Als eerste post meteen maar een trip report dat ik laatst geschreven heb. De trip zelf was denk ik alweer meer dan 3 jaar geleden. Maar omdat het nogsteeds m'n sterkste ervaring is kan ik het me nog redelijk voor de geest halen. Ik geloof dat een portie gedroogde hawaiaanse toen 1 gr was maar dat weet ik niet zeker.
---------------------------------------------------------------------------------
Het was een mooie zonnige dag aan het einde van het schooljaar en door les uitval was ik om 11 uur al klaar met school. Mijn moeder zou na haar werk bij een vriendin gaan eten en dus had ik tot een uur of 10 ‘s avonds het huis voor mezelf. Ik besloot die dag paddo’s te gaan eten (mits ik ze meekreeg bij de smart) en omdat de omstandigheden goed waren wilde ik deze keer iets verder gaan. Ik was toen 17 en had 3 keer eerder paddo’s gegeten. De eerste keer met 2 vrienden een halve portie mexicaanse. De 2e keer alleen, weer een halve portie mexicaanse en toen die vol werkte de andere halve portie ook nog opgegeten en de 3e keer de dag daarna 3 kwart portie hawaiaanse (met dus dikke weerstand omdat ik de dag ervoor ook had gegeten) Alle drie de keren waren erg goed gegaan. Ik ervaarde de bodyload als zalig, de veranderde manier van denken als superieur aan de normale en het verhoogde bewustzijn als spannend en betekenis gevend aan emoties, waarvan ik in het normale leven vond dat het kunnen onderdrukken daarvan juist respect verdiende omdat je je dan bezig kon houden met wat echt belangrijk was. (tja ik had nog geen ruk meegemaakt en mijn hele leven ging erg makkelijk, dus gewoon praatjes van een puber die denkt te weten waar het leven over gaat, namelijk geld, macht en aanzien waardoor je zorgeloos lol kan maken) (was ik nog steeds maar zo simpel en arrogant) Maar onder invloed van (deze lichte dosis) paddos ervaarde ik alles als nieuw, interresant, spannend en vol betekenis. Ik voelde me als een kind in een grote snoepwinkel, zelfs al ging de ervaring niet verder dan spacen, lichte vervormingen, lachkicks en filosofische gedachtes/gesprekken.
Ik was erg geïnteresseerd in drugs en met name trip drugs. Had zon beetje alle trip reports op Erowid denk ik al gelezen en kende uit je bol bijna letterlijk uit mijn hoofd. Maar ondanks (of juist door) deze kennis was ik zoals waarschijnlijk iedereen met bovengenoemde eigenschappen enigszins overmoedig. (verdere ervaring met drugs was beperkt tot veel blowen, dxm, xtc en cocaïne)
Dus op naar de smartshop dan maar. Ik haalde een portie gedroogde hawaiaanse, de verkoper in de smart zei nog tegen me: ‘’pas op, deze komen uit een uitzonderlijk sterke lading’’ waarop ik zo iets als: ‘’ ja natuurlijk’’ antwoordde. Snel naar huis gefietst en daar de portie op een papiertje gegooid. Ik had toen een voorkeur voor de hawaiaanse niet eens omdat deze sterker/visueler waren (want die keer daarvoor dat ik hawaiaanse had gegeten had ik enorme weerstand en dat was de minst sterke trip tot dan toe) al wist ik natuurlijk wel uit bronnen dat de hawaiaanse sterker waren maar ik dacht dat een sterkere trip vooral meer hallucinaties/space betekende. En dat wilde ik juist.Maar vooral omdat gedroogde Mexicaanse gewoon te walgelijk zijn om te eten en de hawaiaanse zo lekker klein zijn.
Ik heb toen dat papiertje tot een koker gevouwen en de hele portie in 1 keer naar binnen gegooit, hele mond vol. Als een bezetene gekauwd en toen doorgeslikt met het nodige water. Ik had trouwens een helemaal lege maag omdat ik niet had ontbeten en uit school meteen naar de smart was gefietst. Dus de effecten lieten niet lang op zich wachten…
Zo’n 15 minuten na het eten begonnen de eerste effecten. Ik had de tuindeuren openstaan en daarin hing zo’n ‘’gordijn’’ tegen insecten, dat los hing en dus bewoog door de wind. Omdat de zon daarachter scheen maakte elke rimpeling van de wind een heel scala van kleuren erin zichtbaar. Doordat het zo snel begon en meteen al kleurrijker was dan mijn vorige ervaringen wist ik al dat een stapje verder inderdaad zou gaan lukken. Ik maakte een playlist met goa muziek en at snel nog een broodje zalm omdat ik me toch wat zwakjes voelde zonder gegeten te hebben. Het broodje smaakte heerlijk maar mijn hand en de sla leken te verouderen/verteren/verrotten als ik ernaar keek. Ook leken ze beiden te leven in de zin dat het doorzichtig leek en je de activiteit in de cellen leek te zien (ik dacht vloeistoffen en voedingstoffen erdoorheen te zien gaan.) Bij het blaadje sla was dit positief, het leefde meer dan normaal. Maar bij mijn hand was dit negatief, de verrotting/veroudering had hier de overhand en mijn hand zag er enorm mager, bleek en doorzichtig uit. Als van een lijk. Maar dat mocht de pret niet drukken, omdat de chaos en space nog niet de overhand hadden kon ik er om lachen en het afdoen als een betekenisloos effect van de paddo’s.
