Haah, eindelijk heb ik weer eens getript! Waarschuwing: het verslag is nogal uitgebreid geworden :P
Dinsdag 6 december 2005
Even voor 13:00 uur kwam Anne aan bij mijn huis. We wisten nog niet wat we zouden doen met de 4.5 gram gedroogde Mexicaanse paddestoelen: thee maken en thuis opdrinken, of de thee meenemen naar het bos, of ze gewoon opeten? De keuze viel op thee maken en meenemen, maar omdat de thermoskan lekte hebben we de thee toch thuis op moeten drinken. Dit deden wij rond 13:35 uur.
Tijdens het fietsen twijfelde ik al: is dit normale waarneming of is er al iets aan het veranderen? Ik vroeg aan Anne of ze iets merkte; ze zei van niet. Ik voelde een lichte misselijkheid, verspreid over mijn hele lichaam. Bij het wegzetten van de fietsen voelde ik me even ontzettend misselijk maar na een halve minuut was het over. We liepen naar de ingang van het bos en volgden het lange rechte pad met aan weerszijden prachtige bomen. De paddo’s sloegen bij mij in als een bom; ik zat er al middenin en vroeg Anne of zij ook iets merkte; maar nee. Het was nu ongeveer 13:50 uur. Ze wilde een joint opsteken, dus stonden we even stil op het pad en toen wist ik zeker dat het begonnen was. Ik voelde me heel goed en vrolijk. Het stenen pad kwam tot leven, de omgeving begon te golven. Toen we verder liepen vroeg ik maar weer of Anne ook iets merkte. Ze zei weer nee. Ik zei: “Nou ik merk het toch wel”.
We volgden het pad naar rechts wat naar beneden liep. Voor de grap zei ik: “Ik weet dat dit pad naar beneden loopt, maak je maar geen zorgen”. Ik wees Anne op het mooie uitzicht, dat bestond uit een groot omheind gebied waar de herten in leefden, met in het midden een geweldig grote boom en daarachter een mooie lucht met wolken. Verderop werd ik gefascineerd door een andere boom. Het leek of er uit deze boom een (menselijk) figuur groeide, of dat er een figuur uitkwam. De kale takken van de bomen op de achtergrond deden me denken aan grijparmen. Verderop zag ik een grote waas van rode bomen, een rood woud. Ons pad liep verder over een bruggetje maar we stopten allebei ineens, ik omdat ik dacht dat er een laag ijs voor de brug lag en Anne om een andere reden die ik me niet kan herinneren. Ik zag al gauw dat er helemaal geen ijs was en we vervolgden onze weg. Eenmaal over de brug zagen wij de schaapjes in de wei staan, heel vredig. De plantjes dansten heen en weer. Het gras straalde een diepe kleur groen uit.
Het volgende magische moment deed zich al snel voor. Een rood bladerdak vormde een poort naar een andere wereld. Vol enthousiasme gingen we erdoor en eenmaal binnen verbaasden we ons over hoe mooi het er was. Ik keek voor me uit en zag een rode wereld en ik draaide me om en zag een groene wereld, daar waar we net uitgekomen waren. Anne zei dat waar we net vandaan kwamen net een schilderij was en ik was het ermee eens. Na dit onderzocht te hebben liepen wij verder het pad af. Aan de linkerkant was een weiland met schapen en aan de rechterkant waren struiken en bomen. Na een tijdje namen we een zijpad wat het bos in liep en al vrij snel kwamen we op een kruispunt van vier of vijf weggetjes en toen wist ik niet meer waar ik heen wilde. Het idee was dat we naar een bepaald huisje gingen, maar ik was vergeten hoe we daar moesten komen. Intussen werden we ook ontzettend afgeleid door de dingen die we zagen. Ik vond het meest saaie stukje grond al interessant en Anne was geïnteresseerd in de modderpoeltjes op het pad, die mooi glinsterden. Terwijl ik in een boomstronk een gezicht zag met bladeren als ogen, stonden we nog steeds stil op hetzelfde punt. Anne wilde weten wat ze met haar restje joint moest doen. Ik wist het niet. Ze gooide hem in een plas en daarna haalde ze hem er weer uit. Ze zei tegen zichzelf “Maar het is gewoon papier” en begroef hem onder het pad. “Doe je dat normaal ook?” vroeg ik, waarop we allebei moesten lachen.
