Hallo,
Ik ga ook maar eens proberen te omschrijven wat er allemaal gebeurde tijdens mijn experiment.
Jaren geleden heb ik weleens paddo's op, maar de situatie van gebruik was slecht, gevolg een erg slechte ervaring maar wel erg intens.
Nu, in 2008 zit ik een stuk beter in mijn vel. Ik moest ineens aan paddo's denken, en na wat overpijnzingen besloot ik ze te gaan halen.
Thuis heb ik een dosis paddo's opgegeten, en ben daarna wat gaan computeren. Paddo's werken bij mij in golven. De eerste begon toch wel een dikke uur na inname. Ik word dan heel erg geil. (Er was helaas niemand verder aanwezig.) Dit zakte weer weg, en ik begon steeds scherper te kunnen zien, en horen. Ik ben er van overtuigd dat je ook daadwerkelijk alles beter gaat waarnemen. Daar ben ik een tijd mee aan het spelen geweest.
Ondertussen was ik op mijn bed gaan zitten, en had ik de TV naar mij toe gedraaid. De vloer vertoonde Inca/Maya achtige patronen. Dat werd steeds mooier en complexer. De complexiteit was echt fenominabel. Ik was zo overmand door al die kleurpracht en patronen, dat ik later pas doorkreeg dat je zelf de patronen kon beïnvloeden. Ook hier ben ik toen wat gaan spelen.
Tijdens de trip gaat mijn gedachtenstroom gewoon door, en merk ik dat ik niet goed ademhaal, en mijn gedachtes niet kon laten gaan. Loslaten, en met de trip meegaan bedoel ik.
Ik merk dat er iets "hogers" te bereiken is, maar ik ontdek mijn beperkingen. De trip begint weg te ebben, en uiteindelijk ben je weer in deze wereld.
Dit is een korte omschrijving van de eerste van twee trips. Een week na deze trip besluit ik een tweede te gaan doen. Ik koos deze maal de Ecuadorians. Deze maal heb ik het hele doosje(De inhoud) opgegeten.
Ik ben deze trip anders ingegaan. Ik wilde nog verder kijken dan de vorige keer. Ik besloot om te proberen om mijn gedachtes los te kunnen laten.
De trip begint weer, en daar laat ik me niet al gaan. De patronen gaan komen en ook daar blijf ik niet in hangen. De gedachte dat de trip niets word, moet je laten gaan, je gaat voor wat hogers/moeilijker ding. Ik ga liggen op mijn bed, en ik sluit mijn ogen. Ik merk dat ik helemaal naar binnen kan in mijn gedachtes. Dit is moeilijk uit te leggen. Mijn hoofd is leeg van gedachtes zeg maar. Je staat naast je gedachtestroom, en je kan op zo'n stroom springen (In je hoofd.)
Ik deed mijn ogen weer open, en keek weer naar de vloer. Nog steeds al die patronen, en lagen daaronder. Ik besloot mijn hand op de vloer te leggen, en mijn hand versmold met de grond. De patronen gingen eroverheen. Dat is een trucje van het brein. Het is dus niet echt, maar ik zou echt zeker weten, als dat ik mijn hand zag versmelten met de vloer. Ik zag ook mijn armen veranderen. Van heel oud en echt bejaard, tot een soort van tentakels met maar drie vingers.
Ook hier gebeurt er in weze niets, maar doen je brein de gekke dingen. Is voor mij nog wel allemaal te bevatten.
Dan gebeurt er opeens iets. Ik kom niet echt in een andere wereld, maar ik merk hun aanwezigheid. Ik weet ook zeker dat ik er met in ieder geval een gecommuniceerd heb. Zie het als een soort reisleider. Ik heb geen beeld, dus ik kan geen beschrijving geven. Ik zit in meerdere werelden. Ik weet in ieder geval dat het er is. Er is in ieder geval iets wat hoger is dan onze normale bewustzijn. Die soort van reisleider laat zich weer blijken.
En dan gebeurd er iets vreselijk interessants, mooi, gaaf, maar ook levensgevaarlijk. Ik ben losgekomen van mijn fysieke lichaam. Ik kan weg van mijn lichaam. Ik zit nog altijd in die soort tussenwereld. Maar ik vlieg/zweef. Ik ga weer terug, om het zeker te weten. Ik ga proberen iets te zijn. Ik lig in bed, dus ik word een beetje mijn bed. Ik en mijn bed zijn een. (Ik heb serieus lopen denken om het buiten op straat uit te gaan proberen. Ik zou een worden met de weg. Gelukkig heb ik dit maar niet gedaan.)
