Persoonlijkheid, wie ben ik?

[pointofview]

Beste DF gebruikers,

Ik ga hier in het kort mijn verhaaltje vertellen, wat betrekking heeft op iets waar ik nu al een aantal maanden mee speel.

Vroeger
Ik was een stille, onzekere jongen. Heb in mijn leven nooit veel vrienden echte gehad, en ben op de middelbare school zelfs erg veel gepest, mede door mijn uiterlijk (waar achteraf gezien helemaal niks mis mee is, integendeel) en het feit dat ik sociaal gezien niks was. Ik nam het niet voor mijzelf op, ik liet het allemaal maar over me heen komen. Ben ook totaal niet agressief aangelegd, dus een keer goed uithalen kwam niet eens op in mijn hoofd.

Voorgezet onderwijs 16 jaar
Nog zo groen als ik was, waren de mensen met wie ik daar omging dat zeker niet. Ze hadden sweg, konden veel chicks filsen, blowde dagelijks, en uiteraard keek ik zwaar tegen ze op. Ik heb veel jointjes met hun gerookt (niet dagelijks, maar wel 2á3 keer per week). Ik betaalde vaak 5-7 euro, verklaart waarom ze met mij omgingen. Omdat ik zo tegen hun op keek, heb ik veel van hun geleerd & overgenomen (denk hierbij aan taalgebruik, kleding e.d). Een wereld ging voor mij open, want ook ik fikste opeens chicks. Mijn kleren waren fresh, mijn haren waren lompe en chicks liepen achter me aan alsof ik honing aan m'n bil had. Wat ik hier wel even bij moet vermelde, is dat ik chicks altijd fikste via Hyves/Facebook, om vervolgens met ze af te spreken. In het echt durfde ik nog geen dame aan te spreken zonder dat ik ze kende.

Ik heb toen niet zozeer wiet misbruikt, maar wel chicks. In die zin dat ik ze vaak valse hoop gaf om ze vervolgens maar een keer te naaien en weg te gooien. Klinkt hard, maar zo was het.

Ik vond de opleiding daarentegen niks, heb mijn niveau 2 examen gedaan, geslaagd, en ging een andere opleiding doen.

Voortgezet onderwijs, opleiding 2 17 jaar
De eerste dag dat ik over deze nieuwe school rondzwerfde, kwam ik een hele lieve, leuke, knappe, sociale dame (16 jaar) tegen. Ze begon tegen mij te praten, en zo autistisch als ik deed, zo schattig vond zij het. Vervolgens gepraat via toendertijd Blackberry Ping, en het klikte erg goed. Vanaf dat moment kwam ik er denk ik achter wat ware liefde was.

Het was erg leuk, maar na een jaar vond ik de relatie saai worden, ik was erg jaloers, en maakte hierdoor erg veel ruzie (met haar, en mensen die haar bv. verkeerd aankeken, toevoegde op Facebook e.d). Totaal niet hoe ik eigenlijk ben, en hierdoor ging ik meer met mijn maten afspreken, meer blowen, tot uiteindelijk de relatie over was. (mijn ogen werden toen geopend, en heb tot de dag van vandaag nog spijt hoe ik haar toen mentaal heb behandeld).

En vanaf dat moment.....
Is het met mij twee kanten opgegaan. Ik zal beginnen met de slechte kant. Ik heb sindsdien wiet misbruikt (elke avond minimaal een jointje gerookt (alleen of met vrienden). Bijna nooit 's middags tho omdat ik dan niks meer waard ben. Hier erg veel geld aan uitgegeven, en ben een jaar blijven zitten.

Ik ben daarentegen totaal veranderd, in mijn ogen erg positief. Zo autistisch als ik mezelf vroeger kon gedragen, zo sociaal ben ik nu. Ik maak met iedereen een babbeltje, sta gemakkelijk voor grote groepen, maar het allerbelangrijkste, ik vind mezelf erg wijs, en ook zeker niet dom. (zelfspot much....)

Ondertussen 5 weken gestopt met roken/blowen
En hier lopen we aan tegen wat de titel al doet vermoeden. Wie ben ik nou eigenlijk? De afgelopen maanden heb ik mezelf dit erg veel afgevraagd (ook toen ik alleen nog in het weekend rookte), en als ik er antwoord op zou moeten geven zou dit het zijn: Ik kan zijn, wie jij wilt dat ik ben. Voor mijn gevoel pas ik mezelf constant aan op de situatie, maar weet ik dus niet wie ik eigenlijk ben?

Mijn mentor (die mij kent in mijn minder sociale periode - tot de dag van vandaag) zei vorige week de o.a de volgende punten: Ik heb je erg veel zien groeien in de afgelopen paar jaar. Je gedraagt je professioneel, rechts voor z'n raap, denkt objectief na over bepaalde situaties en probeert jezelf en andere altijd naar een 'next level' te krijgen (perfectionistisch). Al met al heeft 'ie nog nooit een student zo enorm zien veranderen. Mijn stage begeleider zei toen dat 'ie het daar totaal mee eens was, maar dat die graag de muur die ik om mij heen heb wil zien verdwijnen. Ik laat mezelf nooit écht zien. En voor mij kwam het toen eigenlijk wel heel dichtbij.. Toen gingen mijn ogen echt open, en was echt even van het padje (onlangs ik er al langer over na denk, het werd nu dus bevestigd...)