Ik ging de tuin in en die was een en al schoonheid (het is zo’n chaotisch vol gegroeide tuin die er in de winter niet uit ziet maar in de lente en zomer vol leven is, met veel kleur en verschillende bloemen en struiken.) Helaas was mijn buurman bezig in zijn tuin en kan die dan naar binnen kijken in mijn tuin. Ik durfde er dus niet te blijven en ging na een paar minuten weer naar binnen. Ik begon hem nu eens stuk heftiger te spacen, overal waar ik keek zag ik patronen groeien en kruipen. Vooral de vloer die lichtgrijs is met overal donkergrijze vlekken gemaakt met een spons was interessant. De donkergrijze vlekken leken een groter patroon te zijn en bewogen over de vloer terwijl de illusie van een groter symmetrisch patroon ondanks het bewegen van de vlekken toch hetzelfde bleef.
Toen ging tot mijn grote schrik de deurbel… Ik keek door de gesloten luxaflex naar buiten, gelukkig was het mijn beste vriend, die zonder te weten dat ik paddo’s had gegeten langs kwam om te vragen of ik meeging naar wat andere vrienden van ons.
Ik deed de voordeur open en draaide me meteen weer om en liep de huiskamer weer in. Hij liep erachteraan en toen hij in de huiskamer stond zei hij zoiets als ‘’wat de fuck ben jij nou aan het doen!!’’ (het was een grote tering zooi, de computer die normaal boven staat stond nu beneden midden in de huiskamer op de vloer zodat ik muziek had. Dikke zak wiet lag op de vloer ernaast met een stuk of 4 joints die ik alvast gedraaid had erbij en ik zat zonder te weten wat te zeggen met (toen ik later in de spiegel keek volgens mij) enorme doppen verward op de bank hem aan te staren. ‘’Heb paddos gegeten… wist ik hem nog te zeggen. Want precies toen hij kwam begon de verwarring er echt in te hakken. Ik ging op de grond zitten bij de computer en stak een joint op. Hij hield een praatje over dat ik minder sterke drugs moest gebruiken (terwijl hij zelf toen al regelmatig coke en speed gebruikte) maar wat hij exact zei kon ik niet eens verstaan, het was een echoende waas voor mij. Ondertussen gedraagde ik me erg verward door zijn invloed. Zo liep ik met de joint die ik net op had gestoken naar de keuken, waar ik hem na nog maar 3 hijsen te hebben genomen uitmaakte op het aanrecht, om vervolgens weer terug te lopen naar mijn zitplaats op de grond om de inmiddels kromme joint weer aan te steken. Ik zat inmiddels helemaal in mijn eigen gedachten wereld en echt communiceren met hem ging niet meer. Hij liep de kamer uit maar bleef terwijl hij buiten de kamer was doorpraten tegen mij. Ik vond het vreemd dat hij uit de kamer was en toch nog doorprate, omdat ik zo in mijn eigen gedachten zat dacht ik dat hij precies buiten de deuropening stond, omdat hij het niet leuk vond mij in zo’n verwarde staat te zien dacht ik. Hij bleef maar doorpraten zonder dat ik zijn zinnen snapte en ik dacht echt dat hij me niet wou zien en daarom om de hoek van de deur stond. Na een paar minuten kon ik dit niet meer aan en vroeg ik hem waarom hij niet weer gewoon de kamer inkwam in plaats van erbuiten te staan. Toen bleek dus dat hij gewoon op de wc zat met de deur open zodat hij door kon praten. Toen ik hem later mijn gedachten gang hierover vertelde lachte hij zich natuurlijk kapot. Toen hij klaar was op de wc ging hij weer weg omdat hij afgesproken had met die andere vrienden van ons. En toen sloeg de chaos pas echt toe…
Ik zat op de bank en probeerde de situatie te begrijpen, dat is op dat moment achteraf zo’n beetje het slechtste wat je kan doen. Maar zonder de reden van de situatie te kennen wist ik absoluut niet wat ik moest gaan doen behalve daar op de bank te zitten. Ik raakte hierdoor in een cirkel van vragen waarop op dat moment geen juist antwoord was omdat ik werkelijk niets meer begreep. Door de trip dan te proberen te begrijpen ga je je ertegen verzetten.
Wie/wat ben ik? Ik ben die en die. Wat kan ik met die informatie? Niets! Er is iets totaal anders! Waarom? Ik weet niet want ik begrijp niet hoe het normaal zou zijn. Wat is het doel van hoe je normaal bent en wat is het doel van hoe je nu bent? Geen idee, je bent er gewoon. Je ervaart en hoe kan ervaren een ander doel hebben dan de ervaring zelf als je niets anders bent dan het gene dat ervaart? Maar deze ervaring heeft duidelijk geen doel dus wat moet ik ermee doen. Wat was de bedoeling ervan dat ik nu anders ben dan normaal? Lol maken…Wat is lol maken en hoe kan ik dat nou doen als ik alleen maar bewust kan zijn en dat geen echt doel heeft. Hoe kan er een werkelijk doel zijn buiten mijn persoonlijke bewustzijn op dit moment als ik toch absoluut ervaar dat ik niets meer ben dan mijn persoonlijke bewustzijn op dit moment oftewel dat wat ik op dit moment ervaar?
