Wie: Ik, vrouw van 40 jaar. 1.75. 110 Kg.
Wat: Alice in wonderland LSD 220ug
Dosering: Iets ruimer dan een halve zegel.
Setting: Alleen (Ik woon alleen) lekker thuis op de bank. Éen van de honden is aanwezig, die zit in een kamer die aan de woonkamer grenst met een hekje ertussen. Ze kan me vanaf daar zien. Mijn andere hond is uit logeren. Het huis is opgeruimd en ik heb wat trance opstaan.
Ervaring: XTC, 2C-B, Hasj met enige regelmaat, maar ook met (jarenlange) pauzes. Verder rook ik, en drink ik geen alcohol.
Toedieningswijze: Onder de tong.
Verwachtingen: Ik ga ervan uit dat de zegels wat lager zullen zijn als 220ug, en ik allicht met een halve zegel aan de onderdosering van een echte trip zat zitten. Ik zie deze trip dan ook als een kennismaking.
Angsten: Geen.
Stemming: Blij, opgewonden, openminded.
Voorbereiding: Lekkere snackjes in huis gehaald, kaas en filet American voor op toastjes. Heb wat stiften gehaald voor als ik iets wil tekenen, Dextro vit-c, kauwgom. Zo goed als nuchter gebleven. Tripsitter in zijn eigen woning, 3 straten van mij vandaan. Ik heb afgesproken dat ik hem bel als ik me niet goed voel. Hij heeft geen ervaring met LSD maar hij kent me goed en heb hem uitgelegd hoe hij het beste kan handelen in elke situatie. Allicht niet voor iedereen de beste optie, voor mij was het echter voldoende om met een gerust gevoel de trip te beginnen.
18:00: Na het zorgvuldig uitpakken en knippen van het zegeltje (Oops per ongeluk iets meer dan de helft) en het weer inpakken van de andere zegels, steek ik het zegeltje onder mn tong. Ik proef het even. Ondanks dat ik me voorgenomen had om ze te laten testen, was het er niet van gekomen dus ik let echt even op de smaak. Ik had besloten hem direct uit te spugen indien het een chemische smaak zou hebben.
Totaal smaakloos. Proef niets chemisch, geen inkt, geen papiersmaak. Perfect.
Terwijl ik dat kleine stukje papier onder mijn tong probeer te houden, rook ik een shagje. Verbazend hoe groot zo'n stukje kan voelen op die plek. Al snel wordt hij zachter en zit hij er prima op z'n plek.
Ik chat wat met een vriendin op Facebook, die bekend is met mijn uitprobeersels met drugs en ook op de hoogte is van deze trip.
18:15: Ik begin nu al af en toe mijn focus te verliezen op de letters, ze worden vaag en weer scherp. Ik begin langzaam te beseffen dat dit wel eens intenser kan gaan worden als dat ik van te voren verwacht had. En niets bleek minder waar.
Na dik een uur haal ik het totaal verweekte zegeltje uit mijn mond en gooi het weg. De afbeelding zit er nog steeds helemaal mooi op.
Vanaf hier gaat het vrij snel allemaal. Gedachten vliegen als een gek, en ik laat me totaal meevoeren met de muziek. Ik voel dat er iets aan mij trekt. Het is mijn geest die me vraagt alles los te laten en mee te komen. Mijn lichaam word zwaar en lig als een zoutzak onderuit. “Het” wil dat ik me overgeef, en stop met ademen en mee ga. Ademen doe ik wel maar moet wel moeite doen dit te blijven doen heb ik het idee. Ik adem onwijs langzaam en diep. Ergens wil ik wel “meegaan” en me eraan over geven, maar dat vind ik moeilijk en verzet me toch een beetje. Uiteindelijk komen we tot de afspraak dat het deze keer een kennismaking is, en dat ik de volgende keer wel mee ga.
Inmiddels ademt alles waar ik naar kijk. Steeds is er een ritmische volgorde van golven, dan een snelle onscherp/scherp/onscherp, dan zie ik alles 5x dubbel en dan start het ritme opnieuw.
De lampen branden niet normaal meer maar stralen een warm vuurachtig licht af, oranje rood. Soms krijg ik een soort tunnelvisie en word het juist helemaal donker om hetgeen waarnaar ik kijk. In ooghoeken zie ik schaduwen maar ook glinsteringen en soms flitsen licht. De tafel lijkt totaal onpas te staan en ik vind het bijzonder dat mijn monitor er niet afglijd.
