Boer Richard
Newbie
Set & setting: Een overnachting in het bos in een tentje uitgebreid met een tunnel gebouwd van zeil en stokken, versierd met breeklichtjes, op een zachte winterdag.
Genomen middelen: 15 gram MagicTruffels DragonsDynamite Special Edition per persoon (+ ongeveer 1 a 2 jointjes per persoon).
Personages: Ikzelf en mijn mede tripper, tevens een van mijn beste maten, genaamd Peter.
Toestand: Beide 3 uur niks gegeten, ikzelf in goede conditie, peter helaas moe en niet helemaal fit.
Wat ik meenam op reis:
- bluetoothspeaker
- telefoon uitgerust met Reiki Healing Music
http://m.youtube.com/watch?v=Y3itAwRtmVg
- appels, mandarijnen, vruchtenyoghurt en kokosmakronen
- water, multivitaminedrink, fruitsap en bananensap
- pen en een schrift
- zaklampen
- extra truien en dekens
Handig om te vermelden: Dit was voor ons beide de eerste ervaring met truffels, überhaupt de eerste ervaring met psychedelica.
De avond was aangebroken, het was rond achten, we hadden drie uur lang niks gegeten sinds het iets wat vroege avondeten en de tent was opgebouwd. Na wat gezelligheid en een goed gesprek de truffels dan maar gewoon opgegeten. Ik heb de volledige 15 gram in een keer puur opgegeten (ook erg goed gekauwd). Peter daarentegen kreeg met yoghurt moeilijk 3/4 weg, later heeft hij nog geprobeerd om de rest op te eten maar heeft dit uitgespuugd, hij heeft ook niet getript zoals hij het gewild had (eigenlijk bijna helemaal niet getript). Ik vond het persoonlijk eigenlijk helemaal niet vies, het smaakte naar mijn mening een beetje walnoot achtig, best lekker, enkel een wat zure nasmaak die ik echter geen probleem vond. Na het eten van de truffels, rond half negen inmiddels, ben ik buiten een jointje gaan blowen. Toen deze op was ben ik in de tent in mijn slaapzak gekropen om te wachten tot het werkte, wachten duurde niet lang, na 10 minuten begon mijn reis, een mooie ervaring die ik niet snel zal vergeten.
Ik lag rustig in mijn slaapzak, het was lekker knus in de tent en lekker warm onder de extra dekens. De tent was vanbinnen versierd met tientallen breeklichtjes in diverse kleuren, wat er erg mooi uitzag. De Reiki muziek klonk heerlijk en diep. Buiten waaide de wind. De wind begon steeds harder te waaien, de tent begon te klapperen. Terwijl ik knus, veilig en ontspannen in mijn slaapzak lag, voelde ik de tent omhoog komen, en deze begon te draaien. De tent draaide steeds sneller en sneller en ik voelde hem harder en harder stijgen, we waren door een tornado opgezogen! Ik was niet in paniek, ik voelde me juist heel fijn, het voelde gewoon hetzelfde als de sfeer van het in de bus zitten met een schoolreisje en die opwinding. Ook werd ik even boos op Peter, omdat hij maar niet begreep wat ik bedoelde. Ik probeerde te staan, wat niet lukte omdat we zo hard draaiden en ben dus maar weer lekker gaan liggen. Ik pakte het schrift om een logboek bij te houden, had ik net besloten. Ik opende het schrift en voelde me er als het ware ingezogen, alsof ik letterlijk in het schrift zat, het schrift was een compleet andere wereld waar ik van alles kwijt kon. dit heb ik later in de trip ook opgeschreven: "Schrijven brengt me in een andere wereld.". Ik begon de tijden te noteren met daarachter informatie zoals "de tent blijft als maar versnellen met draaien", "de tent vliegt als maar hoger" en "de ijle lucht op deze hoogte begint effect op ons te hebben". Op een gegeven moment draaide we zo snel als een wasmachine waarbij ik ook toepasselijk noteerde "WASMACHINESNELHEID". Ineens tijdens de reis door de tornado, die ons voor mijn gevoel duizenden kilometers verplaatste, begon ik mijn vriendinnetje te missen, ik noteerde "schatje ik mis je ENORM", waarbij ik "enorm" ook letterlijk enorm geschreven had. Ook heb ik dingen genoteerd als "beetje misselijk", "Peter zucht", "SIEGFREUD" (ik zou niet weten waarom, had er ook een mannetje met een hoed en een sjekkie bij getekend) en "p**mel koud". Ook heb ik diverse tornado's getekend. Toen begon de tent stabiel te draaien, wat ik ook noteerde natuurlijk, en even later kwam de tent tot stilstand, we waren geland!
