ik kan het niet, maar ik moet die kerk uit naar de foodstand. Die is 50 mtr verderop maar ik heb echt de grootste moeite om er te geraken door het zichtvelries kan ik gewoon niet zien of ik ergens in duik of tegenaanloop. De Caishop is een oase van rust, zoals altijd kom ik hier aan in staat van ontbinding, ik smeek om voedsel, en ik krijg een waanzinnig soepje met allerlei lekkers erin ( geen paddos nee) Het opeten daarvan is een hel, iedereen kijkt me aan of het wel goed gaat met me. Het vrouwtje achter de bar observeert me aandachtig. Tijdens het afrekenen raak ik goed in de war ( een voorteken) door de LSD kan ik dan niet meer nadenken het lukt me toch een tientje te vinden, meteen maak ik me zorgen over een paar dingen:
1) Ik raak in de war das geen goed teken.
2) Ik weet niet meer of ik nu geld verloor of waar ik het moest terug stoppen.
3) ik realiseer me dat ik niet meer funtioneer.
Na de soep merkte ik dat enigszins weer geestelijk en lichaamlijk bijkwam, het broodje en de koffie deden me goed. Mijn zicht werdt wel steeds minder en minder, diepte kijken ging al niet meer, de suiker en de melkpoeder worden allemaal aangereikt, ze begijpen wel dat ik niets meer kan kan inschatten. We zijn nu 60 minuten verder en ik geef al aan bij de goede mensen van de Caishop dat ik een LSD op heb en dat ie nogal hard aankomt. De vrouw vraagt me serieus of het allemaal wel onder controle is, ik moet dan toegeven dat dat niet meer het geval is. Ik vertel haar nog dat ik met 2 andere mensen ben op dit feest en dat ik zo nooit meer terug ga vinden. Ik vertel haar ook nog dat ik ervaren ben en ik weet waar ik mee bezig ben. Als ik opsta om mijn lichaam te strekken en ik wil weer gaan zitten is plots mijn bankje weg, nou ja hij
staat er nog ik zie hem niet. Dus als een blinde moet ik zoeken en voelen waar ik kan gaan zitten. De man van de Caishop zei nog tegen: Blijf lekker zitten man, hier ben je veilig, space hem hier nog even eruit. Hoelang gaat dat nog duren denk ik bij me zelf, ondertussen probeer ik dus wegtekomen van de Caishop, door een aantal stappen te nemen duik ik in het diepe donkere gat buiten de Caishop. Ik voel me niet goed in mijn hoofd, ik zie helemaal niets meer en ik hoor allerlei stemmen van de mensen om me heen zeggen: Gaat het wel goed ? Ik kruip weer terug naar mijn bankje, het bankje dat ik nooit had moeten verlaten. De Caishop waar ik had moeten blijven, waar is het kerkje ?? vraag ik nog aan de mensen ze lachen en wijzen naar voren ... daar blinde, daar staat ie. Het bankje kon ik niet meer vinden en toen was ik plots hulpeloos en alleen zonder steun. Ik trek me terug en ga naast de Caishop zitten ....
En toen was het plof het licht ging uit ..... Het angstige duistere gevoel kroop over me heen, en de stemmen namen heel erg toe. Ik kon niet meer bepalen van wie welke stemmen waren of waar ze vandaan
kwamen. Het controle gevoel over mijn hersens ebte langzaam weg en ik raakte in een diepe paniek. Stemmen imploderen over elkaar heen in een hele diepe darkhole. Terwijl ik daar in mijn eentje over mijn hoofd wrijf en naar de grond kijk met mijn ogen dicht, word ik verblind door een caleidoskopisch effect die mijn netvliezen deden beschadigen. De meeste felle kleuren die je normaliter niet ziet zoals UV infrarood en andere speciale lichten uit de nanobalk, kreeg ik nu als een badtrip
voorgeschoteld, ik praat hier nu over de kleuren die je dus niet waarneembaar kunt zien met het menselijk oog. Neem een waxine lichtje dat glinstert in het donker en van de kleuren die het waxinelichtje uitstraalt neem je een paar samples van, je snijd er plakjes vanaf en die hou je tegen het licht. Fel zilver, fel blauw en ALLES wat daar tussen inzit. De implosies van gedachtes en stemmen nemen drastisch toe, implosie volgt op implosie en het stopt niet meer, een rollend iets wat maar groter word en groter wordt. Ik voel dat ik gek ga worden, ik ben nu gewoon gek, als ik nu hierin blijf hangen blijf ik gek voor de rest van leven, de gedachte imploseert als maar dieper en dieper tot het licht weer uitging .........plof the light went out !