De muziek gaat me steeds meer meenemen en het duurt dan ook niet lang voordat ik kronkelend op de bank lig. Ik ben de muziek en het golft als een soort orgasme door me heen. Alles is trance, ik ben trance. Ik kan het voelen, proeven en ik ben het. Iedere zenuw in mijn lijf voelt elke toonhoogte en laagte. Als ik bij een trance nummer aan kom die een wat emotionele feel heeft, verlies ik mezelf even helemaal. Ik jank de ogen uit mijn hoofd, terwijl ik dankbaar ben voor deze belevenis. Wat een euforisch, dankbaar en hemels gevoel dit.
Ik ben ondertussen willekeurig mensen aan het aanspreken op Facebook om erover te vertellen, die totaal niet snappen wat er aan de hand is natuurlijk.
Soms kan ik het hele chatvenster niet meer vinden, en snap ik er niks meer van. Ik denk dan steeds dat mijn Firefox vastgelopen is, en dat ik hem opnieuw moet starten.
Mijn vriendin op Facebook vind het allemaal erg grappig en maakt opmerkingen terug waardoor ik zo de slappe lach krijg, dat ik niet meer weet of ik nou moet janken of lachen.
Letters staan niet meer op de juiste plek en ik maak een zooitje van de simpelste zinnen. Even denk ik dat het komt omdat ik mijn bril afgezet had door het huilen, maar als ik mijn bril opzet word het eigenlijk alleen maar minder scherp.
Na deze muziekfase probeer ik me even te ontspannen, maar zit zo hoog in mijn energie dat dit niet goed lukt. Dit was ook het moment dat er wat duisterheid om de hoek kwam kijken. Achter mijn trance hoorde ik een hond grommen. Ik heb de muziek maar wat harder gezet. Mijn hond was het niet, het kwam van buiten.
Mijn hond lag eigenlijk de hele tijd lekker te slapen, maar nu ik naar haar keek kwam ze bij het hekje staan. Ze kwispelde heel snel en was erg enthousiast. Omdat ik een knuffel wel leuk zou vinden heb ik het hekje open gedaan, in de hoop dat ze lekker bij me op de bank zou komen zitten.
Dit was echter totaal niet het geval. Ze was ontzettend druk en nerveus. Haar hele lijf was gespannen en ze benaderde me alsof ik iemand anders was. Ze durfde me ook niet aan te kijken. Ik was een vreemde voor haar.
Ik probeerde haar gerust te stellen maar dit lukte niet erg. Ze kwam wel bij me zitten maar bleef maar maaien met haar poten om aandacht en bleef nerveus, bijna alsof ze bezorgd om me was. Als ik naar haar leek vervormde haar gezicht en oren ook naar iets engs, alsof ze me ieder moment kon aanvallen.
Ik kon nog steeds wel relativeren maar vond dit te vervelend voor haar, dus heb haar terug achter het hekje gezet. Ze ging toen weer rustig slapen.
Na een tijd ben ik eens in het donker op bed gaan liggen. Even geen muziek, geen licht, niks. Ik was eraan toe mijn geest meer ruimte te geven op dit moment. De piek leek voorbij op dit moment. Als ik het goed gezien heb, was het inmiddels 23:00.
Als ik op bed lig doe ik mijn ogen dicht en probeer mijn geest nu de ruimte te geven mij te laten zien waar het de hele tijd al wilde maar ik nog niet toe kon laten.
Het begon met visuele afbeeldingen van ogen, met daarom heen het dier waarvan het oog was, maar het begon steeds eerst met een zwart oog, en dan de schubben, veertjes van pauwen, vissen en dieren die ik niet zou kunnen herkennen. De veertjes/schubben waren heel klein maar ontzettend gedetailleerd met prachtige patroontjes en neon kleurtjes, duizenden achter elkaar.
Na een tijdje naar dit schouwspel te kijken, werden de kleuren ineens één grote brij van klei. Een bal vervormende klei met de kleuren zacht roze, een zwart streepje en wit bijvoorbeeld. Dit vormde zich dan naar een voorwerp en moest ik zien te raden wat het was. Als ik het niet snel genoeg herkende, werd het terug een bal klei met nieuwe kleuren en moest ik opnieuw zien te vormen wat het was. Vaak was ik te laat, had ik de herinnering bijna van wat het moest zijn, maar dan vervormde het alweer. Mijn geest speelde een spelletje met mij.
