Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~72KG
Wat? - 1,5 zegel LSD
Waar? - Thuis
Wanneer? - 08-05-2016
De come up
Op het moment van schrijven is deze trip nu een week geleden, maar wederom staat alles me nog erg goed bij. Mede doordat ik deze keer voor het eerst een stuk ben gaan fietsen onder invloed van LSD en dit erg bijzonder is gebleken, leek het me leuk om ook hier een report over te schrijven.
Eigenlijk was ik van plan om al kort na het innemen van 1,5 zegel op de fiets te stappen, maar dat heb ik maar niet gedaan aangezien de eerste effecten nogal snel kwamen opzetten en er op dat moment een stevige wind stond, wat eerlijk gezegd een beetje intimiderend was op dat moment. Aangezien het die zondag wel prachtig zonnig weer was, ben ik dus eerst maar lekker op het balkon gaan zitten kijken naar de vele bootjes die hier voorbij varen. Echt heftig waren de effecten nog niet, maar uit mijn ervaring met LSD wist ik dat dat zo kon omslaan. Wel kwamen er net zoals de vorige keer weer wat negatieve gedachten op tijdens de come up. Met wat meditatie kon ik mezelf echter makkelijk in een positieve mindset krijgen.
Er op uit
Maar dan toch die gedachte 'stap je zo nog op de fiets of wat?' Op dat moment was ik daar een beetje over aan het twijfelen, maar op de een of andere manier heb ik dus blijkbaar de knoop onbewust doorgehakt, want even later zat ik al op de fiets en reed ik mijn wijk al uit. Het was heel bizar om te beseffen dat ik nu niet meer in mijn huis was. Want het voelde namelijk helemaal niet alsof ik weg was gegaan, maar dat ik nog gewoon thuis zat en alleen dat waar ik naar keek veranderd was. Het was ook apart om visuals te zien op plekken waar ik anders alleen nuchter langskom. Alles was sprankelend en kleurrijk. Ik zag de gebruikelijke patronen in bomen en dergelijke. Maar dat was allemaal eigenlijk maar bijzaak. Het echt fascinerende was dat er steeds dat gevoel was dat ik helemaal niet weg van huis ben, dat ik nog gewoon op exact dezelfde plek ben. En dit was kristalhelder voor me: in de realiteit ben ik ook altijd op dezelfde plek, namelijk: hier, waar ik nu ook ben nu ik dit schrijf. De topografische locatie is er een die alleen bestaat in onze hoofden. Maar 'thuis' was toen geen topografische locatie voor mij, het was niet een plek die je op een kaart kunt aanwijzen. "Thuis is simpelweg hier en nu, daar waar je altijd bent." En op een heel erg niet-spectaculaire maar toch ongelofelijk bevrijdende manier was dit zo'n prachtig inzicht om te hebben, want dit betekende (en betekent) dat je óveral thuis bent zolang je je gedachten niet geloofd die zeggen dat 'thuis' gekoppeld is aan een locatie in tijd en ruimte. Het was een bijna continu aanwezige realisatie tijdens deze fietstocht.
Inmiddels ben ik flink wat kilometers verder en het gaat me voor de wind, zelfs met tegenwind! Alles gaat als vanzelf, terwijl ik alles toch veel bewuster meemaak dan normaal. Ik merk dat ik normaal zo vaak zo verzonken ben in mijn gedachten, dat ik eigenlijk nog niet eens de helft van mijn directe ervaring meemaak. En ik merk datzelfde bij heel veel mensen die ik tegenkom. Het was die zondag prachtig zomers weer en je zou denken dat iedereen alleen maar blij kan zijn, maar ik zie heel wat anders. Ik zie overal mensen met verbeten gezichten. Ik zie ook mensen met verbeten "blije" gezichten. Er is een glimlach, maar ik zie er op dat moment dwars doorheen. Het is alsof ik van iedereen direct zijn/haar emotionele staat zie en ik ben er eerlijk gezegd een beetje van geschrokken hoeveel mensen diep vastzitten in hun eigen wereld. Kenmerkend voor deze tijd zijn natuurlijk de mensen met smartphones overal op straat. Ik zag hoe dit werkelijk een soort epidemie is. Het was echt onvoorstelbaar om te zien hoeveel mensen compleet verzonken zaten in dat apparaat, om zo nu en dan even een korte blik omhoog te werpen om te kijken of ze niet ergens tegenaan liepen, fietsten, vaarden, etc. Ik doorzag het hele mechanisme van verslaving op dat moment en de compulsiviteit ervan. En ik realiseerde me dat een dergelijke verslaving zich steeds vaster zet in het onderbewuste. Mensen denken dat het allemaal wel meevalt, maar ze zien alleen de oppervlakte. Het zal waarschijnlijk geen makkelijke klus zijn om hier vrij van te komen. Des te meer omdat dit een sociaal geaccepteerde wereldwijde verslaving is, waarvan ik denk dat geen enkele hoeveelheid therapie tegen opgewassen is.
