Ik heb een lange tijd gedacht dat ik paddo's te eng zou vinden, maar na een hoop verhalen gehoord te hebben van een vriend van me, begon het toch te kriebelen. Ik was er toch wel een beetje erg nieuwsgierig naar!
Ik had besloten met die vriend van me dat hij mij zou ontgroenen met paddo's, en ik hem met XTC. (een andere keer natuurlijk!)
Op een zaterdagmiddag vroeg hij of we die avond paddo's zouden doen, en even werd ik weer heel nerveus.. later gingen de zenuwen weg en had ik er vooral héél erg veel zin in! Ik belde nog wat vrienden en uiteindelijk zaten we met zn 6en in mijn huiskamer.
soort paddo's: Amazodian XTC
Hoeveelheid: ongeveer 18 gram p.p.
Inname: M had het in zijn whopper gestopt =D, C in zijn chocoladevla, en de rest had er thee uit getrokken.
Aantal mensen: 6 (M, C, E, K en ik)
'Sitter': 1 (T)
Rond een uurtje of 11 's avonds was iedereen aangekomen.. rond 12 uur had iedereen het op en was het een kwestie van afwachten.
M en C voelde hem al behoorlijk snel, en voor C was het iets te heftig. Hij nam een paar dextro's, ging onder de douche staan, en besloot uiteindelijk dat hij naar huis gebracht wilde worden door T.
Na ongeveer een half uur begon het bij mij in te werken.. Ik keek naar de bank, en ineens was de bank zó ontzettend bruin! Hij was nog nooit zo bruin geweest! Maar hij was niet alleen heel bruin, hij zag er zo lekker zacht en lekker uit! Op het moment dat ik dat dacht, kreeg ik me toch een lachkick! De tranen liepen over mn wangen..
Toen de lachkick eindelijk voorbij was, begon ik weer om me heen te kijken en waren alle kleuren heel erg fel.
Op dat moment begon ik ook erg misselijk te worden. Ik wou er alleen niet aan toegeven. Ik had continu in m'n hoofd: er is NIKS aan de hand, je KAN niet misselijk zijn want je hebt niks gegeten.
Ook wilde ik niks tegen de rest zeggen, omdat ik dan bang was dat de rest zich kut ging voelen omdat IK misselijk was.
Toch hield ik het niet meer en zei ik op een gegeven moment: jongens, ik ben echt heel misselijk. Waarop K zegt: Nee joh. Helemaal niet! Dat denk je maar! Je hebt helemaal niks gegeten!
Ik (en de rest) moest weer ontzettend lachen.. aangezien hij mijn misselijkheid gewoon ontkende. Dit had wel iets lachwekkends.
Toch nam hij me mee naar de wc en zijn we daar op de grond gaan zitten. We keken voor ons uit en ineens zag ik overal stipjes! Dit zei ik dus tegen K, waarop hij zei: Ik zie ze ook! en weetje, ik ga er nu voor zorgen dat ze ook nog eens licht gaan geven!
En ja hoor, mijn stipjes gaven ook licht!
Toen waren we dus een tijdje aan het praten over de stipjes, waarop er nog een lachkick kwam. Hij zei namelijk heel droog: Maar het zijn wel JOUW stipjes!
We besloten weer terug te gaan naar de woonkamer. Daar ging ik op de bank liggen en ik kreeg het ontzettend koud. Ik sloeg een deken over me heen, maar dat hielp voor geen fuck.
Op dat moment begon ik echt zwaar te trippen: de gezichten van mn vrienden vervormden, en het had iets engs.
Ook snapte ik veel dingen niet meer. De woonkamer leek mijn woonkamer niet meer te zijn. Ook al stonden de banken op dezelfde plek, toch leek het niet vertrouwd te zijn.
Toch probeerde ik constant te denken: het is niet eng, het is niet eng.
Maar uiteindelijk besloot ik onder de dekens te gaan liggen en sloot ik mijn ogen. Wat ik dáár allemaal heb gezien, kan ik niet eens omschrijven! Ik kan me nu ook niet meer goed herinneren wat ik allemaal zag, maar het was in ieder geval mooier dan wanneer ik mijn ogen open had.
Toch vond ik het niet prettig. Ik ging na een tijdje steeds denken: morgen is het zondag, en dan is het voorbij. Dan ben ik weer mezelf.
Op dat moment werd het een beetje 'tijd uitzitten'. Ik wílde er wel wat leuks van maken, maar het liefst was ik weer gewoon normaal!
