Psychojohn
Belezen gebruiker
Oke even een korte introductie van dit verhaal. Ik begin met vertellen over mijn verleden om jullie een stukje voorkennis tegeven. Bij het dikgedrukte woordje kern begin ik met het traject waar het omgaat. Ik heb de voorkennis zo kort mogelijk gehouden, zodat het niet veel leeswerk is maar je wel de nodige voorkennis hebt.
Al een tijd heb ik last van angsten en negatieve gedachten. Mijn jeugd is de grootste oorzaak voor deze lasten. Ik ben gepest (durf ik nu wel openlijk te benoemen), hoewel ik het zelf liever nogsteeds blame op mijzelf. Ik als een gevoelig persoon die zich aantrok van hoe anderen mij behandelde.
Toen ik op de middelbare kwam besefte ik pas wat ik meemaakte op de basisschool. Ik dacht veel na en reflecteerde op de basisschool tijd. Ik sloot mij af van mijn klasgenoten, ik vond mij er niet tussen passen. De eerste twee jaar van de middelbare waren daardoor niet prettig. Ik werd gezien als anders, en dat was ik misschien ook wel. Twee jaar lang was ik veel aan het gamen en was ik vaak 'ziek'.
Na die 2 jaar in de zomervakantie kreeg ik een steeds hechtere band met 2 vrienden (ik leerde hun kennen van buiten school). Door hun kwam ik weer meer buiten en maakte ik nieuwe vrienden. Ik kwam ook in aanraking met alcohol (mijn eigen keus).
Na de zomer veranderde ik van school, ik zag dit als een kans mijzelf te verbeteren. De eerste schooldag was belangrijk, dat wist ik. Ik haalde al mijn extraverte skills uit de kast en maakte al snel wat vrienden. In deze volgende 2 jaren ben ik mijzelf gaan zoeken. Ik veranderde mijn kledingstijl, mijn uiterlijk, pakte oude hobby's op, maakte nieuwe vrienden, ontdekte feesten etc.
Na die 2 jaar veranderde ik weer van school (ging naar een hoger niveau). Ik was nogsteeds niet de persoon die ik wilde zijn, maar het was in iedergeval beter dan hoe het hiervoor was. Maar de komende 2 jaar op dit hogere niveau pakte toch wel weer anders uit. Op sociaal gebied ging het goed, ik had veel vrienden en deed veel leuke dingen. Echter was ik veel aan het nadenken (heeeeel veeel). Ik was erg angstig voor bepaalde dingen, dacht veel aan de dood, dronk veel (altijd al wel). Kortom ik was niet echt happy, soms wel maar meestal niet.
Nu maak ik even een sprong naar het heden. Met mijn jeugd bedoel ik de basisschool en middelbare schooltijd. Daarna zijn er nog heel veel andere dingen gebeurd die weer invloed hebben gehad op elkaar. Maar mijn jeugd zie ik als grootste oorzaak. De laatste jaren begon ik steeds slechter in mijn vel te raken (ook mede door liefdesgedoe enz). Mijn ouders zeiden al heel lang dat het tijd was voor hulp en dit besloot ik uiteindelijk dan toch maar te zoeken. Nu komt de kern van dit verhaal.
Een half jaar geleden startte mijn traject bij een hele aardige man (psycholoog). Ik was doorverwezen via mijn huisarts. Het werd tijd om voor het eerst openlijk te praten over mijn problemen. Ik praatte namelijk nauwelijks met mensen over "mij", sporadisch met mijn vriendin wel. De voornaamste klacht waarmee ik kwam waren mijn angsten, hiervoor ben ik ook gediagnostiseerd met een angststoornis (toch weer leuk bij de verzameling!). Een voorbeeld is dat ik niet durfde te werken, en als ik het dan deed werkte mijn lichaam tegen. Of bijvoorbeeld rijlessen, ben ik nu gelukkig tijdje vanaf. Maar zat standaard met diaree op de pot, ik zag wazig, was dizzy, hart ging 200km/u heen en weer etc. Maar ook hele normale dingen zoals niet door een supermarkt bij mij in de buurt willen lopen. En zo kan nog wel ff doorgaan.