Dit soort chaotishe gedachte gangen, onderbroken door momenten waarop ik volledig weg gespaced was zonder enige controle of herrinering over mijn gedachten, waarna ik weer terugkwam en alles weer vergeten was en er weer een nieuwe vergelijkbare gedachtegang begon omdat ik nog steeds opzoek was naar het gene ik nou moest gaan doen met deze duidelijk anders dan normale situatie. Werkelijk niets begreep ik meer van het normale leven. Begrippen als vrienden, emoties, leven, winnen, liefde leken allemaal totaal zinloos, leeg en onbegrijpelijk. Het enige wat echt was was mijn bewustzijn op dat moment. En die leek nog het zinlooste van allemaal. Een gevangenis leek het. Maar tegelijk een misdaad. Omdat het zinloos was.
Na een onbepaalde tijd zo gezeten te hebben voelde ik iets nats op mijn wang (mijn beeld/gevoel van mijzelf leek op dat moment trouwens alsof ik/mijn ogen een soort plat scherm was waarop de realiteit geprojecteerd was, met daarachter iets dat deze realiteit interpreteerde, mijn gedachtes en gevoelens dus. Het leek alsof dit mijn hele lichaam was oftewel alsof ik geen lichaam had. Ik had iets dat de realiteit opving en iets dat het interpreteerde, aan het feit dat ik die realiteit ook kon beïnvloeden ging ik grotendeels voorbij.)
Maargoed, dat natte op mijn wang bleken dus tranen te zijn. En niet omdat ik huilde, maar omdat ik in mijn zoeken naar een doel/iets dat ik kon of zou moeten doen zo geobsedeerd aan het denken was dat ik totaal niet met mijn ogen geknipperd had. Dit haalde me uit die cirkelende gedachten en met een lompe beweging wreef ik met mijn hand eerst in mijn openstaande oog en vervolgens over mijn wang.
Hierna ging mijn aandacht weer uit naar de huiskamer. Die nu in rep en roer was. Tracers schoten uit dingen die niet eens bewogen, afstanden leken enorm. Bijna alles was groen, paars en oranje, alles gloeide ademde en bewoog. Toen ik opstond om water te gaan halen leek de deur van de huiskamer de mond van een enorm hoofd. Zo’n inca hoofd dat de inca’s vaak als versieringen op tempels gebruikten. Een boos hoofd met een opengesperde mond. De deur is ongeveer twee derde van de hoogte tot het plafond, maar het hoofd was veel groter dan de mond/deur, onmogelijke verhouding dus maar toch was het zo. De kleuren ervan waren groen en oranje. Maar terwijl ik normaal in die tijd alles wat ook maar iets weg had van een werkelijke hallucinatie, oftewel iets dat je ziet dat er helemaal niet is in plaats van een vervormde, bewegende werkelijkheid, als extreem interessant ervaarde. Liep ik er nu straal voorbij. Het interesseerde me niet. Want niets klopte, dus dat al helemaal niet. Ik was te verward in mijn hoofd om me ook maar een seconde bezig te houden met een beeld dat er eigenlijk niet was. Ook wist ik ergens wel dat het in mijn hoofd zat. Toch zag ik het duidelijk en meerdere seconden, maar toen ik weer terugkwam uit de keuken was het er niet meer.
Weer terug in de huiskamer kwam ik weer een beetje bij de realiteit. Ik realiseerde me dat ik iets van drugs had genomen en dacht dat ik daar blijkbaar overgevoelig voor was en ik daarom zoveel harder dan verwacht ging. Ook bedacht ik me dat mijn moeder thuis zou komen. De tijd lezen op de computer ging niet, het beeldscherm leek een grote waas, de muziek uitzetten ging ook niet. Dus drukte ik maar gewoon op de uitknop en zette de computer uit. Met een normale klok kon ik uiteindelijk de tijd bepalen, maar deze zei me helemaal niets, ik probeerde te berekenen wanneer mijn moeder zou thuis komen en wanneer de drugs (want dat het specifiek paddos waren wist ik echt niet meer, ook al had ik geen ervaring met andere tripdrugs) uitzouden werken. Ik heb geen idee welke getallen ik daarbij gebruikt had maar rekenen was onmogelijk en zelfs toen ik een uitkomst had zei die me helemaal niets en een seconde later vergat ik deze weer. Ik wou dat ik een camera had opgehangen want het moet een erg grappig gezicht zijn geweest mezelf daar te zien zitten. 5 minuten lang getallen onder de tien brabbelend en met mijn vingers proberen op te tellen.
