Thrilicious
Newbie
2,5? Ja, 2,5. Lees maar goed. 
Oh, en alvast sorry voor het mega verhaal.
Dag mensen van het goede leven,
Ik ben al een poos bezoeker van dit forum, vooral lezer van trip reports. Besloten om een accountje aan te maken en kreeg nu toch wel zin om mijn eigen ervaringen met XTC te delen.
Ik ben 19 jaar en nam mijn eerste pilletje in maart, tijdens Knock Out.
Eigenlijk begon het vorig jaar mei ofzo al. Een goede vriend van mijn vriend (ik noem hem even Jan en mijn vriend Kees) had al eerder laten zien dat hij pillen bezat. Grote verhalen erover maar ik pikte er weinig van op, vond het niet zo interessant. Later ben ik er toch wel meer over gaan na denken en ja, eigenlijk werd ik er toch wel nieuwsgierig naar. Toen Kees en Jan vorig jaar November naar Qlimax gingen hebben zij hier allebei gebruikt. Ik weet nog hoe boos ik werd tegen Kees, omdat ik het pas de volgende dag hoorde. Hoe kon hij?! Zomaar XTC gebruiken zonder dat ik het wist? Stel je voor wat er kon gebeuren! Razend was ik. Maar stiekem ook jaloers…
Het onderwerp XTC werd wat bespreekbaarder. Ik gaf toe dat ik zelf best nieuwsgierig was en volgens Kees was het ook ontzettend gaaf. Gewoon iets wat niet echt in woorden uit te brengen was.
Zo gezegd zo gedaan. Op Knock Out ging ik mijn eerste pilletje proberen. Ik was totaal niet zenuwachtig. Later bedacht ik me dat ik ontzettend slecht ben ingelicht. Ben misschien stiekem toch een beetje een controlfreak en wil het liefst alles plannen. Maar buiten dat, had ik deze ervaring echt nooit aan kunnen zien komen. Achteraf had ik eigenlijk meer research willen doen. Hoeveel je moest nemen etc, wat voor pil ik had etc. Ik nam een halfje van de Mortal Kombat (erg slim, ik weet het!). Na drie kwartier voelde ik nog niets terwijl mijn vrienden al lekker los werden. Ik kon wel lachen om m'n vriend, die begon te kauwen en onzin te kletsen. Gelukkig was hij wel de meest nuchtere persoon en vroeg steeds aan mij hoe het ging en dat ik hem moest vertellen wanneer ik wat voelde.
Jan vertelde dat als je een na een uur niks voelt nog een kwartje moest nemen. Ik geloofde Jan op zijn woord en dat deed ik ook braaf. Een half uur later nog niks. Ik voelde een lichte teleurstelling en begon me af te vragen of de XTC bij mij niet zou werken (ha, grapjas). Maar een kwartier later kwam het hoor, ik zei tegen kees dat ik wat begon te voelen en voelde mijn armen licht worden. Het voelde zó gek, en niet veel later had ik het gevoel alsof ik zweefde. Het voelde alsof alles in mijn lichaam 3 keer zo klein werd als mijn huid zelf, zo los stond het van elkaar. We zochten snel een plek om te zitten en moesten daarvoor een trap op, wat ik me nog goed kan herinneren, wat was dat raar!