Ik was erg sceptisch over de hulp die mij gegeven zou worden. Niet omdat ik geen vertrouwen had in mijn psycholoog, maar meer omdat het me onmogelijk leek om mij te helpen. En dat niet omdat ik zo extreem diep zat (absoluut niet, dat is een van de redenen dat ik er niet over praat, ik denk er zijn altijd mensen die het veel erger hebben). Maar omdat ik al heel zelfbewust was (vond ik). Achteraf denk ik enigszins dat dit deels wel klopte, maar aan de andere kant ook weer niet.
Je weet niet wat je nog niet weet (logisch). Ik wist bijvoorbeeld dat als ik begin te zweten voordat ik naar de supermarkt ga, dat dat een gevolg is van mijn angst. Wat ik niet wist is dat het hier vooraf al fout gaat in mijn gedachten. Ik dacht: "hmm ik mag echt niet *** tegenkomen of **, want wat gaan ze zeggen en doen." Wat ik zou moeten denken: "ik mag **** wel tegenkomen, ik vind het alleen niet heel leuk." Dit is een klein voorbeeldje, wat misschien niet begrijpelijk is. Het klinkt namelijk nogal vaag en logisch en simpel. Maar zulke kleine veranderingen in gedachten hebben echt een groot voordeel. Het gaat dus om het accepteren van je gevoel en veranderd het negatieve component
Het volgende is iemands mening. Niemand zal geliefd worden door iedereen om hem/haar heen. Het is menselijk om uit jaloezie iemand op een verkeerde manier te behandelen. Stel ik heb lang krullend haar en een meisje zegt dat ze het mooi vind. Zal de jongen naast mij zeggen "hij lijkt op een meisje". Terwijl hij bijvoorbeeld kort stijl haar heeft. Hij reflecteert zijn eigen onzekerheid op mij. Iedereen zal een mening hebben, ook dat moet je leren accepteren.
Goed ik kan nog veel voorbeelden geven, maar dat ga ik niet doen hihi. Dit is een beetje de basis, hieromheen heb ik nog veel diepgaandere dingen mogen leren. Ik heb een emdr mogen doen. En tot slot nog ergens bewust van geworden, het volgende:
Ik vertelde hem dat ik nogsteeds vaak twijfel over mijn relevantie, mijn doel en mijn waarde op aarde. Hij zei "wat mooi". Huh denk je nu, wat is dat voor iets raars? Hij zei zoiets als: " er zijn mensen die leven voor seks, eten en bijvoorbeeld voetbal. Je hebt ook mensen die leven voor "iets", het kan god zijn, reïncarnatie van alles. Maar ze leven met een doel, en dat doel moet je vinden. Het feit dat je nadenkt over zulke dingen heeft te maken met het begin van jou zoektocht."
Hij vertelde nog veel meer, hier en daar vond ik het wat zweverig. Maar hij had wel een punt, misschien is de reden dat ik hier ben wel om te zoeken naar de reden dat ik hier ben. Een doel vinden bijvoorbeeld. Ik zei tegen hem: "zo'n 1.5 jaar geleden wilde ik hier niet meer zijn en besloot ik een doel op te stellen. Dat doel was ik wil een huisje boompje beestje. Welk huisje maakt me niet uit, zolang ik maar gelukkig ben met een leuk gezin." Hij antwoorde hierop: "toen verlangde jij naar een toekomst die zou zijn zoals een normaal persoon. Jij wilde zo zijn als de gelukkige buurman naast jou, een normaal leven. Maar nu jij je al beter voelt wil jij misschien wel iets anders. Misschien ben jij niet die normale persoon en heb jij iets anders." (Dit klinkt misschien heel zweverig, dat was het ook wel een beetje. Maar hij heeft wel meer voorkennis dan dat ik jullie nu heb gegeven. Hij kent mijn waardes, en dit sluit wel aan op bepaalde waarde.)
Na mijn traject: Ik ben nogsteeds dezelfde persoon, ik heb nogsteeds angsten en ik ben nogsteeds onzeker. Ik ben nogsteeds niet heel happy, heb nogsteeds problemen met liefde en nogsteeds moeite met "normale" dingen. MAAR het is wel verbeterd, denk ik, op bepaalde gebieden. Al met al is mijn doel van dit bericht voornamelijk: zoek hulp als je dat nog niet deed. De stap om hulp te zoeken voelde zwak. Maar het resultaat voelt sterk. Ik zat echt een lange tijd weer op het randje. Maar nu ben ik juist benieuwd naar de toekomst. En dat ik denk aan de toekomst vind ik al heel wat! xD
Als je iets wilt weten vraag het, vind ik alleen maar leuk! Ben echt benieuwd of er mensen zijn die dit helemaal lezen. Heb zo mn best gedaan om het kort te houden, maar tis alsnog taffes lang😭
Al een tijd heb ik last van angsten en negatieve gedachten. Mijn jeugd is de grootste oorzaak voor deze lasten. Ik ben gepest (durf ik nu wel openlijk te benoemen), hoewel ik het zelf liever nogsteeds blame op mijzelf. Ik als een gevoelig persoon die zich aantrok van hoe anderen mij behandelde.