Anyway, verder met meer positiefs nu. Zoals ik in de vorige alinea zei, was het alsof het fietsen als vanzelf ging. Ik bedoel dit vrij letterlijk. Zo kwam ik op een moment bij een aquaduct aan, aan de rand van de stad. Ik fietste de helling af onder het aquaduct door en fietste de helling aan de andere kant weer op. Op dat moment zat ik nog steeds helemaal in die staat van me nog steeds op dezelfde plek voelen, nog steeds compleet thuis in mijn eigen zijn. Er was geen buitenwereld. Ik geloofde de gedachte dat er een buitenwereld is simpelweg niet meer. Er was enkel ervaring en dus geen échte helling en geen échte tegenwind. Maar in de afwezigheid van geloof was er iets anders. Iets wat van diep in mij omhoog kwam. Ik kan het nu enkel omschrijven als puur absoluut vertrouwen. Je zou kunnen stellen vertrouwen in het leven zelf. Vertrouwen dat je ervaring nu op dit moment exáct de ervaring is die je nodig hebt. En met dat vertrouwen fietste ik de helling met tegenwind op zonder enige moeite. Dit klinkt misschien niet heel erg indrukwekkend, maar je moet je voorstellen dat dat vertrouwen op dat moment mijn hele ervaring werd. Er was geen wereld, geen helling, geen fiets, geen benen om te trappen. Er was enkel ervaring en het eigenlijke 'spul' van de ervaring was niets anders dan dat vertrouwen zelf. Alles was alleen daarvan gemaakt. Toen mijn gedachten weer op gang kwamen, merkte ik dat mijn ademhaling en hartslag zo rustig waren alsof ik thuis rustig op de bank lag. Terwijl ik anders op die helling altijd buiten adem ben als ik boven kom. Deze gedachte triggerde toen heel even het geloof dat ik wél werkelijk in de buitenwereld aan het fietsen was en daardoor was in een klap mijn hele ademhaling voor een moment ontregeld. Ik begon toen naar adem te happen, maar zag in dat dit me alleen verder af bracht van het vertrouwen dat ik zojuist had gevoeld. Ik negeerde mijn geloof in de wereld en vond daarmee het vertrouwen en daarmee de complete zen staat met rustige ademhaling en hartslag in één moment terug. Dit heeft de hele verdere fietsrit aangehouden.