Nog steeds zonder een logisch doel en dus zonder een logische handeling deed ik toen maar het enige dat me een beetje logisch leek. Zorgen dat er niets fout kon gaan door de wiet en alles dat verder naar drugs gebruik leidde naar mijn kamer brengen en zelf in bed te gaan liggen. Toen ik de trap opliep vroeg ik me af hoelang het zou duren als ik zou vallen tot ik zou doorhebben dat ik gevallen was en op zou staan. Gelukkig viel ik niet. Boven aangekomen besloot ik in de spiegel te kijken. Ik schrok me kapot, mijn hoofd leek zo uitgemergeld en bleek als het maar kan met enorme ogen diep in hun kassen die een en al pupil waren.
Mijn kat zat op mijn kamer en eerst stelde dit me gerust, ik gaf hem een aai en ging in bed liggen, maar toen ik nog een keer keek zat de kat me aan te staren. Dit gaf me een onbehagelijk gevoel, het leek alsof de kat meer wist dan ik en over me oordeelde, dus pakte ik hem op en gooide (niet letterlijk) hem de kamer uit. Daarna ging ik weer in bed liggen, helemaal ineengekrompen met de dekens over me heen. Hier ervaarde ik voor het eerst enige paniek, omdat ik mijn gedachtes nu totaal niet meer in de hand had. Ik had letterlijk de visualisatie van een soort bal blauwe energie die een enkele gedachte voorstelde die via een baan mijn hoofd ingeschoten werd. En zo leek het ook, geen gedachte patronen meer maar alleen nog individuele gedachtes die elkaar willekeurig op leken te volgen en niet van mijn hersenen zelf maar van iets daarbuiten afkomstig waren. Concentreren op mijn ademhaling maakte me rustig en bracht de realisatie dat zolang ik bleef ademen ik niet dood zou gaan. Toch was ik ergens bang dat ik zou vergeten adem te halen en toch het loodje zou leggen. Buiten speelde kinderen voor mijn deur een druk schiet spelletje, iedereen kent het wel, het: ‘’ piew piew jij bent dood! Nee ik ben niet dood het was mis, piew nu ben je wel dood’’ gebeuren. De opgewonden hoge kinderstemmetjes werden een waas van opgewonden geluid, niet echt rustgevend.
Toen ik op een gegeven moment opkeek van onder de dekens vanwege onbehagelijke gevoelens van bekeken worden zag ik de raarste hallucinatie die ik tot dan toe gezien had. Een soort dimensionale hallucinatie. Niet een enkel object had tracers, mijn hele beeld bestond uit tracers. Waarschijnlijk draaide ik mijn hoofd en toonden mijn hersenen mij dit als een serie gelaagde beelden van een muur van mijn kamer met posters enzo. Stel je je visuele beeld voor als een plat beeld dat toch diepte vertoond, zoals een tv scherm. Terwijl je je hoofd draait krijg je elke keer een iets ander scherm, maar nu word het oude scherm niet gewoon vervangen, het nieuwe word er simpelweg overheen geplakt, maar met zo’n hoek dat je bijna het hele oude scherm nog kan zien. Dit bracht op dat moment interresante gedachtes over de gelaagdheid van de werkelijkheid en dat het misschien echt allemaal momenten waren die over elkaar heen geplakt worden. Ik kroop weer onder de dekens. Meer van de piek kan ik me niet herinneren. Niet al te lang daarna begon het af te nemen en na een tijdje zat ik rechtop in bed een sigaretje te roken en na te denken over de ervaring.
Achteraf vraag ik me af hoe het gelopen zou zijn als die vriend niet langs was gekomen. Ik heb ervan geleerd dat paddo’s niet echt het ultieme middel zijn voor een in mijn ogen gemiddelde trip (qua sterkte), ik denk dat om vrij te zijn van vragen over wat je moet doen (niet in de zin van hoe je het moet stoppen maar wat je ermee moet doen) je een goede sitter nodig hebt die je daar van af kan houden of meer moet eten zodat je ego je niet meer lastig kan vallen met zulke vragen en verwarring. Want zolang ik zulke vragen nog kan stellen is go with the flow voor mij erg moeilijk. Niet door de intensiteit want dat viel wel mee, maar door de verwarring. Al schijnt dit ook een kenmerk van vooral de hawaiaanse paddo’s te zijn. (en het aankaarten van de zinloosheid van bewustzijn van paddo’s in het algemeen)
Enkele maanden hierna hoorde ik dat de porties hawaiaanse met 25% zijn terug gebracht omdat het zelfs voor sommige ervaren gebruikers te verwarrend zou zijn. Dit kan ik dus goed begrijpen.
Nu meer dan 3 jaar later en een hele hoop levens en drugs ervaringen rijker, maar nooit meer van deze heftigheid, wat paddo’s betreft vooral veel met andere mensen gedaan en dan maximaal 1 portie mexicaanse, en volgens mij zijn alle porties inmiddels veel kleiner dan ze in die tijd waren, in ieder geval nooit meer ook maar in de buurt gekomen van dat niveau van verwarring. Ga ik denk ik binnenkort maar weer is proberen een stapje verder te gaan. Ik denk aan veel chocola, dan citroensap en dan 2 porties mexicaanse (en een goede sitter). Iemand tips?
