Het Vertrek
Het was iets na twaalven in de nacht toen ik de paddothee tot mij nam. Ik had thee gezet van 30 gram Mexicaanse, waarvan ik de helft opdronk, en de andere helft in een flesje had gedaan zodat het even later ingevroren kon worden. Bij de thee dronk ik ook wat sinaasappelsap om de bittere smaak enigszins weg te spoelen. Het kwam in me op dat dit mogelijk de werking van de thee zou kunnen beïnvloeden, aangezien sommige mensen ook wel citroensap nemen om de trip een boost te geven. Maar omdat ik maar een halve portie nam maakte ik me niet echt druk om de mogelijke invloed van het sinaasappelsap op mijn trip.
Ondertussen luisterde ik via het Internet naar een Duitse radiozender. Dit deed ik omdat ik mijn Duitse taalvaardigheid graag wil verbeteren. Ik heb namelijk meermaals gelezen over mensen die met behulp van psychedelica bepaalde vaardigheden ultrasnel onder de knie krijgen. Dit zou ook opgaan voor het leren van vreemde talen. Hoewel ik vrij kritisch sta ten opzichte van wonderverhalen waarin bijvoorbeeld verteld wordt van een vrouw die na twee mescalinesessies vloeiend Duits spreekt, vind ik het toch zeker de moeite waard om het zelf is te onderzoeken.
Ik zat dus te luisteren, en zo tegen half één had ik de thee helemaal opgedronken. Vrij spoedig daarna begon ik hevig te gapen – wat kan gapen toch lekker zijn – en rekte ik me heerlijk uit. Ik deed de gordijnen dicht, zette de verwarming alvast wat hoger, en dimde de lichten tot snoezelruimte-niveau. Zo, mijn mindset was al in orde en nu gold dat ook voor de setting. Helaas was er op die Duitse zender een nieuwsprogramma bezig, dus het was niet bepaald opbeurend om naar te luisteren. Uiteindelijk heb ik het toch nog tot één uur volgehouden terwijl de trip zich heel geleidelijk ontvouwde. Toen vond ik dat ik wel genoeg ‘gestudeerd’ had. Dus deed ik de radio uit en plofte neer op de bank.
De Eerste Golf
Ik was nu onmiskenbaar aan het trippen, want de welbekende visuals waren weer zichtbaar op de muren en het plafond: indiaanfiguren en bloemachtige patronen, in voornamelijk geel en oranje kleuren. Hoewel de verwarming redelijk hoog stond en ik een dikke trui aan had, kreeg ik het enorm koud. Ik begon letterlijk te bibberen van de kou. Ik moest even denken aan het feit dat in sommige horrorfilms mensen het ook heel koud krijgen als er geesten in de buurt zijn. Ik heb zelf niet zoveel op met het idee van een geestenwereld en daarom werd ik ook niet bang van deze gedachte. Maar ik vond het wel een aardig idee dat negatieve energie als kou ervaren kan worden. Hieruit concludeerde ik dat de paddothee nu misschien wel bezig was om blokkades op te ruimen in mijn lichaam. Dus vreemd genoeg ervoer ik dit cold turkey-effect als iets positiefs.
Ik keek naar de muur aan mijn rechterzijde en zag veel gekrioel van…ja, van wat eigenlijk? Wezentjes of entiteiten, hoe je het maar wilt noemen. Kern van de zaak was in ieder geval dat die hele muur in al zijn psychedelische kitscherigheid een irritante indruk op mij maakte. En ik moet eerlijk zeggen, me ook enigszins beangstigde. Ondertussen werd mijn hoofd constant gevuld met de meest onsamenhangende zinnen, bijvoorbeeld in de trant van: “verdronken dinsdagen wandelen door strand sinterklazen…” Er was dus een enorme chaos, zowel binnen als buiten mij. En aangezien ik de laatste tijd steeds meer overtuigd geraakt ben van het idee, dat je angsten/problemen alleen kunt ‘overwinnen’ door jezelf volledig te richten op die angst besloot ik naar die muur te blijven kijken. Dus ik keek rustig naar die druk bewegende wezentjes op de muur, zonder er over te oordelen, terwijl ik diep ademhaalde. En binnen twee seconden werd alles heel rustig: de tekeningen op de muur werden bijna statisch, en ook in mijn hoofd voelde ik veel meer rust. Wauw, ik bedacht dat ik mijn df-naam eindelijk eer aan deed, want ik stelde me voor dat een kapitein die zichzelf heelhuids uit een storm weet te sturen eenzelfde soort tevredenheid zou kunnen voelen. Het klinkt misschien paradoxaal, en dat is het ook: maar de enige manier om een golf te trotseren, is door met de golf mee te gaan. Dus door er vooral niet tegen te vechten.