Nu heb ik twee vragen aan de mensen die dit hebben gelezen:

- Als je mijn verhaal hebt gelezen, heb je dan de indruk dat ik Megalomanie (grootheidswaanzin) heb? Ik voel mezelf wijzer/slimmer, en in dat opzicht misschien ook wel beter dan sommige/veel andere mensen. Ik irriteer mezelf mateloos aan mensen die bv. niet eens een fatsoenlijke e-mail kunnen schrijven, geen goede discussie kunnen voeren, keuzes maken die nergens op slaan, opmerkingen idem dito, etc...

Daarentegen heb ik vaak ook gewoon gelijk. Ik zeg niet dat mensen dommer zijn, maar gewoon vaak situaties etc niet zien zoals ik het zie.
Ik heb zelf heel erg het gevoel dat mijn kennis/perspectief (en ambitie om mensen te helpen, in de vorm van feedback, maar ook d.m.v discussies e.d) niet gewaardeerd/begrepen wordt. Ik krijg weinig erkenning/complimenten, terwijl dat wel echt mijn drijfveer is. Mezelf bewijzen tegenover andere, en altijd beter presteren dan de vorige keer.

- Ik heb zelf het gevoel dat ik dus erg veel begrijp, en zo niet, lees ik mezelf in dat ik het begrijp. Maar erachter komen wie ik ben lukt me gewoon weg niet. Zou een psycholoog mij hiermee kunnen helpen?


Hartelijk bedankt voor het lezen...

Edit: De reden dat dit op drugsforum staat heeft verschillende redenen. Ik merk dat er hier een aantal mensen actief zijn die in mijn ogen óók een erg goed ehm... inzicht/perspectief/levenservaring (?) hebben op veel situaties. En ik denk dat wiet zeker in verband staat met mijn probleem, maar ook zeker te maken heeft met mijn positieve ontwikkelingen.

 

[gandwarf777]

Als je last ondervind en graag wilt weten of er iets met je aan de hand is kan je toch het best aanbellen bij een GGZ instelling om je te laten testen. Die doen dan heel uitgebreid met veel gesprekken, vragenlijsten, psychologische testen en gesprekken/vragenlijsten met mensen die jou kennen.

Of drugsgebruik een positieve invloed op je persoonlijke ontwikkeling heeft betwijfel ik. Vroeger heb ik redelijk wat psychedelica gebruikt en ik blowde dagelijks. Toen voelde ik me op een 1 of andere manier alsof ik meer inzichten had dan de mensen om mij heen. In die tijd was ik ook redelijk sociaal. Maar sinds ik geen psychedelica meer gebruik en veel minder cannabis/drugs in het algemeen gebruik zie ik wat er overblijft: sociale fobie, obsessief compulsieve stoornis, hypochondrie, paniekstoornis(soms). Of dit geheel los te koppelen is van mijn drugsverleden betwijfel ik

 

[Missyy23]

Aan de ene kant dit : je vraagt "wie ben ik nu eigenlijk" en je eigen antwoord daarop was "ik kan zijn wie je wilt dat ik ben " Dat klinkt heel aanpasserig, maar verderop in het verhaal zeg je "Ik voel mezelf wijzer/slimmer, en in dat opzicht misschien ook wel beter dan sommige/veel andere mensen" en ook "Ik heb zelf heel erg het gevoel dat mijn kennis/perspectief (en ambitie om mensen te helpen, in de vorm van feedback, maar ook d.m.v discussies e.d) niet gewaardeerd/begrepen wordt. Ik krijg weinig erkenning/complimenten, terwijl dat wel echt mijn drijfveer is. Mezelf bewijzen tegenover andere, en altijd beter presteren dan de vorige keer."


Maak daaruit weer op dat hoewel je zegt dat jij je aanpast, je wil dat mensen zich aan jou aanpassen, of tegen je op kijken, en je inzichten en denkwijzen aannemen. Maak je minder druk over anderen, en jezelf bewijzen tegenover hun, en doe het voor jezelf. Accepteer dat je niet iedereen dingen kan laten inzien zoals jij het ziet. Richt je op wat jou boeit en jou blij maakt, denk dat je er dan steeds meer achter komt wie je bent.
Weet je leeftijd niet, maar ben zelf in de 30 en denk dat ik pas de laatste paar jaren steeds beter en meer weet wie ik ben, maakte me vroeger ook drukker waaom ik weleens de enige leek die logisch nadacht, vind het nu wel prima, ik denk wat ik denk, en laat het verder. Zoek ook niet meer naar andermans bevestiging, is niet meer nodig. Je komt er dus vanzelf wel achter

 

[pointofview]

Als je last ondervind en graag wilt weten of er iets met je aan de hand is kan je toch het best aanbellen bij een GGZ instelling om je te laten testen. Die doen dan heel uitgebreid met veel gesprekken, vragenlijsten, psychologische testen en gesprekken/vragenlijsten met mensen die jou kennen.

Of drugsgebruik een positieve invloed op je persoonlijke ontwikkeling heeft betwijfel ik. Vroeger heb ik redelijk wat psychedelica gebruikt en ik blowde dagelijks. Toen voelde ik me op een 1 of andere manier alsof ik meer inzichten had dan de mensen om mij heen. In die tijd was ik ook redelijk sociaal. Maar sinds ik geen psychedelica meer gebruik en veel minder cannabis/drugs in het algemeen gebruik zie ik wat er overblijft: sociale fobie, obsessief compulsieve stoornis, hypochondrie, paniekstoornis(soms). Of dit geheel los te koppelen is van mijn drugsverleden betwijfel ik

Ik wil hier graag achter komen zonder dat mijn familie en dergelijke zich hier mee gaan bemoeien. Al met al ben ik diegene die graag wilt weten wie ik ben, niet mijn omgeving. De GGZ is in dat opzicht dus geen optie. Ik denk dat een goede psycholoog, psychotherapeut of psychiater mij daarentegen wellicht wel kan helpen. Het is niet zo dat ik slecht in m'n vel zit, mezelf depressief voel of wat dan ook. Ik denk gewoon heel veel (obsessief?) na over wie en wat ik ben en kan zijn.