Wat me verder nog heel erg bijstaat van de fietstocht, was dat ik me vanaf een bepaald moment bewust werd van iets om mij heen. Het was als een soort energieveld wat ik om mij heen voelde. Ik heb dit tijdens eerdere trips ook meegemaakt, maar nog nooit buiten. Ik denk nu dat het niet echt iets anders is dan het vertrouwen waar ik het hierboven over heb, maar hetzelfde vanaf een ander perspectief bekeken. Het voelde niet van deze wereld, maar het was direct herkenbaar als liefde. Het was weer die onaardse liefde die ik eerder heb gevoeld tijdens diepe meditatie onder het trippen. Het was overal om mij heen en communiceerde met mij. Het maakte me duidelijk dat het er altijd en overal is, maar dat het ons niet kan bereiken als we ons er van afsluiten. Zo fietste ik op een gegeven moment vlak achter een jong gezin met een baby voor op de fiets van de vader. Ik zag hoe het gezin ook net als mij compleet omarmd werd door die energie. Liefkozend op een manier die je je niet kunt voorstellen. Maar ze zagen het niet. Ze hadden het over het een of ander. De energie maakte me duidelijk dat dit onze keuze is als ego's. We hebben de keuze gemaakt om los van liefde te leven. We kiezen ervoor om te zien hoever we het zonder dat kunnen schoppen als afzonderlijke entiteiten in een externe wereld. Ik kreeg een brok in mijn keel, want ik zag hoe de manier van het ego onherroepelijk tot lijden leidt. Maar misschien dat dat een onvermijdelijke stap is om tot de realisatie te komen dat je het als ego niet gaat redden. Dat de zoektocht naar geluk die we allemaal hebben, gedoemd is te mislukken, omdat geluk niet in de toekomst is maar hier en nu. Het jonge stel slaat dan rechtsaf terwijl ik rechtdoor ga. Ik voel dat ik met een onbreekbare eeuwige connectie verbonden ben met hen. De connectie is dat veld: liefde zelf.
Nog steeds thuis
Eenmaal weer bij mijn huis aangekomen zet de trip zicht voort. Wat me eerst opvalt is dat het lijkt alsof ik nooit weg ben geweest. Alsof het een droom is geweest. Ook is het gevoel van thuis te zijn onverbroken hetzelfde gebleven. Ik denk opeens aan de wiet die ik nog zou nemen, dus ik pak de vaporizer erbij met wat goede amnesia haze. Tot nu toe was mijn trip vooral gericht op zicht en gevoel geweest, terwijl er bij mij met LSD altijd een fase is waarin ik helemaal opga in (omgevings)geluid. Toen de wiet ook goed begon te werken sloeg dit alsnog in en werd de trip naar een compleet ander niveau getild.
Dit keer breidt mijn bewustzijn zich uit als een soort spiraal. Ik wordt me bewust van meer en meer rondom me. En de geluiden waarvan ik me bewust wordt hebben een ongekende diepte, alsof ik normaal alleen de uiterste oppervlakte ervan hoor, maar ik me nu bewust wordt van de hele "wortel" die er nog aan vast zit onder de "grond". Net zoals bij de eerdere keren dat ik dit heb meegemaakt, is er een gevoel van wakker worden uit een droom. Ik zie dat hier in de echte wereld alles geen enkele betekenis heeft en dat het juist daarom allemaal zo prachtig is. We denken als mensen altijd dat er een betekenis moet zijn voor dingen, maar is dat niet juist precies wat ons vasthoudt in ons denken? En wie geeft iets betekenis behalve jezelf? Dingen hebben geen betekenis van zichzelf. Maar het geloof dat ze dat wel hebben ligt aan de basis van de zogenaamde externe wereld. Het is een illusie die je zelf in stand houdt met je geloof.
De hele wereld is inmiddels veranderd in een hemels paradijs. Maar er is ook het besef dat dit wel degelijk mijn werkelijkheid is. Er is niets nep aan deze ervaring. Ik zie geen dingen 'die er niet zijn'. Er zijn geen dingen die er niet zijn. Die uitspraak slaat sowieso als een tang op een varken. :P Alles 'is' gewoon en ik weet niet wat 'het' is. En er zijn ook geen dingen die er niet zijn, omdat er simpelweg geen dingen zijn. 'Dingen' zijn slechts gedachten. Ik zie het wonder in van het bestaan en dat onze verwondering zo'n ongelofelijk kostbaar iets is. De onaardse liefde is er nog steeds en is altijd en overal. We zwemmen áltijd in het "spul", maar we zijn als mensen te druk bezig met onze oneindige zoektocht naar geluk in de toekomst om het op te merken. Maar iedereen in dit hele universum is altijd en overal thuis in en als de realiteit van het moment. Het lijkt me een goede tijd om dat als mensheid weer te gaan realiseren.