We kwamen per toeval onze 2 vrienden tegen en Jan had gelukkig al ervaring met beginners. Ik schrok me echt kapot, ik wist niet wat me overkwam. Mijn hart ging zo tekeer dat ik bang was dat deze uit elkaar zou knallen. Letterlijk. Jan stelde me gelukkig vrijwel meteen gerust met "Je bent geschrokken he? Dat is logisch hoor, je weet niet wat je overkomt. Rustig aan, het komt goed". En dat kwam het ook, jeetje mina. Mijn lichaam voelde nog ontzettend raar aan. Ik weet nog dat ik een hele tijd met mijn handen zat te wrijven. "Ik weet nu wat je bedoelt liefje, dit voelt geweldig!" zei ik breed glimlachend. Jan stelde voor om een ijsje te nemen en ging raketjes halen. In die tussentijd kwam er nog een meid naar ons toe, vooral naar mij. Ik heb geen idee meer wat ik zei, maar ik zei terug: "Heb je ook zo'n zin in seks?" Juist. Lekker bezig, haha. Jan was voor mijn gevoel binnen no time weer terug en dat ijsje smaakte heeeeeeeeeeeeerlijk, schijnt. Mijn raketje kreeg een heerlijke pijp-beurt. Helaas weet ik tot op de dag vandaag niet meer waarom het zo lekker was en wat er zo lekker aan was. Volgens de mensen om mij heen was ik wel zichtbaar aan het genieten.
We hebben zo'n drie kwartier gezeten, wat voor mij echt 10 minuten leek. Zitten was heerlijk, haha. Toen we opstonden was ik het gewichtloze gevoel gewend en ik kon heerlijk bewegen en dansen. In de tussentijd is er niet veel bijzonders gebeurd. Ik denk ook dat ik wat tijd mis, want ik weet er gewoon niet veel meer van. Wel had ik even lekker staan zoenen met mijn vriend, ghehe. rond 3 uur nog een kwartje bij genomen en ergens later nog een. Hier merkte ik helaas niks van naar mijn idee, waarschijnlijk omdat ik in één keer zo hard ging. De dag erna had ik ondanks de kauwgom flink mijn wangen stuk gekauwd, die een week later nog aan het helen waren. Verder vond ik het een geweldige ervaring en had ik er weinig negatiefs aan overgehouden, voor mijn gevoel… Defqon zou onze volgende keer zijn.
Eigenlijk werd ik die tijd erna steeds angstiger. Het inkick moment werd een echt issue. Het was zo heftig, ik schrok zo erg en vond het doodeng om eraan terug te denken. En was ik echt een deel van de avond kwijt? Waarom zei ik geen 'nee' tegen dat laatste kwartje? Was ik de controle helemaal kwijt? Zal het de volgende keer ook zo zijn? Ik ging er letterlijk over dromen en dacht er ontzettend veel aan. Toen begon Defqon. Ik kon nergens meer aan denken behalve XTC. We zouden zaterdag beginnen en vrijdagavond gewoon lekker zonder genieten van de pre-party. Ik heb me hier ontzettend vermaakt en ik dacht dat ik niet meer zo zenuwachtig zou zijn over zaterdag. Helaas, toch wel. Onze groep besloot om rond 2 uur te beginnen. Ik kreeg meteen een mini paniekaanval en ik wilde nog helemaal niet. Mijn vriend Kees hoefde gelukkig ook nog niet. Als ik zo anderen zou zien gaan zal ik me wel beter dacht ik. Mooi niet, ik werd er alleen angstiger op.
Rond half 4 wilde Kees nu wel wat. Ik hakte de knoop door en nam ook een kwartje. Ik bleef tegen mezelf zeggen dat 3/4 Mortal Kombat in een uur ook wel ontzettend veel was. Zo hard zou ik dus niet eens kunnen gaan. Maar toch, dat inkicken… We blezen zitten en ik probeerde gewoon mee te kletsen met de rest en mee te luisteren. Vooral aan andere dingen denken. Maar ik ken mezelf, ik zat ergens diep in m'n hersenen me rot te piekeren. Mijn hartslag was continu hoog. Ik voelde lichtelijk wat en dacht gelijk: fuck. Nee, dit wil ik niet. Nee. Om vervolgens te denken: ah joh, het valt wel mee, doe eens vrolijk. Dit wisselde elkaar een beetje af en eigenlijk kwam er niets meer. Mijn vriend zat al lekker te bewegen in zijn stoeltje, haha. Regelmatig vroeg hij hoe het ging, maar ik wilde gewoon even blijven zitten. Ik was na zo'n uur bang dat als ik op zou staan hij ineens inklapte, dus ik durfde niet op te staan. Mijn vriend bleef lief bij mij en onze groep zat lekker te genieten aan onze picknick tafels. Zo heb ik dus 3 uur gezeten. Tot ik compleet niks meer voelde en ik voelde me alleen hartstikke rot. Ik dacht; laat maar, dit is niks voor mij. Ik durfde op te staan en gelukkig was het inderdaad uitgewerkt. Ik ging maar gewoon liggen met mijn oordopjes in. Ik baalde zo van mezelf, waarom kan ik niet gewoon lekker genieten net als de vorige keer? Dit heeft mijn weekend toch best wel verpest (en de regen ook, grrr). Ik was wel heel blij dat mijn vriend ook niet meer hoefde en bij me bleef. Maar ik bleef maar piekeren...
