Mijn vriend rookt terug

[LLinda]

Hallo,

Heb vandaag al uren zitten te lezen over mensen die wiet roken enz.
Wel over een paar maanden geleden ben ik er op uit gekomen dat mijn vriend dus terug rookt. Voor ik een relatie met hem begon wist ik dat hij vroeger gerookt had. Maar hij zei dat hij ermee gestopt was en ik geloofde dat.

Maar het is mijn eigen schuld dat hij terug begonnen is. Ik had hem een meegenomen naar een festival waar hij altijd graag naar toe ging. En hij mocht van mij maar één roken. Ik dacht van ja één op een jaar kan heus geen kwaad daar kan ik mee leven. Maar ja, bij poetsen over een paar maand geleden heb ik dus 5 lege zakjes gevonden en blaadjes. Hij wist goed genoeg dat hij kon vertrekken als hij terug begon met roken. Ik ben er dus echt tegen. Wel ik heb het hem vergeven omdat ik hem dood maar ook doodgraag zie. Ik probeer ermee om te gaan maar lukt mij niet goed. Hij kon mij ook niet beloven om er mee te stoppen. Hij vertelde mij wel dat hij dat niet altijd nodig heeft, maar af en toe. Nu 2 weken geleden had ik hem weer betrapt met roken in ons huis. Ik zei: nu rook je hem ook maar op.( Hij had die nog ergens gevonden zei hem) wat ik dus niet geloof. Nu wilde hij naar zijn vrienden weer gaan en ik mocht niet mee. Ik weet goed genoeg wat hij daar gaat doen.

Ik merk nu dat hij het toch weer meer en meer nodig heeft. Dus hij is terug verslaafd aan het worden.
Hij doet mij er echt pijn mee. Ik voel mij gewoon gekwetst belogen en bedrogen.
Moet ik het nu echt uitmaken met hem? Ik wil echt niet met een verslaafde roker samenwonen.
Met hem erover praten heb ik al veel gedaan en haalt niets uit. Hij wilt het nog niet(of niet) opgeven.

Heb er al veel over gelezen en precies als partner sta je er machteloos tegenover.
Heb ook 2 kids, niet van hem.

 

[Svali]

Het ligt dus aan jezelf en waar jij de grens gaat trekken. Hij geeft al aan niet te willen stoppen en jij wil niet samenwonen met iemand die blowt. Dan is het simpel zou je zeggen behalve dan dat je gevoel niet helemaal meewerkt omdat je hem graag ziet. Het eeuwige dilemma van de partner van de verslaafde en de praktijk wijst uit dat dit vaak lang voortslepende affaires zijn of worden.

Je kan hem een ultimatum gaan stellen maar als je hem niet vertrouwd heeft dat ook weinig zin, omdat je dan alleen maar meer argwaan zal krijgen of hij nu wel of niet blowt.

Je staat inderdaad machteloos tegenover zijn gebruik maar het is jouw beslissing of jij daar deel van gaat uitmaken of niet. Daarbij is het ook een vertrouwenskwestie geworden en je kan je afvragen hoe dat uitwerkt op de relatie op zich.

 

[LLinda]

Dank je voor de reactie.
Maar kun je misschien mij wat tips meegeven om er eventueel toch ermee leren om te gaan als partner zijnde?
Ik veronderstel dat je ook verslaafd bent of geweest. Ik ben met veel Google op een site uit gekomen, CAD. En wil er wel eens naartoe gaan, maar vindt de moed nog echt. Heb al veel moeite moeten doen om het hier in het kort uit te schrijven. Heb op wat sites hier en daar wat tips gelezen, maar ja dat zijn hulpverleners die waarschijnlijk nooit zelf met drugs of softdrugs hebben gebruikt. Weet je..., wil gewoon tips van iemand die weet wat het is om verslaafd zijn is.

Nu nog een vraagje, waarom is het nu zo moeilijk om eraf te kunnen blijven? Het zijn immers softdrugs, als het speed en coke en de hele brol was. Kon ik dat ergens begrijpen. En waarom wil hij er ook niet mee stoppen voor mij.