De Stilte
Tot zover de tegeltjeswijsheden. Ik sloot mijn ogen en zat met stevig gekruiste armen, zodat ik zo weinig mogelijk warmte zou verliezen, want ik had het nog steeds koud. Terwijl ik daar zat, kwam er een enorme rust over me heen, heerlijk. Even later ging ik weer wat rechter op zitten en opende mijn ogen. Het licht dat enorm gedimd was voelde desondanks erg fel aan mijn ogen, dus ik richtte mijn ogen bewust op de vloer om zoveel mogelijk het licht te ontwijken. Toen ik daar zo zat, licht voorovergebogen, met mijn armen steunend op mijn benen, gebeurde er iets heel raars. Ik had het gevoel dat ik in tweeën werd gesplitst. Alsof het linkerdeel van mijn lichaam gescheiden was van het rechterdeel. En toch ervoer ik deze twee delen tegelijkertijd, maar wel als apart van elkaar. Ik bestond dus uit twee delen. Ik snapte er niks van, maar ervoer het nu eenmaal als de realiteit.
Terwijl ik zo in tweeledigheid op de bank zat, was er duidelijk sprake van een soort depersonalisatie. Er was nog steeds een ‘ik’ aanwezig, maar die ‘ik’ had dezelfde waarde als de muur of de plant in mijn kamer. Het gevoel dat daar bij hoorde zou ik als klinisch willen omschrijven. Erg neutraal, al te neutraal wat mij betreft. En op een gegeven moment had ik heel sterk het gevoel dat ik zonder al te veel moeite uit mijn lichaam zou kunnen treden. Maar mijn eigen stem klonk in mijn hoofd en zei iets in de trant van ‘doe het niet, het is heel onverstandig.’ We zullen nooit weten of ik daadwerkelijk in staat was om uit mijn lichaam te treden, maar ik ben blij dat ik het niet geprobeerd heb en dat ik naar mijn hart heb geluisterd.
Het feit dat ik niet ben ingegaan op de mogelijkheid om uit te treden, heeft onder meer te maken met een beslissing die ik in het begin van de trip gemaakt had. Die beslissing kwam erop neer dat ik, bij wijze van experiment, weerstand wou bieden aan alle mogelijke verleidingen, om vervolgens te zien wat het effect hiervan zou zijn. Want hoewel ik namelijk vind dat je met behulp van paddo’s de prachtigste dingen kunt zien en voelen (en dat is beslist de moeite waard en het is geweldig en heerlijk om hiervan te genieten) vroeg ik mij ook af of deze sensorische belevingen tegelijkertijd niet iets groters verhullen. Dus hoewel ik het volledig toejuich om heerlijk op te gaan in mooie visuals en warme gevoelens, lijkt het me toch ook interessant om te zien wat er gebeurt als je hier niet al te veel aandacht aan besteedt. Dus om voor de verandering is een keer niet in te gaan op het verleidelijke gezang van de sirenen.
Nu vond ik het gevoel uit twee delen te bestaan al enorm vreemd, maar wat er kort na mijn ‘weigering tot uittreding’ gebeurde, dat is werkelijk het meest bevreemdende wat ik ooit heb ervaren. Opeens, totaal out of the blue, was ik namelijk de belichaming van de diepste rust die in dit universum mogelijk is. Er kwam zomaar totaal onaangekondigd een eind aan alle toeters en bellen die bij het trippen horen, maar eigenlijk ook bij het leven van alledag. Overal was rust, er waren geen vragen meer. Het gepas en gemeet van mijn geest en alle vragen die daar uit voort komen waren opgebrand. Het interessante is dat hoewel dit het meest bevreemdende was wat ik ooit ervaren heb, dit tegelijkertijd ook het meest gewone was. Want in deze stilte ligt het ware leven. Ik zag dat wat ik mijn leven lang als de normale geestesgesteldheid had beschouwd eigenlijk juist een neurotische geestesgesteldheid was. En hoewel ook deze stilte een ervaring was, was er geen gehechtheid. Tenminste voor de enkele minuten dat ik in deze staat verkeerde. Hoe het ook zij, dit was voor het eerst in mijn leven dat ik zo’n heerlijk verfrissende stilte heb ervaren. Een diepere stilte is niet mogelijk.
