Tuinkabouter96_
Newbie
Een vriend en ik besloten weer magic mushrooms te eten. Dit keer waren we er samen te voet op uit gegaan. (Ik heb ook een tripreport geschreven over alleen & op de fiets).
Na beiden onze portie gegeten te hebben, gingen we muziek luisteren. Ik schreef op de arm van de vriend ‘je bent veilig’. Hen had wel eerder microdosissen gehad maar geen volledige. Dus om wat zekerheid te bouwen, deze quote opgeschreven. Inmiddels met mn eigen ervaring een vertrouwde trip-leader (hen sprak dat ook uit). Ondanks dat ik dus zelf ook aan het trippen was, kon ik goed opletten wanneer hun trip schimmig werd. We gingen goed voorbereid naar buiten voor een wandeling.
We kwamen allemaal persoonlijke obstakels tegen en voelde een diepere connectie met de dieren die we onderweg tegen kwamen.
Ook liepen we door verschillende bospaden waar we even gingen rusten. Het viel me op dat er overdag helemaal geen schaduwen waren. Van niks.. niet van bomen of onszelf. We omschreven onze visuele waarneming als ‘versimpeld’. Het landschap leek op een schilderij waar we doorheen liepen. nze kunstenaar had dus geen schaduwen toegepast.
Boomwortels hadden intense gekronkelde patronen en de boom had over zijn schors allemaal verdikte grote lijnen lopen. Het was prachtig.. een veld tussen de bomen leek echt fluoriserend groen, we wilden erin gaan liggen maar dat leek ons niet slim.
Ik begon over mijn hoofd te aaien en merkte op dat m’n haren heel erg zacht waren, ik vroeg de vriend of hen dat ook voelde en zei nee. Terwijl hen door mijn haren ging, hoorde ik ‘wow ja het is nu wel super zacht’.
Een goed voorbeeld van elkaars trips meemaken
Inmiddels begon het aardig donker te worden, we liepen langs open water met strandjes. Er liepen geen andere mensen en het was bizar rustig. We volgden paden, eentje die ik had uitgestippeld zodat ik nog wist waar we ongeveer zouden zijn.
Mijn vriend zegt ineens: wow, zie jij daar ook iemand lopen? Het is net een zwarte engel met witte vleugels.
Ik voelde op dat moment iets door mijn zenuwen gaan, zonder dat ik in paniek raakte. Diegene kwam dichterbij en dichterbij, we besloten om gewoon door te lopen. Ondanks dat er een zwarte engel op ons af liep.
Wat bleek.. het was een man met een visnet aan zijn schouder. Heel bijzonder hoe zich dat vervormde. En voor mij viel er ook wel wat op z’n plek. Het was nu écht pikzwart in het bos. Normaliter zou ik het donker onoverzichtelijk vinden, tijdens mijn trips ervaar ik het als rustgevend. Juist verhelderend. De wandeling leek oneindig door te gaan, alsof we al dagen onderweg waren. Ons tijdsbesef was weg, net als het ervaren van lichaamstemperatuur. We voelden ons 1 met de omgeving, zonder kou, warmte of zweet. Het was gewoon allemaal in evenwicht. Dat terwijl we een beste snelheid in het lopen hadden. Buiten zijn, met een spijkerjas en 7 graden.. voelde comfortabel.
Na lang kwamen we weer in de bewoonde wereld. Zo af en toe zag ik overal glinsteringen, geluiden van de auto’s waren intens. Ondertussen hadden we nog steeds geen tijdsbesef. We hadden blijkbaar al 2 uur in het volledige donker gelopen dus de bewoonde wereld oogde gek, heel licht..
Bij thuiskomst zag ik dat we zo’n 4,5 uur buiten waren geweest. We waren moe, gingen eten en daarna slapen.
Vanochtend nog nagepraat over de dingen die we zagen en merk dat het hen ook veel aan het denken zet.