Psychedelica heb ik twee keer gebruikt in de vorm van truffels. De eerste keer ging niet erg lekker, en had waarschijnlijk te weinig gegeten (7,5gr), want ik kwam in een soort discussie van mezelf, en heb toen veel gefilosofeerd. Het was geen bad trip, maar niet de trip waar ik naar uitkeek (in tegenstelling tot de rest, die een paar uur lekker hebben getript). Ik ben nu ruim 5 weken gestopt met blowen, en ik denk dat juist omdat ik nu geen wiet meer rook, het me een stuk meer boeit om erachter te komen wie ik nou eigenlijk ben. Een sociale fobie (bang zijn voor reacties/kritiek van andere?) heb ik denk ik ook niet. Ik waardeer ze juist enorm, omdat ze een ander inzicht geven en mij wellicht kunnen helpen om mezelf te verbeteren. Het is uiteraard wel van belang dat ik de kritiek en gedachtegang snap, anders neem ik weinig aan van de feedback.

Ik ben er daarbij achtergekomen dat iedereen wel iets heeft. Ga bijvoorbeeld maar een autisme test doen, daar staan voor iedereen wel vragen tussen waar ze 'Ja' op kunnen antwoorden.

Aan de ene kant dit : je vraagt "wie ben ik nu eigenlijk" en je eigen antwoord daarop was "ik kan zijn wie je wilt dat ik ben " Dat klinkt heel aanpasserig, maar verderop in het verhaal zeg je "Ik voel mezelf wijzer/slimmer, en in dat opzicht misschien ook wel beter dan sommige/veel andere mensen" en ook "Ik heb zelf heel erg het gevoel dat mijn kennis/perspectief (en ambitie om mensen te helpen, in de vorm van feedback, maar ook d.m.v discussies e.d) niet gewaardeerd/begrepen wordt. Ik krijg weinig erkenning/complimenten, terwijl dat wel echt mijn drijfveer is. Mezelf bewijzen tegenover andere, en altijd beter presteren dan de vorige keer."


Maak daaruit weer op dat hoewel je zegt dat jij je aanpast, je wil dat mensen zich aan jou aanpassen, of tegen je op kijken, en je inzichten en denkwijzen aannemen. Maak je minder druk over anderen, en jezelf bewijzen tegenover hun, en doe het voor jezelf. Accepteer dat je niet iedereen dingen kan laten inzien zoals jij het ziet. Richt je op wat jou boeit en jou blij maakt, denk dat je er dan steeds meer achter komt wie je bent.
Weet je leeftijd niet, maar ben zelf in de 30 en denk dat ik pas de laatste paar jaren steeds beter en meer weet wie ik ben, maakte me vroeger ook drukker waaom ik weleens de enige leek die logisch nadacht, vind het nu wel prima, ik denk wat ik denk, en laat het verder. Zoek ook niet meer naar andermans bevestiging, is niet meer nodig. Je komt er dus vanzelf wel achter

Ik denk dat ik altijd naar die bevestiging blijf zoeken, omdat het voor mij (en in mijn ogen vele andere) een grote motivator is. Als je altijd presteert op je werk, maar nooit een compliment krijgt, weet ik zeker dat naar verloop van tijd mensen minder gaan presteren, of ze het nou willen of niet.

Wat je zegt over aanpasserig moet je denk ik anders zien. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik andere mensen manipuleer door te doen hoe ik misschien niet ben. Als vb: stel je voor ik ben bezig met een meid, dan ben ik er zo achter gekomen hoe zij is, en kan ik mijn persoonlijkheid daarop aanpassen (hard gezegt I guess). Val je op gevoelige jongens die een beetje onzeker zijn? Ben ik je man. Vind je een stoere jongen met een sweg gehalte die de pan uit stijgt leuk, kan ik je man zijn. In die zin pas ik mezelf constant aan op mijn omgeving, maar hou daarentegen wel mijn eigen principes e.d aan.

Bedankt voor jullie berichten. Ik vind het erg lastig om te omschrijven maar hoop dat het duidelijk is... Ik ben trouwens 21 jaar.

 

[SkittlesAndMe]

Interessant om te lezen, ik lees hier vrijwel exact mijn eigen leven. Ik herken bijna alles wel, ik was vroeger ook stil en onzeker en nu ben ik de eigenwijze met altijd zijn eigen mening en principes. Ik vind mezelf ook vaak intelligenter dan de rest. Ik heb me ook altijd aan iedereen aangepast, iedereen vind me daarom aardig.

De laatste jaren ben ik meer op mezelf gaan focussen, voorheen stond iedereen bij mij op de eerste plaats en ikzelf op de tweede. Het klinkt alsof jij hetzelfde een beetje hebt. Je bent zo veel bezig met acceptatie van anderen zoeken dat je daarom niet meer het gevoel hebt te weten wie je zelf bent.

Val je op gevoelige jongens die een beetje onzeker zijn? Ben ik je man. Vind je een stoere jongen met een sweg gehalte die de pan uit stijgt leuk, kan ik je man zijn. In die zin pas ik mezelf constant aan op mijn omgeving, maar hou daarentegen wel mijn eigen principes e.d aan.