We besloten maar om terug te gaan naar het pad dat langs het weiland liep. Tijdens het lopen zei ik “Het is eigenlijk heel gek dat we niet struikelen”. Ik zag namelijk overal obstakels op het pad en mijn benen voelden vreemd, en ik dacht dat ik aan het zwalken was. Toch was lopen eigenlijk heel makkelijk, alsof het op de automatische piloot ging. We keken naar het weiland, liepen naar het hek wat eromheen zat en leunden ertegen aan. Met een gevoel van enorme tevredenheid keek ik naar het uitzicht dat bestond uit vredige schaapjes en dansende plantjes. Even verderop stond een huisje. Enthousiast gingen we op onderzoek uit. We wilden eigenlijk wel erg graag in dit huisje zitten. Maar het kon niet; het was afgesloten.
We liepen verder het pad op dat richting het watertje liep waarlangs een aantal bankjes stonden. Toen we weer eens stil stonden om de omgeving beter te bekijken begon ik ineens te vertellen over het feit dat ik een tijd geleden eekhoorntjes gezien had en dat ik zo ontzettend hard gelachen had toen. Ik keek weer naar de omgeving en zag nu golven van energie over het landschap gaan. Ik maakte een opmerking over hoe mooi de druppels waren die aan de takjes hingen. Maar wat was eigenlijk niet prachtig...
Na een tijdje kwamen we bij een van de bankjes aan en we besloten hier te gaan zitten, hoewel we het er wel over eens waren dat we waarschijnlijk nooit meer op zouden staan en Anne dacht dat ze vast zou groeien aan het bankje. Anne rolde de slaapzak uit en legde deze op de bank zodat we comfortabel en droog konden zitten. Voor ons lag een meertje waarin het bos op een prachtige manier weerspiegeld werd. Er was zoveel te zien en te horen. Blaadjes drijvend op het water, het water zelf, de lucht die boven de bomen te zien was, kringetjes in het water gevormd door regendruppels... Het meest opmerkelijke vond ik wel de waterkant aan de overkant. Deze vervormde sterk. Ik zag zeer duidelijk patronen op deze oever en bovendien kwam hij onze kant op. Hij trok zich ook steeds weer een stukje terug. Door de waterkant, die bedekt was met bruine en rode herfstbladeren, ging zo nu en dan een helder groene golf. Opeens viel mijn oog op een fel oranje boom die rustig in de wind bewoog. Ik zei: “Wat vreemd dat ik die nu pas opmerk, alsof hij er pas net is”.
Na een tijd op dit bankje gezeten te hebben, vonden we dat het moment was gekomen om onze reis te vervolgen. We hadden immers nog steeds het huisje niet gevonden. Ik zei dat Anne me moest helpen herinneren dat ik iets moest drinken als we weer ergens gingen zitten, want ik was ervan overtuigd dat ik het zou vergeten. Terwijl ik de slaapzak probeerde op te vouwen, besefte ik dat mijn stem totaal anders klonk dan normaal en ook de manier waarop ik lachte was anders. Ik vertelde Anne hierover en zij zei op een geruststellende manier dat mijn stem normaal klonk en dat ze haar eigen stem ook niet anders vond. Ik vond het helemaal niet erg dat mijn stem zo anders klonk, eerder frappant en interessant.