Langzaam ebde de stilte weg en werd ik weer mezelf. Ik pakte een broodje pindakaas uit de koelkast en schonk een glas water in. Tijdens een trip heb ik het beslist nodig om iets te eten, anders begin ik me echt brak te voelen. Het broodje smaakte heerlijk. Uiteindelijk had ik alleen nog een klein stukje in mijn hand, en ik trok dat stukje in tweeën. Toen ik dat deed was het alsof er geen verschil was tussen mij en het broodje. Ik was dat stukje brood. Dat was een heel ‘gewoon’ gevoel. En dit ‘gewone’ gevoel voelde heel erg lekker. Nu kan de lezer zich afvragen of dit toch niet een verleiding was waar ik mij aan over gaf. Ik kan zeggen dat dit niet het geval was, want het feit dat het broodje en ik één waren, dat was simpelweg een gegeven. Er was geen keuze. En ik schreef net dat het lekker voelde, maar dat was eigenlijk geen beschrijving van een ervaring. Want op dat moment was ik namelijk zèlf dat lekkere gevoel. Ach, het is lastig om het in woorden uit te drukken, een mystieke versmelting met een broodje.
De Terugreis
De rest van de trip was minder spectaculair, maar vooral filosofisch van aard. Ik heb vooral veel gereflecteerd op hoe ik mijn leven leef. En dat vond ik erg nuttig en inspirerend. Rond half vijf ben ik op bed gegaan. Ik heb bewust de wekker niet gezet zodat ik lekker kon uitslapen. Ik heb nog wel anderhalf uur wakker gelegen, maar ik vond dat niet echt erg. Want ik voelde me gezond, en toen de vogeltjes begonnen te fluiten vond ik het helemaal chill. Twee uur ’s middags kwam ik pas uit bed. En ik voelde me heerlijk uitgeslapen en kon terugkijken op een ongewone, maar geslaagde trip.
Het was iets na twaalven in de nacht toen ik de paddothee tot mij nam. Ik had thee gezet van 30 gram Mexicaanse, waarvan ik de helft opdronk, en de andere helft in een flesje had gedaan zodat het even later ingevroren kon worden. Bij de thee dronk ik ook wat sinaasappelsap om de bittere smaak enigszins weg te spoelen. Het kwam in me op dat dit mogelijk de werking van de thee zou kunnen beïnvloeden, aangezien sommige mensen ook wel citroensap nemen om de trip een boost te geven. Maar omdat ik maar een halve portie nam maakte ik me niet echt druk om de mogelijke invloed van het sinaasappelsap op mijn trip.
Ondertussen luisterde ik via het Internet naar een Duitse radiozender. Dit deed ik omdat ik mijn Duitse taalvaardigheid graag wil verbeteren. Ik heb namelijk meermaals gelezen over mensen die met behulp van psychedelica bepaalde vaardigheden ultrasnel onder de knie krijgen. Dit zou ook opgaan voor het leren van vreemde talen. Hoewel ik vrij kritisch sta ten opzichte van wonderverhalen waarin bijvoorbeeld verteld wordt van een vrouw die na twee mescalinesessies vloeiend Duits spreekt, vind ik het toch zeker de moeite waard om het zelf is te onderzoeken.
Ik zat dus te luisteren, en zo tegen half één had ik de thee helemaal opgedronken. Vrij spoedig daarna begon ik hevig te gapen – wat kan gapen toch lekker zijn – en rekte ik me heerlijk uit. Ik deed de gordijnen dicht, zette de verwarming alvast wat hoger, en dimde de lichten tot snoezelruimte-niveau. Zo, mijn mindset was al in orde en nu gold dat ook voor de setting. Helaas was er op die Duitse zender een nieuwsprogramma bezig, dus het was niet bepaald opbeurend om naar te luisteren. Uiteindelijk heb ik het toch nog tot één uur volgehouden terwijl de trip zich heel geleidelijk ontvouwde. Toen vond ik dat ik wel genoeg ‘gestudeerd’ had. Dus deed ik de radio uit en plofte neer op de bank.