Ik heb er ook jarenlang zo in gestaan, maar wat mij betreft werkt dit niet. Als je angstvallig probeert aardig gevonden te worden door iedereen zul je jezelf nooit echt tevreden kunnen stellen. Je bouwt dan een soort schild om je heen, een schild wat zich aan kan passen aan de persoon die tegenover je staat. Je spiegelt jezelf als het ware aan de ander en je zet daarmee de ander onbewust op een voetstuk. Kijk niet tegen anderen op, maar kijk er ook niet op neer. Probeer mensen altijd te zien als een gelijke (dit is echt moeilijk soms )

Ik ben geen psycholoog, maar als ik je verhaal zo lees heb ik het gevoel dat het ontstaat door gebrek aan zelfliefde en misschien is dat wel ontstaan door het feit dat je vroeger stil was en gepest werd. Misschien ben je helemaal niet zo sociaal geworden maar gedraag je je anders om sociaal over te komen. Misschien ben je nog steeds wel die introverte persoon die je was maar probeer je dat te verbergen? Misschien ben je ook wèl socialer geworden, maar heb je dat geleerd omdat je je aan zo veel verschillende personen hebt aangepast.

Ik denk ook dat je misschien niet teveel moet zoeken naar wie je echte 'ik' is. Hoe omschrijf je wat je echte 'ik' is? Juist het feit dat je niet in een bepaald hokje te plaatsen bent maakt wie je bent denk ik en ik denk dat dat voor iedereen geldt. Voor mij persoonlijk werkt in ieder geval heel goed om niet te kijken naar wat ik was en wat voor persoon ik wil zijn. Ik wil kijken naar wat ik nog wil doen en bereiken. Probeer je dus echt te focussen op de plek waar JIJ wilt staan en niet de plek die je wilt krijgen in iemand anders leven.

 

[pointofview]

Interessant om te lezen, ik lees hier vrijwel exact mijn eigen leven. Ik herken bijna alles wel, ik was vroeger ook stil en onzeker en nu ben ik de eigenwijze met altijd zijn eigen mening en principes. Ik vind mezelf ook vaak intelligenter dan de rest. Ik heb me ook altijd aan iedereen aangepast, iedereen vind me daarom aardig.

De laatste jaren ben ik meer op mezelf gaan focussen, voorheen stond iedereen bij mij op de eerste plaats en ikzelf op de tweede. Het klinkt alsof jij hetzelfde een beetje hebt. Je bent zo veel bezig met acceptatie van anderen zoeken dat je daarom niet meer het gevoel hebt te weten wie je zelf bent.

Val je op gevoelige jongens die een beetje onzeker zijn? Ben ik je man. Vind je een stoere jongen met een sweg gehalte die de pan uit stijgt leuk, kan ik je man zijn. In die zin pas ik mezelf constant aan op mijn omgeving, maar hou daarentegen wel mijn eigen principes e.d aan.

Ik heb er ook jarenlang zo in gestaan, maar wat mij betreft werkt dit niet. Als je angstvallig probeert aardig gevonden te worden door iedereen zul je jezelf nooit echt tevreden kunnen stellen. Je bouwt dan een soort schild om je heen, een schild wat zich aan kan passen aan de persoon die tegenover je staat. Je spiegelt jezelf als het ware aan de ander en je zet daarmee de ander onbewust op een voetstuk. Kijk niet tegen anderen op, maar kijk er ook niet op neer. Probeer mensen altijd te zien als een gelijke (dit is echt moeilijk soms )

Ik ben geen psycholoog, maar als ik je verhaal zo lees heb ik het gevoel dat het ontstaat door gebrek aan zelfliefde en misschien is dat wel ontstaan door het feit dat je vroeger stil was en gepest werd. Misschien ben je helemaal niet zo sociaal geworden maar gedraag je je anders om sociaal over te komen. Misschien ben je nog steeds wel die introverte persoon die je was maar probeer je dat te verbergen? Misschien ben je ook wèl socialer geworden, maar heb je dat geleerd omdat je je aan zo veel verschillende personen hebt aangepast.

Ik denk ook dat je misschien niet teveel moet zoeken naar wie je echte 'ik' is. Hoe omschrijf je wat je echte 'ik' is? Juist het feit dat je niet in een bepaald hokje te plaatsen bent maakt wie je bent denk ik en ik denk dat dat voor iedereen geldt. Voor mij persoonlijk werkt in ieder geval heel goed om niet te kijken naar wat ik was en wat voor persoon ik wil zijn. Ik wil kijken naar wat ik nog wil doen en bereiken. Probeer je dus echt te focussen op de plek waar JIJ wilt staan en niet de plek die je wilt krijgen in iemand anders leven.

Inspirerende lap tekst!

Ik wordt daarentegen niet echt aardig gevonden. Ik weet ook waarom denk ik. Daar waar jij je gedraagt om aardig gevonden te worden, gedraag ik me om mensen te helpen. Een klein voorbeeldje: Iemand vraagt aan je wat je van zijn fiets vind. Om aardig gevonden te worden zou je, nomatter hoe lelijk dat ding is, zeggen dat je het een mooie fiets vind. Ik daarentegen, zou eerlijk zeggen wat ik van z'n fiets vind (en aangeven wat er lelijk is en als ik er verstand van heb hem helpen het (in mijn ogen natuurlijk) beter te maken).

Als ik ga kijken naar mijn prestaties op school, merk ik dat als we dingen van elkaar moeten nakijken, niemand wilt dat ik hun werk nakijk. Ze zullen wel denken dat ik het toch niet goed vind. In mijn ogen heb je veel meer aan opbouwende feedback dan aan een 'neppe waarheid'. Het is daarentegen echt niet zo dat ik alleen maar foute dingen benoem. Ik verplaats mezelf ook altijd in de andere persoon, en probeer dus altijd meer positieve dan negatieve feedback te geven.

