Ik zou misschien niet zozeer spreken van ‘erg’, want heb het nu zelf niet perse over neurotoxiciteit o.i.d., maar seroslurpers (ik kan me er inhoudelijk wel in vinden dat de term verwarrend kan zijn, hier heb je je al eens eerder over uitgesproken) zoals MDMA en 6-APB zorgen over het algemeen bij veel mensen voor een wat serieuzere kater dan middelen die primair op dopamine- en adrenaline werken.
Hoeft absoluut niet trouwens, dit verschilt per individu, en is natuurlijk enorm dosis-afhankelijk, maar het is toch wel een beetje de algemene tendens.
Even puur anekdotisch: ik heb MDMA vroeger een keer per ongeluk overgedoseerd. Nou, dat heb ik geweten, zacht uitgedrukt. Kan niet eens uitleggen hoe fysiek, mentaal en neurologisch slopend dat voelde. Ik heb vroeger wel vaker (veel) te hoog gedoseerd met speed. Ook niet lekker, dan ben je een paar dagen helemaal niks waard, maar voor mij toch wel op een ander level dan na een overdosering MDMA.
Ik zeg daarmee uiteraard niet dat een ergere ervaring ook meer gevaar betekent, en een minder erge ervaring minder gevaar, al kijk ik persoonlijk wel uit na die ene keer. Maar TS verzocht zelf specifiek middelen te noemen die geen seroslurper zijn. We weten allemaal wel ongeveer welke groep middelen daarmee bedoeld wordt. Dan lijkt me 6-APB niet het beste advies. Dat was eigenlijk m’n punt.
Dat zou inderdaad een reden zijn die ik wel snap
Ondanks dat ik persoonlijk inderdaad niet die ervaring heb. Het risico van speed is natuurlijk wel heel erg dat je juist lang doorgaat en veel neemt. Ik bedoel.. ik ken weinig mensen die drie dagen lang doorgaan op MDMA. Middelen als speed veroorzaken in de kater ook depressiviteit, emotionele schommelingen, paniekaanvallen, verstoord hongergevoel, tics, vermoeidheidsklachten en slaapproblemen.
Mijn punt sloeg dus ook meer op die link tussen "seroslurpers" en een bepaalde noodzaak om er extra voorzichtig mee om te gaan. Ik prefereer allereerst de term serotonine-agonist, want dan hebben we het meer waar we het over gaat: een verhoogde activatie van serotonine-receptoren. Het "slurpen" komt van animaties over met name MDMA dat VMAT-2 activeert en daarmee een blaasje met neurotransmitter loslaat. Het idee daarbij is dat de serotonine daardoor op raakt. Dat opraken is dus niet per se het geval
(hoewel het enzym MAO in de synaps wel extra veel serotonine afbreekt op het moment dat daar meer neurotransmitters zijn dan normaal. Dat proces veroorzaakt neurotoxiciteit, en dat is uiteraard wel een probleem). Bovendien gaat dat "slurpen" via een ander mechanisme dan via SERT.
De bovenstaande gegevens over 6-APB geven dus ook niet aan dat VMAT-2 geactiveerd wordt, en duiden ook op een lage affiniteit voor SERT. Wel heeft 6-APB een (selectieve) affiniteit voor serotonine-receptoren. Dus als we het dan hebben over (selectieve) serotonine-agonisten dan ben ik weer helemaal happy
Even los van dat ik dus vind dat je met dopamine-agonisten en noradrenaline-agonisten net zo goed moet oppassen. Middelen met veel affiniteit voor dopamine én serotonine (zoals cocaïne en methamfetamine) zijn heel verslavend. Juist dan heb je strenge harm-reductionmaatregelen nodig om te voorkomen dat je het vaak gaat gebruiken.
Meer dan… wat?
Mij lijkt dat je met beide groepen middelen op moet passen. Het zijn weer net even andere bijwerkingen (hoewel veel overlap), en die kunnen gevaarlijk zijn.
Ja dat bedoel ik dus. Wel zijn cocaïne en speed lichamelijk gevaarlijker dan MDMA. Die middelen leiden vaker tot ernstige ziekenhuisopnames en tot blijvende schade. Dat is waarom ik hersenbloedingen specifiek noemde. Want dan heb je het doorgaans over blijvende verminderingen in het cognitief functioneren. Uiteraard kan MDMA ook leiden tot ernstige gezondheidsriciso's zoals oververhitting en hyponatriëmie. Kiezen tussen zulke ernstige gezondheidseffecten doe je natuurlijk liever niet.