Sommige dingen kon ik vormen uit de klei, alle voorwerpen die ik te zien kreeg waren dingen uit mijn kindertijd. Voornamelijk speelgoed. Speelgoed wat ik allang vergeten was vormde zich nu levensecht. Een klein popje wat ik als 4 jarige had, kon ik nu zo goed voor me zien, tot de vlek op het hoofdje aan toe. Zodra ik het geraden had, stopte de vervorming even en voelde het als een soort beloning. Dan vervormde de klei weer en moest ik weer opnieuw beginnen, met nieuwe kleuren en een nieuwe herinnering.
Zeker tien duidelijke herinneringen van speelgoed kwamen hierdoor boven. Echt dingen die ik allang vergeten was en die echt terug gaan naar een periode dat ik tussen de 4 en 6 jaar oud was. Vond dit heel erg bijzonder.
Terug achter mijn pc wilde ik dit tegen mijn vriendin vertellen, maar het lukte maar amper omdat ik zo onder de indruk was. Muziek ging terug aan, en ik probeerde een beetje te ontsnappen. Het was onwijs intens allemaal.
Die ervaring met de hond snap ik op dit moment nog steeds niet goed, en omdat ze rustiger lijkt, ga ik het nog een keer proberen. Ik vind het niet leuk als ze de hele tijd in die kamer zit, en ik weet dat ze gek is op knuffelen.
Ook dit keer is ze gespannen en durft ze me niet goed aan te kijken. Toch wil ze wel bij me zitten en ze wil dat ik haar buikje aai. Als ze eenmaal enigszins rustig naast me zit, durft ze me ineens wel aan te kijken. We kijken elkaar aan en in een flits voelt het alsof we elkaars wereld betreden. Een gevoel van herkenning overweldigd ons beiden heb ik het idee. Ze kijkt me heel gefocusseerd aan en ik zie dat zij hetzelfde ervaart. Ze sprong als een malloot van de bank en ze rent haar kamer in, om speelgoed te halen. Ze komt het me brengen alsof ze wil laten zien wat ze allemaal heeft, en dat ik het ook mag hebben. Stuk voor stuk haalt ze alle speelgoed op en is ontzettend enthousiast. Alsof ze voelt dat ik haar nu snap en dat ik haar plezier met een simpel pieppoppetje ook zal snappen.
Omdat het lijkt dat ze weet dat deze connectie maar kort zal zijn, haalt ze alles uit de kast om me iets te vertellen. Alsof ze weet dat dit haar enige kans is. Ze gaat bijvoorbeeld heel zacht op mijn hand bijten, dit heeft ze nog nooit gedaan. Knabbelen, alsof ze wil zeggen begrijp me nou... Ik probeer met alle macht haar communicatie pogingen te begrijpen maar ik krijg het niet voor elkaar. De connectie is inmiddels verbroken. Ik stel haar gerust en ze lijkt zich er ook bij neer te leggen dat het moment van connectie voorbij is en we weer gewoon een mens-hond verhouding hebben.
Ik heb momenten ervaren dat ik mezelf op de bank zag liggen. Dik, oud, alleen en dood. Mijn geest liet me dat zien en kreeg er een gevoel bij dat hij wilde zeggen, dit is je toekomst. Geef mij de ruimte en ik help je. Ik heb je nu een kennismaking gegeven van de mogelijkheden, en ik kan je helpen, als je me toelaat.
Omstreeks 4:00 ben ik terug op bed gaan liggen. Openminded voor een tweede ronde visueel spektakel. Het was er kort nog heel licht en viel toen heerlijk in slaap. Onverwacht, maar toch heel erg fijn.
Om 8:00 werd ik uit mezelf wakker en voelde ik me weer nuchter met een warme gloed. Een bakkie koffie gleed erin alsof het de lekkerste ooit was. Pas rond 12:00 was ik in staat om iets te eten. Ik had echt geen trek door alle opwinding.
Conclusie: Dit was een intense kennismaking met LSD. Ben flink aan het trippen geweest. Momenten dat ik erg in een high zat en daardoor alle spieren aanspande. Lopen was meer zwalken maar ben verder niet misselijk geweest of iets dergelijks. Mooie dingen gezien maar ook minder mooie. Dat donkere stukje hoort echter ook bij mij, en ik kijk uit naar de hulp die “mijn geest” lijkt te kunnen gaan bieden. Ik denk dat ik uit deze ervaring al heel veel gehaald heb, maar ik moet het allemaal echt nog verwerken.
In 1 woord? WOW!