Waar het denk ik een beetje aan ligt is mijn druk op te presteren, en daarom altijd zo serieus over kom ben. Als ik kijk naar een collega die ik nu even M noem: Hele toffe gast, is altijd extreem 'zichzelf', presteert redelijk, maar is zelf tevreden. Zijn mindstate om altijd beter te presteren (zoals mij) kent die niet. Aan de ene kant ben ik jaloers op die kerel omdat hij echt een persoonlijkheid heeft, aan de andere kant zou ik zijn mindstate niet willen hebben.

Ik merk dat hoe meer ik er met jullie over typ, hoe meer ik het begrijp. Misschien hoef ik er niet achter te komen wie ik ben, maar ben ik gewoonweg niet tevreden met wie ik ben en wil ik anders zijn/meer geaccepteerd/aardiger gevonden worden??

Edit: Om verwarring te voorkomen, ik heb mijn nickname op dit forum veranderd.

 

[gandwarf777]

Als je last ondervind en graag wilt weten of er iets met je aan de hand is kan je toch het best aanbellen bij een GGZ instelling om je te laten testen. Die doen dan heel uitgebreid met veel gesprekken, vragenlijsten, psychologische testen en gesprekken/vragenlijsten met mensen die jou kennen.

Of drugsgebruik een positieve invloed op je persoonlijke ontwikkeling heeft betwijfel ik. Vroeger heb ik redelijk wat psychedelica gebruikt en ik blowde dagelijks. Toen voelde ik me op een 1 of andere manier alsof ik meer inzichten had dan de mensen om mij heen. In die tijd was ik ook redelijk sociaal. Maar sinds ik geen psychedelica meer gebruik en veel minder cannabis/drugs in het algemeen gebruik zie ik wat er overblijft: sociale fobie, obsessief compulsieve stoornis, hypochondrie, paniekstoornis(soms). Of dit geheel los te koppelen is van mijn drugsverleden betwijfel ik

Ik wil hier graag achter komen zonder dat mijn familie en dergelijke zich hier mee gaan bemoeien. Al met al ben ik diegene die graag wilt weten wie ik ben, niet mijn omgeving. De GGZ is in dat opzicht dus geen optie. Ik denk dat een goede psycholoog, psychotherapeut of psychiater mij daarentegen wellicht wel kan helpen. Het is niet zo dat ik slecht in m'n vel zit, mezelf depressief voel of wat dan ook. Ik denk gewoon heel veel (obsessief?) na over wie en wat ik ben en kan zijn.

Psychedelica heb ik twee keer gebruikt in de vorm van truffels. De eerste keer ging niet erg lekker, en had waarschijnlijk te weinig gegeten (7,5gr), want ik kwam in een soort discussie van mezelf, en heb toen veel gefilosofeerd. Het was geen bad trip, maar niet de trip waar ik naar uitkeek (in tegenstelling tot de rest, die een paar uur lekker hebben getript). Ik ben nu ruim 5 weken gestopt met blowen, en ik denk dat juist omdat ik nu geen wiet meer rook, het me een stuk meer boeit om erachter te komen wie ik nou eigenlijk ben. Een sociale fobie (bang zijn voor reacties/kritiek van andere?) heb ik denk ik ook niet. Ik waardeer ze juist enorm, omdat ze een ander inzicht geven en mij wellicht kunnen helpen om mezelf te verbeteren. Het is uiteraard wel van belang dat ik de kritiek en gedachtegang snap, anders neem ik weinig aan van de feedback.

Ik ben er daarbij achtergekomen dat iedereen wel iets heeft. Ga bijvoorbeeld maar een autisme test doen, daar staan voor iedereen wel vragen tussen waar ze 'Ja' op kunnen antwoorden.

Aan de ene kant dit : je vraagt "wie ben ik nu eigenlijk" en je eigen antwoord daarop was "ik kan zijn wie je wilt dat ik ben " Dat klinkt heel aanpasserig, maar verderop in het verhaal zeg je "Ik voel mezelf wijzer/slimmer, en in dat opzicht misschien ook wel beter dan sommige/veel andere mensen" en ook "Ik heb zelf heel erg het gevoel dat mijn kennis/perspectief (en ambitie om mensen te helpen, in de vorm van feedback, maar ook d.m.v discussies e.d) niet gewaardeerd/begrepen wordt. Ik krijg weinig erkenning/complimenten, terwijl dat wel echt mijn drijfveer is. Mezelf bewijzen tegenover andere, en altijd beter presteren dan de vorige keer."


Maak daaruit weer op dat hoewel je zegt dat jij je aanpast, je wil dat mensen zich aan jou aanpassen, of tegen je op kijken, en je inzichten en denkwijzen aannemen. Maak je minder druk over anderen, en jezelf bewijzen tegenover hun, en doe het voor jezelf. Accepteer dat je niet iedereen dingen kan laten inzien zoals jij het ziet. Richt je op wat jou boeit en jou blij maakt, denk dat je er dan steeds meer achter komt wie je bent.
Weet je leeftijd niet, maar ben zelf in de 30 en denk dat ik pas de laatste paar jaren steeds beter en meer weet wie ik ben, maakte me vroeger ook drukker waaom ik weleens de enige leek die logisch nadacht, vind het nu wel prima, ik denk wat ik denk, en laat het verder. Zoek ook niet meer naar andermans bevestiging, is niet meer nodig. Je komt er dus vanzelf wel achter

Ik denk dat ik altijd naar die bevestiging blijf zoeken, omdat het voor mij (en in mijn ogen vele andere) een grote motivator is. Als je altijd presteert op je werk, maar nooit een compliment krijgt, weet ik zeker dat naar verloop van tijd mensen minder gaan presteren, of ze het nou willen of niet.

