Afgelopen maandag rond 14:45 ontmoette ik Jessica (Ellesdee) en Ruth (Safire) op station Haarlem. We namen de bus naar de Ramplaan, werden door Jessica getrakteerd op een Italiaans ijsje (hmmm) en liepen verder via het zogenaamde Koeienpaadje, langs landgoed Elswout, om uiteindelijk bij Koningshof uit te komen.
Daar waren we wel aan een pauze toe dus legden wij op een mooie plek een kleedje neer en gingen in het zonnetje liggen.
Mooie plek (foto's door Ellesdee):
We praatten over van alles en nog wat, ’t sfeertje was relaxt. Jan (Dzy) belde nog om wat over zijn liftavontuur te vertellen.
Ik had wat gedroogde Mexicaantjes bij me. Jessica en ik hadden het er van tevoren over gehad; we zouden ze nemen als het klikte en als we er zin in hadden. Nou, ik had er zin in en voelde me goed op mijn gemak, dus vroeg ik of we ze zouden nemen. Ruth wist niet zeker of het te combineren was met haar antidepressiva, dus Jessica smste een paar DFers om informatie te verkrijgen (bedankt allemaal
). Na een tijdje besloot Ruth dat het wel kon maar ze nam maar ongeveer 1 a 1.5 gram. Ikzelf nam 1.5 gram en Jessica ook zoiets (helaas heeft zij er niet veel van gemerkt, het verschil in sterkte komt misschien doordat die van haar van een andere vlucht kwamen). We aten de paddestoeltjes ongeveer om 17:00 uur.
Na deze opgegeten te hebben (Ruth met haar handige kauwgum methode -“Je proeft er niets van, alleen de steeltjes zijn vies!” :P ) begaven we ons naar de zogenaamde Appelberg. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht. Paar foto's:
Daar zaten we eerst op een bankje en even later veegde Ruth met haar gouden schoentjes (hihi) de dennenappels weg om het kleedje weer neer te leggen. Jessica lag op het bankje en Ruth en ik op het kleedje. Ik merkte wat van de paddestoeltjes doordat mijn ledematen lichtelijk vreemd aanvoelden (qua bewegingen, maar ook verhoudingen waren ietwat veranderd). Geluiden werden luider en opvallender. Met m’n ogen dicht lag ik te genieten, oh wat lag ik te genieten!! Ik voelde de overheerlijke warmte van de zon en hoorde vele vogels fluiten. Mijn gedachten waren op dat moment zoiets als: “Dit is hemels..........HEMELS.......”. Af en toe keek ik naar Ruth en Jessica. Zij lagen er ook goed bij. De ogen van Ruth vond ik erg mooi! Op de Appelberg was ik ontzettend op mijn plek, ik voelde een verbondenheid met het gebied. Fijn!
Ik maakte nog een fotootje van bloemetjes op de Appelberg:
Ik weet niet precies meer wat er gezegd werd maar wel dat ik heel hard moest lachen om het ‘kalkoengebeuren’. We hoorden namelijk steeds het geluid van een kalkoen en ineens zei Ruth dat het een kalkoen was met het hoofd van erop die voor Jessica’s raam zou zitten en tegen haar zou zeggen dat ze moest slapen! “Wat een waanzin!!” riep ik en ik moest hard lachen om dat beeld wat ik in mijn hoofd had: een kalkoen met een mensenhoofd. En Jessica vond het maar niks als een kalkoen haar zou commanderen, haha.
Met ogen dicht zag ik heel subtiele maar prachtige visuals, in de kleuren oranje, geel en roze. Ruth zag ook roze dingen met ogen dicht, dat kwam door de huidskleur zeiden we. Maar ze zag ook paars en blauw en groen enzo, dus dat kon het niet zijn. Jessica’s verklaring was dat die kleuren allemaal op haar huid zaten. Ruth zag verder figuurtjes op mijn arm, ze beschreef ze later als door kinderen getekende dieren. Ik had nog steeds veel m’n ogen dicht. Toen ik ze opende keek ik naar de takken boven mij.