Wat: Alice in wonderland LSD 220ug
Dosering: Iets ruimer dan een halve zegel.
Setting: Alleen (Ik woon alleen) lekker thuis op de bank. Éen van de honden is aanwezig, die zit in een kamer die aan de woonkamer grenst met een hekje ertussen. Ze kan me vanaf daar zien. Mijn andere hond is uit logeren. Het huis is opgeruimd en ik heb wat trance opstaan.
Ervaring: XTC, 2C-B, Hasj met enige regelmaat, maar ook met (jarenlange) pauzes. Verder rook ik, en drink ik geen alcohol.
Toedieningswijze: Onder de tong.
Verwachtingen: Ik ga ervan uit dat de zegels wat lager zullen zijn als 220ug, en ik allicht met een halve zegel aan de onderdosering van een echte trip zat zitten. Ik zie deze trip dan ook als een kennismaking.
Angsten: Geen.
Stemming: Blij, opgewonden, openminded.
Voorbereiding: Lekkere snackjes in huis gehaald, kaas en filet American voor op toastjes. Heb wat stiften gehaald voor als ik iets wil tekenen, Dextro vit-c, kauwgom. Zo goed als nuchter gebleven. Tripsitter in zijn eigen woning, 3 straten van mij vandaan. Ik heb afgesproken dat ik hem bel als ik me niet goed voel. Hij heeft geen ervaring met LSD maar hij kent me goed en heb hem uitgelegd hoe hij het beste kan handelen in elke situatie. Allicht niet voor iedereen de beste optie, voor mij was het echter voldoende om met een gerust gevoel de trip te beginnen.
18:00: Na het zorgvuldig uitpakken en knippen van het zegeltje (Oops per ongeluk iets meer dan de helft) en het weer inpakken van de andere zegels, steek ik het zegeltje onder mn tong. Ik proef het even. Ondanks dat ik me voorgenomen had om ze te laten testen, was het er niet van gekomen dus ik let echt even op de smaak. Ik had besloten hem direct uit te spugen indien het een chemische smaak zou hebben.
Totaal smaakloos. Proef niets chemisch, geen inkt, geen papiersmaak. Perfect.
Terwijl ik dat kleine stukje papier onder mijn tong probeer te houden, rook ik een shagje. Verbazend hoe groot zo'n stukje kan voelen op die plek. Al snel wordt hij zachter en zit hij er prima op z'n plek.
Ik chat wat met een vriendin op Facebook, die bekend is met mijn uitprobeersels met drugs en ook op de hoogte is van deze trip.
18:15: Ik begin nu al af en toe mijn focus te verliezen op de letters, ze worden vaag en weer scherp. Ik begin langzaam te beseffen dat dit wel eens intenser kan gaan worden als dat ik van te voren verwacht had. En niets bleek minder waar.
Na dik een uur haal ik het totaal verweekte zegeltje uit mijn mond en gooi het weg. De afbeelding zit er nog steeds helemaal mooi op.
Vanaf hier gaat het vrij snel allemaal. Gedachten vliegen als een gek, en ik laat me totaal meevoeren met de muziek. Ik voel dat er iets aan mij trekt. Het is mijn geest die me vraagt alles los te laten en mee te komen. Mijn lichaam word zwaar en lig als een zoutzak onderuit. “Het” wil dat ik me overgeef, en stop met ademen en mee ga. Ademen doe ik wel maar moet wel moeite doen dit te blijven doen heb ik het idee. Ik adem onwijs langzaam en diep. Ergens wil ik wel “meegaan” en me eraan over geven, maar dat vind ik moeilijk en verzet me toch een beetje. Uiteindelijk komen we tot de afspraak dat het deze keer een kennismaking is, en dat ik de volgende keer wel mee ga.
Inmiddels ademt alles waar ik naar kijk. Steeds is er een ritmische volgorde van golven, dan een snelle onscherp/scherp/onscherp, dan zie ik alles 5x dubbel en dan start het ritme opnieuw.
De lampen branden niet normaal meer maar stralen een warm vuurachtig licht af, oranje rood. Soms krijg ik een soort tunnelvisie en word het juist helemaal donker om hetgeen waarnaar ik kijk. In ooghoeken zie ik schaduwen maar ook glinsteringen en soms flitsen licht. De tafel lijkt totaal onpas te staan en ik vind het bijzonder dat mijn monitor er niet afglijd.
