Hallo mensen!
Nou ben hier nieuw dus kom maar even binnenvallen met een tripreport. Het was mijn eerste echte keer paddos, had al eens eerder een half portie paddos op maar wilde een keer echt trippen. Dat klinkt misschien wat naïef.. Wel heb ik er altijd veel over gelezen wat altijd mijn intresse groter en groter maakte.
Ik nam heel portie Mexicaanse paddos zo'n maand terug, ik had het idee dat ik stevig in mijn schoenen stond. Het enige waar ik een beetje twijfelde of zestien een geschikte leeftijd was, maar eenmaal in de stad had ik er zoveel zin in dat ik mijn leeftijd vergat.
Ik geloof dat ik om half acht de paddos opat. Na ongeveer een kwartiertje dacht ik het te voelen opkomen. Alles begon een beetje te golven en ik had het gevoel dat mijn handen kletsnat waren. Alice in Wonderland werd opgezet, met verbazing heb ik de film zitten bekijken. De zingende bloemen vond ik hilarisch, maar wel erg lelijk. Ook om de dikke mannetjes en de rokende rups heb ik flink gelachen. Tijdens de film voelde ik het steeds meer opkomen. De gordijnen golfde een beetje. En er zaten een soort van zwarte vlekken die bewogen in, maar keek ik erna hield het meteen weer op.
Toen de koningin in Alice in Wonderland voorkwam vroeg ik aan een vriend van me om een eind mee te gaan wandelen omdat ik bloednerveus werd van haar geschreeuw. We liepen een eind en was zwaar aan het trippen. De lichtinvallen veranderde al bij een auto die de straat op reed. Op de grond zag ik duiveltjes. Met gemene kleine gezichtjes staarde ze me aan. Ook begonnen mijn handen op te zwellen. Uiteindelijk stopte ik ze in mijn zak zodat ik ze niet hoefde te zien. We wandelde verder en liepen naar een bos. Een geheel nieuwe en intense ervaring was dat. Ik genoot van de felle kleuren groen en probeerde constant te praten maar kon vaak alleen maar iets stamelen. Wel begreep ik niet hoe het kon, hoe het allemaal kon bestaan.
Na nog een paar minuten te hebben rondgekeken ging ik liggen. Ik zag vormen in de lucht en de wolken leken te kolken. Ze trokken ineen waarop er weer dezelfde duivels in verschenen. Een tijdje heb ik verbluft naar de lucht zitten staren. Ik stond op om terug te gaan, het duurde even voordat ik wende aan het zien van wegen en gras. De terugweg was heel vreemd, het was tien uur 's avonds en het was uitgestorven, ik keek door de ramen van huizen en zag daar gezinnen die voor de tv zaten, stuk voor stuk gefocust op de tv. Ik voelde me een vreemde, het leek als mijn vriend en ik de enige waren die er iets toe deden, en wat later was ik ervan overtuigd dat we echt de enige op de wereld waren. De wereld was stil blijven staan.
Eenmaal terug crachte ik neer, een vriend van mij bleef ook qua uiterlijk veranderen, dan werd hij broodmager en dan weer dik. Toen ik eenmaal de spiegel ontdekt had heb ik er minstens tien minuten lachend voor gestaan. Ik was een gremlin of zoiets. Ook veranderde de kleuren heel sterk, een kamer kon door slechts een vloerkleed een totaal andere kleur te krijgen. Heb daarna nog een stukje Fear and loading in Las Vegas gekeken maar werd daar ontzettend chaotisch van dus vertrok al snel weer naar buiten.
Ondertussen begreep ik er steeds minder van, ik vroeg me af hoe het in godsnaam mogelijk was hoe ik kon bestaan. Ik voelde me als een luchtbel die op springen stond. Ik was teer en kwetsbaar. Ik hoefde niets meer te eten, niets te drinken, ik had niets nodig omdat het toch niet klopte. Twee uur lang heb ik ‘ik snap het niet’ gezegd plus een aantal probeersels om het uit te leggen. Ik kon het niet uitleggen wat ik voelde. Het klopte gewoon allemaal niet. Langzaam maar zeker raakte ik lichtelijk angstig, ik vroeg me af of ik er ooit nog uit zou komen, misschien werd ik wel gek. Met het idee de volgende ochtend nog steeds trippend wakker te worden voelde ik me steeds rotter. Ik voelde me nuchter, dat vond ik vreemd, alleen was mijn hoofd een grote waas. Een vriend van me heeft me wat vitamine C gevoerd wat als twee droge brokken aanvoelde en is met me gaan praten. Langzaam maar zeker liet hij me vertellen wat ik deze zomervakantie allemaal had gedaan, in het begin ging het moeilijk, daarna makkelijker. Na een half uurtje werd ik steeds nuchterder, ik luisterde muziek. Rond een uur moest ik terug naar huis. Lichtelijk spacend zat ik op de fiets.
Thuis luisterde ik muziek, eerst Underworld daarna Sade en koos uiteindelijk voor klassiek. Dat was schitterend en enorm rustgevend, de klanken stroomde door mijn lijf. Ook de wekkertjes van mijn digitale wekker vervormde zich nog lichtelijk. Heb nog zo’n twee uur liggen spacen maar het lukte me uiteindelijk om te slapen.
Ik vond het best een heftige trip maar het heeft me niet afgeschrikt, ben blij dat ik niet in paniek ben geraakt maar was van te voren ook niet angstig voor een bad trip als ik die mocht krijgen. Vond het erg interessant, zoals de soort van nieuwe werelden die ik betrad als het licht veranderde en de sfeer. Maar volgende keer toch maar een half portie...