Wat? - 1,5 zegel LSD
Waar? - Thuis
Wanneer? - 08-05-2016
De come up
Op het moment van schrijven is deze trip nu een week geleden, maar wederom staat alles me nog erg goed bij. Mede doordat ik deze keer voor het eerst een stuk ben gaan fietsen onder invloed van LSD en dit erg bijzonder is gebleken, leek het me leuk om ook hier een report over te schrijven.
Eigenlijk was ik van plan om al kort na het innemen van 1,5 zegel op de fiets te stappen, maar dat heb ik maar niet gedaan aangezien de eerste effecten nogal snel kwamen opzetten en er op dat moment een stevige wind stond, wat eerlijk gezegd een beetje intimiderend was op dat moment. Aangezien het die zondag wel prachtig zonnig weer was, ben ik dus eerst maar lekker op het balkon gaan zitten kijken naar de vele bootjes die hier voorbij varen. Echt heftig waren de effecten nog niet, maar uit mijn ervaring met LSD wist ik dat dat zo kon omslaan. Wel kwamen er net zoals de vorige keer weer wat negatieve gedachten op tijdens de come up. Met wat meditatie kon ik mezelf echter makkelijk in een positieve mindset krijgen.
Er op uit
Maar dan toch die gedachte 'stap je zo nog op de fiets of wat?' Op dat moment was ik daar een beetje over aan het twijfelen, maar op de een of andere manier heb ik dus blijkbaar de knoop onbewust doorgehakt, want even later zat ik al op de fiets en reed ik mijn wijk al uit. Het was heel bizar om te beseffen dat ik nu niet meer in mijn huis was. Want het voelde namelijk helemaal niet alsof ik weg was gegaan, maar dat ik nog gewoon thuis zat en alleen dat waar ik naar keek veranderd was. Het was ook apart om visuals te zien op plekken waar ik anders alleen nuchter langskom. Alles was sprankelend en kleurrijk. Ik zag de gebruikelijke patronen in bomen en dergelijke. Maar dat was allemaal eigenlijk maar bijzaak. Het echt fascinerende was dat er steeds dat gevoel was dat ik helemaal niet weg van huis ben, dat ik nog gewoon op exact dezelfde plek ben. En dit was kristalhelder voor me: in de realiteit ben ik ook altijd op dezelfde plek, namelijk: hier, waar ik nu ook ben nu ik dit schrijf. De topografische locatie is er een die alleen bestaat in onze hoofden. Maar 'thuis' was toen geen topografische locatie voor mij, het was niet een plek die je op een kaart kunt aanwijzen. "Thuis is simpelweg hier en nu, daar waar je altijd bent." En op een heel erg niet-spectaculaire maar toch ongelofelijk bevrijdende manier was dit zo'n prachtig inzicht om te hebben, want dit betekende (en betekent) dat je óveral thuis bent zolang je je gedachten niet geloofd die zeggen dat 'thuis' gekoppeld is aan een locatie in tijd en ruimte. Het was een bijna continu aanwezige realisatie tijdens deze fietstocht.
Inmiddels ben ik flink wat kilometers verder en het gaat me voor de wind, zelfs met tegenwind! Alles gaat als vanzelf, terwijl ik alles toch veel bewuster meemaak dan normaal. Ik merk dat ik normaal zo vaak zo verzonken ben in mijn gedachten, dat ik eigenlijk nog niet eens de helft van mijn directe ervaring meemaak. En ik merk datzelfde bij heel veel mensen die ik tegenkom. Het was die zondag prachtig zomers weer en je zou denken dat iedereen alleen maar blij kan zijn, maar ik zie heel wat anders. Ik zie overal mensen met verbeten gezichten. Ik zie ook mensen met verbeten "blije" gezichten. Er is een glimlach, maar ik zie er op dat moment dwars doorheen. Het is alsof ik van iedereen direct zijn/haar emotionele staat zie en ik ben er eerlijk gezegd een beetje van geschrokken hoeveel mensen diep vastzitten in hun eigen wereld. Kenmerkend voor deze tijd zijn natuurlijk de mensen met smartphones overal op straat. Ik zag hoe dit werkelijk een soort epidemie is. Het was echt onvoorstelbaar om te zien hoeveel mensen compleet verzonken zaten in dat apparaat, om zo nu en dan even een korte blik omhoog te werpen om te kijken of ze niet ergens tegenaan liepen, fietsten, vaarden, etc. Ik doorzag het hele mechanisme van verslaving op dat moment en de compulsiviteit ervan. En ik realiseerde me dat een dergelijke verslaving zich steeds vaster zet in het onderbewuste. Mensen denken dat het allemaal wel meevalt, maar ze zien alleen de oppervlakte. Het zal waarschijnlijk geen makkelijke klus zijn om hier vrij van te komen. Des te meer omdat dit een sociaal geaccepteerde wereldwijde verslaving is, waarvan ik denk dat geen enkele hoeveelheid therapie tegen opgewassen is.