---------------------------------------------------------------------------------
Het was een mooie zonnige dag aan het einde van het schooljaar en door les uitval was ik om 11 uur al klaar met school. Mijn moeder zou na haar werk bij een vriendin gaan eten en dus had ik tot een uur of 10 ‘s avonds het huis voor mezelf. Ik besloot die dag paddo’s te gaan eten (mits ik ze meekreeg bij de smart) en omdat de omstandigheden goed waren wilde ik deze keer iets verder gaan. Ik was toen 17 en had 3 keer eerder paddo’s gegeten. De eerste keer met 2 vrienden een halve portie mexicaanse. De 2e keer alleen, weer een halve portie mexicaanse en toen die vol werkte de andere halve portie ook nog opgegeten en de 3e keer de dag daarna 3 kwart portie hawaiaanse (met dus dikke weerstand omdat ik de dag ervoor ook had gegeten) Alle drie de keren waren erg goed gegaan. Ik ervaarde de bodyload als zalig, de veranderde manier van denken als superieur aan de normale en het verhoogde bewustzijn als spannend en betekenis gevend aan emoties, waarvan ik in het normale leven vond dat het kunnen onderdrukken daarvan juist respect verdiende omdat je je dan bezig kon houden met wat echt belangrijk was. (tja ik had nog geen ruk meegemaakt en mijn hele leven ging erg makkelijk, dus gewoon praatjes van een puber die denkt te weten waar het leven over gaat, namelijk geld, macht en aanzien waardoor je zorgeloos lol kan maken) (was ik nog steeds maar zo simpel en arrogant) Maar onder invloed van (deze lichte dosis) paddos ervaarde ik alles als nieuw, interresant, spannend en vol betekenis. Ik voelde me als een kind in een grote snoepwinkel, zelfs al ging de ervaring niet verder dan spacen, lichte vervormingen, lachkicks en filosofische gedachtes/gesprekken.
Ik was erg geïnteresseerd in drugs en met name trip drugs. Had zon beetje alle trip reports op Erowid denk ik al gelezen en kende uit je bol bijna letterlijk uit mijn hoofd. Maar ondanks (of juist door) deze kennis was ik zoals waarschijnlijk iedereen met bovengenoemde eigenschappen enigszins overmoedig. (verdere ervaring met drugs was beperkt tot veel blowen, dxm, xtc en cocaïne)
Dus op naar de smartshop dan maar. Ik haalde een portie gedroogde hawaiaanse, de verkoper in de smart zei nog tegen me: ‘’pas op, deze komen uit een uitzonderlijk sterke lading’’ waarop ik zo iets als: ‘’ ja natuurlijk’’ antwoordde. Snel naar huis gefietst en daar de portie op een papiertje gegooid. Ik had toen een voorkeur voor de hawaiaanse niet eens omdat deze sterker/visueler waren (want die keer daarvoor dat ik hawaiaanse had gegeten had ik enorme weerstand en dat was de minst sterke trip tot dan toe) al wist ik natuurlijk wel uit bronnen dat de hawaiaanse sterker waren maar ik dacht dat een sterkere trip vooral meer hallucinaties/space betekende. En dat wilde ik juist.Maar vooral omdat gedroogde Mexicaanse gewoon te walgelijk zijn om te eten en de hawaiaanse zo lekker klein zijn.
Ik heb toen dat papiertje tot een koker gevouwen en de hele portie in 1 keer naar binnen gegooit, hele mond vol. Als een bezetene gekauwd en toen doorgeslikt met het nodige water. Ik had trouwens een helemaal lege maag omdat ik niet had ontbeten en uit school meteen naar de smart was gefietst. Dus de effecten lieten niet lang op zich wachten…
Zo’n 15 minuten na het eten begonnen de eerste effecten. Ik had de tuindeuren openstaan en daarin hing zo’n ‘’gordijn’’ tegen insecten, dat los hing en dus bewoog door de wind. Omdat de zon daarachter scheen maakte elke rimpeling van de wind een heel scala van kleuren erin zichtbaar. Doordat het zo snel begon en meteen al kleurrijker was dan mijn vorige ervaringen wist ik al dat een stapje verder inderdaad zou gaan lukken. Ik maakte een playlist met goa muziek en at snel nog een broodje zalm omdat ik me toch wat zwakjes voelde zonder gegeten te hebben. Het broodje smaakte heerlijk maar mijn hand en de sla leken te verouderen/verteren/verrotten als ik ernaar keek. Ook leken ze beiden te leven in de zin dat het doorzichtig leek en je de activiteit in de cellen leek te zien (ik dacht vloeistoffen en voedingstoffen erdoorheen te zien gaan.) Bij het blaadje sla was dit positief, het leefde meer dan normaal. Maar bij mijn hand was dit negatief, de verrotting/veroudering had hier de overhand en mijn hand zag er enorm mager, bleek en doorzichtig uit. Als van een lijk. Maar dat mocht de pret niet drukken, omdat de chaos en space nog niet de overhand hadden kon ik er om lachen en het afdoen als een betekenisloos effect van de paddo’s.
