Na maandenlang experimenteren met lsa zaden. Ben ik nu eindelijk op de perfecte dosis uitgekomen 11,5 gram - rond de 475 zaden. Misschien was dit achteraf niet zo een slim plan maar ach een avond vol gekke dingen.
Had was 11 uur, ik had de zaden geprepareerd door ze enkele dagen te laten weken om de misselijkheid tegen te gaan. Na 4 dagen weken was het zover. Ik nam de zaden in(Het was geen gemakkelijke opgave, maar na enkele keren kokhalsen had ik ze allemaal naar binnengewerkt)
Me maatje (voor het gemak noem ik hem J) J. Had ongeveer 3/4 van mijn dosis want hij had het nog nooit geprobeerd.
Het was inmiddels 12 uur de misselijkheid kwam heel lichtelijk in vlagen op. Ik had nog nergens last van voelde me beetje loom en wou het liefst toch even zitten. Opeens vertelde ik J: Dat ik niks voelde, en of hij al wat voelde. Eveneens hij voelde ook nog niks. Dus ik ging maar even oud en vertrouwd een potje quake 3 spelen. Opeens midden in het spel begon ik me raar te voelen. De moeite met concentratie begon op te komen, dus ik heb gelijk het spel afgesloten en even wat minimal aangezet om in de trip te komen.
Na een half uur te hebben gezeten op de bank en de minimal aan gehoord te hebben wou ik water hebben. Ik heb de kraan aangedraaid, 1 maal gekeken in de spiegel zag ik dat me gezicht begon te vervormen of niet zo zeer te vervormen maar als ik keek zag ik dat me hoofd begon te vervormen. Ik wreef in mijn ogen of dit wel klopte sinds ik nooit zulke visuals heb gehad met lsa-zaden. Terug aangekomen keek ik naar de kraan het leek alsof de kraan water overal heen spoot door de hele badkamer uit voorzorg draaide ik de kraan snel dicht. Eenmaal terug aangekomen op de bank was J. al helemaal van ze stuk die zat als een klein kind naar de tv te kijken en alles wat ik hem vroeg ging langs hem heen.
Opeens stond J. op deed de lichten uit tv uit. En hij reageerde nog steeds nergens op hij leek totaal van de wereld te zijn(Althans zo leek het maar hij had moeite om te praten en dat interesseerde hem vrij weinig op dat moment) We hebben hier zo een tien minuten in het donker gezeten. Ik vroeg J of hij zich al wat beter voelde hij knikte naar mij en zei: Ja ik voel me al een stuk beter ik was echt misselijk net en dacht dat als ik ging praten alles eruit zou komen. Na wat gepraat over hoe dit nu was besloten we naar buiten te gaan we waren het zat binnen te weinig impulsen te vertrouwde ruimte.
Na een half uur onze schoenen en jassen aantrekken besloten we om rondje te gaan lopen om terug een beetje bij zinnen te komen. Maar uit eindelijk liepen we straight door naar het parkje. Waar we even zijn gaan zitten kijken naar de hemel, het regende op dat moment maar veel kon dat ons niet interreseren.
Het enigste wat ik nog kon doen was genieten van me trip op een gegeven moment kreeg ik een ingeven we gaan de buurt even wakker schudden. Na wat ideëen bedenken besloten we om in een andere wijk dan dat me huis staat de auto-alarmen af te laten gaan na ongeveer 10 minuten lopen keek ik achterom waar J. was gebleven. J was spoorloos verdwenen geen idee waar hij was gebleven dus ik ging overal zoeken. De weg die we hadden gelopen terug gelopen maar nergens J te bekennen. Dus ik haalde me telefoon uit me zak om hem te bellen. Ik keek over me rechterschouder naar de bosjes ongeveer halverwege de route. En zie daar een persoon in de bosjes zitten. Ik schreeuw:" J. Ben jij dat." Het persoon antwoord niet. En ik roep opnieuw: "J. Alsjeblieft als jij dit bent antwoord dan want wie daar ook zit, want als je niet antwoord zal ik je pakken J." En opnieuw geen antwoord.
Dus na enige tijd kijken ren ik op de bosjes af en spring erin. En doe mezelf vreselijke pijn en kijk waar ik op lig. Een koffer met een glinsterend ringetje bij het handvat. Na enige worsteling met de koffer sta ik op uit de bosjes en pak me telefoon. J. Neemt niet op(Dit is heel gebruikelijk soms moet ik op een normale dag al 3/4x bellen voordat hij antwoord)
Ik bel J. Dus nog een keer. J neemt op. Ik vraag waar hij is. Hij vertelt dat hij terug naar het parkje is gelopen wachtend op mij. Dus ik eenmaal aangekomen na 30 minuten zie ik J. niet maar het is ook te donker dus ik ging zonder te bellen naar J. zoeken door het park ik liep met me telefoon voor me(Die ik gebruikte als licht zodat ik de grond kon afzoeken na enige tijd zoeken zag ik J. Nog nergens ik belde J. Ik zag in de verte wat oplichten. Het was iemand die ze telefoon pakte ik rende naar het licht toe en zag J. zitten tegen een boom. Hij verklaarde waarom hij tegen een boom aanlag en zei: "Ik was moe man ik wilde ff pitten maar het lukte niet". Dus ik gaf J. Een hand een liepen terug naar me huis eenmaal aangekomen was het half 4 geloof ik. Het was moeilijk om nu de tijd te kijken de intensiteit de trip was nu het grootst aangekomen wilden we graag dingen ondernemen maar besloten toch film te gaan kijken met een bakkie chips en een cola'tje.