13 Juli gingen we naar Turn Up The Beach. Kees, mijn zus en haar vriend, en nog een vriend van hun. Omdat dit een festival is met compleet andere muziek hadden Kees en ik besloten om het weer eens te proberen. Ik wilde over mijn angst heen! Ik zat me rot te stressen in de auto opweg er naar toe. Weer een hartslag van 182738714. Uiteindelijk kon ik mezelf wel geruststellen… We besloten het toch niet te doen, en we hebben een leuke dag gehad met meneer alcohol.
Toch zat ik er nog steeds mee. Ik wilde de XTC mijn gedachten niet laten overheersen want elke keer als ik eraan dacht kreeg ik een kleine paniekaanval. Soms dacht ik zelfs dat ik lichtelijk voelde alsof er XTC inkickte, terwijl dat helemaal niet zo was natuurlijk. Ik zat me suf te piekeren. Eigenlijk leed mijn hele dagelijks leven er wel onder. Ik piekerde over vanalles. Vooral mijn gevoel, ik voelde me vaak down, ik was bang dat ik depressief zou zijn ofzo (mijn moeder is M-D). Gelukkig was het vakantie, gingen Kees en ik lekker veel bollenpellen en kon ik veel nadenken en tot rust komen. Ik merkte dat ik er weer een stuk positiever tegenaan keek.
Ons volgende feestje was onverwachts Mysteryland. Nu moest en zou het lukken. Ik had in de tussentijd meer verhalen gelezen van mensen die hetzelfde probleem hadden als ik en was wat meer gerust gesteld. Ik moest het écht over me heen laten komen. Ik werd eigenlijk steeds rustiger en positiever en werd niet meer zo angstig als ik aan XTC dacht. Mede door de vakantie denk ik, ik had geen school stress aan mijn hoofd. Ik stond er eindelijk weer behoorlijk goed tegenover en ik wilde weer proberen met een kwartje. We hadden voor het eerst een vriendin van ons mee, wat ik toch wel fijner vond. Dit was haar eerste keer, dat stelde me ergens ook wel gerust. We gingen eerst even met zijn alle naar de wc's en zouden daarna een plekje opzoeken. Shit! Mijn zonnebril! Ik weer terugrennen naar de wc, en gelukkig, hij lag er nog.
Toen ik terug kwam vroeg Kees of we ook zouden beginnen. De rest had al? Even een vlaag spanning door mijn lijf maar ik wist mezelf al veel rustiger te houden, en besloot mee te doen. Ditmaal hadden we Androids en we gingen maar van het beste uit. Ik nam een kwartje en we zijn lekker gaan lopen en het terrein verkennen. Dit was zo'n 3 uur. Omdat ik de eerste keer het gevoel had dat ik een hoop tijd miste keek ik veel op mijn horloge, haha. Ik probeerde vooral te genieten van de muziek, de stages en alle leuke kraampjes. Bij bijna iedereen kwam hij al op, maar ik merkte dat het behoorlijk rustig aan kwam. Ik was nog een beetje zenuwachtig, maar daar kwam het, tintelingen en een heelrijk euforisch gevoel. Waar was ik nou zo bang voor, dit is toch heerlijk? Langzaam maar zeker kwam hij lekker op gang. Wel merkte ik dat ik wat wisselingen qua stemming had. Ik werd soms toch weer een beetje angstig, hoewel dit snel weer overheerste naar euforie. Eigenlijk best fijn, maar nét niet.
