Nee helaas, die topictitel is geen grapje.
Al 5 jaar samen met - ik noem hem maar even Papa2Be, al is hij die naam nu niet waardig - hem en een hoop meegemaakt. Leerden elkaar door drugsgebruik kennen en zijn daar vrolijk 2 jaar mee door gegaan. Tot ik een keertje teveel MDMA gebruikt had en helemaal gek werd. Toen overal mee gestopt. We gebruikten voornamelijk speed en base, maar te lang, teveel.. Je kent het wel.
2 jaar lang zijn we beiden clean geweest, toen we samen een korte terugval kregen. Dat is nu inmiddels 1,5 jaar geleden, 500 euro armer ongeveer maar ik ben tot op heden clean gebleven en daar ben ik verdomd trots op! Dat alles zonder afkickkliniek maar puur op die ene keer fout gaan.
Nu was hij een tijdje geleden weer Breaking Bad gaan kijken en ja hoor, daar kwam de eerste keer bellen weer aan. Meneer wilde basen! Ik had in het verleden hele slechte en vieze coke van de betreffende dealer gekregen en heb vanaf toen niet meer mee gedaan. Ik rook dondersgoed dat dit wél goede was en de eerste paar keren kostte het mij wat moeite nee te zeggen maar nu zijn we inmiddels een X aantal keren verder en ik heb totaal geen trek meer. Ik geniet van mijn leventje, mijn werk, mijn dieren en sinds 6 weken van een zwangerschap.
Ik ben na het stoppen met alles ruim 3,5 jaar geleden zwaar depressief geweest en kreeg de stempel ptss met angstaanvallen en agorafobie.. Inmiddels ga ik weer de straat op, zijn mijn angstaanvallen praktisch weg en wonder boven wonder, houd ik alles ineens goed op de rails. Mijn schulden worden in een rap tempo afbetaald, ik verdien een leuke cent per maand en houd mijn huishouden en dieren prima bij. Ik ben inmiddels wel +/- 25 kg aangekomen, die ik er liever af zie als erbij.. Maar het zij niet anders. Als ik baal dat ik dik geworden ben zeg ik tegen mezelf... Dit is het keiharde bewijs dat ik na 3,5 jaar knokken hardstikke clean ben. Al zeg ik het zelf, ik ben echt goed bezig. Meneer gooit nu de kont tegen de krib. Wij zijn na 3 jaar samen verhuisd naar een dorp, uit de grote stad weg. De terugval 1,5 jaar terug was toen wij de eerste dealer hier per toeval tegenkwamen. Dat was gauw weer over en de draad weer opgepakt. Hij lijkt steeds depressiever te worden. Heeft een zware baan en begon weer met basen. Hij verdient goed, al hoewel zijn geld wordt beheerd ivm schulden hadden wij meer als voldoende om van te leven. Zodra meneer die flappen zag gingen zijn ogen glinsteren. Inmiddels is er van een portemonnee gevuld met 700-900 euro praktisch niets meer over. Hij krijgt 50,- per week, ik houd ruim 180 eur per week over om alles van te doen. True, dat is veel te veel ja. En maakt het misschien ook makkelijker om de stap te zetten. Maar moet ik maar extra vaste lasten aangaan om hem uit zijn verslaving te helpen? Nee, dat ga ik absoluut niet doen.
Inmiddels heeft hij een paar keer geld van mij geleend, er staat nu nog 120 euro open. Hij heeft zijn leefgeld pinpas en zijn pinpas voor de belastingtoeslagen aan mij gegeven. Die 50,- die hij krijgt gaan praktisch elke week op aan base, dus die 120 euro die moet ik rond de 20ste maar weer van het belastinggeld afhalen. Inmiddels heb ik nog 102,00 in mijn portemonnee. Die grote portemonnee heb ik verwisseld voor een klein telefoontasje, die constant in mijn beha zit. Tegen hem zeg ik dat ik niets heb, anders wordt er weer elke dag gebeld.. Ik vertik het om van die 102 euro, waar we tot 21 februari mee moeten doen, nog eens coke te bestellen.
Het mooiste komt nog, meneer belt nu het goed gaat met mij elke dag naar huis of er wat mogelijk is. Ik zeg altijd nee, behalve als zijn leefgeld komt want dat is nu eenmaal zijn geld. Dat mag ik hem - van de politie - niet afnemen. Want ik heb er een keer politie bijgehaald toen we ruzie hadden en toen gooide meneer op het woord dat ik zijn pinpassen had. Door die agent werd ik beschuldigd dat ik ze gegijzeld had en moest ze direct teruggeven. Heeft hij ze een tijdje zelf gehad, toen weer vrijwillig aan mij gegeven..