Ik ging de tuin in en die was een en al schoonheid (het is zo’n chaotisch vol gegroeide tuin die er in de winter niet uit ziet maar in de lente en zomer vol leven is, met veel kleur en verschillende bloemen en struiken.) Helaas was mijn buurman bezig in zijn tuin en kan die dan naar binnen kijken in mijn tuin. Ik durfde er dus niet te blijven en ging na een paar minuten weer naar binnen. Ik begon hem nu eens stuk heftiger te spacen, overal waar ik keek zag ik patronen groeien en kruipen. Vooral de vloer die lichtgrijs is met overal donkergrijze vlekken gemaakt met een spons was interessant. De donkergrijze vlekken leken een groter patroon te zijn en bewogen over de vloer terwijl de illusie van een groter symmetrisch patroon ondanks het bewegen van de vlekken toch hetzelfde bleef.
Toen ging tot mijn grote schrik de deurbel… Ik keek door de gesloten luxaflex naar buiten, gelukkig was het mijn beste vriend, die zonder te weten dat ik paddo’s had gegeten langs kwam om te vragen of ik meeging naar wat andere vrienden van ons.
Ik deed de voordeur open en draaide me meteen weer om en liep de huiskamer weer in. Hij liep erachteraan en toen hij in de huiskamer stond zei hij zoiets als ‘’wat de fuck ben jij nou aan het doen!!’’ (het was een grote tering zooi, de computer die normaal boven staat stond nu beneden midden in de huiskamer op de vloer zodat ik muziek had. Dikke zak wiet lag op de vloer ernaast met een stuk of 4 joints die ik alvast gedraaid had erbij en ik zat zonder te weten wat te zeggen met (toen ik later in de spiegel keek volgens mij) enorme doppen verward op de bank hem aan te staren. ‘’Heb paddos gegeten… wist ik hem nog te zeggen. Want precies toen hij kwam begon de verwarring er echt in te hakken. Ik ging op de grond zitten bij de computer en stak een joint op. Hij hield een praatje over dat ik minder sterke drugs moest gebruiken (terwijl hij zelf toen al regelmatig coke en speed gebruikte) maar wat hij exact zei kon ik niet eens verstaan, het was een echoende waas voor mij. Ondertussen gedraagde ik me erg verward door zijn invloed. Zo liep ik met de joint die ik net op had gestoken naar de keuken, waar ik hem na nog maar 3 hijsen te hebben genomen uitmaakte op het aanrecht, om vervolgens weer terug te lopen naar mijn zitplaats op de grond om de inmiddels kromme joint weer aan te steken. Ik zat inmiddels helemaal in mijn eigen gedachten wereld en echt communiceren met hem ging niet meer. Hij liep de kamer uit maar bleef terwijl hij buiten de kamer was doorpraten tegen mij. Ik vond het vreemd dat hij uit de kamer was en toch nog doorprate, omdat ik zo in mijn eigen gedachten zat dacht ik dat hij precies buiten de deuropening stond, omdat hij het niet leuk vond mij in zo’n verwarde staat te zien dacht ik. Hij bleef maar doorpraten zonder dat ik zijn zinnen snapte en ik dacht echt dat hij me niet wou zien en daarom om de hoek van de deur stond. Na een paar minuten kon ik dit niet meer aan en vroeg ik hem waarom hij niet weer gewoon de kamer inkwam in plaats van erbuiten te staan. Toen bleek dus dat hij gewoon op de wc zat met de deur open zodat hij door kon praten. Toen ik hem later mijn gedachten gang hierover vertelde lachte hij zich natuurlijk kapot. Toen hij klaar was op de wc ging hij weer weg omdat hij afgesproken had met die andere vrienden van ons. En toen sloeg de chaos pas echt toe…
Ik zat op de bank en probeerde de situatie te begrijpen, dat is op dat moment achteraf zo’n beetje het slechtste wat je kan doen. Maar zonder de reden van de situatie te kennen wist ik absoluut niet wat ik moest gaan doen behalve daar op de bank te zitten. Ik raakte hierdoor in een cirkel van vragen waarop op dat moment geen juist antwoord was omdat ik werkelijk niets meer begreep. Door de trip dan te proberen te begrijpen ga je je ertegen verzetten.
Wie/wat ben ik? Ik ben die en die. Wat kan ik met die informatie? Niets! Er is iets totaal anders! Waarom? Ik weet niet want ik begrijp niet hoe het normaal zou zijn. Wat is het doel van hoe je normaal bent en wat is het doel van hoe je nu bent? Geen idee, je bent er gewoon. Je ervaart en hoe kan ervaren een ander doel hebben dan de ervaring zelf als je niets anders bent dan het gene dat ervaart? Maar deze ervaring heeft duidelijk geen doel dus wat moet ik ermee doen. Wat was de bedoeling ervan dat ik nu anders ben dan normaal? Lol maken…Wat is lol maken en hoe kan ik dat nou doen als ik alleen maar bewust kan zijn en dat geen echt doel heeft. Hoe kan er een werkelijk doel zijn buiten mijn persoonlijke bewustzijn op dit moment als ik toch absoluut ervaar dat ik niets meer ben dan mijn persoonlijke bewustzijn op dit moment oftewel dat wat ik op dit moment ervaar?