Ik besloot buiten te gaan kijken waar we beland waren. Ik kroop de gang in die we aan de tunnel vast hadden gemaakt. Deze tunnel leek eindeloos lang en het voelde alsof ik een eeuwigheid kroop. Eindelijk bij het einde aangekomen kroop ik naar buiten. Ondanks dat de tunnel gewoon op de grond was, was het naar buiten gaan in mijn trip een val van een aantal meter naar beneden, ik belande in het zachte gras. Ik krabbelde overeind en begon wat rond te lopen, het bos had ineens iets heel magisch en mysterieus in het maanlicht. Ik keek goed om me heen, de bomen waren aan het groeien, allemaal, alle bomen groeiden waar je bij stond te kijken. Toen ik omhoog keek zag ik de bomen ver de hoogte in groeien, de takken groeiden maar langer en langer en reikte steeds verder naar de hemel. De hemel was gevuld met sterren, deze waren ineens veel groter dan normaal, het leken wel vuurballen en ze leken allemaal naar beneden te vallen, als een regen van vallende sterren. Peter wees me nog op een lichtje van een vliegtuig, wat er erg fascinerend uitzag en waar ik me lang op geconcentreerd heb, het leek wel een van de sterren te zijn, maar bewoog sneller. Na een tijdje te hebben rondgekeken in dit wonderbos, geürineerd te hebben en een tijdje in het gras naar het universum heb liggen staren, ben ik weer de tent in gekropen omdat ik het toch wel koud kreeg. De tent terug in ging gemakkelijk, tent-inwaarts had de tunnel wel de normale lengte, misschien iets langer. Ik weet nog dat ik me in de vrij krappe tunnel toch vrij nietig voelde, alsof ik heel klein was.
Terug in de tent was ik toch wel zwaar aan het trippen, ik kon niks normaals meer zien door alle patronen die ik zag, gewoon met ogen open, met ogen dicht waren de patronen nog dieper en heftiger. Ik had mijn ogen wagenwijd open, maar alles wat ik zag waren patronen, kleuren, draaiende geometrische vormen die zich voortplantten vanuit een middelpunt, eenhoorns verschenen uit dit middelpunt en schoven naar de zijkanten. De kleuren waren prachtig, en de vormen ook, het was een heel visueel spel die soms synchroon liep op de reiki muziek. Toen de patronen begonnen weg te ebben werd het helemaal vreemd, ik heb zelfs even geluiden kunnen "zien" in de vorm van kleur-verdichtingen. Peter was even een obstakel voor mij in mijn trip, hij stond er op dat we even XTC pillen zouden gaan halen thuis, omdat hij niet lekker ging, ik tripte echter best wel heftig en zag dit natuurlijk helemaal niet zitten. Alles wat ik wou was lekker in en bij te tent blijven en genieten van mijn trip. Op dit moment zag ik Peter als symbool voor het kwaad, als de duivel die me probeerde te verleiden. Uiteindelijk had ik hem gelukkig overtuigd om lekker in de tent te blijven, naar de Opposites te luisteren en een jointje te draaien. Ik was inmiddels mijn complete oriëntatie kwijt, ik wist niet meer in welke richting ik in de tent lag en welke kant waar was. Terwijl ik het jointje probeerde te draaien hadden we voor de grap 3D brillen op gezet, wat zeker voor mij de boel nog meer trippy maakte. Tijdens het draaien kwam ik er achter dat het met dat brilletje op niet ging, ik zag overal lichten en patronen en kon haast niks meer onderscheiden, echter toen ik het brilletje probeerde af te zetten, bleek ik het tot mijn verbazing al niet meer op te hebben.