 

[Svali]

Hoi LLinda,

Zelf ben ik inderdaad ruim achttien jaar verslaafd geweest aan wiet, alcohol, speed en wat andere middeltjes, dus ik weet wel hoe het is. (ben inmiddels anderhalf jaar nuchter trouwens) Ik kan echter niet uit je verhaal opmaken of we hier echt met een verslaafde te maken en het lijkt eerder (correct me if i'm wrong) op iemand die regelmatig een jointje rookt. Dat hij erover liegt is ook niet direct een teken van verslaving, dat doen wel meerdere mensen (heb ik gehoord ).

Ik wil best wat dingen aanhalen die zouden kunnen werken of die bij mij eventueel hadden geholpen, maar het is wel zo dat ik wat fases verder was dan je vriend en er vooral alcohol in het spel was. Maar proberen kan nooit kwaad natuurlijk...

In de relatie die ik heb gehad in mijn gebruikerstijd probeerde mijn ex-vriendin ook van alles om mij bewust te maken van waar ik mee bezig was maar zonder enig succes. Bij mij was het zo dat ik wel zeker van mijn ex hield, maar ze stond buiten mijn relatie met alcohol/drugs. Dat wil zeggen dat het voor haar onaantastbaar was, of zo goed als. Ik zag niet in waarom zij zich daar druk om maakte, het was mijn ding, daar moest niemand aan komen. Tuurlijk praatte ik wel mee als ze het erover had, maar alleen om haar tevreden te houden. Klinkt niet echt veelbelovend tot nu toe, of wel?

Het is iets wat je echt bespreekbaar moet maken. Laat weten dat je er open voor staat en dat je het niet meer veroordeeld, wees begrijpend naar waarom hij het doet. Onbegrip zorgt ervoor dat je hem afstoot, iemand die zich begrepen voelt zal eerder openstaan voor een echt gesprek waarin je een beginpunt kunt creëren om tot een overeenkomst t e kunnen komen. En misschien kun je samen afspreken dat hij alleen bij zijn vrienden rookt, indien er geen sprake is van verslaving. Als het iets is wat hij wil, is dat toch echt onderdeel van de persoon waar je van houdt. Soms moet je concessies maken in een relatie waar je misschien niet echt achter staat, maar je moet je ook afvragen hoe erg het nou echt is voor je.

Je kan naar het CAD gaan of met psychologen praten etc. maar waarom ben jij daar? Hij hoort daar te zitten en dat gaat hij alleen doen als hij dat echt wil voor zichzelf. Hij kan daar voor jou gaan zitten maar dat gaat niet werken. Stoppen doe je in eerste instantie voor jezelf, de rest volgt later pas.

Laat hem ook niet denken dat je hem als de zondebok ziet. Ga je eigen rol na in deze relatie en waarom je nu in dit dilemma zit, laat zien dat je bereid bent om verantwoordelijkheid te delen. Het samen doen, dat is heel belangrijk.

Nu nog een vraagje, waarom is het nu zo moeilijk om eraf te kunnen blijven? Het zijn immers softdrugs, als het speed en coke en de hele brol was. Kon ik dat ergens begrijpen. En waarom wil hij er ook niet mee stoppen voor mij.

Verslaving is verslaving. In de kliniek heb ik coke en alcohol verslaafden gezien die fluitend het programma uitzaten en wietverslaafden die bijna echt kapot gingen van de zenuwen en opgekropte emoties. Het is gerelateerd aan de verslaafde en niet (altijd) aan de drugs.

Er zijn zat verslaafden die hun drugs verkiezen boven hun eigen vrouw, kinderen of familie. Dat doen ze niet omdat ze niet van ze houden en het heeft er ook niks mee te maken dat ze niet genoeg van hen houden. Dat doen ze omdat het middel er los van staat en ze niet in staat zijn om bewust die keuze te maken. Ze staan onder controle van dat middel en kunnen geen nee meer zeggen. Maar goed dan heb ik het over hardcore verslaafden. Ik denk dat je vriend het belang er niet van in ziet om te stoppen omdat hij het onschuldig vermaak vindt en omdat jij het gewoon niet snapt. Maar nogmaals, dat is koffiedik kijken voor mij.

Dus, ga het gesprek aan en veroordeel hem niet, maar toon begrip en laat hem weten hoe jij je er onder voelt.

Succes!