Dit soort chaotishe gedachte gangen, onderbroken door momenten waarop ik volledig weg gespaced was zonder enige controle of herrinering over mijn gedachten, waarna ik weer terugkwam en alles weer vergeten was en er weer een nieuwe vergelijkbare gedachtegang begon omdat ik nog steeds opzoek was naar het gene ik nou moest gaan doen met deze duidelijk anders dan normale situatie. Werkelijk niets begreep ik meer van het normale leven. Begrippen als vrienden, emoties, leven, winnen, liefde leken allemaal totaal zinloos, leeg en onbegrijpelijk. Het enige wat echt was was mijn bewustzijn op dat moment. En die leek nog het zinlooste van allemaal. Een gevangenis leek het. Maar tegelijk een misdaad. Omdat het zinloos was.
Na een onbepaalde tijd zo gezeten te hebben voelde ik iets nats op mijn wang (mijn beeld/gevoel van mijzelf leek op dat moment trouwens alsof ik/mijn ogen een soort plat scherm was waarop de realiteit geprojecteerd was, met daarachter iets dat deze realiteit interpreteerde, mijn gedachtes en gevoelens dus. Het leek alsof dit mijn hele lichaam was oftewel alsof ik geen lichaam had. Ik had iets dat de realiteit opving en iets dat het interpreteerde, aan het feit dat ik die realiteit ook kon beïnvloeden ging ik grotendeels voorbij.)
Maargoed, dat natte op mijn wang bleken dus tranen te zijn. En niet omdat ik huilde, maar omdat ik in mijn zoeken naar een doel/iets dat ik kon of zou moeten doen zo geobsedeerd aan het denken was dat ik totaal niet met mijn ogen geknipperd had. Dit haalde me uit die cirkelende gedachten en met een lompe beweging wreef ik met mijn hand eerst in mijn openstaande oog en vervolgens over mijn wang.
Hierna ging mijn aandacht weer uit naar de huiskamer. Die nu in rep en roer was. Tracers schoten uit dingen die niet eens bewogen, afstanden leken enorm. Bijna alles was groen, paars en oranje, alles gloeide ademde en bewoog. Toen ik opstond om water te gaan halen leek de deur van de huiskamer de mond van een enorm hoofd. Zo’n inca hoofd dat de inca’s vaak als versieringen op tempels gebruikten. Een boos hoofd met een opengesperde mond. De deur is ongeveer twee derde van de hoogte tot het plafond, maar het hoofd was veel groter dan de mond/deur, onmogelijke verhouding dus maar toch was het zo. De kleuren ervan waren groen en oranje. Maar terwijl ik normaal in die tijd alles wat ook maar iets weg had van een werkelijke hallucinatie, oftewel iets dat je ziet dat er helemaal niet is in plaats van een vervormde, bewegende werkelijkheid, als extreem interessant ervaarde. Liep ik er nu straal voorbij. Het interesseerde me niet. Want niets klopte, dus dat al helemaal niet. Ik was te verward in mijn hoofd om me ook maar een seconde bezig te houden met een beeld dat er eigenlijk niet was. Ook wist ik ergens wel dat het in mijn hoofd zat. Toch zag ik het duidelijk en meerdere seconden, maar toen ik weer terugkwam uit de keuken was het er niet meer.
Weer terug in de huiskamer kwam ik weer een beetje bij de realiteit. Ik realiseerde me dat ik iets van drugs had genomen en dacht dat ik daar blijkbaar overgevoelig voor was en ik daarom zoveel harder dan verwacht ging. Ook bedacht ik me dat mijn moeder thuis zou komen. De tijd lezen op de computer ging niet, het beeldscherm leek een grote waas, de muziek uitzetten ging ook niet. Dus drukte ik maar gewoon op de uitknop en zette de computer uit. Met een normale klok kon ik uiteindelijk de tijd bepalen, maar deze zei me helemaal niets, ik probeerde te berekenen wanneer mijn moeder zou thuis komen en wanneer de drugs (want dat het specifiek paddos waren wist ik echt niet meer, ook al had ik geen ervaring met andere tripdrugs) uitzouden werken. Ik heb geen idee welke getallen ik daarbij gebruikt had maar rekenen was onmogelijk en zelfs toen ik een uitkomst had zei die me helemaal niets en een seconde later vergat ik deze weer. Ik wou dat ik een camera had opgehangen want het moet een erg grappig gezicht zijn geweest mezelf daar te zien zitten. 5 minuten lang getallen onder de tien brabbelend en met mijn vingers proberen op te tellen.