Anyway, verder met meer positiefs nu. Zoals ik in de vorige alinea zei, was het alsof het fietsen als vanzelf ging. Ik bedoel dit vrij letterlijk. Zo kwam ik op een moment bij een aquaduct aan, aan de rand van de stad. Ik fietste de helling af onder het aquaduct door en fietste de helling aan de andere kant weer op. Op dat moment zat ik nog steeds helemaal in die staat van me nog steeds op dezelfde plek voelen, nog steeds compleet thuis in mijn eigen zijn. Er was geen buitenwereld. Ik geloofde de gedachte dat er een buitenwereld is simpelweg niet meer. Er was enkel ervaring en dus geen échte helling en geen échte tegenwind. Maar in de afwezigheid van geloof was er iets anders. Iets wat van diep in mij omhoog kwam. Ik kan het nu enkel omschrijven als puur absoluut vertrouwen. Je zou kunnen stellen vertrouwen in het leven zelf. Vertrouwen dat je ervaring nu op dit moment exáct de ervaring is die je nodig hebt. En met dat vertrouwen fietste ik de helling met tegenwind op zonder enige moeite. Dit klinkt misschien niet heel erg indrukwekkend, maar je moet je voorstellen dat dat vertrouwen op dat moment mijn hele ervaring werd. Er was geen wereld, geen helling, geen fiets, geen benen om te trappen. Er was enkel ervaring en het eigenlijke 'spul' van de ervaring was niets anders dan dat vertrouwen zelf. Alles was alleen daarvan gemaakt. Toen mijn gedachten weer op gang kwamen, merkte ik dat mijn ademhaling en hartslag zo rustig waren alsof ik thuis rustig op de bank lag. Terwijl ik anders op die helling altijd buiten adem ben als ik boven kom. Deze gedachte triggerde toen heel even het geloof dat ik wél werkelijk in de buitenwereld aan het fietsen was en daardoor was in een klap mijn hele ademhaling voor een moment ontregeld. Ik begon toen naar adem te happen, maar zag in dat dit me alleen verder af bracht van het vertrouwen dat ik zojuist had gevoeld. Ik negeerde mijn geloof in de wereld en vond daarmee het vertrouwen en daarmee de complete zen staat met rustige ademhaling en hartslag in één moment terug. Dit heeft de hele verdere fietsrit aangehouden.
