Ik ben er één keer in geslaagt om, volledig perongeluk, in de K-hole te geraken. Dit was bij mijn eerste keer dat ik ketamine gebruikte:
Ik zat al stevig aan de speed (wat trouwens voor een deel de oorzaak was voor mijn roekeloosheid) op een dancefestival, tot ik van een maat te horen kreeg dat hij ketamine kon regelen. Ketamine stond al een tijd op mijn "to do-list" dus ik duwde hem meteen 40€ in zijn handen en beval hem dat meteen te gaan regelen.
Een paar minuten later kwam die dus terug met een zakje ketamine. Ik had nog nooit ketamine gedaan dus ik wist niet hoeveel je ervan moest nemen. Ik vroeg dus aan die maat die het was gaan regelen, en het trouwens ook al enkele keren had gedaan, hoeveel ik er nu juist van door mijn neus moest jagen. Daarop nam hij het plastiekje van zijn pak sigaretten en kapte daar wat (ongeveer 1/4 - 1/3 van het zakje) in. Het leek niet zoveel dus ik nam aan dat dat wel goed zou komen, en snortte de boel (recht uit het zakje) op.
Het begon met een rubber-achtig gevoel over mijn hele lichaam, verlies van evenwicht, een steeds vager wordend zicht... Na een tijd kreeg ik het gevoel dat het niet meer mogelijk was mij te concentreren op de wereld rondom mij, ik hoorde enkel nog mijn klaarduidelijke gedachten die zich voornamelijk afvroegen wtf er aan het gebeuren was.
Daarna kwam er een gevoel dat evenveel weghad van traag wegzakken in drijfzand als keihard weggeschoten worden door een kanon. Hoe dan ook, ik werd helemaal losgekoppeld van mijn fysische lichaam, en vertrok naar een compleet andere wereld. Ik zweefde rond in een zwarte ruimte gevuld met patronen, driehoeken en cirkels, als een 'louter bewustzijn', levend in zijn meest pure vorm, zonder supplementen zoals een lichaam, gedachten, herinneringen, zonder de mogelijkheid enige actie uit te voeren anders dan gewoon te 'zijn'. Er heersde een sterk gevoel van rust en harmonie. Over deze toestand is de tijdsduur mij volledig onbekend, naar gevoel kon het varieren van enkele milliseconden tot jaren.
Langzaamaan nam het gevoel van wanorde lichtjes toe, rondom mij ontstonden er allemaal lichtjes, waarvan ik wist dat elk lichtje een ziel voorstelde, die nooit het geluk heeft gekent de echte wereld te mogen binnenstappen. Aangezien het verloop van het heelal gebaseert is op toeval, en er oneindig andere manieren zijn geweest waarom het heelal zich had kunnen ontplooien, zijn er dus ook oneindig veel zielen die het bestaan nooit gekend hebben.
Even later was het alsof ik vanuit de hemel op mezelf keek, ik werd bestormd met een gevoel van dankbaarheid, dat ik bij de gelukkigen was die een leven mochten krijgen, waartoe de kansen 1 op oneindig waren. Even later werd die dankbaarheid vervangen door een complete paniek, want ik was bang dat leven nu kwijt te zijn. Ik probeerde uit alle macht terug te keren tot mijn lichaam. Dit lukte wel maar ging helaas gepaard met een gevoel van vervreemding en totale verwarring. Ik was wel terug op de wereld maar was nog steeds heftig aan het trippen. Ik bleek ondertussen door een maat ergens neergezet te zijn in het midden van de hardstyle stage. Ik werd overspoeld door sterke visuals niet goed weten wie ik was of waar ik was en alles wat genoeg ketamine met je doet, maar de K-hole was voorbij.
Achteraf gezien ben ik blij dit meegemaakt te hebben, het gevoel van dankbaarheid voor et leven dat ik in die trip heb gekregen is wel afgenomen maar niet volledig verdwenen, en het heeft zeker weten mijn kijk op het leven en mijn manier van denken veranderd.