Nog steeds zonder een logisch doel en dus zonder een logische handeling deed ik toen maar het enige dat me een beetje logisch leek. Zorgen dat er niets fout kon gaan door de wiet en alles dat verder naar drugs gebruik leidde naar mijn kamer brengen en zelf in bed te gaan liggen. Toen ik de trap opliep vroeg ik me af hoelang het zou duren als ik zou vallen tot ik zou doorhebben dat ik gevallen was en op zou staan. Gelukkig viel ik niet. Boven aangekomen besloot ik in de spiegel te kijken. Ik schrok me kapot, mijn hoofd leek zo uitgemergeld en bleek als het maar kan met enorme ogen diep in hun kassen die een en al pupil waren.
Mijn kat zat op mijn kamer en eerst stelde dit me gerust, ik gaf hem een aai en ging in bed liggen, maar toen ik nog een keer keek zat de kat me aan te staren. Dit gaf me een onbehagelijk gevoel, het leek alsof de kat meer wist dan ik en over me oordeelde, dus pakte ik hem op en gooide (niet letterlijk) hem de kamer uit. Daarna ging ik weer in bed liggen, helemaal ineengekrompen met de dekens over me heen. Hier ervaarde ik voor het eerst enige paniek, omdat ik mijn gedachtes nu totaal niet meer in de hand had. Ik had letterlijk de visualisatie van een soort bal blauwe energie die een enkele gedachte voorstelde die via een baan mijn hoofd ingeschoten werd. En zo leek het ook, geen gedachte patronen meer maar alleen nog individuele gedachtes die elkaar willekeurig op leken te volgen en niet van mijn hersenen zelf maar van iets daarbuiten afkomstig waren. Concentreren op mijn ademhaling maakte me rustig en bracht de realisatie dat zolang ik bleef ademen ik niet dood zou gaan. Toch was ik ergens bang dat ik zou vergeten adem te halen en toch het loodje zou leggen. Buiten speelde kinderen voor mijn deur een druk schiet spelletje, iedereen kent het wel, het: ‘’ piew piew jij bent dood! Nee ik ben niet dood het was mis, piew nu ben je wel dood’’ gebeuren. De opgewonden hoge kinderstemmetjes werden een waas van opgewonden geluid, niet echt rustgevend.
Toen ik op een gegeven moment opkeek van onder de dekens vanwege onbehagelijke gevoelens van bekeken worden zag ik de raarste hallucinatie die ik tot dan toe gezien had. Een soort dimensionale hallucinatie. Niet een enkel object had tracers, mijn hele beeld bestond uit tracers. Waarschijnlijk draaide ik mijn hoofd en toonden mijn hersenen mij dit als een serie gelaagde beelden van een muur van mijn kamer met posters enzo. Stel je je visuele beeld voor als een plat beeld dat toch diepte vertoond, zoals een tv scherm. Terwijl je je hoofd draait krijg je elke keer een iets ander scherm, maar nu word het oude scherm niet gewoon vervangen, het nieuwe word er simpelweg overheen geplakt, maar met zo’n hoek dat je bijna het hele oude scherm nog kan zien. Dit bracht op dat moment interresante gedachtes over de gelaagdheid van de werkelijkheid en dat het misschien echt allemaal momenten waren die over elkaar heen geplakt worden. Ik kroop weer onder de dekens. Meer van de piek kan ik me niet herinneren. Niet al te lang daarna begon het af te nemen en na een tijdje zat ik rechtop in bed een sigaretje te roken en na te denken over de ervaring.
Achteraf vraag ik me af hoe het gelopen zou zijn als die vriend niet langs was gekomen. Ik heb ervan geleerd dat paddo’s niet echt het ultieme middel zijn voor een in mijn ogen gemiddelde trip (qua sterkte), ik denk dat om vrij te zijn van vragen over wat je moet doen (niet in de zin van hoe je het moet stoppen maar wat je ermee moet doen) je een goede sitter nodig hebt die je daar van af kan houden of meer moet eten zodat je ego je niet meer lastig kan vallen met zulke vragen en verwarring. Want zolang ik zulke vragen nog kan stellen is go with the flow voor mij erg moeilijk. Niet door de intensiteit want dat viel wel mee, maar door de verwarring. Al schijnt dit ook een kenmerk van vooral de hawaiaanse paddo’s te zijn. (en het aankaarten van de zinloosheid van bewustzijn van paddo’s in het algemeen)
Enkele maanden hierna hoorde ik dat de porties hawaiaanse met 25% zijn terug gebracht omdat het zelfs voor sommige ervaren gebruikers te verwarrend zou zijn. Dit kan ik dus goed begrijpen.
Nu meer dan 3 jaar later en een hele hoop levens en drugs ervaringen rijker, maar nooit meer van deze heftigheid, wat paddo’s betreft vooral veel met andere mensen gedaan en dan maximaal 1 portie mexicaanse, en volgens mij zijn alle porties inmiddels veel kleiner dan ze in die tijd waren, in ieder geval nooit meer ook maar in de buurt gekomen van dat niveau van verwarring. Ga ik denk ik binnenkort maar weer is proberen een stapje verder te gaan. Ik denk aan veel chocola, dan citroensap en dan 2 porties mexicaanse (en een goede sitter). Iemand tips?
, maar ik begrijp (denk ik) wel wat je bedoelt... zoiets als 'zalig zijn de onwetenden'.
)