Toen we opstonden om verder te gaan vroeg ik me af of ik überhaupt nog kon lopen. Gelukkig lukte dit nog wel, hoewel het een klein beetje moeizaam ging. Het pad liep langs een heuvel en bovenop die heuvel was weer een bankje waar ik vaker gezeten heb. Ik wist dat het uitzicht vanaf daar mooi was, dus dat was ons volgende doel. Omhoog lopen leek heel lastig en ik zei een paar keer “oh oh”, “oeps” en “o jee!” maar het ging als vanzelf. We zagen twee takken liggen, de een met blauwige en de ander met gelige vlekken. Anne twijfelde of ze ze mee zou nemen en ik kon maar niet bevatten wat die takken daar deden en hoe ze daar gekomen waren. Eenmaal boven stonden we voor een lastige keuze: we konden namelijk op twee manieren op dat bankje zitten, en aan allebei de kanten was een mooi uitzicht. Aan de ene kant was het bos, aan de andere kant het water waar we net aan gezeten hadden. We vonden het moeilijk om een keuze te maken maar uiteindelijk ging ik maar met mijn gezicht naar het bos toe zitten omdat we net het water al gezien hadden. De volgende moeilijke keuze deed zich snel voor. Anne herinnerde me aan het feit dat ik iets wilde drinken, wat ik inderdaad vergeten was. Ik pakte twee flesjes uit mijn tas: een met Dubbel fris en een met water. Ik hield ze allebei in mijn handen en zei “Water… of Dubbel fris?”. Ik wist het echt niet meer. Anne moest lachen om mijn probleem. Al snel raakte ik afgeleid door de omgeving waardoor ik de flesjes even vergat. Het bos zag er prachtig uit, heel levendig, golvend en kleurrijk. Uiteindelijk koos ik er voor om Dubbel fris te drinken.
Ik herinnerde me van de vorige keren dat drinken een heel vreemd gevoel gaf, en deze keer had ik hetzelfde gevoel weer. Ik nam een paar slokken. Daarna bewoog ik mijn hand voor mijn blikveld en zag een spoor van de beweging van mijn hand in de lucht. Anne probeerde dit ook maar zag het niet. Ik dacht dat het kwam doordat ze handschoenen aan had. Ik wilde een zakdoek pakken maar kon er geen vinden in mijn tas die vol met allerlei spullen zat. Anne wilde weer een joint roken en zat in haar tas te rommelen. Ik vond het vreemd dat ze behoefte had aan een joint en zei: “Je hebt het toch helemaal niet nodig”. Ik vond dat ze moest genieten van het moment. Uiteindelijk stak ze hem toch niet op. Vanaf de plek waar we zaten, konden we het huisje zien waar we naar op weg waren. Voordat we ernaartoe gingen, genoten we nog even van de omgeving. We liepen via dezelfde weg naar beneden als op de heenweg en kwamen nog een keer langs de gevlekte takken. Weer bleven we erbij staan, en Anne twijfelde weer of ze ze mee moest nemen. Ik wist het niet. We lieten ze maar liggen.
Onderweg naar het huisje kwamen we langs een bruggetje. We moesten de andere kant op maar wilden wel even op het bruggetje staan. We keken naar beneden. Er groeide een paddestoel boven het water uit. Dat vond ik opmerkelijk. We probeerden te verklaren hoe die daar zo gegroeid was maar we kwamen er niet helemaal uit. Het pad liep verder vlak langs het water en op een gegeven moment was ik ervan overtuigd dat Anne het water in zou lopen. Maar dat deed ze niet.
We kwamen steeds dichter bij het huisje. Voor het huisje was weer een watertje waarvan ik zei dat het een rode en groene soep was. Eenmaal in het huisje wist ik niet zeker of ik wel op mijn gemak was. Gelukkig verdween dit gevoel snel. Het huisje stond helemaal volgeschreven met teksten en tekeningen. De letters en figuurtjes kwamen los van het hout. We legden de slaapzak op de grond en gingen zitten met onze rug tegen het bankje. Vanaf hier hadden we een prima uitzicht; we zagen het pad, daarachter wat water en het bos en daarboven de lucht. Het huisje had ramen in de vorm van schilderijlijsten. Daardoor leek elk raam een schilderij van een stukje omgeving. Voorbijkomende wandelaars leken van het ene schilderij naar de andere te lopen. Ik voelde me een beetje opgelaten toen er mensen langsliepen en binnen het huisje keken. Ik lachte maar wat naar ze maar durfde ze niet recht aan te kijken, onder andere omdat ik wist dat mijn pupillen extreem groot waren. Een keer heb ik gedag gezegd tegen voorbijgangers. De eerste wandelaar die we opmerkten noemde ik een onruststoker.