De vrij pure joint hebben we in de tent zelf opgerookt, de rook bleef flink hangen en Peter was inmiddels vrij stoned en ging toch wel lekker. We hebben hard gelachen en naar de mooie breeklichtjes gekeken, die voor mij de vormen van, erg toepasselijk, paddenstoelen aannamen. Toen brak er voor mij een vrij verwarrende periode in mijn trip aan. Ik wist totaal niet waar ik was in de tent, en waar alle spullen waren in de tent. Ik was de connectie tussen mijn lichaam en mijn gedachten deels kwijt, het voelde alsof ikzelf in de tent zweefde maar mijn lichaam ergens in de tent lag, en ik er nog een beetje aan vast zat en er nog maar heel licht controle over had. Ik wou wat te eten en te drinken pakken, dit lukte niet omdat ik compleet de oriëntatie kwijt was van waar mijn arm was en waar de spullen waren die ik wou pakken, ik kon ze niet te pakken krijgen, ook kon ik mezelf heel moeilijk verplaatsen. Toen ik mijn telefoon in handen had zag ik een SMS van mijn vriendin die vroeg hoe het ging en hoe het met Peter ging, ik antwoorde haar dat Peter er niet was, niet in deze dimensie in ieder geval. Ik kon niet meer onderscheiden of ik dit Sms'je naar mijn vriendin of per ongeluk naar mij moeder had gestuurd en legde mijn telefoon dus maar weg, omdat ik hem ook niet meer ontgrendeld kreeg (SMS was gelukkig gewoon naar mijn vriendin). Dit Sms'je had me aan het denken gezet. Ik begon na te denken over dimensies, waarmee ik behalve het universum, ook mijn scheiding van lichaam en geest en de onbereikbaarheid van mijn arm naar het sap en het fruit kon verklaren. Peter snapte helemaal niks van mijn theorie, maar dat gaf niet want ik begreep het. Ik had uitgevogeld dat iets niet een vaste plek heeft, en ook geen tijd, maar dat het zich ergens bevindt in een denkbeeldig raster dat constant in beweging is. Zo zit het hele universum en de oneindigheid ook in elkaar. Iets wat hier is, is niet hier, maar is daar. Peter vond het alsnog maar vreemd, maar dankzij dit inzicht kreeg ik het weer voorelkaar om me te verplaatsen in het raster, van dimensie in dimensie, en kon zo het eten en drinken pakken wat ik pakken wou.
Het sap smaakte heerlijk, het smaakte inderdaad als een magisch fruit elixer uit de natuur, zoals ik in iemands tripreport gelezen had. ik voelde het helemaal mijn maag in stromen, en de smaak was hemels en intens. Ik werd me ook bewust van de zenuwen in mijn lichaam en voelde iedere aanraking van mijn lichaam met de dekens enorm lekker en goed. Ook de kokosmakroon was heerlijk ook al kreeg ik hem zonder fruitsap erbij niet weg. Ook had ik een appel te pakken, maar in plaats van deze op te eten bleef ik deze vasthouden, ook toen we weer buiten gingen plassen in het nog steeds magische bos hield ik deze appel bij me (ik ben 's ochtends met diezelfde appel wakker geworden). Weer terug in de tent werd ik paranoïde, dit was wat minder leuk, nu vond Peter mij irritant, omdat ik hem constant vroeg of er niet iemand aan de tent stond, ik had constant het idee dat ik mensen hoorde praten of komen en wist niet of dit nu echt was, ik zei de hele tijd "ze komen!, ze komen!!!!", de muziek hebben we hierom maar uitgezet.
Peter was in de tunnel met breeklichtjes gaan liggen en lag toch ook wel te trippen. Ik was er achter gekomen dat de wereld in het schrift me geruststelde dus ik dook er diep in. Ik heb veel vage tekeningen gemaakt van DNA, cellen, celdelingen en bliksem, ik probeerde de oorsprong van het leven te verbeelden. Ook tekende ik veel random grafieken en driehoekige structuren en patronen. Ik schreef een gedicht wat spontaan in me opkwam:
"Bladeren ruisen,
schimmig bestaan,
zweven in wolken,
voel het bestaan,
zee vogels,
wind,
.
.
silentio"
Verder tekende ik een schematische versie van onze vriendenkring en noemde dit schema "Kring of Fries", tekende veel tornado's en bedacht ik het woord "kosmotische waarde". Peter kwam er bij en schreef "Die Richard is gek!" en "Een boek zonder bladzijdes", waar we allebei even stil van werden. Het was inmiddels 2 of 3 uur s 'nachts, we waren onder de dekens gekropen, hadden de reiki muziek weer aangezet en zijn samen wegdromend van de breeklichtjes in slaap gevallen.
'S ochtends kreeg ik van Peter te horen dat toch ook hij wel lekker getript had, maar gewoon niet zo intens als mij. We waren allebei heerlijk wakker geworden in de natuur en voelde ons bevredigd over de reis die we gemaakt hadden, voor herhaling vatbaar! Ook al was ik aan de ene kant wel blij dat ik weer met beide benen op aarde stond.