Wat me verder nog heel erg bijstaat van de fietstocht, was dat ik me vanaf een bepaald moment bewust werd van iets om mij heen. Het was als een soort energieveld wat ik om mij heen voelde. Ik heb dit tijdens eerdere trips ook meegemaakt, maar nog nooit buiten. Ik denk nu dat het niet echt iets anders is dan het vertrouwen waar ik het hierboven over heb, maar hetzelfde vanaf een ander perspectief bekeken. Het voelde niet van deze wereld, maar het was direct herkenbaar als liefde. Het was weer die onaardse liefde die ik eerder heb gevoeld tijdens diepe meditatie onder het trippen. Het was overal om mij heen en communiceerde met mij. Het maakte me duidelijk dat het er altijd en overal is, maar dat het ons niet kan bereiken als we ons er van afsluiten. Zo fietste ik op een gegeven moment vlak achter een jong gezin met een baby voor op de fiets van de vader. Ik zag hoe het gezin ook net als mij compleet omarmd werd door die energie. Liefkozend op een manier die je je niet kunt voorstellen. Maar ze zagen het niet. Ze hadden het over het een of ander. De energie maakte me duidelijk dat dit onze keuze is als ego's. We hebben de keuze gemaakt om los van liefde te leven. We kiezen ervoor om te zien hoever we het zonder dat kunnen schoppen als afzonderlijke entiteiten in een externe wereld. Ik kreeg een brok in mijn keel, want ik zag hoe de manier van het ego onherroepelijk tot lijden leidt. Maar misschien dat dat een onvermijdelijke stap is om tot de realisatie te komen dat je het als ego niet gaat redden. Dat de zoektocht naar geluk die we allemaal hebben, gedoemd is te mislukken, omdat geluk niet in de toekomst is maar hier en nu. Het jonge stel slaat dan rechtsaf terwijl ik rechtdoor ga. Ik voel dat ik met een onbreekbare eeuwige connectie verbonden ben met hen. De connectie is dat veld: liefde zelf.
Nog steeds thuis
Eenmaal weer bij mijn huis aangekomen zet de trip zicht voort. Wat me eerst opvalt is dat het lijkt alsof ik nooit weg ben geweest. Alsof het een droom is geweest. Ook is het gevoel van thuis te zijn onverbroken hetzelfde gebleven. Ik denk opeens aan de wiet die ik nog zou nemen, dus ik pak de vaporizer erbij met wat goede amnesia haze. Tot nu toe was mijn trip vooral gericht op zicht en gevoel geweest, terwijl er bij mij met LSD altijd een fase is waarin ik helemaal opga in (omgevings)geluid. Toen de wiet ook goed begon te werken sloeg dit alsnog in en werd de trip naar een compleet ander niveau getild.
Dit keer breidt mijn bewustzijn zich uit als een soort spiraal. Ik wordt me bewust van meer en meer rondom me. En de geluiden waarvan ik me bewust wordt hebben een ongekende diepte, alsof ik normaal alleen de uiterste oppervlakte ervan hoor, maar ik me nu bewust wordt van de hele "wortel" die er nog aan vast zit onder de "grond". Net zoals bij de eerdere keren dat ik dit heb meegemaakt, is er een gevoel van wakker worden uit een droom. Ik zie dat hier in de echte wereld alles geen enkele betekenis heeft en dat het juist daarom allemaal zo prachtig is. We denken als mensen altijd dat er een betekenis moet zijn voor dingen, maar is dat niet juist precies wat ons vasthoudt in ons denken? En wie geeft iets betekenis behalve jezelf? Dingen hebben geen betekenis van zichzelf. Maar het geloof dat ze dat wel hebben ligt aan de basis van de zogenaamde externe wereld. Het is een illusie die je zelf in stand houdt met je geloof.
De hele wereld is inmiddels veranderd in een hemels paradijs. Maar er is ook het besef dat dit wel degelijk mijn werkelijkheid is. Er is niets nep aan deze ervaring. Ik zie geen dingen 'die er niet zijn'. Er zijn geen dingen die er niet zijn. Die uitspraak slaat sowieso als een tang op een varken. :P Alles 'is' gewoon en ik weet niet wat 'het' is. En er zijn ook geen dingen die er niet zijn, omdat er simpelweg geen dingen zijn. 'Dingen' zijn slechts gedachten. Ik zie het wonder in van het bestaan en dat onze verwondering zo'n ongelofelijk kostbaar iets is. De onaardse liefde is er nog steeds en is altijd en overal. We zwemmen áltijd in het "spul", maar we zijn als mensen te druk bezig met onze oneindige zoektocht naar geluk in de toekomst om het op te merken. Maar iedereen in dit hele universum is altijd en overal thuis in en als de realiteit van het moment. Het lijkt me een goede tijd om dat als mensheid weer te gaan realiseren.