Ik ging me weer richten op het loskomen van mijn fysieke lichaam. En waarrempel. Ik kon weer loskomen van mezelf. Mijn bewustzijn was losgekoppeld van mijn lichaam, en kon daarvan weg. Dit is heel moeilijk te beschrijven. Ik kom mezelf niet zien, maar ik zweefde wel los in de ruimte rond. Nog steeds had ik zwaar het vermoeden dat er hier meerdere werelden tegelijk waren. Ik was nogal onder de indruk, en niet in staat om ook echt weg te vliegen, maar loskomen en zeker weten dat je overal heen kan vind ik al heel wat. (Tijd en ruimte zijn geen beperkingen meer.) De werelden of wat het ook was, waren niet vijandig. Dus ik denk dat je ook zo'n andere wereld in kan gaan. Hier ben ik met mezelf ook nog niet uit.
Ik keer terug in mijn fysieke lijf. Ik merk dat ik verder los ben geweest dan de eerste keer. Redelijk soepel zit ik weer met mijn bewustzijn in mijn lichaam. Dan besef ik ook weer dat ik uit die andere wereld ben gegaan, en terugben in deze wereld. In al mijn spanning en ervaringen ben ik mijn "reisleider"vergeten te bedanken, maar dat zit wel goed denk ik. De trip ebt weg, en ik ben toen gaan slapen.
Deze tweede trip was VEEL heftiger dan de eerste trip. Na de eerste trip wist ik beter wat ik ging proberen.
Ik ben een nuchter persoon, en ben niet gelovig. Ook nu ben ik dat nog steeds. Er is echter wel een heel groot iets bijgekomen, Je kan loskomen van jezelf en overal naartoe gaan. Dit wetende en ervan overtuigd zijnde dat ik dat een volgende keer ook zal proberen, denk ik dat ik het nu voorlopig even moet laten voor wat het is. Ik denk dat dit erg gevaarlijk terrein kan zijn. Toen ik loskwam van mezelf, nam ik al mijn emoties ook met me mee. Ik zit goed in mijn vel, dus ik kan wel wat hebben. Iemand die niet lekker in zijn vel zit kan totaal de weg kwijtraken, en niet meer terug kunnen keren. Enige malen toen ik loskwam, moest ik ook denken dat ik ook nog terug moest. Ik wilde eigenlijk niet, maar besloot maar wel terug te gaan. Wat als ik nu niet was terug gekomen?
Zo denk ik nu ook dat je de dood te slim af kan zijn. Het klinkt raar, maar als je kan loskomen van je lichaam, dan ben je niet dood. Als je dat vlak voor de dood kan doen, dan ben je de dood te slim af. Dit is maar een gedachte dieik vanuit deze trip heb gekregen. Ik denk wel dat je kan dood gaan. En ergens heb ik de hoop gekregen dat het misschien niet het einde hoeft te zijn.
De volgende keer ga ik proberen of ik los op internet kan komen. Ik ga proberen om mijn bewustzijn naar internet te verplaatsen. Ik ga proberen eerst in mijn computer te komen, en vandaaruit het internet op surf/vlieg. Dat ga ik voorlopig nog niet doen. Ik moet eerst deze twee trips laten bezinken. Het is voor mij in ieder geval een heel leerzame ervaring geweest.
Ik weet ook niet goed hoe ik die aanwezigheid van "iets" moet bevatten. Ik heb contact gehad, maar met wie of wat weet ik niet. Misschien was ik wel in contact met mezelf, en had ik het niet door. Ik weet het niet. En die werelden, dat is toch wel iets raars. Als je los bent ben je een soort energie. Er is een term. Ik ben Alpha en Omega was ie geloof ik. Begin en einde van het Griekse alfabet. In religieuse kringen is het God. Het alles. Je komt in een wereld waarin je alles kan zijn doen. Totale vrijheid, zoiets maar dan beter.
Ik denk overigens dat je ook zonder tripmiddel in staat moet kunnen zijn, om los te komen van jezelf. Meditatie ofzo. Je moet het echt oefenen. Tripmiddelen zijn handig, maar wel gevaarlijker. De kans dat je de weg kwijtraakt, of uit het raam springt is absoluut aanwezig, en daar moet je je erg van bewust zijn. Er komen ontzettend veel zware emoties op je af, en voor je het weet beland je in een slechte trip. Je moet een trip ook niet zomaar even gaan doen. Je moet mentaal de zaken goed op orde hebben. Als dit niet het geval is, -en je moet hier heel eerlijk naar jezelf kunnen kijken- begin dan niet aan tripmiddelen. Als je wel ok in je vel zit, je je gaat het doen, doe het dan ook in meerdere keren. De eerste keer onderga je de kleuren en vormen en al je zintuigelijke zaken. Blijf daar de eerste keer zitten. De tweede keer ga je verder. Je moet dan de vormen en kleuren etc. te boven stijgen. Dan kom je in die "andere wereld".
Ik ga ook maar eens proberen te omschrijven wat er allemaal gebeurde tijdens mijn experiment.