Boer Richard
Genomen middelen: 15 gram MagicTruffels DragonsDynamite Special Edition per persoon (+ ongeveer 1 a 2 jointjes per persoon).
Personages: Ikzelf en mijn mede tripper, tevens een van mijn beste maten, genaamd Peter.
Toestand: Beide 3 uur niks gegeten, ikzelf in goede conditie, peter helaas moe en niet helemaal fit.
Wat ik meenam op reis:
- bluetoothspeaker
- telefoon uitgerust met Reiki Healing Music
http://m.youtube.com/watch?v=Y3itAwRtmVg
- appels, mandarijnen, vruchtenyoghurt en kokosmakronen
- water, multivitaminedrink, fruitsap en bananensap
- pen en een schrift
- zaklampen
- extra truien en dekens
Handig om te vermelden: Dit was voor ons beide de eerste ervaring met truffels, überhaupt de eerste ervaring met psychedelica.
De avond was aangebroken, het was rond achten, we hadden drie uur lang niks gegeten sinds het iets wat vroege avondeten en de tent was opgebouwd. Na wat gezelligheid en een goed gesprek de truffels dan maar gewoon opgegeten. Ik heb de volledige 15 gram in een keer puur opgegeten (ook erg goed gekauwd). Peter daarentegen kreeg met yoghurt moeilijk 3/4 weg, later heeft hij nog geprobeerd om de rest op te eten maar heeft dit uitgespuugd, hij heeft ook niet getript zoals hij het gewild had (eigenlijk bijna helemaal niet getript). Ik vond het persoonlijk eigenlijk helemaal niet vies, het smaakte naar mijn mening een beetje walnoot achtig, best lekker, enkel een wat zure nasmaak die ik echter geen probleem vond. Na het eten van de truffels, rond half negen inmiddels, ben ik buiten een jointje gaan blowen. Toen deze op was ben ik in de tent in mijn slaapzak gekropen om te wachten tot het werkte, wachten duurde niet lang, na 10 minuten begon mijn reis, een mooie ervaring die ik niet snel zal vergeten.
Ik lag rustig in mijn slaapzak, het was lekker knus in de tent en lekker warm onder de extra dekens. De tent was vanbinnen versierd met tientallen breeklichtjes in diverse kleuren, wat er erg mooi uitzag. De Reiki muziek klonk heerlijk en diep. Buiten waaide de wind. De wind begon steeds harder te waaien, de tent begon te klapperen. Terwijl ik knus, veilig en ontspannen in mijn slaapzak lag, voelde ik de tent omhoog komen, en deze begon te draaien. De tent draaide steeds sneller en sneller en ik voelde hem harder en harder stijgen, we waren door een tornado opgezogen! Ik was niet in paniek, ik voelde me juist heel fijn, het voelde gewoon hetzelfde als de sfeer van het in de bus zitten met een schoolreisje en die opwinding. Ook werd ik even boos op Peter, omdat hij maar niet begreep wat ik bedoelde. Ik probeerde te staan, wat niet lukte omdat we zo hard draaiden en ben dus maar weer lekker gaan liggen. Ik pakte het schrift om een logboek bij te houden, had ik net besloten. Ik opende het schrift en voelde me er als het ware ingezogen, alsof ik letterlijk in het schrift zat, het schrift was een compleet andere wereld waar ik van alles kwijt kon. dit heb ik later in de trip ook opgeschreven: "Schrijven brengt me in een andere wereld.". Ik begon de tijden te noteren met daarachter informatie zoals "de tent blijft als maar versnellen met draaien", "de tent vliegt als maar hoger" en "de ijle lucht op deze hoogte begint effect op ons te hebben". Op een gegeven moment draaide we zo snel als een wasmachine waarbij ik ook toepasselijk noteerde "WASMACHINESNELHEID". Ineens tijdens de reis door de tornado, die ons voor mijn gevoel duizenden kilometers verplaatste, begon ik mijn vriendinnetje te missen, ik noteerde "schatje ik mis je ENORM", waarbij ik "enorm" ook letterlijk enorm geschreven had. Ook heb ik dingen genoteerd als "beetje misselijk", "Peter zucht", "SIEGFREUD" (ik zou niet weten waarom, had er ook een mannetje met een hoed en een sjekkie bij getekend) en "p**mel koud". Ook heb ik diverse tornado's getekend. Toen begon de tent stabiel te draaien, wat ik ook noteerde natuurlijk, en even later kwam de tent tot stilstand, we waren geland!