Daar gebeurde wat aparts, ze namen even al mijn aandacht in beslag. De lucht werd donkerder en lichter, mijn blikveld werd breder en minder breed. (Ik las eens dat iemand had opgemerkt dat dit gelijk opgaat met de eigen ademhaling, hier heb ik niet op gelet maar ik kan me er heel goed iets bij voorstellen.)
Ik kreeg wel zin om het gebied verder te verkennen. Aan de ene kant vond ik het moeilijk om het hemelse stuk af te sluiten maar ik wist dat Koningshof meer moois te bieden had. Jessica en Ruth vonden het wel goed alleen Ruth moest zich eerst mentaal voorbereiden op het lopen. Ze wilde eigenlijk niet! Na een tijd was ze mentaal voorbereid, maar nog niet fysiek :P. Met wat aanmoediging van Jessica lukte het toch uiteindelijk. Intussen twijfelde ik of ik wilde lopen, maar ik vond van wel omdat het mijn idee was geweest.
Verderop in het gebied kwamen we een Schotse hooglander tegen. Hij liep relaxt, maar wel recht op ons af!! Ik vond het ineens eng, en Ruth ook. Maar Jessica bleef gewoon staan, heel stoer en nuchter. Ik had respect voor het dier en hield liever wat afstand (zo’n dier is onberekenbaar, dat vond ik het enge). Wat een kracht straalde het beest uit! Hij sloeg vlak voor Jessica rechtsaf.
Later zagen we nog meer Schotse hooglanders.
Deze keer was er ook een kleintje bij. Slim als we waren, besloten we daar een pauze te houden. Er kwam er weer een recht op ons af, hij kwam zo ontzettend dichtbij dat ik echt niet wist wat ik moest doen... Wegvluchten kwam in mij op, maar ik dacht “Misschien wordt hij dan helemaal boos!” dus bleef ik zitten. Jessica plaagde ons nog door te zeggen dat hij ons ging opeten (hahah). Ik voelde me niet zo op mijn gemak!! Gelukkig liep hij vanzelf weer verder. Wij vervolgden ook onze weg.
Het werd wat koeler en Jessica had geen trui mee. Ruth moest naar de wc, wat ook een probleem was (er is daar namelijk geen wc). Dus werd het idee geopperd om mensen te bellen om een trui te brengen, en dan moesten ze gelijk een wc meenemen
. Even later bedacht Jessica dat ze van de hooglanders een trui kon maken, en waarom niet ook een wc? Een ander probleem was het afvalzakje met blikjes en sigaretten die steeds mee moest (er zijn nergens prullenbakken). Toen Ruth het droeg, keek ze erg verontwaardigd :P
Ruth en Jessica concludeerden verder dat ED een touwtje was. Ik kon het absoluut niet volgen maar moest er hard om lachen, ook omdat Ruth er zo enthousiast over was (ze belde zelfs haar vriend om het te vertellen). Later vond ze dat ED een bepaalde boom was.
Toen we een koekje zaten te eten op een bankje zag Ruth de grond ademen. Ik kon het ook wel zien inderdaad. Intussen was ik erg aan het genieten van de natuur. De laatste zonnestralen verlichtten de bladeren oh zo prachtig.
Verder wandelend begon ik wat moe te worden. In de buurt van de uitgang zagen we twee mensen, en Ruth bedacht zich dat ze zich absoluut niet graag onder de mensen wilde begeven (ze moest overstappen op Amsterdam Centraal). Dat begreep ik goed. We moesten toch nog een eindje lopen dus dan was de trip vast wel voorbij, dacht ik. Ruth vond dat Jessica mee moest naar Zwolle om op haar te passen, maar stiekem wilde ze Jessica gewoon hebben!
