Wie? - Ik alleen, vrouw, 29 jaar, 1.80m, ~66kg
Wat? - Halve rode route 66 XTC pil (precieze dosering onbekend)
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 11/11/2016
Alvast een kleine disclaimer vooraf: dit wordt natuurlijk nooit zo'n boeiend report als dat het zou zijn na het gebruiken van een psychedelicum. MDMA-reports zijn meestal niet de meest spectaculaire wanneer het gaat om gevoelsbeschrijvingen ('ik voelde me vet chill, de muziek was goed, en mijn vrienden waren leuk, jeej' etc.). Ik heb het daarom bewust ook geen 'trip report' genoemd.
Oh, en sorry voor de lengte!
Het idee om MDMA in m'n eentje te doen, heeft al eerder door mijn hoofd gespookt, dat was maanden geleden toen ik overwoog om een keer te oefenen met MDMA alvorens psychedelica in mijn eentje te gaan doen. Ik heb hier toen een topic over op dit forum geplaatst en uiteindelijk naar aanleiding van de reacties besloten om gewoon truffels te gaan nemen, omdat MDMA niet representatief zou zijn (nu ik zowel truffels als MDMA alleen heb gedaan weet ik dat dit inderdaad niet zo is, daarover straks meer). Maar gisteren kwam het idee toch weer spontaan op. Ik had hier op het forum wat reports zitten lezen en daardoor kreeg ik er ook weer eens zin in.
Het was voor mij bijna 1.5 jaar geleden dat ik XTC had gebruikt. Toen ik nog studeerde deed ik het vrij regelmatig met vrienden, soms op festivals, maar vooral ook thuis, samen met mijn ex. Maar nu iedereen werkt, ik een PhD doe in het buitenland en ik geen relatie meer heb komt het er nooit meer van. Ik had echter wel nog zo'n 5 pillen en een zakje MDMA kristallen liggen, die maar wat lagen te verdrogen in mijn kast. Dus ik dacht: yolo, waarom niet. Eh... maar Roze Olifant, is dat niet triest, in je eentje een drug nemen die bedoeld is om sociaal te zijn? Ja ach, wat is triest. Ik ben nieuwsgierig aangelegd (je bent wetenschapper of niet) en ik zag dit gewoon als een experiment. De onderzoeksvragen: wat doet MDMA, als het sociale aspect volledig wegvalt? Wat blijft er over van de typische MDMA-ervaring? Heeft het misschien andere kanten die ik nog niet ontdekt heb?
Wat achtergrond over het studie-object en de dosering: ik ben (helaas) altijd redelijk tolerant geweest voor MDMA. Althans, voor de gewenste effecten. Ik ben dan wél weer gevoelig voor fysieke nevenwerkingen en de kater achteraf. Dus de dosering is altijd een beetje een issue geweest voor me. Als ik te weinig neem voel ik niks of werkt het pas na uren, en als ik teveel neem krijg ik allerlei bijwerkingen (kramp!) en ben ik 2 à 3 dagen ziek. Als ik met vrienden was, koos ik vaak toch voor de laatste optie: een hogere dosis om het volledige effect mee te pakken, en dan de kater maar voor lief nemen. Maar na een eenmalige nare ervaring - het maken van een rekenfout bij het vullen van capsules met MDMA kristallen, waardoor ik uiteindelijk rond de 500mg binnen gekregen heb - ben ik nooit meer onvoorzichtig geweest met doseringen. De ervaring zelf was niet eens zo naar (hoewel mijn ex zich zorgen heeft gemaakt, ik niet meer kon lopen, niet meer recht kon kijken, m'n hele wangen kapot had gebeten en levensechte hallucinaties zag zoals letters op de badkamerspiegel), maar ik ben daarna dagenlang duizelig en misselijk geweest met migraine. En erger nog: ik had auditieve hallucinaties, een soort keihard 'zweepgeluid' wat ik iedere keer hoorde als ik bijna in slaap viel. En een continu angstig gevoel, alsof er een soort van nare sfeer/entiteit (kan het niet anders uitleggen) in mijn huis was. Niets voor mij want ik ben helemaal niet bang aangelegd en geloof al helemaal niet in geesten, dus dit gaf wel aan hoe dat spul met je brein kan fucken. Anyhow, ik dwaal af. Ik heb hier in ieder geval van geleerd dat MDMA naast een hele lieflijke kant ook een duistere en zelfs erg gevaarlijke kant heeft, dat je dus respect moet hebben voor dit spul. En dat ik me dus ook nooit meer wil wagen aan achterlijk hoge doseringen.
Omdat ik 1.5 jaar geen MDMA meer gehad had en dat ik alleen zou zijn, heb ik er gisteren heel bewust voor gekozen een bescheiden hoeveelheid te nemen. Een halve rode route 66 pil, niets meer, niets minder. XTC dus en geen MDMA kristallen, omdat ik de dosering daarvan wat tricky vind (zie bovenstaand verhaal). De pillen zijn getest, echter dit is jaren geleden dus de precieze dosering weet ik niet meer. In m'n hoofd zit dat het rond de 160/170 mg was. Ik heb ze in ieder geval in mijn studietijd ook al eens gebruikt (gaat die shit eigenlijk ooit over de datum?) en ze kwamen toen redelijk mild op me over. De kans bestond dus dat ik weinig van die halve zou merken, gezien mijn tolerantie, maar dat zagen we dan wel. Het was tenslotte maar een experiment, geen must om keihard te gaan spacen. Om niet in de verleiding te komen de andere helft van de pil later ook nog te nemen, heb ik die direct opgeborgen.