De Eerste Golf
Ik was nu onmiskenbaar aan het trippen, want de welbekende visuals waren weer zichtbaar op de muren en het plafond: indiaanfiguren en bloemachtige patronen, in voornamelijk geel en oranje kleuren. Hoewel de verwarming redelijk hoog stond en ik een dikke trui aan had, kreeg ik het enorm koud. Ik begon letterlijk te bibberen van de kou. Ik moest even denken aan het feit dat in sommige horrorfilms mensen het ook heel koud krijgen als er geesten in de buurt zijn. Ik heb zelf niet zoveel op met het idee van een geestenwereld en daarom werd ik ook niet bang van deze gedachte. Maar ik vond het wel een aardig idee dat negatieve energie als kou ervaren kan worden. Hieruit concludeerde ik dat de paddothee nu misschien wel bezig was om blokkades op te ruimen in mijn lichaam. Dus vreemd genoeg ervoer ik dit cold turkey-effect als iets positiefs.
Ik keek naar de muur aan mijn rechterzijde en zag veel gekrioel van…ja, van wat eigenlijk? Wezentjes of entiteiten, hoe je het maar wilt noemen. Kern van de zaak was in ieder geval dat die hele muur in al zijn psychedelische kitscherigheid een irritante indruk op mij maakte. En ik moet eerlijk zeggen, me ook enigszins beangstigde. Ondertussen werd mijn hoofd constant gevuld met de meest onsamenhangende zinnen, bijvoorbeeld in de trant van: “verdronken dinsdagen wandelen door strand sinterklazen…” Er was dus een enorme chaos, zowel binnen als buiten mij. En aangezien ik de laatste tijd steeds meer overtuigd geraakt ben van het idee, dat je angsten/problemen alleen kunt ‘overwinnen’ door jezelf volledig te richten op die angst besloot ik naar die muur te blijven kijken. Dus ik keek rustig naar die druk bewegende wezentjes op de muur, zonder er over te oordelen, terwijl ik diep ademhaalde. En binnen twee seconden werd alles heel rustig: de tekeningen op de muur werden bijna statisch, en ook in mijn hoofd voelde ik veel meer rust. Wauw, ik bedacht dat ik mijn df-naam eindelijk eer aan deed, want ik stelde me voor dat een kapitein die zichzelf heelhuids uit een storm weet te sturen eenzelfde soort tevredenheid zou kunnen voelen. Het klinkt misschien paradoxaal, en dat is het ook: maar de enige manier om een golf te trotseren, is door met de golf mee te gaan. Dus door er vooral niet tegen te vechten.
De Stilte
Tot zover de tegeltjeswijsheden. Ik sloot mijn ogen en zat met stevig gekruiste armen, zodat ik zo weinig mogelijk warmte zou verliezen, want ik had het nog steeds koud. Terwijl ik daar zat, kwam er een enorme rust over me heen, heerlijk. Even later ging ik weer wat rechter op zitten en opende mijn ogen. Het licht dat enorm gedimd was voelde desondanks erg fel aan mijn ogen, dus ik richtte mijn ogen bewust op de vloer om zoveel mogelijk het licht te ontwijken. Toen ik daar zo zat, licht voorovergebogen, met mijn armen steunend op mijn benen, gebeurde er iets heel raars. Ik had het gevoel dat ik in tweeën werd gesplitst. Alsof het linkerdeel van mijn lichaam gescheiden was van het rechterdeel. En toch ervoer ik deze twee delen tegelijkertijd, maar wel als apart van elkaar. Ik bestond dus uit twee delen. Ik snapte er niks van, maar ervoer het nu eenmaal als de realiteit.
Terwijl ik zo in tweeledigheid op de bank zat, was er duidelijk sprake van een soort depersonalisatie. Er was nog steeds een ‘ik’ aanwezig, maar die ‘ik’ had dezelfde waarde als de muur of de plant in mijn kamer. Het gevoel dat daar bij hoorde zou ik als klinisch willen omschrijven. Erg neutraal, al te neutraal wat mij betreft. En op een gegeven moment had ik heel sterk het gevoel dat ik zonder al te veel moeite uit mijn lichaam zou kunnen treden. Maar mijn eigen stem klonk in mijn hoofd en zei iets in de trant van ‘doe het niet, het is heel onverstandig.’ We zullen nooit weten of ik daadwerkelijk in staat was om uit mijn lichaam te treden, maar ik ben blij dat ik het niet geprobeerd heb en dat ik naar mijn hart heb geluisterd.