Volgens mij was het zo'n ander half uur later en ik nam nog een kwartje bij. Weer kwam deze lekker rustig en kwam ik vanzelf op de 'piek'. k besloot het hier even bij te houden. We riepen allemaal steeds "hey zullen we daarheen?" en liepen steeds maar een kant op. Heerlijk, ik vond alles prima! Zo'n half uur later ging ik samen met Kees naar de Qdance stage, de rest wilde bij de Techno blijven. We hadden over een uur bij de Qdance afgesproken. We konden samen lekker genieten van de muziek en besloten er lekker bij de zitten. Na een uur gingen we naar de afgesproken plek, waar de rest nog niet was. Het begon te regenen dus ze mochten wel opschieten. En ze kwamen maar niet, en ze kwamen maar niet. stond ik daar in mijn shirt en short… Anderhalf uur hebben we gewacht, toen zijn we maar ergens heen gaan lopen. Mijn XTC was voor mijn gevoel uitgewerkt en ik baalde overal van. Gelukkig werden we door Jan gebeld. Hij ging niet helemaal lekker vanwege zijn kater en hoofdpijn die hij van de avond ervoor had gekregen. Fijn. We meetten ergens en gingen zo snel mogelijk naar de kluisjes. Ahhhh fijn! Eindelijk een vestje! Jan besloot om naar huis te gaan en wij bleven met z'n vieren over.
Het was al zon 2,5 uur geleden van mijn laatste kwartje dus ik voelde niks meer. Weer een kwartje genomen en toen heb ik me nog even best lekker gevoeld. Wel heb ik de hele dag een 'net-niet' gevoel gehad. Ik twijfelde wel vaker om meer bij te pakken, maar ben achteraf toch wel blij dat ik dat niet heb gedaan. Zo'n rustig dagje was, vooral na mijn eerste heftige ervaring, best wel prima zo. Ik weet nog dat ik de week voor Mysteryland gedroomd had dat ik dus naar Mysteryland ging en dat ik rustig aan zou doen met de inname en dat het heel prettig voelde. Dat gaf me nog een extra gevoel van zekerheid die dag, haha. Op mijn volgende feestje ben ik van plan om een halfje te nemen. Dan kom ik denk ik over dat 'net-niet' gevoel heen en ik merk nu ook dat ik me er een stuk beter over voel.
Het klinkt misschien stom maar door deze ervaring sta ik weer ontzettend positief in mijn schoenen. Ik pieker niet meer (dat zal wel weer komen met school zometeen, maar oké ghehe), ik heb geen paniekaanvalletjes meer en kijk alleen maar meer uit naar de volgende keer. Ik ben heeeel blij dat ik me nu heb kunnen overgeven aan de XTC en dat ik me weer heerlijk heb kunnen voelen met dit goedje. Ik ben gewoon weer veel vrolijker en ik geniet veel meer. Achteraf heb ik wel spijt van mijn eerste keer. Dat ik zo stom ben geweest om Jan maar gewoon klakkeloos te geloven, om later achter te komen dat de Kombats wel zo'n 200 mg bevatten. Dat betekent dus voor mij 145 mg in één uur. Stom. Nooit meer!
Dat wilde ik even delen, omdat ik het zelf momenteel heerlijk vind om andermans reports en ervaringen te lezen. Hopen dat mijn volgende keer wat interessanter wordt voor een volgend reportje, met heen en terug reis, alles erop en eraan. Xqlusive Holland, wie is er nog meer bij?