Ik heb niemand van m'n vrienden verteld dat ik dit ging doen. Om de simpele reden dat mijn vrienden niet zo into drugs zijn als ik en ze zouden denken dat ik gek ben geworden. Ik wist, net als bij de truffel solotrip, dus dat ik er echt volledig alleen voor zou staan.
T+0:00 (~ 23.40 uur 's avonds)
Ik wilde eigenlijk al veel eerder beginnen met mijn eenzame XTC-experiment, maar mensen blijven op WhatsApp maar tegen me praten. Meestal duurt het even voordat het werkt, maar het kán ook binnen twintig minuten gebeuren en dan is het zo lastig als je middenin een serieus gesprek zit, haha. Uiteindelijk weet ik ze af te poeieren, hak ik de pil als een ware pro in tweeën, en neem de helft in met een glas water. Zo, die is binnen. Ik ga afwassen.
T+1:00
Ik heb afgewassen, ik lig al drie kwartier op de bank te chillen, heb m'n muziek aangezet, maar nog geen enkel effect merkbaar van de halve pil. Ik ben uit verveling dus toch maar weer met mensen gaan WhatsAppen.
T+1:20
Nog steeds niks. Zelfs geen minimale effecten zoals klamme handen of een ongemakkelijk gevoel, waarmee het meestal begint. Zou die pil zijn werking zijn verloren omdat-ie al zo oud is? Ik overweeg even om toch een kwart van de andere helft erbij te nemen, maar verbied mezelf dit, afspraak is afspraak.
T+1:30
Om 1.10 uur, precies anderhalf uur na inname, voel ik opeens een lekker golfje door me heen gaan. Het slaat allesbehalve in (heb ik trouwens bijna nooit, een inslag), het is maar heel kort en subtiel, maar het is onmiskenbaar MDMA.
T+1:40
1.20 uur, het begint te werken. Het gaat er nog altijd heel rustig aan toe, maar ik krijg van die lekkere tintelingen/rillingen die van binnenin je lijf naar je armen en benen lopen. Dit is typerend voor de come-up van XTC, ik heb dit altijd alleen maar in het begin. Normaal zou je dit delen met anderen 'Ah, ik voel hem, jij ook?' of elkaar gaan masseren (wat ik met m'n ex altijd deed), maar in je eentje is dit ook helemaal niet vervelend.
T+1:40 - ~T+2:20
De MDMA-rush, het mistige/zweverige gevoel is nu duidelijk aanwezig. In golven voel ik me heerlijk wegspacen op de muziek, zeker als ik mijn oortjes indoe. Ik heb wel het idee dat alles minder heftig aanvoelt dan normaal, ik heb niet het gevoel 'van de wereld' te zijn, voel me best helder. Dat kan met drie zaken te maken hebben: 1) De pil is niet zo sterk. Maar het feit dat ik wel bepaalde fysieke effecten ervaar (moeilijk recht kunnen kijken, nystagmus) spreekt dat tegen; 2) Ik vergelijk het onbewust met mijn vorige solo-ervaring, truffels, daar tegenover is de MDMA-ervaring automatisch wat 'leger' en minder spectaculair; of 3) De sociale dimensie mist. Wellicht een combinatie van alledrie. Ongeveer een uur lang geniet ik van de space zelf, en lig ik in allerlei houdingen te chillen op de bank. Ik was niet erg actief, maar moet wel zeggen dat MDMA bij mij eigenlijk nooit zo heel erg een energiek effect heeft, ik word er eerder heel zen en ontspannen van. Wel ga ik nog heel even naar buiten, even op het balkon zitten. Ik heb het totaal niet koud in m'n pyjama, hoewel het maar zo'n drie graden buiten is.
Opmerking achteraf: hoewel de piek van de ervaring wel in deze eerste fase lag (het effect was hier fysiek het sterkst aanwezig), heb ik toch niet echt specifiek behoefte gehad aan sociaal contact. De afwezigheid daarvan maakte de ervaring wat vlakker, maar ik vond het in m'n eentje ook wel best en had geen behoefte om alsnog mensen op te gaan zoeken op WhatsApp of internet. Heb het zelfs niet overwogen.
~T+2:20-~T+2:40
Na m'n korte tripje naar het balkon ga ik weer op de bank liggen. Er volgt een moment waarin ik over dingen begin na te denken. En op een heel realistische manier, het lijkt alsof ik ineens inzichten in situaties heb die ik eerst niet wilde zien. (Dit vind ik achteraf eigenlijk het meest boeiende deel van de ervaring, omdat het niet typisch MDMA-achtig aandeed.) Ik sta stil bij een aantal dingen die me de laatste tijd hebben beziggehouden. Het is teveel om dit allemaal hier neer te zetten, maar ik noem een voorbeeld: een man waar ik een tijdje mee heb gedate. Onze dates waren leuk, maar tussen dates door liet hij steeds best weinig horen. De laatste week hebben we geen contact meer gehad en heb ik nog zitten twijfelen of ik weer iets zou sturen - ik kon gewoon niet echt geloven dat iemand na zo enthousiast over te zijn gekomen op een date, ineens zijn interesse verliest. Maar de MDMA doet mij ineens heel duidelijk voelen: nee. Deze man is just not into you. Hij wil niet meer, maar wil je niet kwetsen, daarom zegt hij het niet hardop maar pakt hij het zo aan. Het is echt alsof ik ineens in zijn hoofd kan kijken, ik wéét gewoon dat dit de waarheid is, terwijl ik daar eerder over twijfelde (ik dacht: misschien is hij gewoon niet zo'n prater via WhatsApp, etc...). De waarheid is een heel klein beetje pijnlijk, maar het is goed om me hiervan bewust van te worden. Ik heb er dan ook vrede mee, besluit hem niets meer te sturen en dit af te sluiten.