De muziek gaat me steeds meer meenemen en het duurt dan ook niet lang voordat ik kronkelend op de bank lig. Ik ben de muziek en het golft als een soort orgasme door me heen. Alles is trance, ik ben trance. Ik kan het voelen, proeven en ik ben het. Iedere zenuw in mijn lijf voelt elke toonhoogte en laagte. Als ik bij een trance nummer aan kom die een wat emotionele feel heeft, verlies ik mezelf even helemaal. Ik jank de ogen uit mijn hoofd, terwijl ik dankbaar ben voor deze belevenis. Wat een euforisch, dankbaar en hemels gevoel dit.
Ik ben ondertussen willekeurig mensen aan het aanspreken op Facebook om erover te vertellen, die totaal niet snappen wat er aan de hand is natuurlijk.
Soms kan ik het hele chatvenster niet meer vinden, en snap ik er niks meer van. Ik denk dan steeds dat mijn Firefox vastgelopen is, en dat ik hem opnieuw moet starten.
Mijn vriendin op Facebook vind het allemaal erg grappig en maakt opmerkingen terug waardoor ik zo de slappe lach krijg, dat ik niet meer weet of ik nou moet janken of lachen.
Letters staan niet meer op de juiste plek en ik maak een zooitje van de simpelste zinnen. Even denk ik dat het komt omdat ik mijn bril afgezet had door het huilen, maar als ik mijn bril opzet word het eigenlijk alleen maar minder scherp.
Na deze muziekfase probeer ik me even te ontspannen, maar zit zo hoog in mijn energie dat dit niet goed lukt. Dit was ook het moment dat er wat duisterheid om de hoek kwam kijken. Achter mijn trance hoorde ik een hond grommen. Ik heb de muziek maar wat harder gezet. Mijn hond was het niet, het kwam van buiten.
Mijn hond lag eigenlijk de hele tijd lekker te slapen, maar nu ik naar haar keek kwam ze bij het hekje staan. Ze kwispelde heel snel en was erg enthousiast. Omdat ik een knuffel wel leuk zou vinden heb ik het hekje open gedaan, in de hoop dat ze lekker bij me op de bank zou komen zitten.
Dit was echter totaal niet het geval. Ze was ontzettend druk en nerveus. Haar hele lijf was gespannen en ze benaderde me alsof ik iemand anders was. Ze durfde me ook niet aan te kijken. Ik was een vreemde voor haar.
Ik probeerde haar gerust te stellen maar dit lukte niet erg. Ze kwam wel bij me zitten maar bleef maar maaien met haar poten om aandacht en bleef nerveus, bijna alsof ze bezorgd om me was. Als ik naar haar leek vervormde haar gezicht en oren ook naar iets engs, alsof ze me ieder moment kon aanvallen.
Ik kon nog steeds wel relativeren maar vond dit te vervelend voor haar, dus heb haar terug achter het hekje gezet. Ze ging toen weer rustig slapen.
Na een tijd ben ik eens in het donker op bed gaan liggen. Even geen muziek, geen licht, niks. Ik was eraan toe mijn geest meer ruimte te geven op dit moment. De piek leek voorbij op dit moment. Als ik het goed gezien heb, was het inmiddels 23:00.
Als ik op bed lig doe ik mijn ogen dicht en probeer mijn geest nu de ruimte te geven mij te laten zien waar het de hele tijd al wilde maar ik nog niet toe kon laten.
Het begon met visuele afbeeldingen van ogen, met daarom heen het dier waarvan het oog was, maar het begon steeds eerst met een zwart oog, en dan de schubben, veertjes van pauwen, vissen en dieren die ik niet zou kunnen herkennen. De veertjes/schubben waren heel klein maar ontzettend gedetailleerd met prachtige patroontjes en neon kleurtjes, duizenden achter elkaar.
Na een tijdje naar dit schouwspel te kijken, werden de kleuren ineens één grote brij van klei. Een bal vervormende klei met de kleuren zacht roze, een zwart streepje en wit bijvoorbeeld. Dit vormde zich dan naar een voorwerp en moest ik zien te raden wat het was. Als ik het niet snel genoeg herkende, werd het terug een bal klei met nieuwe kleuren en moest ik opnieuw zien te vormen wat het was. Vaak was ik te laat, had ik de herinnering bijna van wat het moest zijn, maar dan vervormde het alweer. Mijn geest speelde een spelletje met mij.