Mijn geduld begint op te raken, ik ben er net achter dat ik 6 weken zwanger ben. Ik ben het probleem niet, ik heb een prima baan en 180 euro per week is ruim genoeg om een kind van op te voeden. Dat ik daarvoor dondershard moet werken is een tweede, maar gelukkig kan ik zodra ik verder ben, mijn werk thuis gaan doen en vanuit huis blijven doen tot er een creche in zicht komt. De enige reden waarom ik twijfel, is zijn drugsgebruik. Ik hou nog van hem, omdat dat nou eenmaal niet 1 2 3 stop te zetten is, maar voel hem de laatste tijd als een blok aan mijn been. Ik ga als een tierelier, en wil alleen maar verder groeien en uit die ptss sfeer breken. Dat lukt mij over het algemeen prima, maar hij hangt als een betonblok van 1200 kilo aan mijn been. Dat zeul ik maar mee, maar eigenlijk zou ik nog gelukkiger zijn zonder.
Ik heb er vaak over nagedacht om gewoon te vertrekken, maar ik ben tot nu toe degene die 3 keer de keus gemaakt heeft tijdelijk op te stappen. Ik vind het wel welletjes geweest, ik moet iedere keer mijn vertrouwde stekkie verlaten voor hem.. Nee, geen zin in. Bovendien: mijn moeder ziet me aankomen. Die heeft het zwaar genoeg met haarzelf en mijn enorm moeilijke zus. Thuis gaan wonen is dus geen optie. Een opvang ; tja, vind ik dat ik dat niet verdient heb. Waarom gaat hij niet naar een opvang? Ik heb mijn hond, cavia, 3 konijnen en vissen en die laat ik niet achter als ik uberhaupt al ga. Die kunnen dus niet mee naar een opvang.
Overigens, wij schelen 8,5 jaar, ik ben 25 en hij wordt 34. Hij vind dus altijd dat hij de volwassenste is, en dus de meeste zeggenschap heeft... Dan kijk maar eens goed naar jezelf jongen, noem je dat volwassen? Ik ben het beu constant te moeten moederen over hem en het liefste zou ik gewoon de eerste de beste keer dat hij weer begint om coke, de politie bellen en hem eens goed laten schrikken. Nou dat hoef ik dus al niet te doen, dan gaat hij wéér over die pinpassen beginnen en kan ik straks nog opgepakt worden ook, omdat meneer dan zegt dat ik ze afgenomen heb.
Daar ik geen zin heb om wederom mijn biezen te pakken, wil ik hem op een andere manier laten schrikken. Maar hoe? Hoe dring je tot zo iemand door? Ik kan toch slecht ervoor zorgen dat hij net zo schrikt als ik toen ik fout ging?
Misschien is het ook wel omdat ik een leuk vriendenkringetje heb hier, en hij totaal niemand behalve zijn collegas. Maar dan nog, hij is lid van 3 sportscholen (verschillende sporten) heeft een leuk gezin en genoeg te doen. Als ik mijn hoofd boven water kan houden met 3 parttime banen (in totaal 30u + / week) , 2 thuisstudies, huishouden, dieren en social life, moet hij dat toch verdomme ook kunnen met zijn fulltime baan? Meer heeft ie niet om handen.
Gedwongen opname? RM? Ik weet het niet. Hoe dan ook, hier moet een eind aan komen en wel zo snel mogelijk. De baby dat red ik prima zonder hem. Maar ik heb geen zin om ineens met hebben en houden 5 dieren en een aquarium op straat te staan. Heb een telefonisch gesprek gehad met Stichting Coke van jou, maar helaas zette dat weinig zoden aan de dijk. Een lang gesprek over mijn rol in zijn verslaving, en dat hij naar meetings kon... Nou, dat gaat een baser niet doen, en hij al helemaal niet doen.. Bovendien zijn die meetings een takke eind rijden, maar dan nog is hij hier het type totaal niet voor. Wat zijn mijn opties. ik ga morgen even bellen met Roder Sana.. Heeft het zin een gesprek met de wijkbrigadier aan te gaan hier over? Ik zie het nog wel eens zover komen dat er weer politie op de stoep staat, als het zo door gaat. Ik begin ook steeds fysieker te worden. Nooit op mensen of dieren, maar de woede wordt er kei hard uitgegild en ik krijg steeds meer zin om dingen te slopen. Zo wil ik niet zijn, maar hij haalt alle woede en agressie van 25 jaar ellende in mij naar boven.
Hoe pak ik dit monster aan? Ik wil mijn leven, en dat van mijn kind en dieren terug. Ik wil blijven genieten van de kleine dingen, de eerste zon en bloemen buiten in het voorjaar.. Noem mij maar een workaholic en daarnaast een brave huisvrouw, dat is voor mij prima, zo ben ik zielsgelukkig. En dat wil ik blijven ook.