Toen ik op de middelbare kwam besefte ik pas wat ik meemaakte op de basisschool. Ik dacht veel na en reflecteerde op de basisschool tijd. Ik sloot mij af van mijn klasgenoten, ik vond mij er niet tussen passen. De eerste twee jaar van de middelbare waren daardoor niet prettig. Ik werd gezien als anders, en dat was ik misschien ook wel. Twee jaar lang was ik veel aan het gamen en was ik vaak 'ziek'.
Na die 2 jaar in de zomervakantie kreeg ik een steeds hechtere band met 2 vrienden (ik leerde hun kennen van buiten school). Door hun kwam ik weer meer buiten en maakte ik nieuwe vrienden. Ik kwam ook in aanraking met alcohol (mijn eigen keus).
Na de zomer veranderde ik van school, ik zag dit als een kans mijzelf te verbeteren. De eerste schooldag was belangrijk, dat wist ik. Ik haalde al mijn extraverte skills uit de kast en maakte al snel wat vrienden. In deze volgende 2 jaren ben ik mijzelf gaan zoeken. Ik veranderde mijn kledingstijl, mijn uiterlijk, pakte oude hobby's op, maakte nieuwe vrienden, ontdekte feesten etc.
Na die 2 jaar veranderde ik weer van school (ging naar een hoger niveau). Ik was nogsteeds niet de persoon die ik wilde zijn, maar het was in iedergeval beter dan hoe het hiervoor was. Maar de komende 2 jaar op dit hogere niveau pakte toch wel weer anders uit. Op sociaal gebied ging het goed, ik had veel vrienden en deed veel leuke dingen. Echter was ik veel aan het nadenken (heeeeel veeel). Ik was erg angstig voor bepaalde dingen, dacht veel aan de dood, dronk veel (altijd al wel). Kortom ik was niet echt happy, soms wel maar meestal niet.
Nu maak ik even een sprong naar het heden. Met mijn jeugd bedoel ik de basisschool en middelbare schooltijd. Daarna zijn er nog heel veel andere dingen gebeurd die weer invloed hebben gehad op elkaar. Maar mijn jeugd zie ik als grootste oorzaak. De laatste jaren begon ik steeds slechter in mijn vel te raken (ook mede door liefdesgedoe enz). Mijn ouders zeiden al heel lang dat het tijd was voor hulp en dit besloot ik uiteindelijk dan toch maar te zoeken. Nu komt de kern van dit verhaal.
Een half jaar geleden startte mijn traject bij een hele aardige man (psycholoog). Ik was doorverwezen via mijn huisarts. Het werd tijd om voor het eerst openlijk te praten over mijn problemen. Ik praatte namelijk nauwelijks met mensen over "mij", sporadisch met mijn vriendin wel. De voornaamste klacht waarmee ik kwam waren mijn angsten, hiervoor ben ik ook gediagnostiseerd met een angststoornis (toch weer leuk bij de verzameling!). Een voorbeeld is dat ik niet durfde te werken, en als ik het dan deed werkte mijn lichaam tegen. Of bijvoorbeeld rijlessen, ben ik nu gelukkig tijdje vanaf. Maar zat standaard met diaree op de pot, ik zag wazig, was dizzy, hart ging 200km/u heen en weer etc. Maar ook hele normale dingen zoals niet door een supermarkt bij mij in de buurt willen lopen. En zo kan nog wel ff doorgaan.
Ik was erg sceptisch over de hulp die mij gegeven zou worden. Niet omdat ik geen vertrouwen had in mijn psycholoog, maar meer omdat het me onmogelijk leek om mij te helpen. En dat niet omdat ik zo extreem diep zat (absoluut niet, dat is een van de redenen dat ik er niet over praat, ik denk er zijn altijd mensen die het veel erger hebben). Maar omdat ik al heel zelfbewust was (vond ik). Achteraf denk ik enigszins dat dit deels wel klopte, maar aan de andere kant ook weer niet.