Na een tijdje voelde ik mijn lichaam niet meer. Ik wist wel dat ik op de bank lag, want het lag ontzettend zacht. (Want de bank was natuurlijk super zacht en lekker
)
Ik was zó in mn eigen wereld, dat ik niet meer bezig was met hoe de rest zich voelde. Ik hoorde ze af en toe wel praten, maar ik hoorde alles in echo + ik snapte er de ballen van. Ze zeiden wel wat, maar ik begreep er helemaal NIKS van.
Ondertussen was T teruggekomen, en ging naast me zitten op de bank.
Ik lag daar ongeveer een uur (of hoelang het ook duurde) stil op de bank, en ineens floepte ik er uit: T, wil je even kijken waar mijn handen zijn?
Nou, toen kon je de rest wel wegvegen.
Hij zei: Die liggen gewoon naast je schat! Wat ik erg geruststellend vond.
Op een gegeven moment moest ik erg nodig plassen. Maar ik durfde niet! Ik was ten 1e bang voor wat IK zou zien boven de dekens. Maar ook was ik bang voor wat de REST zou zien onder de dekens! Ik voelde mijn lichaam tenslotte niet meer. Dus wat zouden ze daar aantreffen?
Toch moest ik mezelf dwingen om te gaan plassen, want ik wou toch echt niet in mijn broek plassen!
Ik kwam voorzichtig naar boven en iedereen zag er nog steeds helemaal vervormd uit. Ik wist dat ik nu moest opstaan maar ik twijfelde of dat ging lukken. Ik besloot tegen mezelf te zeggen: je KAN het wel. Gewoon opstaan en naar de wc lopen! kom op!
Eenmaal opgestaan voelde ik me heel raar. Mijn onderbenen en onderarmen + handen voelden ontzettend slap aan. Ik voelde me geen mens meer, maar een soort dier.
Op de wc staarde ik naar de tegeltjes, en aangezien de vloer daar niet altijd even schoon is, zag ik alle stofjes heen en weer bewegen. Ook hoorde ik allemaal geluidjes die ik niet goed kon plaatsen.
Ook keek ik naar mijn handen, en ik verbaasde me erover hoe lelijk mijn handen wel niet waren! Ik zei zelfs hardop tegen mezelf: Jezus, wat heb ik eigenlijk lelijke handen!
Ik liep weer terug naar de woonkamer, en daar was E aan het huilen! Ik vroeg aan haar waarom ze aan het huilen was en ik moest er zelf ontzettend hard om lachen! E bleef maar zeggen: Ik moet er gewoon om janken!
Even later bleek, dat ze zo moest huilen omdat ze was vergeten haar doos af te vegen na het plassen!
Ik vond het echt hi-la-risch. Kon niet ophouden met lachen. Zij had constant het gevoel dat iedereen tegen haar was en dat iedereen haar aan het volgen was toen ze naar de wc was gegaan.
En ik moet zeggen: dat gevoel had ik ook heel vaak. Een heel onveilig gevoel bij mn eigen vrienden. Normaal voelde ik me altijd heel erg op mn gemak bij ze, (aangezien ze er bijna elke dag zijn) maar op de 1 of andere manier voelde ik me niet op mn gemak.
Telkens als ik weer een lachkick had, was het op de verkeerde timing (voor mijn gevoel) en moest ik ermee ophouden. Maar juist dan moet je nog harder lachen!
Ik besloot om vanaf dat moment niet meer onder de dekens te gaan liggen, want in die wereld wou ik even niet meer zijn.
Ik ging rechtop zitten en begon met de rest te kletsen. De trip werd langzaamaan steeds minder. Toch was het elke 2 seconde anders. Het ene moment zat ik weer in de trip en het andere moment was ik weer even in de werkelijkheid. Ik heb veel momenten gehad dat ik er even helemaal NIKS meer van begreep. Dan was ik zelf iets aan het vertellen, en midden in de zin had ik het gevoel dat ik heel vaag aan het lullen was en dat er geen hout van klopte. Alsof ik ook ineens geen Nederlands meer kon praten! (Terwijl T zei dat alles gewoon klopte wat ik zei)
Het suffe gevoel in mijn handen en benen heeft zeker zo'n 6 uur geduurd. Ik ben in mn hele leven nog nooit zo lui geweest.
Het moment dat ik weer normaal begon te zien was heel fijn en toen werd het ook alleen maar leuker. Af en toe nog een lachkick, maar geen rare beelden meer.