Teruggaan naar deze toestand is mij daarna, zelf met grotere hoeveelheden ketamine, nooit meer gelukt
Ik zat al stevig aan de speed (wat trouwens voor een deel de oorzaak was voor mijn roekeloosheid) op een dancefestival, tot ik van een maat te horen kreeg dat hij ketamine kon regelen. Ketamine stond al een tijd op mijn "to do-list" dus ik duwde hem meteen 40€ in zijn handen en beval hem dat meteen te gaan regelen.
Een paar minuten later kwam die dus terug met een zakje ketamine. Ik had nog nooit ketamine gedaan dus ik wist niet hoeveel je ervan moest nemen. Ik vroeg dus aan die maat die het was gaan regelen, en het trouwens ook al enkele keren had gedaan, hoeveel ik er nu juist van door mijn neus moest jagen. Daarop nam hij het plastiekje van zijn pak sigaretten en kapte daar wat (ongeveer 1/4 - 1/3 van het zakje) in. Het leek niet zoveel dus ik nam aan dat dat wel goed zou komen, en snortte de boel (recht uit het zakje) op.
Het begon met een rubber-achtig gevoel over mijn hele lichaam, verlies van evenwicht, een steeds vager wordend zicht... Na een tijd kreeg ik het gevoel dat het niet meer mogelijk was mij te concentreren op de wereld rondom mij, ik hoorde enkel nog mijn klaarduidelijke gedachten die zich voornamelijk afvroegen wtf er aan het gebeuren was.
Daarna kwam er een gevoel dat evenveel weghad van traag wegzakken in drijfzand als keihard weggeschoten worden door een kanon. Hoe dan ook, ik werd helemaal losgekoppeld van mijn fysische lichaam, en vertrok naar een compleet andere wereld. Ik zweefde rond in een zwarte ruimte gevuld met patronen, driehoeken en cirkels, als een 'louter bewustzijn', levend in zijn meest pure vorm, zonder supplementen zoals een lichaam, gedachten, herinneringen, zonder de mogelijkheid enige actie uit te voeren anders dan gewoon te 'zijn'. Er heersde een sterk gevoel van rust en harmonie. Over deze toestand is de tijdsduur mij volledig onbekend, naar gevoel kon het varieren van enkele milliseconden tot jaren.
Langzaamaan nam het gevoel van wanorde lichtjes toe, rondom mij ontstonden er allemaal lichtjes, waarvan ik wist dat elk lichtje een ziel voorstelde, die nooit het geluk heeft gekent de echte wereld te mogen binnenstappen. Aangezien het verloop van het heelal gebaseert is op toeval, en er oneindig andere manieren zijn geweest waarom het heelal zich had kunnen ontplooien, zijn er dus ook oneindig veel zielen die het bestaan nooit gekend hebben.
Even later was het alsof ik vanuit de hemel op mezelf keek, ik werd bestormd met een gevoel van dankbaarheid, dat ik bij de gelukkigen was die een leven mochten krijgen, waartoe de kansen 1 op oneindig waren. Even later werd die dankbaarheid vervangen door een complete paniek, want ik was bang dat leven nu kwijt te zijn. Ik probeerde uit alle macht terug te keren tot mijn lichaam. Dit lukte wel maar ging helaas gepaard met een gevoel van vervreemding en totale verwarring. Ik was wel terug op de wereld maar was nog steeds heftig aan het trippen. Ik bleek ondertussen door een maat ergens neergezet te zijn in het midden van de hardstyle stage. Ik werd overspoeld door sterke visuals niet goed weten wie ik was of waar ik was en alles wat genoeg ketamine met je doet, maar de K-hole was voorbij.
Achteraf gezien ben ik blij dit meegemaakt te hebben, het gevoel van dankbaarheid voor et leven dat ik in die trip heb gekregen is wel afgenomen maar niet volledig verdwenen, en het heeft zeker weten mijn kijk op het leven en mijn manier van denken veranderd.
Teruggaan naar deze toestand is mij daarna, zelf met grotere hoeveelheden ketamine, nooit meer gelukt