Je weet niet wat je nog niet weet (logisch). Ik wist bijvoorbeeld dat als ik begin te zweten voordat ik naar de supermarkt ga, dat dat een gevolg is van mijn angst. Wat ik niet wist is dat het hier vooraf al fout gaat in mijn gedachten. Ik dacht: "hmm ik mag echt niet *** tegenkomen of **, want wat gaan ze zeggen en doen." Wat ik zou moeten denken: "ik mag **** wel tegenkomen, ik vind het alleen niet heel leuk." Dit is een klein voorbeeldje, wat misschien niet begrijpelijk is. Het klinkt namelijk nogal vaag en logisch en simpel. Maar zulke kleine veranderingen in gedachten hebben echt een groot voordeel. Het gaat dus om het accepteren van je gevoel en veranderd het negatieve component
Het volgende is iemands mening. Niemand zal geliefd worden door iedereen om hem/haar heen. Het is menselijk om uit jaloezie iemand op een verkeerde manier te behandelen. Stel ik heb lang krullend haar en een meisje zegt dat ze het mooi vind. Zal de jongen naast mij zeggen "hij lijkt op een meisje". Terwijl hij bijvoorbeeld kort stijl haar heeft. Hij reflecteert zijn eigen onzekerheid op mij. Iedereen zal een mening hebben, ook dat moet je leren accepteren.
Goed ik kan nog veel voorbeelden geven, maar dat ga ik niet doen hihi. Dit is een beetje de basis, hieromheen heb ik nog veel diepgaandere dingen mogen leren. Ik heb een emdr mogen doen. En tot slot nog ergens bewust van geworden, het volgende:
Ik vertelde hem dat ik nogsteeds vaak twijfel over mijn relevantie, mijn doel en mijn waarde op aarde. Hij zei "wat mooi". Huh denk je nu, wat is dat voor iets raars? Hij zei zoiets als: " er zijn mensen die leven voor seks, eten en bijvoorbeeld voetbal. Je hebt ook mensen die leven voor "iets", het kan god zijn, reïncarnatie van alles. Maar ze leven met een doel, en dat doel moet je vinden. Het feit dat je nadenkt over zulke dingen heeft te maken met het begin van jou zoektocht."
Hij vertelde nog veel meer, hier en daar vond ik het wat zweverig. Maar hij had wel een punt, misschien is de reden dat ik hier ben wel om te zoeken naar de reden dat ik hier ben. Een doel vinden bijvoorbeeld. Ik zei tegen hem: "zo'n 1.5 jaar geleden wilde ik hier niet meer zijn en besloot ik een doel op te stellen. Dat doel was ik wil een huisje boompje beestje. Welk huisje maakt me niet uit, zolang ik maar gelukkig ben met een leuk gezin." Hij antwoorde hierop: "toen verlangde jij naar een toekomst die zou zijn zoals een normaal persoon. Jij wilde zo zijn als de gelukkige buurman naast jou, een normaal leven. Maar nu jij je al beter voelt wil jij misschien wel iets anders. Misschien ben jij niet die normale persoon en heb jij iets anders." (Dit klinkt misschien heel zweverig, dat was het ook wel een beetje. Maar hij heeft wel meer voorkennis dan dat ik jullie nu heb gegeven. Hij kent mijn waardes, en dit sluit wel aan op bepaalde waarde.)
Na mijn traject: Ik ben nogsteeds dezelfde persoon, ik heb nogsteeds angsten en ik ben nogsteeds onzeker. Ik ben nogsteeds niet heel happy, heb nogsteeds problemen met liefde en nogsteeds moeite met "normale" dingen. MAAR het is wel verbeterd, denk ik, op bepaalde gebieden. Al met al is mijn doel van dit bericht voornamelijk: zoek hulp als je dat nog niet deed. De stap om hulp te zoeken voelde zwak. Maar het resultaat voelt sterk. Ik zat echt een lange tijd weer op het randje. Maar nu ben ik juist benieuwd naar de toekomst. En dat ik denk aan de toekomst vind ik al heel wat! xD
Als je iets wilt weten vraag het, vind ik alleen maar leuk! Ben echt benieuwd of er mensen zijn die dit helemaal lezen. Heb zo mn best gedaan om het kort te houden, maar tis alsnog taffes lang😭