Mooie lucht die avond:
We dronken een kopje thee (sterk aan te raden voor trippers – thee is dan goddelijk) / warme chocolademelk in ‘De Stinkende Emmer’. Daar konden we eindelijk naar de wc. We praatten nog wat na, terwijl ik mij nog steeds erg apart voelde. Ik werd een beetje gek doordat ik de serveerder herkende (van de basisschool), en doordat er ook een oude bekende vlakbij ons zat. Ik wilde niet met haar praten en ik voelde me asociaal omdat ik geen gedag zei.
In de ‘Emmer’ ontnuchterden we weer wat, daarna liepen we naar de bushalte. Daar was de trip echt wel op zijn einde. Het had ongeveer 3 a 4 uurtjes geduurd denk ik. Ik ben met Ruth en Jessica meegegaan naar station Haarlem. Een gozer uit Haarlem kwam nog even (zwaar) ketaspacend langs. In de Burger King had hij het absoluut niet makkelijk, maar hij zag het als een uitdaging. Vervolgens wachtten we op de trein voor Ruth en namen afscheid van haar, daarna nam ik afscheid van Jessica.
---
Ik had tot voor kort niet verwacht dat ik eens zou trippen met mensen die ik amper kende. Het is echter goed bevallen. Dat ik Koningshof ken, scheelde wel een hoop. Het trippen met mensen die ik net ontmoet had, leverde wel wat kleine problemen op in mijn kop :P. Wat steeds terugkwam bijvoorbeeld, was dat ik dacht dat ik te stil en te ongezellig was. Ik durfde mijn gedachten niet goed te uiten, want ik was bang dat Jessica en Ruth me niet zouden begrijpen. Maar al met al was het een zeer geslaagde dag; heerlijk in de natuur zijn met twee lieve (jaja ) en rare (op een komische manier) meiden van DF, wat wil een mens nog meer?
(Oja nog iets, de trip was weinig visueel en ik bleef ook grotendeels 'aan de oppervlakte' qua gedachten, maar zo'n ervaring op z'n tijd is heerlijk.)
Daar waren we wel aan een pauze toe dus legden wij op een mooie plek een kleedje neer en gingen in het zonnetje liggen.
Mooie plek (foto's door Ellesdee):
We praatten over van alles en nog wat, ’t sfeertje was relaxt. Jan (Dzy) belde nog om wat over zijn liftavontuur te vertellen.
Ik had wat gedroogde Mexicaantjes bij me. Jessica en ik hadden het er van tevoren over gehad; we zouden ze nemen als het klikte en als we er zin in hadden. Nou, ik had er zin in en voelde me goed op mijn gemak, dus vroeg ik of we ze zouden nemen. Ruth wist niet zeker of het te combineren was met haar antidepressiva, dus Jessica smste een paar DFers om informatie te verkrijgen (bedankt allemaal
). Na een tijdje besloot Ruth dat het wel kon maar ze nam maar ongeveer 1 a 1.5 gram. Ikzelf nam 1.5 gram en Jessica ook zoiets (helaas heeft zij er niet veel van gemerkt, het verschil in sterkte komt misschien doordat die van haar van een andere vlucht kwamen). We aten de paddestoeltjes ongeveer om 17:00 uur.Na deze opgegeten te hebben (Ruth met haar handige kauwgum methode -“Je proeft er niets van, alleen de steeltjes zijn vies!” :P ) begaven we ons naar de zogenaamde Appelberg. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht. Paar foto's:
Daar zaten we eerst op een bankje en even later veegde Ruth met haar gouden schoentjes (hihi) de dennenappels weg om het kleedje weer neer te leggen. Jessica lag op het bankje en Ruth en ik op het kleedje. Ik merkte wat van de paddestoeltjes doordat mijn ledematen lichtelijk vreemd aanvoelden (qua bewegingen, maar ook verhoudingen waren ietwat veranderd). Geluiden werden luider en opvallender. Met m’n ogen dicht lag ik te genieten, oh wat lag ik te genieten!! Ik voelde de overheerlijke warmte van de zon en hoorde vele vogels fluiten. Mijn gedachten waren op dat moment zoiets als: “Dit is hemels..........HEMELS.......”. Af en toe keek ik naar Ruth en Jessica. Zij lagen er ook goed bij. De ogen van Ruth vond ik erg mooi! Op de Appelberg was ik ontzettend op mijn plek, ik voelde een verbondenheid met het gebied. Fijn!