Dit was echt een hele ervaring, maar wel eenmalig!
Ik had besloten met die vriend van me dat hij mij zou ontgroenen met paddo's, en ik hem met XTC. (een andere keer natuurlijk!)
Op een zaterdagmiddag vroeg hij of we die avond paddo's zouden doen, en even werd ik weer heel nerveus.. later gingen de zenuwen weg en had ik er vooral héél erg veel zin in! Ik belde nog wat vrienden en uiteindelijk zaten we met zn 6en in mijn huiskamer.
soort paddo's: Amazodian XTC
Hoeveelheid: ongeveer 18 gram p.p.
Inname: M had het in zijn whopper gestopt =D, C in zijn chocoladevla, en de rest had er thee uit getrokken.
Aantal mensen: 6 (M, C, E, K en ik)
'Sitter': 1 (T)
Rond een uurtje of 11 's avonds was iedereen aangekomen.. rond 12 uur had iedereen het op en was het een kwestie van afwachten.
M en C voelde hem al behoorlijk snel, en voor C was het iets te heftig. Hij nam een paar dextro's, ging onder de douche staan, en besloot uiteindelijk dat hij naar huis gebracht wilde worden door T.
Na ongeveer een half uur begon het bij mij in te werken.. Ik keek naar de bank, en ineens was de bank zó ontzettend bruin! Hij was nog nooit zo bruin geweest! Maar hij was niet alleen heel bruin, hij zag er zo lekker zacht en lekker uit! Op het moment dat ik dat dacht, kreeg ik me toch een lachkick! De tranen liepen over mn wangen..
Toen de lachkick eindelijk voorbij was, begon ik weer om me heen te kijken en waren alle kleuren heel erg fel.
Op dat moment begon ik ook erg misselijk te worden. Ik wou er alleen niet aan toegeven. Ik had continu in m'n hoofd: er is NIKS aan de hand, je KAN niet misselijk zijn want je hebt niks gegeten.
Ook wilde ik niks tegen de rest zeggen, omdat ik dan bang was dat de rest zich kut ging voelen omdat IK misselijk was.
Toch hield ik het niet meer en zei ik op een gegeven moment: jongens, ik ben echt heel misselijk. Waarop K zegt: Nee joh. Helemaal niet! Dat denk je maar! Je hebt helemaal niks gegeten!
Ik (en de rest) moest weer ontzettend lachen.. aangezien hij mijn misselijkheid gewoon ontkende. Dit had wel iets lachwekkends.
Toch nam hij me mee naar de wc en zijn we daar op de grond gaan zitten. We keken voor ons uit en ineens zag ik overal stipjes! Dit zei ik dus tegen K, waarop hij zei: Ik zie ze ook! en weetje, ik ga er nu voor zorgen dat ze ook nog eens licht gaan geven!
En ja hoor, mijn stipjes gaven ook licht!
Toen waren we dus een tijdje aan het praten over de stipjes, waarop er nog een lachkick kwam. Hij zei namelijk heel droog: Maar het zijn wel JOUW stipjes!
We besloten weer terug te gaan naar de woonkamer. Daar ging ik op de bank liggen en ik kreeg het ontzettend koud. Ik sloeg een deken over me heen, maar dat hielp voor geen fuck.
Op dat moment begon ik echt zwaar te trippen: de gezichten van mn vrienden vervormden, en het had iets engs.
Ook snapte ik veel dingen niet meer. De woonkamer leek mijn woonkamer niet meer te zijn. Ook al stonden de banken op dezelfde plek, toch leek het niet vertrouwd te zijn.
Toch probeerde ik constant te denken: het is niet eng, het is niet eng.
Maar uiteindelijk besloot ik onder de dekens te gaan liggen en sloot ik mijn ogen. Wat ik dáár allemaal heb gezien, kan ik niet eens omschrijven! Ik kan me nu ook niet meer goed herinneren wat ik allemaal zag, maar het was in ieder geval mooier dan wanneer ik mijn ogen open had.
Toch vond ik het niet prettig. Ik ging na een tijdje steeds denken: morgen is het zondag, en dan is het voorbij. Dan ben ik weer mezelf.
Op dat moment werd het een beetje 'tijd uitzitten'. Ik wílde er wel wat leuks van maken, maar het liefst was ik weer gewoon normaal!