Al 5 jaar samen met - ik noem hem maar even Papa2Be, al is hij die naam nu niet waardig - hem en een hoop meegemaakt. Leerden elkaar door drugsgebruik kennen en zijn daar vrolijk 2 jaar mee door gegaan. Tot ik een keertje teveel MDMA gebruikt had en helemaal gek werd. Toen overal mee gestopt. We gebruikten voornamelijk speed en base, maar te lang, teveel.. Je kent het wel.
2 jaar lang zijn we beiden clean geweest, toen we samen een korte terugval kregen. Dat is nu inmiddels 1,5 jaar geleden, 500 euro armer ongeveer maar ik ben tot op heden clean gebleven en daar ben ik verdomd trots op! Dat alles zonder afkickkliniek maar puur op die ene keer fout gaan.
Nu was hij een tijdje geleden weer Breaking Bad gaan kijken en ja hoor, daar kwam de eerste keer bellen weer aan. Meneer wilde basen! Ik had in het verleden hele slechte en vieze coke van de betreffende dealer gekregen en heb vanaf toen niet meer mee gedaan. Ik rook dondersgoed dat dit wél goede was en de eerste paar keren kostte het mij wat moeite nee te zeggen maar nu zijn we inmiddels een X aantal keren verder en ik heb totaal geen trek meer. Ik geniet van mijn leventje, mijn werk, mijn dieren en sinds 6 weken van een zwangerschap.
Ik ben na het stoppen met alles ruim 3,5 jaar geleden zwaar depressief geweest en kreeg de stempel ptss met angstaanvallen en agorafobie.. Inmiddels ga ik weer de straat op, zijn mijn angstaanvallen praktisch weg en wonder boven wonder, houd ik alles ineens goed op de rails. Mijn schulden worden in een rap tempo afbetaald, ik verdien een leuke cent per maand en houd mijn huishouden en dieren prima bij. Ik ben inmiddels wel +/- 25 kg aangekomen, die ik er liever af zie als erbij.. Maar het zij niet anders. Als ik baal dat ik dik geworden ben zeg ik tegen mezelf... Dit is het keiharde bewijs dat ik na 3,5 jaar knokken hardstikke clean ben. Al zeg ik het zelf, ik ben echt goed bezig. Meneer gooit nu de kont tegen de krib. Wij zijn na 3 jaar samen verhuisd naar een dorp, uit de grote stad weg. De terugval 1,5 jaar terug was toen wij de eerste dealer hier per toeval tegenkwamen. Dat was gauw weer over en de draad weer opgepakt. Hij lijkt steeds depressiever te worden. Heeft een zware baan en begon weer met basen. Hij verdient goed, al hoewel zijn geld wordt beheerd ivm schulden hadden wij meer als voldoende om van te leven. Zodra meneer die flappen zag gingen zijn ogen glinsteren. Inmiddels is er van een portemonnee gevuld met 700-900 euro praktisch niets meer over. Hij krijgt 50,- per week, ik houd ruim 180 eur per week over om alles van te doen. True, dat is veel te veel ja. En maakt het misschien ook makkelijker om de stap te zetten. Maar moet ik maar extra vaste lasten aangaan om hem uit zijn verslaving te helpen? Nee, dat ga ik absoluut niet doen.
Inmiddels heeft hij een paar keer geld van mij geleend, er staat nu nog 120 euro open. Hij heeft zijn leefgeld pinpas en zijn pinpas voor de belastingtoeslagen aan mij gegeven. Die 50,- die hij krijgt gaan praktisch elke week op aan base, dus die 120 euro die moet ik rond de 20ste maar weer van het belastinggeld afhalen. Inmiddels heb ik nog 102,00 in mijn portemonnee. Die grote portemonnee heb ik verwisseld voor een klein telefoontasje, die constant in mijn beha zit. Tegen hem zeg ik dat ik niets heb, anders wordt er weer elke dag gebeld.. Ik vertik het om van die 102 euro, waar we tot 21 februari mee moeten doen, nog eens coke te bestellen.
Het mooiste komt nog, meneer belt nu het goed gaat met mij elke dag naar huis of er wat mogelijk is. Ik zeg altijd nee, behalve als zijn leefgeld komt want dat is nu eenmaal zijn geld. Dat mag ik hem - van de politie - niet afnemen. Want ik heb er een keer politie bijgehaald toen we ruzie hadden en toen gooide meneer op het woord dat ik zijn pinpassen had. Door die agent werd ik beschuldigd dat ik ze gegijzeld had en moest ze direct teruggeven. Heeft hij ze een tijdje zelf gehad, toen weer vrijwillig aan mij gegeven..