Oh, en alvast sorry voor het mega verhaal. Dag mensen van het goede leven,
Ik ben al een poos bezoeker van dit forum, vooral lezer van trip reports. Besloten om een accountje aan te maken en kreeg nu toch wel zin om mijn eigen ervaringen met XTC te delen.
Ik ben 19 jaar en nam mijn eerste pilletje in maart, tijdens Knock Out.
Eigenlijk begon het vorig jaar mei ofzo al. Een goede vriend van mijn vriend (ik noem hem even Jan en mijn vriend Kees) had al eerder laten zien dat hij pillen bezat. Grote verhalen erover maar ik pikte er weinig van op, vond het niet zo interessant. Later ben ik er toch wel meer over gaan na denken en ja, eigenlijk werd ik er toch wel nieuwsgierig naar. Toen Kees en Jan vorig jaar November naar Qlimax gingen hebben zij hier allebei gebruikt. Ik weet nog hoe boos ik werd tegen Kees, omdat ik het pas de volgende dag hoorde. Hoe kon hij?! Zomaar XTC gebruiken zonder dat ik het wist? Stel je voor wat er kon gebeuren! Razend was ik. Maar stiekem ook jaloers…
Het onderwerp XTC werd wat bespreekbaarder. Ik gaf toe dat ik zelf best nieuwsgierig was en volgens Kees was het ook ontzettend gaaf. Gewoon iets wat niet echt in woorden uit te brengen was.
Zo gezegd zo gedaan. Op Knock Out ging ik mijn eerste pilletje proberen. Ik was totaal niet zenuwachtig. Later bedacht ik me dat ik ontzettend slecht ben ingelicht. Ben misschien stiekem toch een beetje een controlfreak en wil het liefst alles plannen. Maar buiten dat, had ik deze ervaring echt nooit aan kunnen zien komen. Achteraf had ik eigenlijk meer research willen doen. Hoeveel je moest nemen etc, wat voor pil ik had etc. Ik nam een halfje van de Mortal Kombat (erg slim, ik weet het!). Na drie kwartier voelde ik nog niets terwijl mijn vrienden al lekker los werden. Ik kon wel lachen om m'n vriend, die begon te kauwen en onzin te kletsen. Gelukkig was hij wel de meest nuchtere persoon en vroeg steeds aan mij hoe het ging en dat ik hem moest vertellen wanneer ik wat voelde.
Jan vertelde dat als je een na een uur niks voelt nog een kwartje moest nemen. Ik geloofde Jan op zijn woord en dat deed ik ook braaf. Een half uur later nog niks. Ik voelde een lichte teleurstelling en begon me af te vragen of de XTC bij mij niet zou werken (ha, grapjas). Maar een kwartier later kwam het hoor, ik zei tegen kees dat ik wat begon te voelen en voelde mijn armen licht worden. Het voelde zó gek, en niet veel later had ik het gevoel alsof ik zweefde. Het voelde alsof alles in mijn lichaam 3 keer zo klein werd als mijn huid zelf, zo los stond het van elkaar. We zochten snel een plek om te zitten en moesten daarvoor een trap op, wat ik me nog goed kan herinneren, wat was dat raar!