Ik realiseer me tevens dat ik meer respect voor mezelf zou moeten hebben. Ik ben altijd iemand geweest met een laag zelfbeeld, minderwaardigheidsgevoelens, vind mezelf altijd slechter/dommer/lelijker dan anderen (als kind ook therapie voor gehad, maar het is nooit verdwenen). Nu komt er toch een beetje 'love feeling' om de hoek kijken, alleen richt dat zich nu op mezelf in plaats van op anderen. Ik heb rond dit tijdstip (2.15 uur) in mijn notitieboekje geschreven: 'Meer liefde voor jezelf.' Ik zeg hardop: 'Ik verdien een man die helemaal voor mij gaat, die mij accepteert zoals ik ben, die moeite voor me wil doen. Ik probeer iedere dag een goed mens te zijn, ik probeer er voor anderen te zijn, en uiteindelijk zal er ook iemand zijn die er helemaal voor mij is.'
Het voorgaande was dus een heel positief zelfliefdemoment, maar op de een of andere slaat het plotseling weer om. Ik ga nadenken over mijn werk, en ineens komt er een soort paranoïa gedachte bij me op. Zoals ik zojuist dacht in het hoofd van mijn date te kunnen kijken, heb ik nu ineens het idee dat ik weet hoe mijn collega's over me denken. Ik voel wat ze denken, alsof ik binnenin hen zit, bijna alsof ik hen bén. En wat ze over mij denken is niet heel positief: dat ik traag werk, weinig presteer en veel te lang doe over het schrijven van mijn wetenschappelijke artikelen. Een van de losers van mijn onderzoeksgroep. Ik probeer dit vervolgens een beetje te sussen in mijn hoofd door argumenten aan te voeren waaróm ik zo langzaam ga (een trial die ik in mijn eentje run ernaast, etc.) maar het lukt niet. Het gevoel dat mijn collega's me een loser vinden - maar dat niemand me dat rechtuit durft te zeggen, zelfs mijn baas niet - blijft overheersen.
Bovenstaande gebeurtenis is interessant, omdat ik iets soortgelijks nooit eerder heb ervaren op MDMA. Het laat je meestal juist heel luchtig en met een positieve bias naar dingen kijken, maar dit was echt een hele donkere en eenzame gedachte. Ik weet ook niet hoe serieus ik het gevoel dat ik kreeg moet interpreteren. Wat probeerde de drug me hier te laten zien? Vinden mijn collega's me echt een loser? Of is het mijn eigen angst/onzekerheid die hier uitvergroot en geprojecteerd wordt? (Ik vind mezelf een loser, en ben bang dat mijn collega's dat ook vinden...?).
~T+2:40-~T+2:50
Waar ik tijdens mijn truffeltrip echt een connectie voelde met mijn kat (ze kwam regelmatig bij mij op bezoek, keek mij vaak lang aan, en kwam op schoot), voel ik nu juist een enorme afstand. Ze ligt met haar rug naar mij toe en negeert me compleet. Als ik haar aai laat ze het toe, maar alles aan haar ademt 'afstand', alsof het tegen haar zin gebeurt.
Achteraf weet ik niet of dit gevoel van afstand tot mijn kat te maken had met mijn toch al wat negatieve vibe van dat moment (dat ik het me als het ware verbeeld heb) of dat het echt was. Als het echt was, was het wel typerend en kun je duidelijk zien dat truffels - natuurproduct - een bepaalde connectie met de natuur tot stand brengen en synthetische drugs juist niet.
~T+3:00-~T+3:30
Ik voel me door iedereen afgewezen en ongeliefd. Date, mijn collega's, en nu ook nog mijn kat. Dat voelt even kut. Dit is de eerste keer tijdens deze ervaring dat ik me bedenk dat gezelschap fijn was geweest, want diegene had dit gevoel vast in een mum van tijd weg kunnen nemen door positieve dingen te zeggen. Aan de andere kant... ik had deze gevoelens/inzichten waarschijnlijk niet gehad als ik niet alleen was geweest. Misschien zijn ze wel ergens nuttig voor en moet ik ze juist aanvaarden en ondergaan.
Hoe dan ook, om het negatieve sfeertje wat kwijt te raken besluit ik in bad te gaan, dus ik verplaats de laptop met muziek en kaarsjes naar de badkamer.
In bad is het super chill. Het kaarslicht (verder heb ik geen lampen aangedaan) gecombineerd met de stoom van het bad zorgt voor een spookachtige, maar toch cosy sfeer. Ik denk niet meer aan mijn collega's. En merk ook dat de space wat af begint te nemen. Best snel, want het werkt op dit moment pas een kleine twee uur, maar ja, het was dan ook maar een halfje. Normaal had ik op dit punt al bijgenomen. Dat is trouwens wel opvallend: ik had vroeger bij XTC-gebruik altijd dat ik direct na de piek al een soort 'heimwee' voelde naar de ervaring, er als het ware geen afscheid van wilde nemen, en dat was dan meestal het moment om bij te nemen. Nu totaal geen behoefte aan gehad. Ik vond het wel lang genoeg duren zo in m'n eentje.