Op dit moment besef ik het volgende:
Ik kan niet meer bepalen waar ik ben, waar de kerk is en waar mijn auto staat.
Ik ben niet in staat om hulp te roepen, tenminste er zijn genoeg mensen om me heen maar die roep ik niet.
Ik kan niet meer nadenken, mijn hersens zijn geblokkeerd ik verkeer in een staat van psychose.
Ik realiseer me dat ik weg moet van het lawaai weg moet van de mensen en zo snel mogelijk naar en plek moet waar mijn hersens weer terug kunnen komen in een staat van helderheid.
Ik heb ernstig behoefte aan een ' escape ruimte' met rust en innerpeace. Ik zit in een noodsituatie en kan mezelf er niet uit trekken.
Ik word gek ......
Helemaal doorgedraait en volledig ontoerekeningsvatbaar geef ik mijzelf 1 missie ....
Overleven man, je moet naar de auto je moet je GSM vinden en je moet je levenslijn openen, je liefje bellen, zij kan mij als enige redden. Mijn auto staat verderop achter op het veld, ik ben hier al 100 x geweest en ik kan de kerk niet eens zien. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, bij de poort zag ik nog wat Russchische sletjes en pooiers staan met glimmende bolides, met wagenwijde openstaande ogen ben ik erlangs gelopen en niet meer gestopt tot ik bij de auto aangekomen ben. Ik beul met mijn kisten door diepe plassen en pis half in mijn broek. Maar stoppen durf ik niet meer, ik ben zo bang dat ik niet meer de auto kan halen en niet meer kan gaan bellen, ik zet echt alles op alles en blijf mezelf commanderen: BLIJF DOORLOPEN !!! DOORLOPEN !!!
Daar zitten Doodkapje en haar vriendin in de auto, ik ben zo blij dat ik er ben, ze zien me al aankomen en ze draait het raampje open. Ik probeer Kapje te vertellen dat het niet zo goed gaat, maar de psychose aanval is nu zo sterk dat ik niet meer kan uitleggen wat er is gebeurt.
Het enige wat ik nog kon uitbrengen was of Kapje me zou kunnen bellen op mijn GSM. Huilend en stotterent zoek ik naar mijn GSM maar door de psychose kan ik niet meer nadenken, schrijnend en jankend vraag ik aan Kapje of ze me meteen NU kan opbellen want ik moet NU bellen. De
arme meiden weten van niets, hebben geen ervaring met dit soort extreme gevallen. Als mijn GSM overgaat spring ik uit de auto en zoek mijn GSM uit de achterbak. ik probeer Blotje te bellen het is nu 01.30 am. Ze neemt niet op en ik word dan echt helemaal gek, het verlangen naar haar stem, haar ziel, de connectie tussen haar normale geest en mijn verziekte geest en de onbereikbaarheid trekken me wel zo diep en zo hard dat donkere gat in dat ik weg kruip in mijzelf in mijn auto en ik lig ergens op de vloer helemaal in het hoekje waar normaliter je voeten
liggen. Als een soort Terminator die als een liquide kwikmetalen bol opvloeit in een ronde bol, mijn handen en armen veranderen in vloeibare kwik en ik word dan ook gewoon rond en vloeibaar. Het geluid wat ik op dat moment maak moet wel verschrikkelijk geweest zijn om aan te moeten horen. Als een rat die levend wordt opengetrokken en zijn dood uitschreeuwt en aankondigt tegen de andere ratten om ze te vertellen cq te waarschuwen dat op deze plek de dood hangt. Ik huil en schreeuw