Jaren geleden heb ik weleens paddo's op, maar de situatie van gebruik was slecht, gevolg een erg slechte ervaring maar wel erg intens.
Nu, in 2008 zit ik een stuk beter in mijn vel. Ik moest ineens aan paddo's denken, en na wat overpijnzingen besloot ik ze te gaan halen.
Thuis heb ik een dosis paddo's opgegeten, en ben daarna wat gaan computeren. Paddo's werken bij mij in golven. De eerste begon toch wel een dikke uur na inname. Ik word dan heel erg geil. (Er was helaas niemand verder aanwezig.) Dit zakte weer weg, en ik begon steeds scherper te kunnen zien, en horen. Ik ben er van overtuigd dat je ook daadwerkelijk alles beter gaat waarnemen. Daar ben ik een tijd mee aan het spelen geweest.
Ondertussen was ik op mijn bed gaan zitten, en had ik de TV naar mij toe gedraaid. De vloer vertoonde Inca/Maya achtige patronen. Dat werd steeds mooier en complexer. De complexiteit was echt fenominabel. Ik was zo overmand door al die kleurpracht en patronen, dat ik later pas doorkreeg dat je zelf de patronen kon beïnvloeden. Ook hier ben ik toen wat gaan spelen.
Tijdens de trip gaat mijn gedachtenstroom gewoon door, en merk ik dat ik niet goed ademhaal, en mijn gedachtes niet kon laten gaan. Loslaten, en met de trip meegaan bedoel ik.
Ik merk dat er iets "hogers" te bereiken is, maar ik ontdek mijn beperkingen. De trip begint weg te ebben, en uiteindelijk ben je weer in deze wereld.
Dit is een korte omschrijving van de eerste van twee trips. Een week na deze trip besluit ik een tweede te gaan doen. Ik koos deze maal de Ecuadorians. Deze maal heb ik het hele doosje(De inhoud) opgegeten.
Ik ben deze trip anders ingegaan. Ik wilde nog verder kijken dan de vorige keer. Ik besloot om te proberen om mijn gedachtes los te kunnen laten.
De trip begint weer, en daar laat ik me niet al gaan. De patronen gaan komen en ook daar blijf ik niet in hangen. De gedachte dat de trip niets word, moet je laten gaan, je gaat voor wat hogers/moeilijker ding. Ik ga liggen op mijn bed, en ik sluit mijn ogen. Ik merk dat ik helemaal naar binnen kan in mijn gedachtes. Dit is moeilijk uit te leggen. Mijn hoofd is leeg van gedachtes zeg maar. Je staat naast je gedachtestroom, en je kan op zo'n stroom springen (In je hoofd.)
Ik deed mijn ogen weer open, en keek weer naar de vloer. Nog steeds al die patronen, en lagen daaronder. Ik besloot mijn hand op de vloer te leggen, en mijn hand versmold met de grond. De patronen gingen eroverheen. Dat is een trucje van het brein. Het is dus niet echt, maar ik zou echt zeker weten, als dat ik mijn hand zag versmelten met de vloer. Ik zag ook mijn armen veranderen. Van heel oud en echt bejaard, tot een soort van tentakels met maar drie vingers.
Ook hier gebeurt er in weze niets, maar doen je brein de gekke dingen. Is voor mij nog wel allemaal te bevatten.
Dan gebeurt er opeens iets. Ik kom niet echt in een andere wereld, maar ik merk hun aanwezigheid. Ik weet ook zeker dat ik er met in ieder geval een gecommuniceerd heb. Zie het als een soort reisleider. Ik heb geen beeld, dus ik kan geen beschrijving geven. Ik zit in meerdere werelden. Ik weet in ieder geval dat het er is. Er is in ieder geval iets wat hoger is dan onze normale bewustzijn. Die soort van reisleider laat zich weer blijken.
En dan gebeurd er iets vreselijk interessants, mooi, gaaf, maar ook levensgevaarlijk. Ik ben losgekomen van mijn fysieke lichaam. Ik kan weg van mijn lichaam. Ik zit nog altijd in die soort tussenwereld. Maar ik vlieg/zweef. Ik ga weer terug, om het zeker te weten. Ik ga proberen iets te zijn. Ik lig in bed, dus ik word een beetje mijn bed. Ik en mijn bed zijn een. (Ik heb serieus lopen denken om het buiten op straat uit te gaan proberen. Ik zou een worden met de weg. Gelukkig heb ik dit maar niet gedaan.)