~T+3:30-~T+3:50
Ik ben uit bad, het negatieve gevoel is weg, en überhaupt neemt het space-gevoel steeds wat verder af. Ik vind de come-down altijd een vervelende fase bij MDMA, omdat je allerlei fysieke ongemakken begint te voelen (duizeligheid, spierpijn, kramp, kaakpijn, brakheid), maar dat valt nu heel erg mee, waarschijnlijk vanwege de lagere dosering. Ik heb alleen wat hoofdpijn en vermoeide ogen. Ik verveel me wel een beetje tijdens deze fase. Ik probeer op internet dingen te lezen om mezelf bezig te houden, maar mijn pupillen zijn nog te zeer vergroot, ik moet steeds één oog dichtknijpen en het licht van het scherm is te fel. Dus dat werkt niet. Ik besef dat het ook nog niet genoeg uitgewerkt is om te gaan slapen. Dus lig ik maar wat voor me uit te staren. Dit is een beetje saai, een goed gesprek met een vriend was hier wellicht interessanter geweest. Maar ik kan niet zeggen dat ik er spijt van heb dat ik dit in m'n eentje heb uitgeprobeerd.
Wel nog een mini hallucinatie gehad! Mijn blik viel op het dekentje waar ik onder lag, en ineens zag ik hier heel duidelijk de vorm in van een slapende witte poes. Ik knipperde en een seconde later was het weg.
MDMA-hallucinaties zijn apart, ik krijg ze bijna altijd in de come-down (als ik ze al krijg, vaak genoeg ook niet) en ze zijn van een totáál ander kaliber dan psilocybine-hallucinaties. Bij psilo zal een voorwerp of deel van de kamer vanzelf wel iets gaan doen als je er lang naar kijkt, bijvoorbeeld vervormen. MDMA-hallucinates zijn altijd compleet onvoorspelbaar, enorm snel (paar seconden en het is weg), en levensecht. Dat is mijn ervaring in ieder geval.
~T+4:00
Het is wel voldoende uitgewerkt om naar bed te gaan. Ik ruim alles netjes op, en ga m'n tanden poetsen. Het valt me op dat ik me 100x beter voel dan dat ik me vroeger voelde direct na XTC-gebruik, dan was het een en al brakheid. Toch echt een groot voordeel van het nemen van een bescheiden dosering. Moet ik vaker doen!
Ik sliep snel en goed. Ook dit is nieuw voor me. Vroeger lag ik vaak nog lang wakker met droge bek en spierschokken. En was ik ook weer vroeg wakker, misselijk, met migraine, en voelde ik me zeker twee dagen lang niet oké. Nu werd ik gewoon prima wakker, heb van een kater vandaag ook helemaal niets gemerkt. Ik merk ook dat mijn geheugen aan de ervaring intact is, terwijl ik me vroeger meestal alleen flarden kon herinneren. Leve de halve pil!
Eindoordeel: hiervoor gaan we even terug naar de onderzoeksvragen.
Wat doet MDMA, als het sociale aspect volledig wegvalt?
Ik vond het wel heel anders. Inderdaad viel er één belangrijk aspect totaal weg, en ik moet toegeven: dit maakte de ervaring wat minder spectaculair, minder X-factor om het zo maar uit te drukken. Ik heb in mijn leven toch echt wel ervaringen onder invloed van MDMA gehad die een groot 'wauw'-gevoel teweeg brachten, en dat had ik nu niet. Maar het was daarom geen betekenisloze ervaring, gewoon anders. Ik had het idee dat ik meer inzicht had in situaties, en deze inzichten realistischer waren dan dat ze waren geweest als ik ze met een ander had gedeeld. Om dat voorbeeld met de date maar weer even aan te halen: als ik dit had verteld aan een ander, had diegene met zijn blije MDMA-hoofd wellicht uit empathie de situatie proberen goed te praten, terwijl ik juist gebaat was bij het tot me laten doordringen van de realiteit.
Wat blijft er over van de typische MDMA-ervaring?
Nou ja, het MDMA-gevoel was wel degelijk daar. De tintelingen, het zweverige, eventjes zelfs dat love-gevoel (al had het nu betrekking op mezelf), alleen leek het soms alsof de intensiteit van die prettige effecten afnam door het feit dat je ze niet deelde met een ander. Zelfs op het piekmoment van de ervaring dacht ik soms even: is dit het eigenlijk maar? Terwijl ik weet hoe fantastisch deze drug kan zijn als je in de juiste setting bent. Het kwam naar mijn idee dus niet vollédig tot zijn recht. Maar ik miste sociaal gezelschap ook weer niet echt. Het hangt er echt vanaf welk doel je voor ogen hebt. Als je doel niet perse 'sociaal zijn' is, dan is er niks mis met zo'n space-avondje in je eentje. Zeker omdat het wel een nieuwe kant van zich laat zien als je alleen bent - zie hieronder.
Heeft het misschien andere kanten die ik nog niet ontdekt heb?
Wat nieuw voor me was, was dat ik dacht, nee echt voelde, in andermans hoofd te kunnen kijken - wat in mijn geval dus niet zo heel gunstig uitpakte. En überhaupt het feit dat ik ineens zo geconfronteerd werd met, voor mijn gevoel de waarheid (die niet verpakt zat in een MDMA-roze-wolk-jasje, nee, die echt keihard binnenkwam), dat ik ineens in staat was om op een hele nuchtere en onverbloemde manier na te denken over bepaalde aspecten van mijn leven, is een kant die ik nooit eerder van deze drug heb gezien. Het hield mij eigenlijk een beetje een spiegel voor en confronteerde me keihard met m'n eigen onzekerheden.
Tot slot wil ik nog even zeggen dat mijn mede-forummers gelijk hadden. Deze ervaring had mij no way kunnen voorbereiden op een solotrip op truffels, simpelweg omdat het iets totáál anders is. Tijdens een truffeltrip duik je echt in jezelf, waardoor je niet eens stilstaat bij het feit dat je alleen bent. Tijdens een MDMA-ervaring ben je je bewuster van je omgeving. Waardoor je je ook bewuster bent van je alleen-zijn. Nogmaals: ik heb dit niet als storend ervaren, maar deze twee substanties hebben effecten die niet vergelijkbaar zijn.