Het feit dat ik niet ben ingegaan op de mogelijkheid om uit te treden, heeft onder meer te maken met een beslissing die ik in het begin van de trip gemaakt had. Die beslissing kwam erop neer dat ik, bij wijze van experiment, weerstand wou bieden aan alle mogelijke verleidingen, om vervolgens te zien wat het effect hiervan zou zijn. Want hoewel ik namelijk vind dat je met behulp van paddo’s de prachtigste dingen kunt zien en voelen (en dat is beslist de moeite waard en het is geweldig en heerlijk om hiervan te genieten) vroeg ik mij ook af of deze sensorische belevingen tegelijkertijd niet iets groters verhullen. Dus hoewel ik het volledig toejuich om heerlijk op te gaan in mooie visuals en warme gevoelens, lijkt het me toch ook interessant om te zien wat er gebeurt als je hier niet al te veel aandacht aan besteedt. Dus om voor de verandering is een keer niet in te gaan op het verleidelijke gezang van de sirenen.
Nu vond ik het gevoel uit twee delen te bestaan al enorm vreemd, maar wat er kort na mijn ‘weigering tot uittreding’ gebeurde, dat is werkelijk het meest bevreemdende wat ik ooit heb ervaren. Opeens, totaal out of the blue, was ik namelijk de belichaming van de diepste rust die in dit universum mogelijk is. Er kwam zomaar totaal onaangekondigd een eind aan alle toeters en bellen die bij het trippen horen, maar eigenlijk ook bij het leven van alledag. Overal was rust, er waren geen vragen meer. Het gepas en gemeet van mijn geest en alle vragen die daar uit voort komen waren opgebrand. Het interessante is dat hoewel dit het meest bevreemdende was wat ik ooit ervaren heb, dit tegelijkertijd ook het meest gewone was. Want in deze stilte ligt het ware leven. Ik zag dat wat ik mijn leven lang als de normale geestesgesteldheid had beschouwd eigenlijk juist een neurotische geestesgesteldheid was. En hoewel ook deze stilte een ervaring was, was er geen gehechtheid. Tenminste voor de enkele minuten dat ik in deze staat verkeerde. Hoe het ook zij, dit was voor het eerst in mijn leven dat ik zo’n heerlijk verfrissende stilte heb ervaren. Een diepere stilte is niet mogelijk.
Langzaam ebde de stilte weg en werd ik weer mezelf. Ik pakte een broodje pindakaas uit de koelkast en schonk een glas water in. Tijdens een trip heb ik het beslist nodig om iets te eten, anders begin ik me echt brak te voelen. Het broodje smaakte heerlijk. Uiteindelijk had ik alleen nog een klein stukje in mijn hand, en ik trok dat stukje in tweeën. Toen ik dat deed was het alsof er geen verschil was tussen mij en het broodje. Ik was dat stukje brood. Dat was een heel ‘gewoon’ gevoel. En dit ‘gewone’ gevoel voelde heel erg lekker. Nu kan de lezer zich afvragen of dit toch niet een verleiding was waar ik mij aan over gaf. Ik kan zeggen dat dit niet het geval was, want het feit dat het broodje en ik één waren, dat was simpelweg een gegeven. Er was geen keuze. En ik schreef net dat het lekker voelde, maar dat was eigenlijk geen beschrijving van een ervaring. Want op dat moment was ik namelijk zèlf dat lekkere gevoel. Ach, het is lastig om het in woorden uit te drukken, een mystieke versmelting met een broodje.
De Terugreis
De rest van de trip was minder spectaculair, maar vooral filosofisch van aard. Ik heb vooral veel gereflecteerd op hoe ik mijn leven leef. En dat vond ik erg nuttig en inspirerend. Rond half vijf ben ik op bed gegaan. Ik heb bewust de wekker niet gezet zodat ik lekker kon uitslapen. Ik heb nog wel anderhalf uur wakker gelegen, maar ik vond dat niet echt erg. Want ik voelde me gezond, en toen de vogeltjes begonnen te fluiten vond ik het helemaal chill. Twee uur ’s middags kwam ik pas uit bed. En ik voelde me heerlijk uitgeslapen en kon terugkijken op een ongewone, maar geslaagde trip.