Ik ging me weer richten op het loskomen van mijn fysieke lichaam. En waarrempel. Ik kon weer loskomen van mezelf. Mijn bewustzijn was losgekoppeld van mijn lichaam, en kon daarvan weg. Dit is heel moeilijk te beschrijven. Ik kom mezelf niet zien, maar ik zweefde wel los in de ruimte rond. Nog steeds had ik zwaar het vermoeden dat er hier meerdere werelden tegelijk waren. Ik was nogal onder de indruk, en niet in staat om ook echt weg te vliegen, maar loskomen en zeker weten dat je overal heen kan vind ik al heel wat. (Tijd en ruimte zijn geen beperkingen meer.) De werelden of wat het ook was, waren niet vijandig. Dus ik denk dat je ook zo'n andere wereld in kan gaan. Hier ben ik met mezelf ook nog niet uit.
Ik keer terug in mijn fysieke lijf. Ik merk dat ik verder los ben geweest dan de eerste keer. Redelijk soepel zit ik weer met mijn bewustzijn in mijn lichaam. Dan besef ik ook weer dat ik uit die andere wereld ben gegaan, en terugben in deze wereld. In al mijn spanning en ervaringen ben ik mijn "reisleider"vergeten te bedanken, maar dat zit wel goed denk ik. De trip ebt weg, en ik ben toen gaan slapen.
Deze tweede trip was VEEL heftiger dan de eerste trip. Na de eerste trip wist ik beter wat ik ging proberen.
Ik ben een nuchter persoon, en ben niet gelovig. Ook nu ben ik dat nog steeds. Er is echter wel een heel groot iets bijgekomen, Je kan loskomen van jezelf en overal naartoe gaan. Dit wetende en ervan overtuigd zijnde dat ik dat een volgende keer ook zal proberen, denk ik dat ik het nu voorlopig even moet laten voor wat het is. Ik denk dat dit erg gevaarlijk terrein kan zijn. Toen ik loskwam van mezelf, nam ik al mijn emoties ook met me mee. Ik zit goed in mijn vel, dus ik kan wel wat hebben. Iemand die niet lekker in zijn vel zit kan totaal de weg kwijtraken, en niet meer terug kunnen keren. Enige malen toen ik loskwam, moest ik ook denken dat ik ook nog terug moest. Ik wilde eigenlijk niet, maar besloot maar wel terug te gaan. Wat als ik nu niet was terug gekomen?
Zo denk ik nu ook dat je de dood te slim af kan zijn. Het klinkt raar, maar als je kan loskomen van je lichaam, dan ben je niet dood. Als je dat vlak voor de dood kan doen, dan ben je de dood te slim af. Dit is maar een gedachte dieik vanuit deze trip heb gekregen. Ik denk wel dat je kan dood gaan. En ergens heb ik de hoop gekregen dat het misschien niet het einde hoeft te zijn.
De volgende keer ga ik proberen of ik los op internet kan komen. Ik ga proberen om mijn bewustzijn naar internet te verplaatsen. Ik ga proberen eerst in mijn computer te komen, en vandaaruit het internet op surf/vlieg. Dat ga ik voorlopig nog niet doen. Ik moet eerst deze twee trips laten bezinken. Het is voor mij in ieder geval een heel leerzame ervaring geweest.
Ik weet ook niet goed hoe ik die aanwezigheid van "iets" moet bevatten. Ik heb contact gehad, maar met wie of wat weet ik niet. Misschien was ik wel in contact met mezelf, en had ik het niet door. Ik weet het niet. En die werelden, dat is toch wel iets raars. Als je los bent ben je een soort energie. Er is een term. Ik ben Alpha en Omega was ie geloof ik. Begin en einde van het Griekse alfabet. In religieuse kringen is het God. Het alles. Je komt in een wereld waarin je alles kan zijn doen. Totale vrijheid, zoiets maar dan beter.
Ik denk overigens dat je ook zonder tripmiddel in staat moet kunnen zijn, om los te komen van jezelf. Meditatie ofzo. Je moet het echt oefenen. Tripmiddelen zijn handig, maar wel gevaarlijker. De kans dat je de weg kwijtraakt, of uit het raam springt is absoluut aanwezig, en daar moet je je erg van bewust zijn. Er komen ontzettend veel zware emoties op je af, en voor je het weet beland je in een slechte trip. Je moet een trip ook niet zomaar even gaan doen. Je moet mentaal de zaken goed op orde hebben. Als dit niet het geval is, -en je moet hier heel eerlijk naar jezelf kunnen kijken- begin dan niet aan tripmiddelen. Als je wel ok in je vel zit, je je gaat het doen, doe het dan ook in meerdere keren. De eerste keer onderga je de kleuren en vormen en al je zintuigelijke zaken. Blijf daar de eerste keer zitten. De tweede keer ga je verder. Je moet dan de vormen en kleuren etc. te boven stijgen. Dan kom je in die "andere wereld".
Als ik met andere mensen omga, dan moet ik wel denken:Ik heb iets gezien/ervaren, waar jij in je wildste dromen nog niet bent geweest. Volgens mij verschijnt er dan een glimlach op mij.