Nou ben hier nieuw dus kom maar even binnenvallen met een tripreport. Het was mijn eerste echte keer paddos, had al eens eerder een half portie paddos op maar wilde een keer echt trippen. Dat klinkt misschien wat naïef.. Wel heb ik er altijd veel over gelezen wat altijd mijn intresse groter en groter maakte.
Ik nam heel portie Mexicaanse paddos zo'n maand terug, ik had het idee dat ik stevig in mijn schoenen stond. Het enige waar ik een beetje twijfelde of zestien een geschikte leeftijd was, maar eenmaal in de stad had ik er zoveel zin in dat ik mijn leeftijd vergat.
Ik geloof dat ik om half acht de paddos opat. Na ongeveer een kwartiertje dacht ik het te voelen opkomen. Alles begon een beetje te golven en ik had het gevoel dat mijn handen kletsnat waren. Alice in Wonderland werd opgezet, met verbazing heb ik de film zitten bekijken. De zingende bloemen vond ik hilarisch, maar wel erg lelijk. Ook om de dikke mannetjes en de rokende rups heb ik flink gelachen. Tijdens de film voelde ik het steeds meer opkomen. De gordijnen golfde een beetje. En er zaten een soort van zwarte vlekken die bewogen in, maar keek ik erna hield het meteen weer op.
Toen de koningin in Alice in Wonderland voorkwam vroeg ik aan een vriend van me om een eind mee te gaan wandelen omdat ik bloednerveus werd van haar geschreeuw. We liepen een eind en was zwaar aan het trippen. De lichtinvallen veranderde al bij een auto die de straat op reed. Op de grond zag ik duiveltjes. Met gemene kleine gezichtjes staarde ze me aan. Ook begonnen mijn handen op te zwellen. Uiteindelijk stopte ik ze in mijn zak zodat ik ze niet hoefde te zien. We wandelde verder en liepen naar een bos. Een geheel nieuwe en intense ervaring was dat. Ik genoot van de felle kleuren groen en probeerde constant te praten maar kon vaak alleen maar iets stamelen. Wel begreep ik niet hoe het kon, hoe het allemaal kon bestaan.
Na nog een paar minuten te hebben rondgekeken ging ik liggen. Ik zag vormen in de lucht en de wolken leken te kolken. Ze trokken ineen waarop er weer dezelfde duivels in verschenen. Een tijdje heb ik verbluft naar de lucht zitten staren. Ik stond op om terug te gaan, het duurde even voordat ik wende aan het zien van wegen en gras. De terugweg was heel vreemd, het was tien uur 's avonds en het was uitgestorven, ik keek door de ramen van huizen en zag daar gezinnen die voor de tv zaten, stuk voor stuk gefocust op de tv. Ik voelde me een vreemde, het leek als mijn vriend en ik de enige waren die er iets toe deden, en wat later was ik ervan overtuigd dat we echt de enige op de wereld waren. De wereld was stil blijven staan.
Eenmaal terug crachte ik neer, een vriend van mij bleef ook qua uiterlijk veranderen, dan werd hij broodmager en dan weer dik. Toen ik eenmaal de spiegel ontdekt had heb ik er minstens tien minuten lachend voor gestaan. Ik was een gremlin of zoiets. Ook veranderde de kleuren heel sterk, een kamer kon door slechts een vloerkleed een totaal andere kleur te krijgen. Heb daarna nog een stukje Fear and loading in Las Vegas gekeken maar werd daar ontzettend chaotisch van dus vertrok al snel weer naar buiten.
Ondertussen begreep ik er steeds minder van, ik vroeg me af hoe het in godsnaam mogelijk was hoe ik kon bestaan. Ik voelde me als een luchtbel die op springen stond. Ik was teer en kwetsbaar. Ik hoefde niets meer te eten, niets te drinken, ik had niets nodig omdat het toch niet klopte. Twee uur lang heb ik ‘ik snap het niet’ gezegd plus een aantal probeersels om het uit te leggen. Ik kon het niet uitleggen wat ik voelde. Het klopte gewoon allemaal niet. Langzaam maar zeker raakte ik lichtelijk angstig, ik vroeg me af of ik er ooit nog uit zou komen, misschien werd ik wel gek. Met het idee de volgende ochtend nog steeds trippend wakker te worden voelde ik me steeds rotter. Ik voelde me nuchter, dat vond ik vreemd, alleen was mijn hoofd een grote waas. Een vriend van me heeft me wat vitamine C gevoerd wat als twee droge brokken aanvoelde en is met me gaan praten. Langzaam maar zeker liet hij me vertellen wat ik deze zomervakantie allemaal had gedaan, in het begin ging het moeilijk, daarna makkelijker. Na een half uurtje werd ik steeds nuchterder, ik luisterde muziek. Rond een uur moest ik terug naar huis. Lichtelijk spacend zat ik op de fiets.
Thuis luisterde ik muziek, eerst Underworld daarna Sade en koos uiteindelijk voor klassiek. Dat was schitterend en enorm rustgevend, de klanken stroomde door mijn lijf. Ook de wekkertjes van mijn digitale wekker vervormde zich nog lichtelijk. Heb nog zo’n twee uur liggen spacen maar het lukte me uiteindelijk om te slapen.
Ik vond het best een heftige trip maar het heeft me niet afgeschrikt, ben blij dat ik niet in paniek ben geraakt maar was van te voren ook niet angstig voor een bad trip als ik die mocht krijgen. Vond het erg interessant, zoals de soort van nieuwe werelden die ik betrad als het licht veranderde en de sfeer. Maar volgende keer toch maar een half portie...