Wat? - Halve rode route 66 XTC pil (precieze dosering onbekend)
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 11/11/2016
Alvast een kleine disclaimer vooraf: dit wordt natuurlijk nooit zo'n boeiend report als dat het zou zijn na het gebruiken van een psychedelicum. MDMA-reports zijn meestal niet de meest spectaculaire wanneer het gaat om gevoelsbeschrijvingen ('ik voelde me vet chill, de muziek was goed, en mijn vrienden waren leuk, jeej' etc.). Ik heb het daarom bewust ook geen 'trip report' genoemd.
Oh, en sorry voor de lengte!
Het idee om MDMA in m'n eentje te doen, heeft al eerder door mijn hoofd gespookt, dat was maanden geleden toen ik overwoog om een keer te oefenen met MDMA alvorens psychedelica in mijn eentje te gaan doen. Ik heb hier toen een topic over op dit forum geplaatst en uiteindelijk naar aanleiding van de reacties besloten om gewoon truffels te gaan nemen, omdat MDMA niet representatief zou zijn (nu ik zowel truffels als MDMA alleen heb gedaan weet ik dat dit inderdaad niet zo is, daarover straks meer). Maar gisteren kwam het idee toch weer spontaan op. Ik had hier op het forum wat reports zitten lezen en daardoor kreeg ik er ook weer eens zin in.
Het was voor mij bijna 1.5 jaar geleden dat ik XTC had gebruikt. Toen ik nog studeerde deed ik het vrij regelmatig met vrienden, soms op festivals, maar vooral ook thuis, samen met mijn ex. Maar nu iedereen werkt, ik een PhD doe in het buitenland en ik geen relatie meer heb komt het er nooit meer van. Ik had echter wel nog zo'n 5 pillen en een zakje MDMA kristallen liggen, die maar wat lagen te verdrogen in mijn kast. Dus ik dacht: yolo, waarom niet. Eh... maar Roze Olifant, is dat niet triest, in je eentje een drug nemen die bedoeld is om sociaal te zijn? Ja ach, wat is triest. Ik ben nieuwsgierig aangelegd (je bent wetenschapper of niet) en ik zag dit gewoon als een experiment. De onderzoeksvragen: wat doet MDMA, als het sociale aspect volledig wegvalt? Wat blijft er over van de typische MDMA-ervaring? Heeft het misschien andere kanten die ik nog niet ontdekt heb?
Wat achtergrond over het studie-object en de dosering: ik ben (helaas) altijd redelijk tolerant geweest voor MDMA. Althans, voor de gewenste effecten. Ik ben dan wél weer gevoelig voor fysieke nevenwerkingen en de kater achteraf. Dus de dosering is altijd een beetje een issue geweest voor me. Als ik te weinig neem voel ik niks of werkt het pas na uren, en als ik teveel neem krijg ik allerlei bijwerkingen (kramp!) en ben ik 2 à 3 dagen ziek. Als ik met vrienden was, koos ik vaak toch voor de laatste optie: een hogere dosis om het volledige effect mee te pakken, en dan de kater maar voor lief nemen. Maar na een eenmalige nare ervaring - het maken van een rekenfout bij het vullen van capsules met MDMA kristallen, waardoor ik uiteindelijk rond de 500mg binnen gekregen heb - ben ik nooit meer onvoorzichtig geweest met doseringen. De ervaring zelf was niet eens zo naar (hoewel mijn ex zich zorgen heeft gemaakt, ik niet meer kon lopen, niet meer recht kon kijken, m'n hele wangen kapot had gebeten en levensechte hallucinaties zag zoals letters op de badkamerspiegel), maar ik ben daarna dagenlang duizelig en misselijk geweest met migraine. En erger nog: ik had auditieve hallucinaties, een soort keihard 'zweepgeluid' wat ik iedere keer hoorde als ik bijna in slaap viel. En een continu angstig gevoel, alsof er een soort van nare sfeer/entiteit (kan het niet anders uitleggen) in mijn huis was. Niets voor mij want ik ben helemaal niet bang aangelegd en geloof al helemaal niet in geesten, dus dit gaf wel aan hoe dat spul met je brein kan fucken. Anyhow, ik dwaal af. Ik heb hier in ieder geval van geleerd dat MDMA naast een hele lieflijke kant ook een duistere en zelfs erg gevaarlijke kant heeft, dat je dus respect moet hebben voor dit spul. En dat ik me dus ook nooit meer wil wagen aan achterlijk hoge doseringen.
Omdat ik 1.5 jaar geen MDMA meer gehad had en dat ik alleen zou zijn, heb ik er gisteren heel bewust voor gekozen een bescheiden hoeveelheid te nemen. Een halve rode route 66 pil, niets meer, niets minder. XTC dus en geen MDMA kristallen, omdat ik de dosering daarvan wat tricky vind (zie bovenstaand verhaal). De pillen zijn getest, echter dit is jaren geleden dus de precieze dosering weet ik niet meer. In m'n hoofd zit dat het rond de 160/170 mg was. Ik heb ze in ieder geval in mijn studietijd ook al eens gebruikt (gaat die shit eigenlijk ooit over de datum?) en ze kwamen toen redelijk mild op me over. De kans bestond dus dat ik weinig van die halve zou merken, gezien mijn tolerantie, maar dat zagen we dan wel. Het was tenslotte maar een experiment, geen must om keihard te gaan spacen. Om niet in de verleiding te komen de andere helft van de pil later ook nog te nemen, heb ik die direct opgeborgen.