We kwamen per toeval onze 2 vrienden tegen en Jan had gelukkig al ervaring met beginners. Ik schrok me echt kapot, ik wist niet wat me overkwam. Mijn hart ging zo tekeer dat ik bang was dat deze uit elkaar zou knallen. Letterlijk. Jan stelde me gelukkig vrijwel meteen gerust met "Je bent geschrokken he? Dat is logisch hoor, je weet niet wat je overkomt. Rustig aan, het komt goed". En dat kwam het ook, jeetje mina. Mijn lichaam voelde nog ontzettend raar aan. Ik weet nog dat ik een hele tijd met mijn handen zat te wrijven. "Ik weet nu wat je bedoelt liefje, dit voelt geweldig!" zei ik breed glimlachend. Jan stelde voor om een ijsje te nemen en ging raketjes halen. In die tussentijd kwam er nog een meid naar ons toe, vooral naar mij. Ik heb geen idee meer wat ik zei, maar ik zei terug: "Heb je ook zo'n zin in seks?" Juist. Lekker bezig, haha. Jan was voor mijn gevoel binnen no time weer terug en dat ijsje smaakte heeeeeeeeeeeeerlijk, schijnt. Mijn raketje kreeg een heerlijke pijp-beurt. Helaas weet ik tot op de dag vandaag niet meer waarom het zo lekker was en wat er zo lekker aan was. Volgens de mensen om mij heen was ik wel zichtbaar aan het genieten.
We hebben zo'n drie kwartier gezeten, wat voor mij echt 10 minuten leek. Zitten was heerlijk, haha. Toen we opstonden was ik het gewichtloze gevoel gewend en ik kon heerlijk bewegen en dansen. In de tussentijd is er niet veel bijzonders gebeurd. Ik denk ook dat ik wat tijd mis, want ik weet er gewoon niet veel meer van. Wel had ik even lekker staan zoenen met mijn vriend, ghehe. rond 3 uur nog een kwartje bij genomen en ergens later nog een. Hier merkte ik helaas niks van naar mijn idee, waarschijnlijk omdat ik in één keer zo hard ging. De dag erna had ik ondanks de kauwgom flink mijn wangen stuk gekauwd, die een week later nog aan het helen waren. Verder vond ik het een geweldige ervaring en had ik er weinig negatiefs aan overgehouden, voor mijn gevoel… Defqon zou onze volgende keer zijn.
Eigenlijk werd ik die tijd erna steeds angstiger. Het inkick moment werd een echt issue. Het was zo heftig, ik schrok zo erg en vond het doodeng om eraan terug te denken. En was ik echt een deel van de avond kwijt? Waarom zei ik geen 'nee' tegen dat laatste kwartje? Was ik de controle helemaal kwijt? Zal het de volgende keer ook zo zijn? Ik ging er letterlijk over dromen en dacht er ontzettend veel aan. Toen begon Defqon. Ik kon nergens meer aan denken behalve XTC. We zouden zaterdag beginnen en vrijdagavond gewoon lekker zonder genieten van de pre-party. Ik heb me hier ontzettend vermaakt en ik dacht dat ik niet meer zo zenuwachtig zou zijn over zaterdag. Helaas, toch wel. Onze groep besloot om rond 2 uur te beginnen. Ik kreeg meteen een mini paniekaanval en ik wilde nog helemaal niet. Mijn vriend Kees hoefde gelukkig ook nog niet. Als ik zo anderen zou zien gaan zal ik me wel beter dacht ik. Mooi niet, ik werd er alleen angstiger op.
Rond half 4 wilde Kees nu wel wat. Ik hakte de knoop door en nam ook een kwartje. Ik bleef tegen mezelf zeggen dat 3/4 Mortal Kombat in een uur ook wel ontzettend veel was. Zo hard zou ik dus niet eens kunnen gaan. Maar toch, dat inkicken… We blezen zitten en ik probeerde gewoon mee te kletsen met de rest en mee te luisteren. Vooral aan andere dingen denken. Maar ik ken mezelf, ik zat ergens diep in m'n hersenen me rot te piekeren. Mijn hartslag was continu hoog. Ik voelde lichtelijk wat en dacht gelijk: fuck. Nee, dit wil ik niet. Nee. Om vervolgens te denken: ah joh, het valt wel mee, doe eens vrolijk. Dit wisselde elkaar een beetje af en eigenlijk kwam er niets meer. Mijn vriend zat al lekker te bewegen in zijn stoeltje, haha. Regelmatig vroeg hij hoe het ging, maar ik wilde gewoon even blijven zitten. Ik was na zo'n uur bang dat als ik op zou staan hij ineens inklapte, dus ik durfde niet op te staan. Mijn vriend bleef lief bij mij en onze groep zat lekker te genieten aan onze picknick tafels. Zo heb ik dus 3 uur gezeten. Tot ik compleet niks meer voelde en ik voelde me alleen hartstikke rot. Ik dacht; laat maar, dit is niks voor mij. Ik durfde op te staan en gelukkig was het inderdaad uitgewerkt. Ik ging maar gewoon liggen met mijn oordopjes in. Ik baalde zo van mezelf, waarom kan ik niet gewoon lekker genieten net als de vorige keer? Dit heeft mijn weekend toch best wel verpest (en de regen ook, grrr). Ik was wel heel blij dat mijn vriend ook niet meer hoefde en bij me bleef. Maar ik bleef maar piekeren...