Ik besloot buiten te gaan kijken waar we beland waren. Ik kroop de gang in die we aan de tunnel vast hadden gemaakt. Deze tunnel leek eindeloos lang en het voelde alsof ik een eeuwigheid kroop. Eindelijk bij het einde aangekomen kroop ik naar buiten. Ondanks dat de tunnel gewoon op de grond was, was het naar buiten gaan in mijn trip een val van een aantal meter naar beneden, ik belande in het zachte gras. Ik krabbelde overeind en begon wat rond te lopen, het bos had ineens iets heel magisch en mysterieus in het maanlicht. Ik keek goed om me heen, de bomen waren aan het groeien, allemaal, alle bomen groeiden waar je bij stond te kijken. Toen ik omhoog keek zag ik de bomen ver de hoogte in groeien, de takken groeiden maar langer en langer en reikte steeds verder naar de hemel. De hemel was gevuld met sterren, deze waren ineens veel groter dan normaal, het leken wel vuurballen en ze leken allemaal naar beneden te vallen, als een regen van vallende sterren. Peter wees me nog op een lichtje van een vliegtuig, wat er erg fascinerend uitzag en waar ik me lang op geconcentreerd heb, het leek wel een van de sterren te zijn, maar bewoog sneller. Na een tijdje te hebben rondgekeken in dit wonderbos, geürineerd te hebben en een tijdje in het gras naar het universum heb liggen staren, ben ik weer de tent in gekropen omdat ik het toch wel koud kreeg. De tent terug in ging gemakkelijk, tent-inwaarts had de tunnel wel de normale lengte, misschien iets langer. Ik weet nog dat ik me in de vrij krappe tunnel toch vrij nietig voelde, alsof ik heel klein was.
Terug in de tent was ik toch wel zwaar aan het trippen, ik kon niks normaals meer zien door alle patronen die ik zag, gewoon met ogen open, met ogen dicht waren de patronen nog dieper en heftiger. Ik had mijn ogen wagenwijd open, maar alles wat ik zag waren patronen, kleuren, draaiende geometrische vormen die zich voortplantten vanuit een middelpunt, eenhoorns verschenen uit dit middelpunt en schoven naar de zijkanten. De kleuren waren prachtig, en de vormen ook, het was een heel visueel spel die soms synchroon liep op de reiki muziek. Toen de patronen begonnen weg te ebben werd het helemaal vreemd, ik heb zelfs even geluiden kunnen "zien" in de vorm van kleur-verdichtingen. Peter was even een obstakel voor mij in mijn trip, hij stond er op dat we even XTC pillen zouden gaan halen thuis, omdat hij niet lekker ging, ik tripte echter best wel heftig en zag dit natuurlijk helemaal niet zitten. Alles wat ik wou was lekker in en bij te tent blijven en genieten van mijn trip. Op dit moment zag ik Peter als symbool voor het kwaad, als de duivel die me probeerde te verleiden. Uiteindelijk had ik hem gelukkig overtuigd om lekker in de tent te blijven, naar de Opposites te luisteren en een jointje te draaien. Ik was inmiddels mijn complete oriëntatie kwijt, ik wist niet meer in welke richting ik in de tent lag en welke kant waar was. Terwijl ik het jointje probeerde te draaien hadden we voor de grap 3D brillen op gezet, wat zeker voor mij de boel nog meer trippy maakte. Tijdens het draaien kwam ik er achter dat het met dat brilletje op niet ging, ik zag overal lichten en patronen en kon haast niks meer onderscheiden, echter toen ik het brilletje probeerde af te zetten, bleek ik het tot mijn verbazing al niet meer op te hebben.