Ik heb niemand van m'n vrienden verteld dat ik dit ging doen. Om de simpele reden dat mijn vrienden niet zo into drugs zijn als ik en ze zouden denken dat ik gek ben geworden. Ik wist, net als bij de truffel solotrip, dus dat ik er echt volledig alleen voor zou staan.
T+0:00 (~ 23.40 uur 's avonds)
Ik wilde eigenlijk al veel eerder beginnen met mijn eenzame XTC-experiment, maar mensen blijven op WhatsApp maar tegen me praten. Meestal duurt het even voordat het werkt, maar het kán ook binnen twintig minuten gebeuren en dan is het zo lastig als je middenin een serieus gesprek zit, haha. Uiteindelijk weet ik ze af te poeieren, hak ik de pil als een ware pro in tweeën, en neem de helft in met een glas water. Zo, die is binnen. Ik ga afwassen.
T+1:00
Ik heb afgewassen, ik lig al drie kwartier op de bank te chillen, heb m'n muziek aangezet, maar nog geen enkel effect merkbaar van de halve pil. Ik ben uit verveling dus toch maar weer met mensen gaan WhatsAppen.
T+1:20
Nog steeds niks. Zelfs geen minimale effecten zoals klamme handen of een ongemakkelijk gevoel, waarmee het meestal begint. Zou die pil zijn werking zijn verloren omdat-ie al zo oud is? Ik overweeg even om toch een kwart van de andere helft erbij te nemen, maar verbied mezelf dit, afspraak is afspraak.
T+1:30
Om 1.10 uur, precies anderhalf uur na inname, voel ik opeens een lekker golfje door me heen gaan. Het slaat allesbehalve in (heb ik trouwens bijna nooit, een inslag), het is maar heel kort en subtiel, maar het is onmiskenbaar MDMA.
T+1:40
1.20 uur, het begint te werken. Het gaat er nog altijd heel rustig aan toe, maar ik krijg van die lekkere tintelingen/rillingen die van binnenin je lijf naar je armen en benen lopen. Dit is typerend voor de come-up van XTC, ik heb dit altijd alleen maar in het begin. Normaal zou je dit delen met anderen 'Ah, ik voel hem, jij ook?' of elkaar gaan masseren (wat ik met m'n ex altijd deed), maar in je eentje is dit ook helemaal niet vervelend.
T+1:40 - ~T+2:20
De MDMA-rush, het mistige/zweverige gevoel is nu duidelijk aanwezig. In golven voel ik me heerlijk wegspacen op de muziek, zeker als ik mijn oortjes indoe. Ik heb wel het idee dat alles minder heftig aanvoelt dan normaal, ik heb niet het gevoel 'van de wereld' te zijn, voel me best helder. Dat kan met drie zaken te maken hebben: 1) De pil is niet zo sterk. Maar het feit dat ik wel bepaalde fysieke effecten ervaar (moeilijk recht kunnen kijken, nystagmus) spreekt dat tegen; 2) Ik vergelijk het onbewust met mijn vorige solo-ervaring, truffels, daar tegenover is de MDMA-ervaring automatisch wat 'leger' en minder spectaculair; of 3) De sociale dimensie mist. Wellicht een combinatie van alledrie. Ongeveer een uur lang geniet ik van de space zelf, en lig ik in allerlei houdingen te chillen op de bank. Ik was niet erg actief, maar moet wel zeggen dat MDMA bij mij eigenlijk nooit zo heel erg een energiek effect heeft, ik word er eerder heel zen en ontspannen van. Wel ga ik nog heel even naar buiten, even op het balkon zitten. Ik heb het totaal niet koud in m'n pyjama, hoewel het maar zo'n drie graden buiten is.
Opmerking achteraf: hoewel de piek van de ervaring wel in deze eerste fase lag (het effect was hier fysiek het sterkst aanwezig), heb ik toch niet echt specifiek behoefte gehad aan sociaal contact. De afwezigheid daarvan maakte de ervaring wat vlakker, maar ik vond het in m'n eentje ook wel best en had geen behoefte om alsnog mensen op te gaan zoeken op WhatsApp of internet. Heb het zelfs niet overwogen.
~T+2:20-~T+2:40
Na m'n korte tripje naar het balkon ga ik weer op de bank liggen. Er volgt een moment waarin ik over dingen begin na te denken. En op een heel realistische manier, het lijkt alsof ik ineens inzichten in situaties heb die ik eerst niet wilde zien. (Dit vind ik achteraf eigenlijk het meest boeiende deel van de ervaring, omdat het niet typisch MDMA-achtig aandeed.) Ik sta stil bij een aantal dingen die me de laatste tijd hebben beziggehouden. Het is teveel om dit allemaal hier neer te zetten, maar ik noem een voorbeeld: een man waar ik een tijdje mee heb gedate. Onze dates waren leuk, maar tussen dates door liet hij steeds best weinig horen. De laatste week hebben we geen contact meer gehad en heb ik nog zitten twijfelen of ik weer iets zou sturen - ik kon gewoon niet echt geloven dat iemand na zo enthousiast over te zijn gekomen op een date, ineens zijn interesse verliest. Maar de MDMA doet mij ineens heel duidelijk voelen: nee. Deze man is just not into you. Hij wil niet meer, maar wil je niet kwetsen, daarom zegt hij het niet hardop maar pakt hij het zo aan. Het is echt alsof ik ineens in zijn hoofd kan kijken, ik wéét gewoon dat dit de waarheid is, terwijl ik daar eerder over twijfelde (ik dacht: misschien is hij gewoon niet zo'n prater via WhatsApp, etc...). De waarheid is een heel klein beetje pijnlijk, maar het is goed om me hiervan bewust van te worden. Ik heb er dan ook vrede mee, besluit hem niets meer te sturen en dit af te sluiten.