Na een tijdje voelde ik mijn lichaam niet meer. Ik wist wel dat ik op de bank lag, want het lag ontzettend zacht. (Want de bank was natuurlijk super zacht en lekker
)Ik was zó in mn eigen wereld, dat ik niet meer bezig was met hoe de rest zich voelde. Ik hoorde ze af en toe wel praten, maar ik hoorde alles in echo + ik snapte er de ballen van. Ze zeiden wel wat, maar ik begreep er helemaal NIKS van.
Ondertussen was T teruggekomen, en ging naast me zitten op de bank.
Ik lag daar ongeveer een uur (of hoelang het ook duurde) stil op de bank, en ineens floepte ik er uit: T, wil je even kijken waar mijn handen zijn?
Nou, toen kon je de rest wel wegvegen.
Hij zei: Die liggen gewoon naast je schat! Wat ik erg geruststellend vond.
Op een gegeven moment moest ik erg nodig plassen. Maar ik durfde niet! Ik was ten 1e bang voor wat IK zou zien boven de dekens. Maar ook was ik bang voor wat de REST zou zien onder de dekens! Ik voelde mijn lichaam tenslotte niet meer. Dus wat zouden ze daar aantreffen?
Toch moest ik mezelf dwingen om te gaan plassen, want ik wou toch echt niet in mijn broek plassen!
Ik kwam voorzichtig naar boven en iedereen zag er nog steeds helemaal vervormd uit. Ik wist dat ik nu moest opstaan maar ik twijfelde of dat ging lukken. Ik besloot tegen mezelf te zeggen: je KAN het wel. Gewoon opstaan en naar de wc lopen! kom op!
Eenmaal opgestaan voelde ik me heel raar. Mijn onderbenen en onderarmen + handen voelden ontzettend slap aan. Ik voelde me geen mens meer, maar een soort dier.
Op de wc staarde ik naar de tegeltjes, en aangezien de vloer daar niet altijd even schoon is, zag ik alle stofjes heen en weer bewegen. Ook hoorde ik allemaal geluidjes die ik niet goed kon plaatsen.
Ook keek ik naar mijn handen, en ik verbaasde me erover hoe lelijk mijn handen wel niet waren! Ik zei zelfs hardop tegen mezelf: Jezus, wat heb ik eigenlijk lelijke handen!
Ik liep weer terug naar de woonkamer, en daar was E aan het huilen! Ik vroeg aan haar waarom ze aan het huilen was en ik moest er zelf ontzettend hard om lachen! E bleef maar zeggen: Ik moet er gewoon om janken!
Even later bleek, dat ze zo moest huilen omdat ze was vergeten haar doos af te vegen na het plassen!
Ik vond het echt hi-la-risch. Kon niet ophouden met lachen. Zij had constant het gevoel dat iedereen tegen haar was en dat iedereen haar aan het volgen was toen ze naar de wc was gegaan.
En ik moet zeggen: dat gevoel had ik ook heel vaak. Een heel onveilig gevoel bij mn eigen vrienden. Normaal voelde ik me altijd heel erg op mn gemak bij ze, (aangezien ze er bijna elke dag zijn) maar op de 1 of andere manier voelde ik me niet op mn gemak.
Telkens als ik weer een lachkick had, was het op de verkeerde timing (voor mijn gevoel) en moest ik ermee ophouden. Maar juist dan moet je nog harder lachen!
Ik besloot om vanaf dat moment niet meer onder de dekens te gaan liggen, want in die wereld wou ik even niet meer zijn.
Ik ging rechtop zitten en begon met de rest te kletsen. De trip werd langzaamaan steeds minder. Toch was het elke 2 seconde anders. Het ene moment zat ik weer in de trip en het andere moment was ik weer even in de werkelijkheid. Ik heb veel momenten gehad dat ik er even helemaal NIKS meer van begreep. Dan was ik zelf iets aan het vertellen, en midden in de zin had ik het gevoel dat ik heel vaag aan het lullen was en dat er geen hout van klopte. Alsof ik ook ineens geen Nederlands meer kon praten! (Terwijl T zei dat alles gewoon klopte wat ik zei)
Het suffe gevoel in mijn handen en benen heeft zeker zo'n 6 uur geduurd. Ik ben in mn hele leven nog nooit zo lui geweest.
Het moment dat ik weer normaal begon te zien was heel fijn en toen werd het ook alleen maar leuker. Af en toe nog een lachkick, maar geen rare beelden meer.
Dit was echt een hele ervaring, maar wel eenmalig!