De kou had geen vat op me. Ik was me er van bewust dat het koud was maar mijn lichaam en geest hadden er totaal geen last van. Dat was wel zo fijn. We staken wat wierook aan en toen de rook om me heen kringelde, kreeg ik het idee dat ikzelf aan het roken was. Er kwam ook veel damp uit mijn mond door de kou. Ik voelde me helemaal op mijn gemak in ons knusse huisje. Na een tijdje had ik wel zin in wat muziek. Tot nu toe had ik daar geen behoefte aan gehad. We overlegden of we allebei apart wat muziek zouden luisteren of dat we samen iets zouden luisteren. We besloten dat we wel even naar ons eigen wereldje konden gaan maar kwamen er even later weer op terug. Uiteindelijk luisterden we samen naar Shpongle. Anne had het niet eerder gehoord maar ze vond het wel prima. Ik vond het ook fijne muziek. Het speelde op de achtergrond mee.
Anne had me eerder gezegd dat ze een spiegeltje bij zich had. Ik wilde wel eens zien hoe ik eruit zag en vroeg naar het spiegeltje. Ik keek naar mezelf en vond dat ik er niet echt gezond uit zag, maar toen ik wat langer keek vond ik dat ik er vredig uit zag. Ik keek aandachtig naar mijn oog en bracht de spiegel steeds dichter naar mijn gezicht totdat ik alleen nog maar de weerspiegeling in mijn oog zag. Ik zag mezelf zitten in mijn oog.
Ik bedacht me dat ik van tevoren had gewild dat ik dingen op zou schrijven. Helaas had ik nog helemaal niks opgeschreven. Ik had er wel een paar keer aan gedacht, maar het leek tamelijk onmogelijk en zeer onbelangrijk. Ik pakte toch wel mijn schrijfblok en zag mijn aantekeningen van colleges. Een quote van Shakespeare viel mij op en deze sprak ik hardop uit: “Not in the legions of horrid hell can come a devil more damned in evils to top Macbeth”. Ik zei dat dat wel erg overdreven was en Anne was het ermee eens en voegde toe dat heel Macbeth overdreven was. Iets opschrijven lukte me echter niet. In plaats daarvan pakte ik wat kleurpotloden en tekende ik een gele cirkel. Ik bekeek het papier en zag overal hele lichte, gele lijntjes die bloemen en andere patronen vormden. Vervolgens tekende ik een oranje cirkel. Zo ontstond uiteindelijk een tekening.
Terwijl we in het huisje zaten, kreeg ik enorm veel gedachten en associaties. Deze volgden elkaar heel snel op en ik kon ze niet allemaal verwoorden. Als ik dat wel probeerde had ik het idee dat ik te langzaam praatte om alles te vertellen. Op andere momenten leek het of ik aan het stotteren was. Naar mijn idee heb ik best veel gepraat toen we daar zaten. Ik uitte onder andere gedachten over het leven, het nut van trippen, hoe stom taal eigenlijk is en dat ik nota bene wel een talenstudie doe. Mijn broek deed me denken aan het boek dat ik aan het lezen ben (The doors of perception van Aldous Huxley). “Boek – broek” zei ik een paar keer. Toen er as op mijn tas zat, dacht ik weer terug aan die rijmende woorden en voelde ik me net een klein kind. Anne zei dat ze dacht dat iemand stempels op de muren van het huisje gezet had, en ze bedoelde niet de letters die erop geschreven waren.
Toen het een klein beetje donker begon te worden, werd het tijd om richting de uitgang van het bos te gaan. Anne bleef nog even zitten terwijl ik alvast uit het huisje stapte. Ik keek om me heen en voelde me bijna als herboren. Daarna ging ik weer terug en raapte mijn spullen bij elkaar. Anne pakte de slaapzak weer in. Dit ging met wat moeite want ze kwam tegen de muur aan en zei: “Ik dacht dat het huisje groter was” en “Ik voel me net Alice, die groter werd”.
Om ongeveer 16:35 gingen we richting uitgang. Onderweg werden we afgeleid door een mistig weiland, dus sloegen we een ander pad in. Ik vroeg of Anne nog veel van de paddo’s merkte, omdat ik dat zelf niet meer deed. Ik voelde me wel erg ontspannen en helder. Ze zei dat de grond eruit zag als een tapijt. Na een relaxte wandeling kwamen we om ongeveer 17:00 uur aan bij de uitgang. Ik vroeg nog een paar keer of Anne wel veilig naar huis kon komen en niet teveel effect meer merkte. De conclusie was dat we allebei in staat waren om te fietsen en na afscheid genomen te hebben gingen we ieder onze eigen weg, naar huis.