tegelijkertijd dat de liefde die ik voor Blotje voel me letterlijk en figuurlijk leegzuigt als een vampier die mijn bloed opzuigt en me verdroogt achterlaat. Ik tier het uit mijn longen: De LSD maakt me gek, waarom doet de LSD mij dit aan !! Waarom belt ze niet meteen terug, ik snap het niet, ik vraag hoelaat het is en probeer te begrijpen waarom ze niet opneemt. Ondertussen loop ik als een psychopaat om mijn auto heen, ik verstik in mijn eigen lichaamstemperatuur en ik ben opgedroogt, nu pas realiseer ik me dat ik er erg slecht aan toe ben. Ik trek alles van me af, mijn suicidequirdel, mijn riem, mijn jas, mijn bloes, snotterent en snikkend neem ik een slok water en geef meteen hoestend en roggelent over. Haastig zoek ik iets on mij neus te snuiten en dan gaat de telefoon. Helemaal overstuur probeer ik Blotje uit te leggen dat het niet goed gaat en dat ik haar nodig heb om me te redden van de geestelijke dood. Ze begrijpt er niets van, ik probeer haar uit teleggen dat ze niet mag ophangen, en dat als ze ophangt dan sterft mijn ziel en blijf ik waarschijnlijk mijn hele leven gek. Ik wil dat ze naar me toekomt, daarvoor moet ze wel eerst de stad uit met een schijt taxi naar Ruigoord. Voor het eerst in een 1.5 uur ben ik 10 secondes weer 100% bij maar meteen verval ik weer in mijn staat van leipheid. Als ik haar gedag zeg en ze hangt op stort ik ineen in mijn auto, ik had alle deuren dicht getrokken tegen de kou. Ik snotter en snik en ik ben heel even rustig, heel even heb ik 10 secondes rust en dan begint de psychose me weer te sturen. Het feit alleen al dat de taxi niet wist waar Ruigoord was trok me meteen al terug in de leipheid. Iedere gedachte maakt me gek, en sleept me zo weer terug de psychose in. Toch is het duidelijk merkbaar dat de aanvallen nu met schokken komen, of eigenlijk er komen korte stukjes van helderheid bij. Dus 2 minuten helemaal weg 10 secondes bij, deze bij periodes worden steeds langer. Kennelijk ben ik gewoon aan het bijkomen. De meiden zaten nog steeds in hun eigen auto. Ze smeken om bij hun te komen zitten en ze sommeren me zo snel mogelijk te kalmeren. Ik probeer ze uit teleggen dat hun goede bedoelingen niet bij mij aankomen.
Het is nu 02.00 am, en ik heb de auto afgesloten en ik zit nu bij Kapje in de auto, we gaan Blotje ophalen bij de poort. De aanval wordt steeds zwakker mijn gedachtengoed krijgt langzaam weer grip op
de zaak. Ik ben wel erg beduust, erg geschrokken en niet vrolijk meer..... Als we bij de poort aankomen is Blotje eral, we schuilen even in de garderobde en ik probeer haar uit teleggen wat er is gebeurt.
Ondertussen is de paniek wel voorbij en ik kan ik weer normaal praten. Terwijl ik haar vasthou vergeet ik alles om me heen, dus ook de meiden die nog steeds in hun autootje zitten in de stromende regen.
Eigenlijk wil ik naar huis, ik ben het zat, ik heb er geen lust meer in. Maar ik wil ook niet zomaar wegrijden van de meiden zonder gedag te zeggen. Dus koop ik voor Blotje een kaartje en gaan we het feest naar binnen.Het betalen was overigens nog steeds een groot probleem, de verwarring was nog niet weg.