Sommige dingen kon ik vormen uit de klei, alle voorwerpen die ik te zien kreeg waren dingen uit mijn kindertijd. Voornamelijk speelgoed. Speelgoed wat ik allang vergeten was vormde zich nu levensecht. Een klein popje wat ik als 4 jarige had, kon ik nu zo goed voor me zien, tot de vlek op het hoofdje aan toe. Zodra ik het geraden had, stopte de vervorming even en voelde het als een soort beloning. Dan vervormde de klei weer en moest ik weer opnieuw beginnen, met nieuwe kleuren en een nieuwe herinnering.
Zeker tien duidelijke herinneringen van speelgoed kwamen hierdoor boven. Echt dingen die ik allang vergeten was en die echt terug gaan naar een periode dat ik tussen de 4 en 6 jaar oud was. Vond dit heel erg bijzonder.
Terug achter mijn pc wilde ik dit tegen mijn vriendin vertellen, maar het lukte maar amper omdat ik zo onder de indruk was. Muziek ging terug aan, en ik probeerde een beetje te ontsnappen. Het was onwijs intens allemaal.
Die ervaring met de hond snap ik op dit moment nog steeds niet goed, en omdat ze rustiger lijkt, ga ik het nog een keer proberen. Ik vind het niet leuk als ze de hele tijd in die kamer zit, en ik weet dat ze gek is op knuffelen.
Ook dit keer is ze gespannen en durft ze me niet goed aan te kijken. Toch wil ze wel bij me zitten en ze wil dat ik haar buikje aai. Als ze eenmaal enigszins rustig naast me zit, durft ze me ineens wel aan te kijken. We kijken elkaar aan en in een flits voelt het alsof we elkaars wereld betreden. Een gevoel van herkenning overweldigd ons beiden heb ik het idee. Ze kijkt me heel gefocusseerd aan en ik zie dat zij hetzelfde ervaart. Ze sprong als een malloot van de bank en ze rent haar kamer in, om speelgoed te halen. Ze komt het me brengen alsof ze wil laten zien wat ze allemaal heeft, en dat ik het ook mag hebben. Stuk voor stuk haalt ze alle speelgoed op en is ontzettend enthousiast. Alsof ze voelt dat ik haar nu snap en dat ik haar plezier met een simpel pieppoppetje ook zal snappen.
Omdat het lijkt dat ze weet dat deze connectie maar kort zal zijn, haalt ze alles uit de kast om me iets te vertellen. Alsof ze weet dat dit haar enige kans is. Ze gaat bijvoorbeeld heel zacht op mijn hand bijten, dit heeft ze nog nooit gedaan. Knabbelen, alsof ze wil zeggen begrijp me nou... Ik probeer met alle macht haar communicatie pogingen te begrijpen maar ik krijg het niet voor elkaar. De connectie is inmiddels verbroken. Ik stel haar gerust en ze lijkt zich er ook bij neer te leggen dat het moment van connectie voorbij is en we weer gewoon een mens-hond verhouding hebben.
Ik heb momenten ervaren dat ik mezelf op de bank zag liggen. Dik, oud, alleen en dood. Mijn geest liet me dat zien en kreeg er een gevoel bij dat hij wilde zeggen, dit is je toekomst. Geef mij de ruimte en ik help je. Ik heb je nu een kennismaking gegeven van de mogelijkheden, en ik kan je helpen, als je me toelaat.
Omstreeks 4:00 ben ik terug op bed gaan liggen. Openminded voor een tweede ronde visueel spektakel. Het was er kort nog heel licht en viel toen heerlijk in slaap. Onverwacht, maar toch heel erg fijn.
Om 8:00 werd ik uit mezelf wakker en voelde ik me weer nuchter met een warme gloed. Een bakkie koffie gleed erin alsof het de lekkerste ooit was. Pas rond 12:00 was ik in staat om iets te eten. Ik had echt geen trek door alle opwinding.
Conclusie: Dit was een intense kennismaking met LSD. Ben flink aan het trippen geweest. Momenten dat ik erg in een high zat en daardoor alle spieren aanspande. Lopen was meer zwalken maar ben verder niet misselijk geweest of iets dergelijks. Mooie dingen gezien maar ook minder mooie. Dat donkere stukje hoort echter ook bij mij, en ik kijk uit naar de hulp die “mijn geest” lijkt te kunnen gaan bieden. Ik denk dat ik uit deze ervaring al heel veel gehaald heb, maar ik moet het allemaal echt nog verwerken.
In 1 woord? WOW!
Ja, heb wel een paar keer aan het eten gedacht, maar toen toch steeds weer gelaten. Volgende keer dat ik het zeker proberen. 