Dinsdag 6 december 2005
Even voor 13:00 uur kwam Anne aan bij mijn huis. We wisten nog niet wat we zouden doen met de 4.5 gram gedroogde Mexicaanse paddestoelen: thee maken en thuis opdrinken, of de thee meenemen naar het bos, of ze gewoon opeten? De keuze viel op thee maken en meenemen, maar omdat de thermoskan lekte hebben we de thee toch thuis op moeten drinken. Dit deden wij rond 13:35 uur.
Tijdens het fietsen twijfelde ik al: is dit normale waarneming of is er al iets aan het veranderen? Ik vroeg aan Anne of ze iets merkte; ze zei van niet. Ik voelde een lichte misselijkheid, verspreid over mijn hele lichaam. Bij het wegzetten van de fietsen voelde ik me even ontzettend misselijk maar na een halve minuut was het over. We liepen naar de ingang van het bos en volgden het lange rechte pad met aan weerszijden prachtige bomen. De paddo’s sloegen bij mij in als een bom; ik zat er al middenin en vroeg Anne of zij ook iets merkte; maar nee. Het was nu ongeveer 13:50 uur. Ze wilde een joint opsteken, dus stonden we even stil op het pad en toen wist ik zeker dat het begonnen was. Ik voelde me heel goed en vrolijk. Het stenen pad kwam tot leven, de omgeving begon te golven. Toen we verder liepen vroeg ik maar weer of Anne ook iets merkte. Ze zei weer nee. Ik zei: “Nou ik merk het toch wel”.
We volgden het pad naar rechts wat naar beneden liep. Voor de grap zei ik: “Ik weet dat dit pad naar beneden loopt, maak je maar geen zorgen”. Ik wees Anne op het mooie uitzicht, dat bestond uit een groot omheind gebied waar de herten in leefden, met in het midden een geweldig grote boom en daarachter een mooie lucht met wolken. Verderop werd ik gefascineerd door een andere boom. Het leek of er uit deze boom een (menselijk) figuur groeide, of dat er een figuur uitkwam. De kale takken van de bomen op de achtergrond deden me denken aan grijparmen. Verderop zag ik een grote waas van rode bomen, een rood woud. Ons pad liep verder over een bruggetje maar we stopten allebei ineens, ik omdat ik dacht dat er een laag ijs voor de brug lag en Anne om een andere reden die ik me niet kan herinneren. Ik zag al gauw dat er helemaal geen ijs was en we vervolgden onze weg. Eenmaal over de brug zagen wij de schaapjes in de wei staan, heel vredig. De plantjes dansten heen en weer. Het gras straalde een diepe kleur groen uit.
Het volgende magische moment deed zich al snel voor. Een rood bladerdak vormde een poort naar een andere wereld. Vol enthousiasme gingen we erdoor en eenmaal binnen verbaasden we ons over hoe mooi het er was. Ik keek voor me uit en zag een rode wereld en ik draaide me om en zag een groene wereld, daar waar we net uitgekomen waren. Anne zei dat waar we net vandaan kwamen net een schilderij was en ik was het ermee eens. Na dit onderzocht te hebben liepen wij verder het pad af. Aan de linkerkant was een weiland met schapen en aan de rechterkant waren struiken en bomen. Na een tijdje namen we een zijpad wat het bos in liep en al vrij snel kwamen we op een kruispunt van vier of vijf weggetjes en toen wist ik niet meer waar ik heen wilde. Het idee was dat we naar een bepaald huisje gingen, maar ik was vergeten hoe we daar moesten komen. Intussen werden we ook ontzettend afgeleid door de dingen die we zagen. Ik vond het meest saaie stukje grond al interessant en Anne was geïnteresseerd in de modderpoeltjes op het pad, die mooi glinsterden. Terwijl ik in een boomstronk een gezicht zag met bladeren als ogen, stonden we nog steeds stil op hetzelfde punt. Anne wilde weten wat ze met haar restje joint moest doen. Ik wist het niet. Ze gooide hem in een plas en daarna haalde ze hem er weer uit. Ze zei tegen zichzelf “Maar het is gewoon papier” en begroef hem onder het pad. “Doe je dat normaal ook?” vroeg ik, waarop we allebei moesten lachen.