13 Juli gingen we naar Turn Up The Beach. Kees, mijn zus en haar vriend, en nog een vriend van hun. Omdat dit een festival is met compleet andere muziek hadden Kees en ik besloten om het weer eens te proberen. Ik wilde over mijn angst heen! Ik zat me rot te stressen in de auto opweg er naar toe. Weer een hartslag van 182738714. Uiteindelijk kon ik mezelf wel geruststellen… We besloten het toch niet te doen, en we hebben een leuke dag gehad met meneer alcohol.
Toch zat ik er nog steeds mee. Ik wilde de XTC mijn gedachten niet laten overheersen want elke keer als ik eraan dacht kreeg ik een kleine paniekaanval. Soms dacht ik zelfs dat ik lichtelijk voelde alsof er XTC inkickte, terwijl dat helemaal niet zo was natuurlijk. Ik zat me suf te piekeren. Eigenlijk leed mijn hele dagelijks leven er wel onder. Ik piekerde over vanalles. Vooral mijn gevoel, ik voelde me vaak down, ik was bang dat ik depressief zou zijn ofzo (mijn moeder is M-D). Gelukkig was het vakantie, gingen Kees en ik lekker veel bollenpellen en kon ik veel nadenken en tot rust komen. Ik merkte dat ik er weer een stuk positiever tegenaan keek.
Ons volgende feestje was onverwachts Mysteryland. Nu moest en zou het lukken. Ik had in de tussentijd meer verhalen gelezen van mensen die hetzelfde probleem hadden als ik en was wat meer gerust gesteld. Ik moest het écht over me heen laten komen. Ik werd eigenlijk steeds rustiger en positiever en werd niet meer zo angstig als ik aan XTC dacht. Mede door de vakantie denk ik, ik had geen school stress aan mijn hoofd. Ik stond er eindelijk weer behoorlijk goed tegenover en ik wilde weer proberen met een kwartje. We hadden voor het eerst een vriendin van ons mee, wat ik toch wel fijner vond. Dit was haar eerste keer, dat stelde me ergens ook wel gerust. We gingen eerst even met zijn alle naar de wc's en zouden daarna een plekje opzoeken. Shit! Mijn zonnebril! Ik weer terugrennen naar de wc, en gelukkig, hij lag er nog.
Toen ik terug kwam vroeg Kees of we ook zouden beginnen. De rest had al? Even een vlaag spanning door mijn lijf maar ik wist mezelf al veel rustiger te houden, en besloot mee te doen. Ditmaal hadden we Androids en we gingen maar van het beste uit. Ik nam een kwartje en we zijn lekker gaan lopen en het terrein verkennen. Dit was zo'n 3 uur. Omdat ik de eerste keer het gevoel had dat ik een hoop tijd miste keek ik veel op mijn horloge, haha. Ik probeerde vooral te genieten van de muziek, de stages en alle leuke kraampjes. Bij bijna iedereen kwam hij al op, maar ik merkte dat het behoorlijk rustig aan kwam. Ik was nog een beetje zenuwachtig, maar daar kwam het, tintelingen en een heelrijk euforisch gevoel. Waar was ik nou zo bang voor, dit is toch heerlijk? Langzaam maar zeker kwam hij lekker op gang. Wel merkte ik dat ik wat wisselingen qua stemming had. Ik werd soms toch weer een beetje angstig, hoewel dit snel weer overheerste naar euforie. Eigenlijk best fijn, maar nét niet.