Wat je zegt over aanpasserig moet je denk ik anders zien. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik andere mensen manipuleer door te doen hoe ik misschien niet ben. Als vb: stel je voor ik ben bezig met een meid, dan ben ik er zo achter gekomen hoe zij is, en kan ik mijn persoonlijkheid daarop aanpassen (hard gezegt I guess). Val je op gevoelige jongens die een beetje onzeker zijn? Ben ik je man. Vind je een stoere jongen met een sweg gehalte die de pan uit stijgt leuk, kan ik je man zijn. In die zin pas ik mezelf constant aan op mijn omgeving, maar hou daarentegen wel mijn eigen principes e.d aan.

Bedankt voor jullie berichten. Ik vind het erg lastig om te omschrijven maar hoop dat het duidelijk is... Ik ben trouwens 21 jaar.

Ik denk dat het uiteindelijk beter is om om precies te zijn wie je van nature bent, en niet je aan te passen aan wat je omgeving verlangt. Want op die manier zullen relaties uiteindelijk geheid stuk lopen en ondervind je er zelf ook alleen maar hinder van.

Vroeger drong mijn omgeving mij ook op wie ik moest zijn en wat ik moest kunnen, en ik kon hier niet aan voldoen met als gevolg dat ik chronisch vermoeid was en hard faalde op school.

Sinds ik meer weet wie ik ben en wat ik kan en dit ook duidelijk kenbaar maak aan mijn omgeving kreeg ik meer begrip en presteer ik beter op werk/opleiding etc.

 

[SkittlesAndMe]

Een klein voorbeeldje: Iemand vraagt aan je wat je van zijn fiets vind. Om aardig gevonden te worden zou je, nomatter hoe lelijk dat ding is, zeggen dat je het een mooie fiets vind. Ik daarentegen, zou eerlijk zeggen wat ik van z'n fiets vind (en aangeven wat er lelijk is en als ik er verstand van heb hem helpen het (in mijn ogen natuurlijk) beter te maken).

En toch herken ik me hier ook weer in Als mensen mij om een mening vragen word ik wel eens een botte eikel genoemd omdat ik dus ook de fiets lelijk zal noemen. Daarna leg ik altijd wel uitgebreid uit waarom ik hem lelijk vind en waarom ik het zeg en dan word ik meestal gezien als een eerlijk iemand die anderen probeert te helpen. Uiteindelijk word je dan wel aardig gevonden ook al geef je misschien een te ongenuanceerde mening

Ik denk dat het uiteindelijk beter is om om precies te zijn wie je van nature bent, en niet je aan te passen aan wat je omgeving verlangt. Want op die manier zullen relaties uiteindelijk geheid stuk lopen en ondervind je er zelf ook alleen maar hinder van.

Sinds ik meer weet wie ik ben en wat ik kan en dit ook duidelijk kenbaar maak aan mijn omgeving kreeg ik meer begrip en presteer ik beter op werk/opleiding etc.

Je moet ook zeker wel je kwaliteiten en vooral je zwaktes kennen, dat heeft alleen maar voordelen. Je moet alleen bij het zoeken naar die eigenschappen wel specifiek zoeken en niet simpelweg "op zoek zijn naar jezelf". Daar kun je vrij depressief van worden. Wie ben ik, is een vrij onmogelijke vraag. Je kunt hem beantwoorden met je naam, maar verder kun je er niet veel over zeggen. Je kunt karaktereigenschappen noemen, maar die vallen wel te achterhalen. Daarna heb je je antwoord ook wel, als je verder gaat zoeken kom je op een oneindig pad.

Ik weet niet of de vergelijkging een beetje redelijk is maar ik denk altijd aan het zoeken naar een verklaring voor het ontstaan van het heelal. Als je daar teveel over gaat nadenken, word je uiteindelijk diep ongelukkig. Je bent bezig met het zoeken naar een antwoord, wat je waarschijnlijk nooit gaat vinden.

 

[Missyy23]

Een klein voorbeeldje: Iemand vraagt aan je wat je van zijn fiets vind. Om aardig gevonden te worden zou je, nomatter hoe lelijk dat ding is, zeggen dat je het een mooie fiets vind. Ik daarentegen, zou eerlijk zeggen wat ik van z'n fiets vind (en aangeven wat er lelijk is en als ik er verstand van heb hem helpen het (in mijn ogen natuurlijk) beter te maken).

Las dit, en wou gewoon even reageren, SmartieAndMe herkende zichzelf hier ook in, en hoewel ik ook eerlijk ben en zou zijn, zou ik gewoon zeggen dat het mijn smaak niet is, maar die persoon verder laten, we hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn met dingen. Wat de 1 geweldig vindt, vindt een ander weer nix, en vice versa. En soms moet er ook tact zijn, eerlijkheid is leuk en goed, maar er zijn manieren om dingen te zeggen.

 

[ZERO-]

Inderdaad heeft iedereen wel iets Het is pas daadwerkelijk een probleem als je er hinder door ondervindt in je school/sociale/persoonlijke leven. Weetje, ik kan blowen dus af en toe best naar vinden omdat ik dan het gevoel heb dat ik mezelf kwijt ben. Je wordt zo leeg vanbinnen. Wat ik het het leukst vind in mijn leven is mijn opleiding en als ik stoned ben kan ik daar helemaal niet over praten. Misschien dat ik daardoor dat idee van mezelf kwijt zijn kreeg. Als ik niet kan nadenken of praten over de dingen waar ik enthousiast over ben en die ik echt leuk vind, wat is er dan nog van mijn echte 'ik' over? Geen idee wat ik hiermee wil zeggen maar jouw verhaal over stoppen met blowen en daarna pas gaan nadenken over jezelf deed me daar een beetje aan denken.

