Ik was net 16 jaar, en na genoeg zeuren bij mijn vrienden mocht ik ook een keer XTC proberen. Zij waren hier flink optegen aangezien zij niet wilde dat meiden aan de drugs gaan. Eigenwijs als ik ben heb ik ze toch zover gekregen en mijn reis kon beginnen.
Zoals zovaak sliep ik in het weekend bij een vriendinnetje van me, M, die niet mee deed. We hadden al een hele routine ontwikkeld over hoe we ’s nachts de deur uit konden komen, zonder iemand wakker te maken. We deden dit niet om zomaar buiten rond te hangen en dingen te vernielen, maar gewoon om gezellig wat met vrienden te kletsen, zonder overlast te veroorzaken.
De middag van de bewuste avond had ik mijn XTC pil toegeschoven gekregen, het waren witte dubbele kersjes als ik het me goed herinner, niet dat dit er iets aan afdoet. De planning was dat wanneer de moeder van M. naar bed ging, ik de pil zou innemen. Omdat haar moeders slaappillen gebruikt was ze meestal binnen het half uur in diepe slaap. Alles verliep volgens plan en ik had mijn pilletje ingenomen, wat was dat goor zeg! Ik kan sowieso geen pillen slikken, dus beet ik hem kapot voordat ik hem doorslikte. Bah!
Op het moment dat we de slaapkamer van M. wilde verlaten, werd haar moeder wakker. Dit was ons nog nooit overkomen en het gebeurde ook juist net vanavond! Met een snoekduik lagen wij dan ook terug in bed en waren zo stil mogelijk. Op dat moment wist ik niet wat me overkwam. De kamer van M zag er ineens zo ontzettend gaaf uit en ik heb nooit geweten dat een discobal zo fascinerend kan zijn. Het pakje sigaretten wat ik in mijn handen hield voelde zeer vreemd aan, en ik kon niet begrijpen dat ik dit vast had. Sommige bewegingen van mijn lichaam had ik niet meer onder controle en ik kreeg door het stil liggen dan ook een gigantische klapper kaak. Dit vond ik echt zo grappig dat het me moeite kostte om stil te zijn. Uit wanhoop probeerde M een aansteker tussen mijn tanden te klemmen, maar dit maakte de hilariteit alleen maar groter, zelfs bij haar.
We waren even stil om naar haar moeder te luisteren, en godzijdank! Ze sliep weer. Ons actieplan ging verder. Echter, de gehele routine die normaal zo automatisch gaat was uit mijn systeem verdwenen. Traptreden waarvan ik wist dat ze kraakte stormde ik nu overheen, en beneden aangekomen zag alles er zo ontzettend vreemd en gaaf uit dat ik alweer vergeten was wat ik aan het doen was. M wees me er op en proestend van het lachen glipte ik naar buiten. Op de afgesproken plek stonden vrienden van ons te wachten, ook zij hadden gebruikt en dit beloofde een leuke avond te worden.
Nog steeds was ik verbaasd van alles om mij heen, voornamelijk van de lantarenpalen. In ieder licht zag ik een ‘vlinder’ van wel 1000 kleuren en ik kon mijn ogen er dan ook niet vanaf houden. Eenmaal aangekomen bij onze vrienden vroegen zij zich natuurlijk meteen af hoe het met mij ging, het enige wat ik kon uitbrengen was: ‘Vlinders, wooow! Kijk die vlinders. Zie je ze, ze zijn echt prachtig!’ Natuurlijk hadden mijn vrienden geen idee waar ik het over had, maar ze hadden een grote lach op hun gezicht omdat het zo goed ging met me.
Ik weet niet meer hoe we er bij kwamen maar opeens waren we er heilig van overtuigd dat een andere vriend van ons een stereo op zijn oprit had gezet zodat we muziek konden luisteren, hier hebben we zelfs M. van overtuigd, hier zijn we dan ook naar toegelopen. Dit is echter in nuchtere toestand al een wandeling van een half uur, laat staan hoelang wij er over gedaan hebben. Overal zag ik prachtige dingen waar ik me over bleef verbazen. Ik voelde me fantastisch, geweldig en echt gelukkig. Wanner ik naar mijn handen keek kon ik maar moeilijk beseffen dat deze aan mijn vast zaten, maar bedacht me dat ook al als ze niet van mij waren, mensen toch maar van me moesten houden. Ik zag overal het mooie en het vrolijke van in en wilde dat dit gevoel nooit meer zou stoppen.
Eenmaal aangekomen bij deze eerder genoemde vriend was er natuurlijk geen stereo te bekennen, en heb opbellen midden in de nacht was ook geen optie, daar waarschuwde M. ons gelukkig voor. Lichtelijk teleurgesteld draaiden we ons weer om. Maar zodra ik een lantarenpaal zag was ik weer helemaal vrolijk, dit was echt de meest gave ervaring uit mijn leven.
Gelukkig heeft M het ook erg naar haar zin gehad en heeft smakelijk staan lachen om als mijn momenten van verbazing en verwondering. Momenten waarop ik ineens stil stond omdat ik in het donker iets dacht te zien, praatte ze gewoon met me mee om te achterhalen wat ik zag. En me van sommige dingen er proberen op te wijzen dat het er echt niet was, wat ik natuurlijk niet geloofde. Maar iedere keer als ik dan dichtbij kwam was wat ik ook zag ineens weg. Grappig!