De vrij pure joint hebben we in de tent zelf opgerookt, de rook bleef flink hangen en Peter was inmiddels vrij stoned en ging toch wel lekker. We hebben hard gelachen en naar de mooie breeklichtjes gekeken, die voor mij de vormen van, erg toepasselijk, paddenstoelen aannamen. Toen brak er voor mij een vrij verwarrende periode in mijn trip aan. Ik wist totaal niet waar ik was in de tent, en waar alle spullen waren in de tent. Ik was de connectie tussen mijn lichaam en mijn gedachten deels kwijt, het voelde alsof ikzelf in de tent zweefde maar mijn lichaam ergens in de tent lag, en ik er nog een beetje aan vast zat en er nog maar heel licht controle over had. Ik wou wat te eten en te drinken pakken, dit lukte niet omdat ik compleet de oriëntatie kwijt was van waar mijn arm was en waar de spullen waren die ik wou pakken, ik kon ze niet te pakken krijgen, ook kon ik mezelf heel moeilijk verplaatsen. Toen ik mijn telefoon in handen had zag ik een SMS van mijn vriendin die vroeg hoe het ging en hoe het met Peter ging, ik antwoorde haar dat Peter er niet was, niet in deze dimensie in ieder geval. Ik kon niet meer onderscheiden of ik dit Sms'je naar mijn vriendin of per ongeluk naar mij moeder had gestuurd en legde mijn telefoon dus maar weg, omdat ik hem ook niet meer ontgrendeld kreeg (SMS was gelukkig gewoon naar mijn vriendin). Dit Sms'je had me aan het denken gezet. Ik begon na te denken over dimensies, waarmee ik behalve het universum, ook mijn scheiding van lichaam en geest en de onbereikbaarheid van mijn arm naar het sap en het fruit kon verklaren. Peter snapte helemaal niks van mijn theorie, maar dat gaf niet want ik begreep het. Ik had uitgevogeld dat iets niet een vaste plek heeft, en ook geen tijd, maar dat het zich ergens bevindt in een denkbeeldig raster dat constant in beweging is. Zo zit het hele universum en de oneindigheid ook in elkaar. Iets wat hier is, is niet hier, maar is daar. Peter vond het alsnog maar vreemd, maar dankzij dit inzicht kreeg ik het weer voorelkaar om me te verplaatsen in het raster, van dimensie in dimensie, en kon zo het eten en drinken pakken wat ik pakken wou.
Het sap smaakte heerlijk, het smaakte inderdaad als een magisch fruit elixer uit de natuur, zoals ik in iemands tripreport gelezen had. ik voelde het helemaal mijn maag in stromen, en de smaak was hemels en intens. Ik werd me ook bewust van de zenuwen in mijn lichaam en voelde iedere aanraking van mijn lichaam met de dekens enorm lekker en goed. Ook de kokosmakroon was heerlijk ook al kreeg ik hem zonder fruitsap erbij niet weg. Ook had ik een appel te pakken, maar in plaats van deze op te eten bleef ik deze vasthouden, ook toen we weer buiten gingen plassen in het nog steeds magische bos hield ik deze appel bij me (ik ben 's ochtends met diezelfde appel wakker geworden). Weer terug in de tent werd ik paranoïde, dit was wat minder leuk, nu vond Peter mij irritant, omdat ik hem constant vroeg of er niet iemand aan de tent stond, ik had constant het idee dat ik mensen hoorde praten of komen en wist niet of dit nu echt was, ik zei de hele tijd "ze komen!, ze komen!!!!", de muziek hebben we hierom maar uitgezet.
Peter was in de tunnel met breeklichtjes gaan liggen en lag toch ook wel te trippen. Ik was er achter gekomen dat de wereld in het schrift me geruststelde dus ik dook er diep in. Ik heb veel vage tekeningen gemaakt van DNA, cellen, celdelingen en bliksem, ik probeerde de oorsprong van het leven te verbeelden. Ook tekende ik veel random grafieken en driehoekige structuren en patronen. Ik schreef een gedicht wat spontaan in me opkwam:
"Bladeren ruisen,
schimmig bestaan,
zweven in wolken,
voel het bestaan,
zee vogels,
wind,
.
.
silentio"
Verder tekende ik een schematische versie van onze vriendenkring en noemde dit schema "Kring of Fries", tekende veel tornado's en bedacht ik het woord "kosmotische waarde". Peter kwam er bij en schreef "Die Richard is gek!" en "Een boek zonder bladzijdes", waar we allebei even stil van werden. Het was inmiddels 2 of 3 uur s 'nachts, we waren onder de dekens gekropen, hadden de reiki muziek weer aangezet en zijn samen wegdromend van de breeklichtjes in slaap gevallen.
'S ochtends kreeg ik van Peter te horen dat toch ook hij wel lekker getript had, maar gewoon niet zo intens als mij. We waren allebei heerlijk wakker geworden in de natuur en voelde ons bevredigd over de reis die we gemaakt hadden, voor herhaling vatbaar! Ook al was ik aan de ene kant wel blij dat ik weer met beide benen op aarde stond.
Boer Richard