Het klinkt een beetje alsof je op zoek bent naar iets wat je eigenlijk al hebt: tevreden zijn met jezelf. Maar dat kan niemand anders voor je doen en dat kan je ook niet buiten jezelf vinden. Misschien is het meer accepteren van hoe je leven tot nu toe is gelopen, en beslissen wat je op dit moment verder wil gaan doen. Van iedere ervaring leer je weer wat nieuws, ook al wou je soms dat je dingen anders had gedaan. Shit happens. Dus neem die ervaringen dan ook mee in je nieuwe keuzes. Ik zou zeggen, ga doen wat je leuk vindt, kies voor mensen in je leven waar je vrolijk van wordt, de rest maakt niet uit

'Wie ben ik?' is zoals Smartie ook zegt nogal vaag.. Hoe omschrijf je wie je bent? Je kunt dat op verschillende manieren proberen te beschrijven maar er is geen 1 manier die het beste is. En misschien is het ook wel een soortvan niet te beantwoorden..

Toen ik 19 was ben ik ook ingestort met een depressie, gestopt met stage en half jaar pauze van mijn studie. Ik wist het toen ook allemaal echt niet meer. Daarna begonnen met een nieuwe stage, en daar had ik het ineens heel erg naar mijn zin. Dingen doen die ik leuk vind (en die dingen goed (leren) doen), heeft mij denk ik nog het meest geholpen. Oke, naast twee jaar therapie, haha. Van m'n psycholoog moest ik soms ook opschrijven wat ik vond dat ik goed deed. Voor mijn CV moest ik weer mijn goede eigenschappen bedenken. Dat soort dingen laten je wel nadenken over wat je eigenlijk kunt en hoe je doet, en dat heeft mij ook geholpen. Ik heb ook pas sinds die periode, dat ik een beetje een idee heb van hoe ik in elkaar steek.

Maar aan de andere kant: is dat niet voor iedereen een zoektocht? Als je 16 bent, heb je nu eenmaal minder inzicht dan wanneer je 21 bent. Ieder jaar als ik me vergelijk met het jaar ervoor vind ik al dat ik gegroeid ben in bepaalde opzichten. En ik ben nog maar 23.

Daarnaast: zo te horen klink je als een ambitieus en serieus persoon. Waarom zou je je dan aanpassen aan anderen om aardig gevonden te worden? Je hoeft niet te verhullen hoe je bent, en als je uitkomt voor wat jij belangrijk vindt weten anderen ook wat ze aan je hebben. Ik ben zelf ook heel serieus in mijn opleiding, paar klasgenoten van vorig jaar vonden mij ook een nerd maar ja who cares. Het gaat erom wat jij wil!
(En mijn zwakke punt is dat ik dan weer te perfectionistisch ben en onzeker wordt en denk dat ik het allemaal niet haal. Terwijl het uiteindelijk allemaal wel losloopt. But then again shit happens.)

En ik denk niet dat je grootheidswaan hebt. Jezelf aardig vinden en jezelf goed vinden hoort erbij, want wat blijft er over als je dat al niet eens vindt? Zelfvertrouwen is belangrijk. Eerst van jezelf leren houden voor je van een ander kunt houden, remember

 

[Psychedelibee]

Interessant vraagstuk! Ik herken me heel erg in je verhaal. Ik was vroeger ook erg stil, introvert en vaak onzeker. Voelde mij altijd veel intelligenter dan de meeste mensen. En ben erg perfectionistisch en dus vaak ook kritisch. Verder ben ik van nature ook erg analytisch ingesteld waardoor ik ook vaak mijn eigen persoonlijkheid en gedrag analyseer.

Wat ik inmiddels wel geleerd hebt is dat persoonlijkheid en gedrag dynamisch zijn, het zijn geen vaste begrippen. Door levenservaring kan je kijk op jezelf en anderen langzaam aan veranderen. Dat neemt niet weg dat naarmate je ouder wordt je ook wel bepaalde constanten in jezelf zal leren kennen. Dat je jezelf deze vraagt stelt is alleen maar goed denk ik, maar realiseer je zoals hierboven wordt gezegd wel dat je hier nooit een perfect en helder antwoord op zult vinden.

Dat je jezelf heel wijs vind en altijd overtuigd bent van jouw eigen mening maakt nog niet dat je aan grootheidswaanzin leidt. Veel mensen zullen zich hierin herkennen en volgens mij hoort dit ook een beetje bij jouw leeftijd. Of je zou dus kunnen stellen dat veel mensen aan grootheidswaanzin leiden, het is maar hoe je er naar wilt kijken . Als ik nu terug kijk op hoe ik was op mijn 21e, was ik nog helemaal niet zo volwassen en wijs als dat ik toen dacht. Ik dacht toen echt alle wijsheid in pacht te hebben en wilde dat ook vooral aan iedereen duidelijk maken. Naarmate je ouder wordt zul je waarschijnlijk wel gaan inzien dat het leven echter niet zo zwart wit is en dat er gewoon vaak meerdere kanten, oplossingen, verklaringen, etc zijn. Dat jouw mening maar gewoon een mening is net zoals die van anderen. Ik ben nu 27 en kan je zeggen dat ik elk jaar weer het gevoel heb dat ik wijzer ben geworden, maar dat ik tegelijkertijd steeds verder van die zogenaamde ultieme waarheid kom te staan. Ik noem het maar de kennis paradox: Hoe je meer weet, hoe meer ook niet zult weten. Of om het anders te zeggen, elk antwoord zal weer meerdere vragen opwekken.