Ik realiseer me tevens dat ik meer respect voor mezelf zou moeten hebben. Ik ben altijd iemand geweest met een laag zelfbeeld, minderwaardigheidsgevoelens, vind mezelf altijd slechter/dommer/lelijker dan anderen (als kind ook therapie voor gehad, maar het is nooit verdwenen). Nu komt er toch een beetje 'love feeling' om de hoek kijken, alleen richt dat zich nu op mezelf in plaats van op anderen. Ik heb rond dit tijdstip (2.15 uur) in mijn notitieboekje geschreven: 'Meer liefde voor jezelf.' Ik zeg hardop: 'Ik verdien een man die helemaal voor mij gaat, die mij accepteert zoals ik ben, die moeite voor me wil doen. Ik probeer iedere dag een goed mens te zijn, ik probeer er voor anderen te zijn, en uiteindelijk zal er ook iemand zijn die er helemaal voor mij is.'
Het voorgaande was dus een heel positief zelfliefdemoment, maar op de een of andere slaat het plotseling weer om. Ik ga nadenken over mijn werk, en ineens komt er een soort paranoïa gedachte bij me op. Zoals ik zojuist dacht in het hoofd van mijn date te kunnen kijken, heb ik nu ineens het idee dat ik weet hoe mijn collega's over me denken. Ik voel wat ze denken, alsof ik binnenin hen zit, bijna alsof ik hen bén. En wat ze over mij denken is niet heel positief: dat ik traag werk, weinig presteer en veel te lang doe over het schrijven van mijn wetenschappelijke artikelen. Een van de losers van mijn onderzoeksgroep. Ik probeer dit vervolgens een beetje te sussen in mijn hoofd door argumenten aan te voeren waaróm ik zo langzaam ga (een trial die ik in mijn eentje run ernaast, etc.) maar het lukt niet. Het gevoel dat mijn collega's me een loser vinden - maar dat niemand me dat rechtuit durft te zeggen, zelfs mijn baas niet - blijft overheersen.
Bovenstaande gebeurtenis is interessant, omdat ik iets soortgelijks nooit eerder heb ervaren op MDMA. Het laat je meestal juist heel luchtig en met een positieve bias naar dingen kijken, maar dit was echt een hele donkere en eenzame gedachte. Ik weet ook niet hoe serieus ik het gevoel dat ik kreeg moet interpreteren. Wat probeerde de drug me hier te laten zien? Vinden mijn collega's me echt een loser? Of is het mijn eigen angst/onzekerheid die hier uitvergroot en geprojecteerd wordt? (Ik vind mezelf een loser, en ben bang dat mijn collega's dat ook vinden...?).
~T+2:40-~T+2:50
Waar ik tijdens mijn truffeltrip echt een connectie voelde met mijn kat (ze kwam regelmatig bij mij op bezoek, keek mij vaak lang aan, en kwam op schoot), voel ik nu juist een enorme afstand. Ze ligt met haar rug naar mij toe en negeert me compleet. Als ik haar aai laat ze het toe, maar alles aan haar ademt 'afstand', alsof het tegen haar zin gebeurt.
Achteraf weet ik niet of dit gevoel van afstand tot mijn kat te maken had met mijn toch al wat negatieve vibe van dat moment (dat ik het me als het ware verbeeld heb) of dat het echt was. Als het echt was, was het wel typerend en kun je duidelijk zien dat truffels - natuurproduct - een bepaalde connectie met de natuur tot stand brengen en synthetische drugs juist niet.
~T+3:00-~T+3:30
Ik voel me door iedereen afgewezen en ongeliefd. Date, mijn collega's, en nu ook nog mijn kat. Dat voelt even kut. Dit is de eerste keer tijdens deze ervaring dat ik me bedenk dat gezelschap fijn was geweest, want diegene had dit gevoel vast in een mum van tijd weg kunnen nemen door positieve dingen te zeggen. Aan de andere kant... ik had deze gevoelens/inzichten waarschijnlijk niet gehad als ik niet alleen was geweest. Misschien zijn ze wel ergens nuttig voor en moet ik ze juist aanvaarden en ondergaan.
Hoe dan ook, om het negatieve sfeertje wat kwijt te raken besluit ik in bad te gaan, dus ik verplaats de laptop met muziek en kaarsjes naar de badkamer.
In bad is het super chill. Het kaarslicht (verder heb ik geen lampen aangedaan) gecombineerd met de stoom van het bad zorgt voor een spookachtige, maar toch cosy sfeer. Ik denk niet meer aan mijn collega's. En merk ook dat de space wat af begint te nemen. Best snel, want het werkt op dit moment pas een kleine twee uur, maar ja, het was dan ook maar een halfje. Normaal had ik op dit punt al bijgenomen. Dat is trouwens wel opvallend: ik had vroeger bij XTC-gebruik altijd dat ik direct na de piek al een soort 'heimwee' voelde naar de ervaring, er als het ware geen afscheid van wilde nemen, en dat was dan meestal het moment om bij te nemen. Nu totaal geen behoefte aan gehad. Ik vond het wel lang genoeg duren zo in m'n eentje.
~T+3:30-~T+3:50
Ik ben uit bad, het negatieve gevoel is weg, en überhaupt neemt het space-gevoel steeds wat verder af. Ik vind de come-down altijd een vervelende fase bij MDMA, omdat je allerlei fysieke ongemakken begint te voelen (duizeligheid, spierpijn, kramp, kaakpijn, brakheid), maar dat valt nu heel erg mee, waarschijnlijk vanwege de lagere dosering. Ik heb alleen wat hoofdpijn en vermoeide ogen. Ik verveel me wel een beetje tijdens deze fase. Ik probeer op internet dingen te lezen om mezelf bezig te houden, maar mijn pupillen zijn nog te zeer vergroot, ik moet steeds één oog dichtknijpen en het licht van het scherm is te fel. Dus dat werkt niet. Ik besef dat het ook nog niet genoeg uitgewerkt is om te gaan slapen. Dus lig ik maar wat voor me uit te staren. Dit is een beetje saai, een goed gesprek met een vriend was hier wellicht interessanter geweest. Maar ik kan niet zeggen dat ik er spijt van heb dat ik dit in m'n eentje heb uitgeprobeerd.