We besloten maar om terug te gaan naar het pad dat langs het weiland liep. Tijdens het lopen zei ik “Het is eigenlijk heel gek dat we niet struikelen”. Ik zag namelijk overal obstakels op het pad en mijn benen voelden vreemd, en ik dacht dat ik aan het zwalken was. Toch was lopen eigenlijk heel makkelijk, alsof het op de automatische piloot ging. We keken naar het weiland, liepen naar het hek wat eromheen zat en leunden ertegen aan. Met een gevoel van enorme tevredenheid keek ik naar het uitzicht dat bestond uit vredige schaapjes en dansende plantjes. Even verderop stond een huisje. Enthousiast gingen we op onderzoek uit. We wilden eigenlijk wel erg graag in dit huisje zitten. Maar het kon niet; het was afgesloten.
We liepen verder het pad op dat richting het watertje liep waarlangs een aantal bankjes stonden. Toen we weer eens stil stonden om de omgeving beter te bekijken begon ik ineens te vertellen over het feit dat ik een tijd geleden eekhoorntjes gezien had en dat ik zo ontzettend hard gelachen had toen. Ik keek weer naar de omgeving en zag nu golven van energie over het landschap gaan. Ik maakte een opmerking over hoe mooi de druppels waren die aan de takjes hingen. Maar wat was eigenlijk niet prachtig...
Na een tijdje kwamen we bij een van de bankjes aan en we besloten hier te gaan zitten, hoewel we het er wel over eens waren dat we waarschijnlijk nooit meer op zouden staan en Anne dacht dat ze vast zou groeien aan het bankje. Anne rolde de slaapzak uit en legde deze op de bank zodat we comfortabel en droog konden zitten. Voor ons lag een meertje waarin het bos op een prachtige manier weerspiegeld werd. Er was zoveel te zien en te horen. Blaadjes drijvend op het water, het water zelf, de lucht die boven de bomen te zien was, kringetjes in het water gevormd door regendruppels... Het meest opmerkelijke vond ik wel de waterkant aan de overkant. Deze vervormde sterk. Ik zag zeer duidelijk patronen op deze oever en bovendien kwam hij onze kant op. Hij trok zich ook steeds weer een stukje terug. Door de waterkant, die bedekt was met bruine en rode herfstbladeren, ging zo nu en dan een helder groene golf. Opeens viel mijn oog op een fel oranje boom die rustig in de wind bewoog. Ik zei: “Wat vreemd dat ik die nu pas opmerk, alsof hij er pas net is”.
Na een tijd op dit bankje gezeten te hebben, vonden we dat het moment was gekomen om onze reis te vervolgen. We hadden immers nog steeds het huisje niet gevonden. Ik zei dat Anne me moest helpen herinneren dat ik iets moest drinken als we weer ergens gingen zitten, want ik was ervan overtuigd dat ik het zou vergeten. Terwijl ik de slaapzak probeerde op te vouwen, besefte ik dat mijn stem totaal anders klonk dan normaal en ook de manier waarop ik lachte was anders. Ik vertelde Anne hierover en zij zei op een geruststellende manier dat mijn stem normaal klonk en dat ze haar eigen stem ook niet anders vond. Ik vond het helemaal niet erg dat mijn stem zo anders klonk, eerder frappant en interessant.
Toen we opstonden om verder te gaan vroeg ik me af of ik überhaupt nog kon lopen. Gelukkig lukte dit nog wel, hoewel het een klein beetje moeizaam ging. Het pad liep langs een heuvel en bovenop die heuvel was weer een bankje waar ik vaker gezeten heb. Ik wist dat het uitzicht vanaf daar mooi was, dus dat was ons volgende doel. Omhoog lopen leek heel lastig en ik zei een paar keer “oh oh”, “oeps” en “o jee!” maar het ging als vanzelf. We zagen twee takken liggen, de een met blauwige en de ander met gelige vlekken. Anne twijfelde of ze ze mee zou nemen en ik kon maar niet bevatten wat die takken daar deden en hoe ze daar gekomen waren. Eenmaal boven stonden we voor een lastige keuze: we konden namelijk op twee manieren op dat bankje zitten, en aan allebei de kanten was een mooi uitzicht. Aan de ene kant was het bos, aan de andere kant het water waar we net aan gezeten hadden. We vonden het moeilijk om een keuze te maken maar uiteindelijk ging ik maar met mijn gezicht naar het bos toe zitten omdat we net het water al gezien hadden. De volgende moeilijke keuze deed zich snel voor. Anne herinnerde me aan het feit dat ik iets wilde drinken, wat ik inderdaad vergeten was. Ik pakte twee flesjes uit mijn tas: een met Dubbel fris en een met water. Ik hield ze allebei in mijn handen en zei “Water… of Dubbel fris?”. Ik wist het echt niet meer. Anne moest lachen om mijn probleem. Al snel raakte ik afgeleid door de omgeving waardoor ik de flesjes even vergat. Het bos zag er prachtig uit, heel levendig, golvend en kleurrijk. Uiteindelijk koos ik er voor om Dubbel fris te drinken.