Kortom, een goede trip. Vandaag voel ik me energiek en hoop dat dit deze dag zo blijft.
Groetjes!
Na beiden onze portie gegeten te hebben, gingen we muziek luisteren. Ik schreef op de arm van de vriend ‘je bent veilig’. Hen had wel eerder microdosissen gehad maar geen volledige. Dus om wat zekerheid te bouwen, deze quote opgeschreven. Inmiddels met mn eigen ervaring een vertrouwde trip-leader (hen sprak dat ook uit). Ondanks dat ik dus zelf ook aan het trippen was, kon ik goed opletten wanneer hun trip schimmig werd. We gingen goed voorbereid naar buiten voor een wandeling.
We kwamen allemaal persoonlijke obstakels tegen en voelde een diepere connectie met de dieren die we onderweg tegen kwamen.
Ook liepen we door verschillende bospaden waar we even gingen rusten. Het viel me op dat er overdag helemaal geen schaduwen waren. Van niks.. niet van bomen of onszelf. We omschreven onze visuele waarneming als ‘versimpeld’. Het landschap leek op een schilderij waar we doorheen liepen. nze kunstenaar had dus geen schaduwen toegepast.
Boomwortels hadden intense gekronkelde patronen en de boom had over zijn schors allemaal verdikte grote lijnen lopen. Het was prachtig.. een veld tussen de bomen leek echt fluoriserend groen, we wilden erin gaan liggen maar dat leek ons niet slim.
Ik begon over mijn hoofd te aaien en merkte op dat m’n haren heel erg zacht waren, ik vroeg de vriend of hen dat ook voelde en zei nee. Terwijl hen door mijn haren ging, hoorde ik ‘wow ja het is nu wel super zacht’.
Een goed voorbeeld van elkaars trips meemaken
Inmiddels begon het aardig donker te worden, we liepen langs open water met strandjes. Er liepen geen andere mensen en het was bizar rustig. We volgden paden, eentje die ik had uitgestippeld zodat ik nog wist waar we ongeveer zouden zijn.
Mijn vriend zegt ineens: wow, zie jij daar ook iemand lopen? Het is net een zwarte engel met witte vleugels.
Ik voelde op dat moment iets door mijn zenuwen gaan, zonder dat ik in paniek raakte. Diegene kwam dichterbij en dichterbij, we besloten om gewoon door te lopen. Ondanks dat er een zwarte engel op ons af liep.
Wat bleek.. het was een man met een visnet aan zijn schouder. Heel bijzonder hoe zich dat vervormde. En voor mij viel er ook wel wat op z’n plek. Het was nu écht pikzwart in het bos. Normaliter zou ik het donker onoverzichtelijk vinden, tijdens mijn trips ervaar ik het als rustgevend. Juist verhelderend. De wandeling leek oneindig door te gaan, alsof we al dagen onderweg waren. Ons tijdsbesef was weg, net als het ervaren van lichaamstemperatuur. We voelden ons 1 met de omgeving, zonder kou, warmte of zweet. Het was gewoon allemaal in evenwicht. Dat terwijl we een beste snelheid in het lopen hadden. Buiten zijn, met een spijkerjas en 7 graden.. voelde comfortabel.
Na lang kwamen we weer in de bewoonde wereld. Zo af en toe zag ik overal glinsteringen, geluiden van de auto’s waren intens. Ondertussen hadden we nog steeds geen tijdsbesef. We hadden blijkbaar al 2 uur in het volledige donker gelopen dus de bewoonde wereld oogde gek, heel licht..
Bij thuiskomst zag ik dat we zo’n 4,5 uur buiten waren geweest. We waren moe, gingen eten en daarna slapen.
Vanochtend nog nagepraat over de dingen die we zagen en merk dat het hen ook veel aan het denken zet.
Kortom, een goede trip. Vandaag voel ik me energiek en hoop dat dit deze dag zo blijft.
Groetjes!