Wel nog een mini hallucinatie gehad! Mijn blik viel op het dekentje waar ik onder lag, en ineens zag ik hier heel duidelijk de vorm in van een slapende witte poes. Ik knipperde en een seconde later was het weg.
MDMA-hallucinaties zijn apart, ik krijg ze bijna altijd in de come-down (als ik ze al krijg, vaak genoeg ook niet) en ze zijn van een totáál ander kaliber dan psilocybine-hallucinaties. Bij psilo zal een voorwerp of deel van de kamer vanzelf wel iets gaan doen als je er lang naar kijkt, bijvoorbeeld vervormen. MDMA-hallucinates zijn altijd compleet onvoorspelbaar, enorm snel (paar seconden en het is weg), en levensecht. Dat is mijn ervaring in ieder geval.
~T+4:00
Het is wel voldoende uitgewerkt om naar bed te gaan. Ik ruim alles netjes op, en ga m'n tanden poetsen. Het valt me op dat ik me 100x beter voel dan dat ik me vroeger voelde direct na XTC-gebruik, dan was het een en al brakheid. Toch echt een groot voordeel van het nemen van een bescheiden dosering. Moet ik vaker doen!
Ik sliep snel en goed. Ook dit is nieuw voor me. Vroeger lag ik vaak nog lang wakker met droge bek en spierschokken. En was ik ook weer vroeg wakker, misselijk, met migraine, en voelde ik me zeker twee dagen lang niet oké. Nu werd ik gewoon prima wakker, heb van een kater vandaag ook helemaal niets gemerkt.
Ik merk ook dat mijn geheugen aan de ervaring intact is, terwijl ik me vroeger meestal alleen flarden kon herinneren. Leve de halve pil! Eindoordeel: hiervoor gaan we even terug naar de onderzoeksvragen.
Wat doet MDMA, als het sociale aspect volledig wegvalt?
Ik vond het wel heel anders. Inderdaad viel er één belangrijk aspect totaal weg, en ik moet toegeven: dit maakte de ervaring wat minder spectaculair, minder X-factor om het zo maar uit te drukken. Ik heb in mijn leven toch echt wel ervaringen onder invloed van MDMA gehad die een groot 'wauw'-gevoel teweeg brachten, en dat had ik nu niet. Maar het was daarom geen betekenisloze ervaring, gewoon anders. Ik had het idee dat ik meer inzicht had in situaties, en deze inzichten realistischer waren dan dat ze waren geweest als ik ze met een ander had gedeeld. Om dat voorbeeld met de date maar weer even aan te halen: als ik dit had verteld aan een ander, had diegene met zijn blije MDMA-hoofd wellicht uit empathie de situatie proberen goed te praten, terwijl ik juist gebaat was bij het tot me laten doordringen van de realiteit.
Wat blijft er over van de typische MDMA-ervaring?
Nou ja, het MDMA-gevoel was wel degelijk daar. De tintelingen, het zweverige, eventjes zelfs dat love-gevoel (al had het nu betrekking op mezelf), alleen leek het soms alsof de intensiteit van die prettige effecten afnam door het feit dat je ze niet deelde met een ander. Zelfs op het piekmoment van de ervaring dacht ik soms even: is dit het eigenlijk maar? Terwijl ik weet hoe fantastisch deze drug kan zijn als je in de juiste setting bent. Het kwam naar mijn idee dus niet vollédig tot zijn recht. Maar ik miste sociaal gezelschap ook weer niet echt. Het hangt er echt vanaf welk doel je voor ogen hebt. Als je doel niet perse 'sociaal zijn' is, dan is er niks mis met zo'n space-avondje in je eentje. Zeker omdat het wel een nieuwe kant van zich laat zien als je alleen bent - zie hieronder.
Heeft het misschien andere kanten die ik nog niet ontdekt heb?
Wat nieuw voor me was, was dat ik dacht, nee echt voelde, in andermans hoofd te kunnen kijken - wat in mijn geval dus niet zo heel gunstig uitpakte.
En überhaupt het feit dat ik ineens zo geconfronteerd werd met, voor mijn gevoel de waarheid (die niet verpakt zat in een MDMA-roze-wolk-jasje, nee, die echt keihard binnenkwam), dat ik ineens in staat was om op een hele nuchtere en onverbloemde manier na te denken over bepaalde aspecten van mijn leven, is een kant die ik nooit eerder van deze drug heb gezien. Het hield mij eigenlijk een beetje een spiegel voor en confronteerde me keihard met m'n eigen onzekerheden.Tot slot wil ik nog even zeggen dat mijn mede-forummers gelijk hadden. Deze ervaring had mij no way kunnen voorbereiden op een solotrip op truffels, simpelweg omdat het iets totáál anders is. Tijdens een truffeltrip duik je echt in jezelf, waardoor je niet eens stilstaat bij het feit dat je alleen bent. Tijdens een MDMA-ervaring ben je je bewuster van je omgeving. Waardoor je je ook bewuster bent van je alleen-zijn. Nogmaals: ik heb dit niet als storend ervaren, maar deze twee substanties hebben effecten die niet vergelijkbaar zijn.