Ik herinnerde me van de vorige keren dat drinken een heel vreemd gevoel gaf, en deze keer had ik hetzelfde gevoel weer. Ik nam een paar slokken. Daarna bewoog ik mijn hand voor mijn blikveld en zag een spoor van de beweging van mijn hand in de lucht. Anne probeerde dit ook maar zag het niet. Ik dacht dat het kwam doordat ze handschoenen aan had. Ik wilde een zakdoek pakken maar kon er geen vinden in mijn tas die vol met allerlei spullen zat. Anne wilde weer een joint roken en zat in haar tas te rommelen. Ik vond het vreemd dat ze behoefte had aan een joint en zei: “Je hebt het toch helemaal niet nodig”. Ik vond dat ze moest genieten van het moment. Uiteindelijk stak ze hem toch niet op. Vanaf de plek waar we zaten, konden we het huisje zien waar we naar op weg waren. Voordat we ernaartoe gingen, genoten we nog even van de omgeving. We liepen via dezelfde weg naar beneden als op de heenweg en kwamen nog een keer langs de gevlekte takken. Weer bleven we erbij staan, en Anne twijfelde weer of ze ze mee moest nemen. Ik wist het niet. We lieten ze maar liggen.
Onderweg naar het huisje kwamen we langs een bruggetje. We moesten de andere kant op maar wilden wel even op het bruggetje staan. We keken naar beneden. Er groeide een paddestoel boven het water uit. Dat vond ik opmerkelijk. We probeerden te verklaren hoe die daar zo gegroeid was maar we kwamen er niet helemaal uit. Het pad liep verder vlak langs het water en op een gegeven moment was ik ervan overtuigd dat Anne het water in zou lopen. Maar dat deed ze niet.
We kwamen steeds dichter bij het huisje. Voor het huisje was weer een watertje waarvan ik zei dat het een rode en groene soep was. Eenmaal in het huisje wist ik niet zeker of ik wel op mijn gemak was. Gelukkig verdween dit gevoel snel. Het huisje stond helemaal volgeschreven met teksten en tekeningen. De letters en figuurtjes kwamen los van het hout. We legden de slaapzak op de grond en gingen zitten met onze rug tegen het bankje. Vanaf hier hadden we een prima uitzicht; we zagen het pad, daarachter wat water en het bos en daarboven de lucht. Het huisje had ramen in de vorm van schilderijlijsten. Daardoor leek elk raam een schilderij van een stukje omgeving. Voorbijkomende wandelaars leken van het ene schilderij naar de andere te lopen. Ik voelde me een beetje opgelaten toen er mensen langsliepen en binnen het huisje keken. Ik lachte maar wat naar ze maar durfde ze niet recht aan te kijken, onder andere omdat ik wist dat mijn pupillen extreem groot waren. Een keer heb ik gedag gezegd tegen voorbijgangers. De eerste wandelaar die we opmerkten noemde ik een onruststoker.