Mijn geest is nu weer normaal, ik ben niet meer gek, ik kan weer genieten van de de avond en steek maar een dikke joint aan. Een goed teken, want een gezond iemand blowt gewoon lekker veel. De rest van
de avond verloopt goed, zonder problemen. Als ik later de boerderij induik en de wanden met tripdoeken zie dan baal ik dat ik niet meteen hier heen ben gegaan om mezelf te kalmeren dit was de uitverkorende
escape plek om mijn ziel te redden. Wat een heerlijke ruimte wat een rust wat een hemelse plek een lust voor het oog. Als ik met Blotje
naar de auto loop om wat te drinken te pakken vreet ik mezelf nog ff vol met meegenomen verse boterhammen. Met een voorgevroren Framboise loop ik terug naar de zweettent, de tent die ik tot nu toe nog niets eens gezien had van dichtbij.Het is een klein rood wit tentje helemaal volgestouwt met freaks die stijf staan van de PEP COKE en XTC !!
Diegene die dit overleven zijn echte bikkels, het was voor mij al teveel van het goede. De meiden zijn uiteindelijk nog mee gereden voor een warm kopje koffie en thee en een verse joint.
Mijn dank is groot, mijn schuldgevoel is diep, naar de meiden en naar Blotje. Niemand zit er op te wachten dat een ander zo flipt.
Met gemengde gevoelens kijk ik terug naar deze avond, de prijs die ik heb betaald om de grens op te zoeken van de LSD was hoog. De andere kant van de LSD is niet iets waar je graag aan terug denkt. De intensiteit van de aanloop naar de psychose is niet plesant te noemen, de psychose heeft mijn leven voorgoed verandert, mijn ziel is gebrandmerkt voor het leven. De klik die ik psychisch heb opgelopen zal me altijd bijblijven, nooit meer zal ik de lsd zo zien als hiervoor. De LSD die mij zo gelukkig
kon maken heeft mijn ziel gekrenkt en beschadigt. Om de andere zijde van de LSD te mogen aanschouwen moet je dus wel aanvaarden dat je dit eraan over houdt. Vraag me volgend jaar nogmaals of het de prijs
waard was. Misschien dat dit tripreport sommige meer intrigeert dan de andere maar laat je niet foppen. Ik had geen hogere dosis nodig om hier te komen 300 mu was nu voldoende. De prijs was te hoog in mijn ogen, iedereen wil weten hoever je kan gaan op een drugs. Ik ook, ik heb
wel vaker meer LSD in genomen om te zien wat er los komt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik deze keer niet veel of meer heb genomen, 3/4 lsd is altijd nog geen hele, de dosis voor 3/4 zou moeten staan op
300mu met de trips die ik heb. Das precies lekker, waarom mijn geest het niet meer aankon kan ik alleen maar verklaren doordat ik uitgeput aan de lsd begon. Teveel seks en te weinig slaap hebben de lsd de kans gegeven om mijn ziel over tenemen en deze in een psychose te sturen.
De regels voor het innemen van LSD moet je nooit overschatten, de gevolgen van een ziel die niet meer funcioneert zijn niet te overzien, op dat moment is alles mogelijk waarin agressie en angsten zullen overheersen. Mijn grootste angst is dat ik flashbacks ga krijgen en nachtmerries zal ondervinden, tot nu toe gaat het lekker.
Op de vraag of de volgende volle maan de lsd weer in bloedbaan mag vloeien kan ik alleen maar zeggen dat mijn passie voor de lsd te groot is om er vanaf nu negatief over te praten. Gelukkig kan ik nu ook bepalen wanneer het bijna fout gaat dus daar zal ik in de toekomst extra scherp op zijn. Dus als je niet meer kan betalen en je raakt goed in de war dan moet je afstand gaan nemen en ontspannen.
Voordat de stemmen gaan imploderen moet je weg zijn en in je escape/exit/recover ruimte gaan zitten.
Vanuit de recoverruimte, een helende Lysergine25.
El Stonie Mahonie.
. Maar ik had gelukkig nog wel door dat dit allemaal door de LSD kwam. Voelde me natuurlijk wel erg ongemakkelijk..