Ik maakte nog een fotootje van bloemetjes op de Appelberg:
Ik weet niet precies meer wat er gezegd werd maar wel dat ik heel hard moest lachen om het ‘kalkoengebeuren’. We hoorden namelijk steeds het geluid van een kalkoen en ineens zei Ruth dat het een kalkoen was met het hoofd van
erop die voor Jessica’s raam zou zitten en tegen haar zou zeggen dat ze moest slapen! “Wat een waanzin!!” riep ik en ik moest hard lachen om dat beeld wat ik in mijn hoofd had: een kalkoen met een mensenhoofd. En Jessica vond het maar niks als een kalkoen haar zou commanderen, haha.Met ogen dicht zag ik heel subtiele maar prachtige visuals, in de kleuren oranje, geel en roze. Ruth zag ook roze dingen met ogen dicht, dat kwam door de huidskleur zeiden we. Maar ze zag ook paars en blauw en groen enzo, dus dat kon het niet zijn. Jessica’s verklaring was dat die kleuren allemaal op haar huid zaten. Ruth zag verder figuurtjes op mijn arm, ze beschreef ze later als door kinderen getekende dieren. Ik had nog steeds veel m’n ogen dicht. Toen ik ze opende keek ik naar de takken boven mij.
Daar gebeurde wat aparts, ze namen even al mijn aandacht in beslag. De lucht werd donkerder en lichter, mijn blikveld werd breder en minder breed. (Ik las eens dat iemand had opgemerkt dat dit gelijk opgaat met de eigen ademhaling, hier heb ik niet op gelet maar ik kan me er heel goed iets bij voorstellen.)
Ik kreeg wel zin om het gebied verder te verkennen. Aan de ene kant vond ik het moeilijk om het hemelse stuk af te sluiten maar ik wist dat Koningshof meer moois te bieden had. Jessica en Ruth vonden het wel goed alleen Ruth moest zich eerst mentaal voorbereiden op het lopen. Ze wilde eigenlijk niet! Na een tijd was ze mentaal voorbereid, maar nog niet fysiek :P. Met wat aanmoediging van Jessica lukte het toch uiteindelijk. Intussen twijfelde ik of ik wilde lopen, maar ik vond van wel omdat het mijn idee was geweest.
Verderop in het gebied kwamen we een Schotse hooglander tegen. Hij liep relaxt, maar wel recht op ons af!! Ik vond het ineens eng, en Ruth ook. Maar Jessica bleef gewoon staan, heel stoer en nuchter. Ik had respect voor het dier en hield liever wat afstand (zo’n dier is onberekenbaar, dat vond ik het enge). Wat een kracht straalde het beest uit! Hij sloeg vlak voor Jessica rechtsaf.
Later zagen we nog meer Schotse hooglanders.