De kou had geen vat op me. Ik was me er van bewust dat het koud was maar mijn lichaam en geest hadden er totaal geen last van. Dat was wel zo fijn. We staken wat wierook aan en toen de rook om me heen kringelde, kreeg ik het idee dat ikzelf aan het roken was. Er kwam ook veel damp uit mijn mond door de kou. Ik voelde me helemaal op mijn gemak in ons knusse huisje. Na een tijdje had ik wel zin in wat muziek. Tot nu toe had ik daar geen behoefte aan gehad. We overlegden of we allebei apart wat muziek zouden luisteren of dat we samen iets zouden luisteren. We besloten dat we wel even naar ons eigen wereldje konden gaan maar kwamen er even later weer op terug. Uiteindelijk luisterden we samen naar Shpongle. Anne had het niet eerder gehoord maar ze vond het wel prima. Ik vond het ook fijne muziek. Het speelde op de achtergrond mee.
Anne had me eerder gezegd dat ze een spiegeltje bij zich had. Ik wilde wel eens zien hoe ik eruit zag en vroeg naar het spiegeltje. Ik keek naar mezelf en vond dat ik er niet echt gezond uit zag, maar toen ik wat langer keek vond ik dat ik er vredig uit zag. Ik keek aandachtig naar mijn oog en bracht de spiegel steeds dichter naar mijn gezicht totdat ik alleen nog maar de weerspiegeling in mijn oog zag. Ik zag mezelf zitten in mijn oog.
Ik bedacht me dat ik van tevoren had gewild dat ik dingen op zou schrijven. Helaas had ik nog helemaal niks opgeschreven. Ik had er wel een paar keer aan gedacht, maar het leek tamelijk onmogelijk en zeer onbelangrijk. Ik pakte toch wel mijn schrijfblok en zag mijn aantekeningen van colleges. Een quote van Shakespeare viel mij op en deze sprak ik hardop uit: “Not in the legions of horrid hell can come a devil more damned in evils to top Macbeth”. Ik zei dat dat wel erg overdreven was en Anne was het ermee eens en voegde toe dat heel Macbeth overdreven was. Iets opschrijven lukte me echter niet. In plaats daarvan pakte ik wat kleurpotloden en tekende ik een gele cirkel. Ik bekeek het papier en zag overal hele lichte, gele lijntjes die bloemen en andere patronen vormden. Vervolgens tekende ik een oranje cirkel. Zo ontstond uiteindelijk een tekening.
Terwijl we in het huisje zaten, kreeg ik enorm veel gedachten en associaties. Deze volgden elkaar heel snel op en ik kon ze niet allemaal verwoorden. Als ik dat wel probeerde had ik het idee dat ik te langzaam praatte om alles te vertellen. Op andere momenten leek het of ik aan het stotteren was. Naar mijn idee heb ik best veel gepraat toen we daar zaten. Ik uitte onder andere gedachten over het leven, het nut van trippen, hoe stom taal eigenlijk is en dat ik nota bene wel een talenstudie doe. Mijn broek deed me denken aan het boek dat ik aan het lezen ben (The doors of perception van Aldous Huxley). “Boek – broek” zei ik een paar keer. Toen er as op mijn tas zat, dacht ik weer terug aan die rijmende woorden en voelde ik me net een klein kind. Anne zei dat ze dacht dat iemand stempels op de muren van het huisje gezet had, en ze bedoelde niet de letters die erop geschreven waren.
Toen het een klein beetje donker begon te worden, werd het tijd om richting de uitgang van het bos te gaan. Anne bleef nog even zitten terwijl ik alvast uit het huisje stapte. Ik keek om me heen en voelde me bijna als herboren. Daarna ging ik weer terug en raapte mijn spullen bij elkaar. Anne pakte de slaapzak weer in. Dit ging met wat moeite want ze kwam tegen de muur aan en zei: “Ik dacht dat het huisje groter was” en “Ik voel me net Alice, die groter werd”.
Om ongeveer 16:35 gingen we richting uitgang. Onderweg werden we afgeleid door een mistig weiland, dus sloegen we een ander pad in. Ik vroeg of Anne nog veel van de paddo’s merkte, omdat ik dat zelf niet meer deed. Ik voelde me wel erg ontspannen en helder. Ze zei dat de grond eruit zag als een tapijt. Na een relaxte wandeling kwamen we om ongeveer 17:00 uur aan bij de uitgang. Ik vroeg nog een paar keer of Anne wel veilig naar huis kon komen en niet teveel effect meer merkte. De conclusie was dat we allebei in staat waren om te fietsen en na afscheid genomen te hebben gingen we ieder onze eigen weg, naar huis.
:P