Volgens mij was het zo'n ander half uur later en ik nam nog een kwartje bij. Weer kwam deze lekker rustig en kwam ik vanzelf op de 'piek'. k besloot het hier even bij te houden. We riepen allemaal steeds "hey zullen we daarheen?" en liepen steeds maar een kant op. Heerlijk, ik vond alles prima! Zo'n half uur later ging ik samen met Kees naar de Qdance stage, de rest wilde bij de Techno blijven. We hadden over een uur bij de Qdance afgesproken. We konden samen lekker genieten van de muziek en besloten er lekker bij de zitten. Na een uur gingen we naar de afgesproken plek, waar de rest nog niet was. Het begon te regenen dus ze mochten wel opschieten. En ze kwamen maar niet, en ze kwamen maar niet. stond ik daar in mijn shirt en short… Anderhalf uur hebben we gewacht, toen zijn we maar ergens heen gaan lopen. Mijn XTC was voor mijn gevoel uitgewerkt en ik baalde overal van. Gelukkig werden we door Jan gebeld. Hij ging niet helemaal lekker vanwege zijn kater en hoofdpijn die hij van de avond ervoor had gekregen. Fijn. We meetten ergens en gingen zo snel mogelijk naar de kluisjes. Ahhhh fijn! Eindelijk een vestje! Jan besloot om naar huis te gaan en wij bleven met z'n vieren over.
Het was al zon 2,5 uur geleden van mijn laatste kwartje dus ik voelde niks meer. Weer een kwartje genomen en toen heb ik me nog even best lekker gevoeld. Wel heb ik de hele dag een 'net-niet' gevoel gehad. Ik twijfelde wel vaker om meer bij te pakken, maar ben achteraf toch wel blij dat ik dat niet heb gedaan. Zo'n rustig dagje was, vooral na mijn eerste heftige ervaring, best wel prima zo. Ik weet nog dat ik de week voor Mysteryland gedroomd had dat ik dus naar Mysteryland ging en dat ik rustig aan zou doen met de inname en dat het heel prettig voelde. Dat gaf me nog een extra gevoel van zekerheid die dag, haha. Op mijn volgende feestje ben ik van plan om een halfje te nemen. Dan kom ik denk ik over dat 'net-niet' gevoel heen en ik merk nu ook dat ik me er een stuk beter over voel.
Het klinkt misschien stom maar door deze ervaring sta ik weer ontzettend positief in mijn schoenen. Ik pieker niet meer (dat zal wel weer komen met school zometeen, maar oké ghehe), ik heb geen paniekaanvalletjes meer en kijk alleen maar meer uit naar de volgende keer. Ik ben heeeel blij dat ik me nu heb kunnen overgeven aan de XTC en dat ik me weer heerlijk heb kunnen voelen met dit goedje. Ik ben gewoon weer veel vrolijker en ik geniet veel meer. Achteraf heb ik wel spijt van mijn eerste keer. Dat ik zo stom ben geweest om Jan maar gewoon klakkeloos te geloven, om later achter te komen dat de Kombats wel zo'n 200 mg bevatten. Dat betekent dus voor mij 145 mg in één uur. Stom. Nooit meer!
Dat wilde ik even delen, omdat ik het zelf momenteel heerlijk vind om andermans reports en ervaringen te lezen. Hopen dat mijn volgende keer wat interessanter wordt voor een volgend reportje, met heen en terug reis, alles erop en eraan. Xqlusive Holland, wie is er nog meer bij?