Ze tripte nog lang en gelukkig totdat rond 7 uur de trip begon aftenemen.
Had was 11 uur, ik had de zaden geprepareerd door ze enkele dagen te laten weken om de misselijkheid tegen te gaan. Na 4 dagen weken was het zover. Ik nam de zaden in(Het was geen gemakkelijke opgave, maar na enkele keren kokhalsen had ik ze allemaal naar binnengewerkt)
Me maatje (voor het gemak noem ik hem J) J. Had ongeveer 3/4 van mijn dosis want hij had het nog nooit geprobeerd.
Het was inmiddels 12 uur de misselijkheid kwam heel lichtelijk in vlagen op. Ik had nog nergens last van voelde me beetje loom en wou het liefst toch even zitten. Opeens vertelde ik J: Dat ik niks voelde, en of hij al wat voelde. Eveneens hij voelde ook nog niks. Dus ik ging maar even oud en vertrouwd een potje quake 3 spelen. Opeens midden in het spel begon ik me raar te voelen. De moeite met concentratie begon op te komen, dus ik heb gelijk het spel afgesloten en even wat minimal aangezet om in de trip te komen.
Na een half uur te hebben gezeten op de bank en de minimal aan gehoord te hebben wou ik water hebben. Ik heb de kraan aangedraaid, 1 maal gekeken in de spiegel zag ik dat me gezicht begon te vervormen of niet zo zeer te vervormen maar als ik keek zag ik dat me hoofd begon te vervormen. Ik wreef in mijn ogen of dit wel klopte sinds ik nooit zulke visuals heb gehad met lsa-zaden. Terug aangekomen keek ik naar de kraan het leek alsof de kraan water overal heen spoot door de hele badkamer uit voorzorg draaide ik de kraan snel dicht. Eenmaal terug aangekomen op de bank was J. al helemaal van ze stuk die zat als een klein kind naar de tv te kijken en alles wat ik hem vroeg ging langs hem heen.
Opeens stond J. op deed de lichten uit tv uit. En hij reageerde nog steeds nergens op hij leek totaal van de wereld te zijn(Althans zo leek het maar hij had moeite om te praten en dat interesseerde hem vrij weinig op dat moment) We hebben hier zo een tien minuten in het donker gezeten. Ik vroeg J of hij zich al wat beter voelde hij knikte naar mij en zei: Ja ik voel me al een stuk beter ik was echt misselijk net en dacht dat als ik ging praten alles eruit zou komen. Na wat gepraat over hoe dit nu was besloten we naar buiten te gaan we waren het zat binnen te weinig impulsen te vertrouwde ruimte.
Na een half uur onze schoenen en jassen aantrekken besloten we om rondje te gaan lopen om terug een beetje bij zinnen te komen. Maar uit eindelijk liepen we straight door naar het parkje. Waar we even zijn gaan zitten kijken naar de hemel, het regende op dat moment maar veel kon dat ons niet interreseren.
Het enigste wat ik nog kon doen was genieten van me trip op een gegeven moment kreeg ik een ingeven we gaan de buurt even wakker schudden. Na wat ideëen bedenken besloten we om in een andere wijk dan dat me huis staat de auto-alarmen af te laten gaan na ongeveer 10 minuten lopen keek ik achterom waar J. was gebleven. J was spoorloos verdwenen geen idee waar hij was gebleven dus ik ging overal zoeken. De weg die we hadden gelopen terug gelopen maar nergens J te bekennen. Dus ik haalde me telefoon uit me zak om hem te bellen. Ik keek over me rechterschouder naar de bosjes ongeveer halverwege de route. En zie daar een persoon in de bosjes zitten. Ik schreeuw:" J. Ben jij dat." Het persoon antwoord niet. En ik roep opnieuw: "J. Alsjeblieft als jij dit bent antwoord dan want wie daar ook zit, want als je niet antwoord zal ik je pakken J." En opnieuw geen antwoord.
Dus na enige tijd kijken ren ik op de bosjes af en spring erin. En doe mezelf vreselijke pijn en kijk waar ik op lig. Een koffer met een glinsterend ringetje bij het handvat. Na enige worsteling met de koffer sta ik op uit de bosjes en pak me telefoon. J. Neemt niet op(Dit is heel gebruikelijk soms moet ik op een normale dag al 3/4x bellen voordat hij antwoord)
Ik bel J. Dus nog een keer. J neemt op. Ik vraag waar hij is. Hij vertelt dat hij terug naar het parkje is gelopen wachtend op mij. Dus ik eenmaal aangekomen na 30 minuten zie ik J. niet maar het is ook te donker dus ik ging zonder te bellen naar J. zoeken door het park ik liep met me telefoon voor me(Die ik gebruikte als licht zodat ik de grond kon afzoeken na enige tijd zoeken zag ik J. Nog nergens ik belde J. Ik zag in de verte wat oplichten. Het was iemand die ze telefoon pakte ik rende naar het licht toe en zag J. zitten tegen een boom. Hij verklaarde waarom hij tegen een boom aanlag en zei: "Ik was moe man ik wilde ff pitten maar het lukte niet". Dus ik gaf J. Een hand een liepen terug naar me huis eenmaal aangekomen was het half 4 geloof ik. Het was moeilijk om nu de tijd te kijken de intensiteit de trip was nu het grootst aangekomen wilden we graag dingen ondernemen maar besloten toch film te gaan kijken met een bakkie chips en een cola'tje.
Ze tripte nog lang en gelukkig totdat rond 7 uur de trip begon aftenemen.