Deze keer was er ook een kleintje bij. Slim als we waren, besloten we daar een pauze te houden. Er kwam er weer een recht op ons af, hij kwam zo ontzettend dichtbij
dat ik echt niet wist wat ik moest doen... Wegvluchten kwam in mij op, maar ik dacht “Misschien wordt hij dan helemaal boos!” dus bleef ik zitten. Jessica plaagde ons nog door te zeggen dat hij ons ging opeten (hahah). Ik voelde me niet zo op mijn gemak!! Gelukkig liep hij vanzelf weer verder. Wij vervolgden ook onze weg.Het werd wat koeler en Jessica had geen trui mee. Ruth moest naar de wc, wat ook een probleem was (er is daar namelijk geen wc). Dus werd het idee geopperd om mensen te bellen om een trui te brengen, en dan moesten ze gelijk een wc meenemen
. Even later bedacht Jessica dat ze van de hooglanders een trui kon maken, en waarom niet ook een wc? Een ander probleem was het afvalzakje met blikjes en sigaretten die steeds mee moest (er zijn nergens prullenbakken). Toen Ruth het droeg, keek ze erg verontwaardigd :PRuth en Jessica concludeerden verder dat ED een touwtje was. Ik kon het absoluut niet volgen maar moest er hard om lachen, ook omdat Ruth er zo enthousiast over was (ze belde zelfs haar vriend om het te vertellen). Later vond ze dat ED een bepaalde boom was.
Toen we een koekje zaten te eten op een bankje zag Ruth de grond ademen. Ik kon het ook wel zien inderdaad. Intussen was ik erg aan het genieten van de natuur. De laatste zonnestralen verlichtten de bladeren oh zo prachtig.
Verder wandelend begon ik wat moe te worden. In de buurt van de uitgang zagen we twee mensen, en Ruth bedacht zich dat ze zich absoluut niet graag onder de mensen wilde begeven (ze moest overstappen op Amsterdam Centraal). Dat begreep ik goed. We moesten toch nog een eindje lopen dus dan was de trip vast wel voorbij, dacht ik. Ruth vond dat Jessica mee moest naar Zwolle om op haar te passen, maar stiekem wilde ze Jessica gewoon hebben!
Mooie lucht die avond:
We dronken een kopje thee (sterk aan te raden voor trippers – thee is dan goddelijk) / warme chocolademelk in ‘De Stinkende Emmer’. Daar konden we eindelijk naar de wc. We praatten nog wat na, terwijl ik mij nog steeds erg apart voelde. Ik werd een beetje gek doordat ik de serveerder herkende (van de basisschool), en doordat er ook een oude bekende vlakbij ons zat. Ik wilde niet met haar praten en ik voelde me asociaal omdat ik geen gedag zei.
In de ‘Emmer’ ontnuchterden we weer wat, daarna liepen we naar de bushalte. Daar was de trip echt wel op zijn einde. Het had ongeveer 3 a 4 uurtjes geduurd denk ik. Ik ben met Ruth en Jessica meegegaan naar station Haarlem. Een gozer uit Haarlem kwam nog even (zwaar) ketaspacend langs
. In de Burger King had hij het absoluut niet makkelijk, maar hij zag het als een uitdaging. Vervolgens wachtten we op de trein voor Ruth en namen afscheid van haar, daarna nam ik afscheid van Jessica.---
Ik had tot voor kort niet verwacht dat ik eens zou trippen met mensen die ik amper kende. Het is echter goed bevallen. Dat ik Koningshof ken, scheelde wel een hoop. Het trippen met mensen die ik net ontmoet had, leverde wel wat kleine problemen op in mijn kop :P. Wat steeds terugkwam bijvoorbeeld, was dat ik dacht dat ik te stil en te ongezellig was. Ik durfde mijn gedachten niet goed te uiten, want ik was bang dat Jessica en Ruth me niet zouden begrijpen. Maar al met al was het een zeer geslaagde dag; heerlijk in de natuur zijn met twee lieve (jaja
) en rare (op een komische manier) meiden van DF, wat wil een mens nog meer?(Oja nog iets, de trip was weinig visueel en ik bleef ook grotendeels 'aan de oppervlakte' qua gedachten, maar zo'n ervaring op z'n tijd is heerlijk.)
heb uitleg nodig echt waar...ik snap het niet meer!
! Er zal vast een zeker wel weer een keer een meeting komen (mixed drugs of geen naar eigen wil 
