Kort maar oei.
Gisteravond heb ik voor een zoveelste keer op mijn studentenkamer getript met een fijne tripmaat. We hadden een bakje Atlantis truffels en een bakje Hawaiaanse paddo’s. Ze hebben een half uur de tijd gekregen om hun werkzame stof af te geven aan een theetje met weinig water. Uiteindelijk niet meer dan een half kopje per man.
De trip begon op te komen, mijn kamer vulde zich met kleuren. Tracers achtervolgde alles dat besloot te bewegen. Alle rechte lijnen, zoals kasten, stoelen, etc. werden voorzien van een trilling. Ik begon me euforisch te voelen. Het was fijn warm, ik zat in bed met een deken om me heen, de muziek was zacht en genuanceerd en mijn gezelschap was chill.
Ik sloot zo nu en dan mijn ogen om die interessante wereld in te gaan. Ik zakte weg terwijl om me heen mijn perceptie en ruimtebesef openvouwde. Ik spacede rustig op de muziek. Het theetje was nog aan het opkomen.
Toen, uit het niets, behoorlijk aan het begin van de trip, kreeg ik het heftigste dat ik op paddo’s heb meegemaakt ooit. Het voelde als op een groot beest zitten, heel hard omhoog gestuwd te worden om door een begrenzing heen te knallen naar het fijne. Associatief gezegd:
Stuwkracht als een raket
Door een vlies, een dak, mijn schedel heen
De drijvende kracht was bedekt met veren
Het rommelen en brommen van de kracht
Er was sprake van een wij
Wij gingen hoog
Wij moesten er samen heen
Er was verlichting aan de andere kant
Totale rust, eindeloze kleuren en sereniteit
Het voelde als het open-minded worden vanuit een krachtige beweging. Het duurde kort, maar was heel intens.
Het hoogtepunt zat er hierna voor mij al op, besefte ik me. Dit zou ik niet meer overtreffen deze trip. We waren een half uur onderweg. Na totaal anderhalf/twee uur gooide de paddo’s de handrem erop, het effect werd duidelijk minder intens en het was tijd om de geest te vernauwen met bier.
Gisteravond heb ik voor een zoveelste keer op mijn studentenkamer getript met een fijne tripmaat. We hadden een bakje Atlantis truffels en een bakje Hawaiaanse paddo’s. Ze hebben een half uur de tijd gekregen om hun werkzame stof af te geven aan een theetje met weinig water. Uiteindelijk niet meer dan een half kopje per man.
De trip begon op te komen, mijn kamer vulde zich met kleuren. Tracers achtervolgde alles dat besloot te bewegen. Alle rechte lijnen, zoals kasten, stoelen, etc. werden voorzien van een trilling. Ik begon me euforisch te voelen. Het was fijn warm, ik zat in bed met een deken om me heen, de muziek was zacht en genuanceerd en mijn gezelschap was chill.
Ik sloot zo nu en dan mijn ogen om die interessante wereld in te gaan. Ik zakte weg terwijl om me heen mijn perceptie en ruimtebesef openvouwde. Ik spacede rustig op de muziek. Het theetje was nog aan het opkomen.
Toen, uit het niets, behoorlijk aan het begin van de trip, kreeg ik het heftigste dat ik op paddo’s heb meegemaakt ooit. Het voelde als op een groot beest zitten, heel hard omhoog gestuwd te worden om door een begrenzing heen te knallen naar het fijne. Associatief gezegd:
Stuwkracht als een raket
Door een vlies, een dak, mijn schedel heen
De drijvende kracht was bedekt met veren
Het rommelen en brommen van de kracht
Er was sprake van een wij
Wij gingen hoog
Wij moesten er samen heen
Er was verlichting aan de andere kant
Totale rust, eindeloze kleuren en sereniteit
Het voelde als het open-minded worden vanuit een krachtige beweging. Het duurde kort, maar was heel intens.
Het hoogtepunt zat er hierna voor mij al op, besefte ik me. Dit zou ik niet meer overtreffen deze trip. We waren een half uur onderweg. Na totaal anderhalf/twee uur gooide de paddo’s de handrem erop, het effect werd duidelijk minder intens en het was tijd om de geest te vernauwen met bier.