Mijn geduld begint op te raken, ik ben er net achter dat ik 6 weken zwanger ben. Ik ben het probleem niet, ik heb een prima baan en 180 euro per week is ruim genoeg om een kind van op te voeden. Dat ik daarvoor dondershard moet werken is een tweede, maar gelukkig kan ik zodra ik verder ben, mijn werk thuis gaan doen en vanuit huis blijven doen tot er een creche in zicht komt. De enige reden waarom ik twijfel, is zijn drugsgebruik. Ik hou nog van hem, omdat dat nou eenmaal niet 1 2 3 stop te zetten is, maar voel hem de laatste tijd als een blok aan mijn been. Ik ga als een tierelier, en wil alleen maar verder groeien en uit die ptss sfeer breken. Dat lukt mij over het algemeen prima, maar hij hangt als een betonblok van 1200 kilo aan mijn been. Dat zeul ik maar mee, maar eigenlijk zou ik nog gelukkiger zijn zonder.
Ik heb er vaak over nagedacht om gewoon te vertrekken, maar ik ben tot nu toe degene die 3 keer de keus gemaakt heeft tijdelijk op te stappen. Ik vind het wel welletjes geweest, ik moet iedere keer mijn vertrouwde stekkie verlaten voor hem.. Nee, geen zin in. Bovendien: mijn moeder ziet me aankomen. Die heeft het zwaar genoeg met haarzelf en mijn enorm moeilijke zus. Thuis gaan wonen is dus geen optie. Een opvang ; tja, vind ik dat ik dat niet verdient heb. Waarom gaat hij niet naar een opvang? Ik heb mijn hond, cavia, 3 konijnen en vissen en die laat ik niet achter als ik uberhaupt al ga. Die kunnen dus niet mee naar een opvang.
Overigens, wij schelen 8,5 jaar, ik ben 25 en hij wordt 34. Hij vind dus altijd dat hij de volwassenste is, en dus de meeste zeggenschap heeft... Dan kijk maar eens goed naar jezelf jongen, noem je dat volwassen? Ik ben het beu constant te moeten moederen over hem en het liefste zou ik gewoon de eerste de beste keer dat hij weer begint om coke, de politie bellen en hem eens goed laten schrikken. Nou dat hoef ik dus al niet te doen, dan gaat hij wéér over die pinpassen beginnen en kan ik straks nog opgepakt worden ook, omdat meneer dan zegt dat ik ze afgenomen heb.
Daar ik geen zin heb om wederom mijn biezen te pakken, wil ik hem op een andere manier laten schrikken. Maar hoe? Hoe dring je tot zo iemand door? Ik kan toch slecht ervoor zorgen dat hij net zo schrikt als ik toen ik fout ging?
Misschien is het ook wel omdat ik een leuk vriendenkringetje heb hier, en hij totaal niemand behalve zijn collegas. Maar dan nog, hij is lid van 3 sportscholen (verschillende sporten) heeft een leuk gezin en genoeg te doen. Als ik mijn hoofd boven water kan houden met 3 parttime banen (in totaal 30u + / week) , 2 thuisstudies, huishouden, dieren en social life, moet hij dat toch verdomme ook kunnen met zijn fulltime baan? Meer heeft ie niet om handen.
Gedwongen opname? RM? Ik weet het niet. Hoe dan ook, hier moet een eind aan komen en wel zo snel mogelijk. De baby dat red ik prima zonder hem. Maar ik heb geen zin om ineens met hebben en houden 5 dieren en een aquarium op straat te staan. Heb een telefonisch gesprek gehad met Stichting Coke van jou, maar helaas zette dat weinig zoden aan de dijk. Een lang gesprek over mijn rol in zijn verslaving, en dat hij naar meetings kon... Nou, dat gaat een baser niet doen, en hij al helemaal niet doen.. Bovendien zijn die meetings een takke eind rijden, maar dan nog is hij hier het type totaal niet voor. Wat zijn mijn opties. ik ga morgen even bellen met Roder Sana.. Heeft het zin een gesprek met de wijkbrigadier aan te gaan hier over? Ik zie het nog wel eens zover komen dat er weer politie op de stoep staat, als het zo door gaat. Ik begin ook steeds fysieker te worden. Nooit op mensen of dieren, maar de woede wordt er kei hard uitgegild en ik krijg steeds meer zin om dingen te slopen. Zo wil ik niet zijn, maar hij haalt alle woede en agressie van 25 jaar ellende in mij naar boven.
Hoe pak ik dit monster aan? Ik wil mijn leven, en dat van mijn kind en dieren terug. Ik wil blijven genieten van de kleine dingen, de eerste zon en bloemen buiten in het voorjaar.. Noem mij maar een workaholic en daarnaast een brave huisvrouw, dat is voor mij prima, zo ben ik zielsgelukkig. En dat wil ik blijven ook.
