moonshadow
Newbie
Hallo, Ten eerste wil ik melden dat ik al heel vaak rondgeneusd heb op dit forum ivm informatie en verhalen die mij heel bekend voorkwamen.
Mijn verhaal begint 1,5 jaar geleden. Een lieve man ontmoet met drugsverleden, zei hij.
Alles vertelde hij, zijn gevangenisstraf, zijn drugsleven, zelfs dat hij op de straat had geleefd.
Nu had hij zijn leven weer op de rit, zei hij, zo'n 3 jaar.
Ik als "groentje" op het gebied van drugs, geloofde dat. Steeds als er stress was, kwamen er rare situaties, leugens die boven kwamen, vreemd gedrag, afwisselend, boos, blij etc. Hij praatte niet, leek alles goed te vinden, of zei dingen (achteraf) die ik wilde horen.
Startte weer met hobby's, ging in therapie, en na elke ruzie beloofde hij beter. Ik geloofde hem. Er was nog nooit iemand geweest die zo voor de relatie ging als hij. Tot het moment dat hij inkomsten ging krijgen door werk. Toen begonnen de leugens over bankzaken, rood staan, geld opnemen voor dubieuze zaken. Ik heb de relatie beëindigd toen. Maar mijn liefde en zijn beloftes wonnen.
Steeds beloofde hij beterschap, controle zoals banktransacties nakijken, gps op de telefoon, therapie, etc. etc. maar dit duurde steeds zo'n 3 weken voordat het weer mis ging.
Begin mei zelfs betrapt met heroïne roken. De terugval kon ik nog plaatsen, zijn gedrevenheid om weer beter te worden, de dokter, de pillen, de therapie, alles werd ingezet.
Toen er weer iets gebeurde wat met geld te maken had, heb ik gekozen voor een latrelatie meer omdat het niet om mijn geld ging, maar zijn geld, en omdat mijn vertrouwen steeds verder afnam, ik dacht laat maar zien hoever je dit wilt fixen, ik had mijn aandacht nodig in het ziekenhuis voor mijn kind..
Eind mei heeft mijn zoon van 15 een hersenbloeding gehad. Ik was compleet verbijsterd. Leefde alleen nog maar in het ziekenhuis.
Na een aantal weken, mijn zoon ging gelukkig steeds meer vooruit, kwam hij ineens niet meer opdagen, zomaar.... uit het niets, ... liet me zitten. Naderhand ben ik erachtergekomen dat hij mij bestolen had, alhoewel we zouden latten, had ik hem een sleutel gegeven ivm de verbouwing die hij zou meehelpen afmaken.
Het is zo'n zware pil, dat de man die je verteld hoeveel hij van je houdt, je besteelt, op een moment dat je net zijn steun kon gebruiken, ik al zoveel extra kosten had ivm de ziekenhuisopname.
Dat de heroïne ons leven kapot gemaakt heeft. Zijn leven en van zijn familie. Op moment zwerft hij op straat. Ik mis hem elke dag, en vraag me bewust af wat ik dan mis? de leugens? de valse beloften? of de tederheid? de liefde? de relatie? Ik ben verslagen.
Dat drugs zoveel kapot kan maken, iemand compleet in de ban hebben, dat hij huis en haard opgeeft, steelt, op straat leeft, is dieprakend hartbrekend.
Ik moest mijn verhaal kwijt. Het deed mij goed hier verhalen te lezen, om tot het besef te komen dat het niet zomaar overwonnen kan worden en ik hoop dat mensen ook aan mijn verhaal iets hebben.
Ik zou hem zo weer willen opvangen, verzorgen, beter willen maken, maar wat haal ik mij op op de hals. Zoveel stress, leugens, ondanks de liefde, warmte.
Mijn verhaal begint 1,5 jaar geleden. Een lieve man ontmoet met drugsverleden, zei hij.
Alles vertelde hij, zijn gevangenisstraf, zijn drugsleven, zelfs dat hij op de straat had geleefd.
Nu had hij zijn leven weer op de rit, zei hij, zo'n 3 jaar.
Ik als "groentje" op het gebied van drugs, geloofde dat. Steeds als er stress was, kwamen er rare situaties, leugens die boven kwamen, vreemd gedrag, afwisselend, boos, blij etc. Hij praatte niet, leek alles goed te vinden, of zei dingen (achteraf) die ik wilde horen.
Startte weer met hobby's, ging in therapie, en na elke ruzie beloofde hij beter. Ik geloofde hem. Er was nog nooit iemand geweest die zo voor de relatie ging als hij. Tot het moment dat hij inkomsten ging krijgen door werk. Toen begonnen de leugens over bankzaken, rood staan, geld opnemen voor dubieuze zaken. Ik heb de relatie beëindigd toen. Maar mijn liefde en zijn beloftes wonnen.
Steeds beloofde hij beterschap, controle zoals banktransacties nakijken, gps op de telefoon, therapie, etc. etc. maar dit duurde steeds zo'n 3 weken voordat het weer mis ging.
Begin mei zelfs betrapt met heroïne roken. De terugval kon ik nog plaatsen, zijn gedrevenheid om weer beter te worden, de dokter, de pillen, de therapie, alles werd ingezet.
Toen er weer iets gebeurde wat met geld te maken had, heb ik gekozen voor een latrelatie meer omdat het niet om mijn geld ging, maar zijn geld, en omdat mijn vertrouwen steeds verder afnam, ik dacht laat maar zien hoever je dit wilt fixen, ik had mijn aandacht nodig in het ziekenhuis voor mijn kind..
Eind mei heeft mijn zoon van 15 een hersenbloeding gehad. Ik was compleet verbijsterd. Leefde alleen nog maar in het ziekenhuis.
Na een aantal weken, mijn zoon ging gelukkig steeds meer vooruit, kwam hij ineens niet meer opdagen, zomaar.... uit het niets, ... liet me zitten. Naderhand ben ik erachtergekomen dat hij mij bestolen had, alhoewel we zouden latten, had ik hem een sleutel gegeven ivm de verbouwing die hij zou meehelpen afmaken.
Het is zo'n zware pil, dat de man die je verteld hoeveel hij van je houdt, je besteelt, op een moment dat je net zijn steun kon gebruiken, ik al zoveel extra kosten had ivm de ziekenhuisopname.
Dat de heroïne ons leven kapot gemaakt heeft. Zijn leven en van zijn familie. Op moment zwerft hij op straat. Ik mis hem elke dag, en vraag me bewust af wat ik dan mis? de leugens? de valse beloften? of de tederheid? de liefde? de relatie? Ik ben verslagen.
Dat drugs zoveel kapot kan maken, iemand compleet in de ban hebben, dat hij huis en haard opgeeft, steelt, op straat leeft, is dieprakend hartbrekend.
Ik moest mijn verhaal kwijt. Het deed mij goed hier verhalen te lezen, om tot het besef te komen dat het niet zomaar overwonnen kan worden en ik hoop dat mensen ook aan mijn verhaal iets hebben.
Ik zou hem zo weer willen opvangen, verzorgen, beter willen maken, maar wat haal ik mij op op de hals. Zoveel stress, leugens, ondanks de liefde, warmte.
ik zou hem lekker laten voor wat het is.. maarja liefde kan je niet zomaar wegdrukken. wat je mischien wel kan voorstellen als je hem weer een keer ziet is 