Na deze trip zijn er nog vele gevolgd die ik steeds maar moeilijk kon onthouden. Deze eerste keer was zeker het meest intens met prachtige herinneringen. Vreemd genoeg heb ik heerlijk geslapen en voelde me de volgende dag echt super.
Zoals zovaak sliep ik in het weekend bij een vriendinnetje van me, M, die niet mee deed. We hadden al een hele routine ontwikkeld over hoe we ’s nachts de deur uit konden komen, zonder iemand wakker te maken. We deden dit niet om zomaar buiten rond te hangen en dingen te vernielen, maar gewoon om gezellig wat met vrienden te kletsen, zonder overlast te veroorzaken.
De middag van de bewuste avond had ik mijn XTC pil toegeschoven gekregen, het waren witte dubbele kersjes als ik het me goed herinner, niet dat dit er iets aan afdoet. De planning was dat wanneer de moeder van M. naar bed ging, ik de pil zou innemen. Omdat haar moeders slaappillen gebruikt was ze meestal binnen het half uur in diepe slaap. Alles verliep volgens plan en ik had mijn pilletje ingenomen, wat was dat goor zeg! Ik kan sowieso geen pillen slikken, dus beet ik hem kapot voordat ik hem doorslikte. Bah!
Op het moment dat we de slaapkamer van M. wilde verlaten, werd haar moeder wakker. Dit was ons nog nooit overkomen en het gebeurde ook juist net vanavond! Met een snoekduik lagen wij dan ook terug in bed en waren zo stil mogelijk. Op dat moment wist ik niet wat me overkwam. De kamer van M zag er ineens zo ontzettend gaaf uit en ik heb nooit geweten dat een discobal zo fascinerend kan zijn. Het pakje sigaretten wat ik in mijn handen hield voelde zeer vreemd aan, en ik kon niet begrijpen dat ik dit vast had. Sommige bewegingen van mijn lichaam had ik niet meer onder controle en ik kreeg door het stil liggen dan ook een gigantische klapper kaak. Dit vond ik echt zo grappig dat het me moeite kostte om stil te zijn. Uit wanhoop probeerde M een aansteker tussen mijn tanden te klemmen, maar dit maakte de hilariteit alleen maar groter, zelfs bij haar.
We waren even stil om naar haar moeder te luisteren, en godzijdank! Ze sliep weer. Ons actieplan ging verder. Echter, de gehele routine die normaal zo automatisch gaat was uit mijn systeem verdwenen. Traptreden waarvan ik wist dat ze kraakte stormde ik nu overheen, en beneden aangekomen zag alles er zo ontzettend vreemd en gaaf uit dat ik alweer vergeten was wat ik aan het doen was. M wees me er op en proestend van het lachen glipte ik naar buiten. Op de afgesproken plek stonden vrienden van ons te wachten, ook zij hadden gebruikt en dit beloofde een leuke avond te worden.
Nog steeds was ik verbaasd van alles om mij heen, voornamelijk van de lantarenpalen. In ieder licht zag ik een ‘vlinder’ van wel 1000 kleuren en ik kon mijn ogen er dan ook niet vanaf houden. Eenmaal aangekomen bij onze vrienden vroegen zij zich natuurlijk meteen af hoe het met mij ging, het enige wat ik kon uitbrengen was: ‘Vlinders, wooow! Kijk die vlinders. Zie je ze, ze zijn echt prachtig!’ Natuurlijk hadden mijn vrienden geen idee waar ik het over had, maar ze hadden een grote lach op hun gezicht omdat het zo goed ging met me.
Ik weet niet meer hoe we er bij kwamen maar opeens waren we er heilig van overtuigd dat een andere vriend van ons een stereo op zijn oprit had gezet zodat we muziek konden luisteren, hier hebben we zelfs M. van overtuigd, hier zijn we dan ook naar toegelopen. Dit is echter in nuchtere toestand al een wandeling van een half uur, laat staan hoelang wij er over gedaan hebben. Overal zag ik prachtige dingen waar ik me over bleef verbazen. Ik voelde me fantastisch, geweldig en echt gelukkig. Wanner ik naar mijn handen keek kon ik maar moeilijk beseffen dat deze aan mijn vast zaten, maar bedacht me dat ook al als ze niet van mij waren, mensen toch maar van me moesten houden. Ik zag overal het mooie en het vrolijke van in en wilde dat dit gevoel nooit meer zou stoppen.
Eenmaal aangekomen bij deze eerder genoemde vriend was er natuurlijk geen stereo te bekennen, en heb opbellen midden in de nacht was ook geen optie, daar waarschuwde M. ons gelukkig voor. Lichtelijk teleurgesteld draaiden we ons weer om. Maar zodra ik een lantarenpaal zag was ik weer helemaal vrolijk, dit was echt de meest gave ervaring uit mijn leven.
Gelukkig heeft M het ook erg naar haar zin gehad en heeft smakelijk staan lachen om als mijn momenten van verbazing en verwondering. Momenten waarop ik ineens stil stond omdat ik in het donker iets dacht te zien, praatte ze gewoon met me mee om te achterhalen wat ik zag. En me van sommige dingen er proberen op te wijzen dat het er echt niet was, wat ik natuurlijk niet geloofde. Maar iedere keer als ik dan dichtbij kwam was wat ik ook zag ineens weg. Grappig!
Na deze trip zijn er nog vele gevolgd die ik steeds maar moeilijk kon onthouden. Deze eerste keer was zeker het meest intens met prachtige herinneringen. Vreemd genoeg heb ik heerlijk geslapen en voelde me de volgende dag echt super.