Ik weet niet of de vergelijkging een beetje redelijk is maar ik denk altijd aan het zoeken naar een verklaring voor het ontstaan van het heelal. Als je daar teveel over gaat nadenken, word je uiteindelijk diep ongelukkig. Je bent bezig met het zoeken naar een antwoord, wat je waarschijnlijk nooit gaat vinden.

Ik kan me erg vinden in deze vergelijking. Het probleem van het zoeken naar een verklaring voor het ontstaan van het heelal is dat wanneer je die vraag beantwoord zou krijgen, je jezelf dan weer kunt gaan afvragen wat er voor het ontstaan van het heelal was. En deze vraagstelling kan dan inprincipe oneindig doorgaan. Hetzelfde geldt overigens voor geloof. Als je gelooft in een god die het heelal heeft geschapen, waar komt die god dan vandaan en wie heeft hem/haar dan weer geschapen?

 

[SkittlesAndMe]

Precies, dat is eigenlijk wat ik probeerde te zeggen. Een antwoord creëert meer vragen. Als je dus 1 antwoord zoekt zul je er X vragen voor terug krijgen. Het zoeken naar antwoorden geeft dus niet altijd de rust die je verwacht, maar soms juist meer van de onrust die je probeert weg te krijgen!

 

[Missyy23]

Precies, dat is eigenlijk wat ik probeerde te zeggen. Een antwoord creëert meer vragen. Als je dus 1 antwoord zoekt zul je er X vragen voor terug krijgen. Het zoeken naar antwoorden geeft dus niet altijd de rust die je verwacht, maar soms juist meer van de onrust die je probeert weg te krijgen!

Ben ik het ook helemaal mee eens, en niet alleen over vragen over het heelal of het nut van het leven, maar ook met 'gewonere' dingen. Had jaren een vriend, depressief, ging elke week op vrijdag naar groepstherapie, en ik was de zaterdag en zondag ( de enige dagen dat ik 'm kon zien ) bezig met het helpen verwerken van de sessie. Elk probleem dat we weleens hadden werd ook overgeanalyseerd, maar ook de leukere dingen. Kon er op een gegeven moment echt niet meer tegen, soms moet je dingen ook lekker laten en accepteren voor wat ze zijn , en gewoon doorgaan.

 

[Psychedelibee]

Precies, dat is eigenlijk wat ik probeerde te zeggen. Een antwoord creëert meer vragen. Als je dus 1 antwoord zoekt zul je er X vragen voor terug krijgen. Het zoeken naar antwoorden geeft dus niet altijd de rust die je verwacht, maar soms juist meer van de onrust die je probeert weg te krijgen!

Ben ik het ook helemaal mee eens, en niet alleen over vragen over het heelal of het nut van het leven, maar ook met 'gewonere' dingen. Had jaren een vriend, depressief, ging elke week op vrijdag naar groepstherapie, en ik was de zaterdag en zondag ( de enige dagen dat ik 'm kon zien ) bezig met het helpen verwerken van de sessie. Elk probleem dat we weleens hadden werd ook overgeanalyseerd, maar ook de leukere dingen. Kon er op een gegeven moment echt niet meer tegen, soms moet je dingen ook lekker laten en accepteren voor wat ze zijn , en gewoon doorgaan.

Klopt helemaal! Dingen over analyseren bereik je echt bijzonder weinig mee, hoe interresant het soms ook kan zijn. Ze zeggen niet voor niets: Ignorance is bliss.

Dingen accepteren voor wat ze zijn is wel iets wat je echt moet leren, zeker als je van nature analytisch ingesteld bent.

 

[Missyy23]

Klopt helemaal! Dingen over analyseren bereik je echt bijzonder weinig mee, hoe interresant het soms ook kan zijn. Ze zeggen niet voor niets: Ignorance is bliss.

Dingen accepteren voor wat ze zijn is wel iets wat je echt moet leren, zeker als je van nature analytisch ingesteld bent.

Idd ja !!! ben het vaak zo eens met die uitdrukking "ignorance is bliss " ook met andere dingen, klinkt generaliserend, maar dacht weleens hoe geweldig het moet zijn om zo'n domme onwetende amerikaan te zijn, je hoeft nergens wat van te weten, en bijna niemand daar die dat erg vindt, haha, maar goed, is ook maar een vooroordeel van me
En idd, het is wel iets wat je moet leren, maar ben er wel blij mee dat ik dingen gewoon kan laten, minder denken, en meer gewoon doen en zijn helemaal op relatiegebied, dat overanalyseren van elk gevoel toen haalde voor mij wel de lol eraf.

 

[Psychedelibee]

Idd ja !!! ben het vaak zo eens met die uitdrukking "ignorance is bliss " ook met andere dingen, klinkt generaliserend, maar dacht weleens hoe geweldig het moet zijn om zo'n domme onwetende amerikaan te zijn, je hoeft nergens wat van te weten, en bijna niemand daar die dat erg vindt, haha, maar goed, is ook maar een vooroordeel van me
En idd, het is wel iets wat je moet leren, maar ben er wel blij mee dat ik dingen gewoon kan laten, minder denken, en meer gewoon doen en zijn helemaal op relatiegebied, dat overanalyseren van elk gevoel toen haalde voor mij wel de lol eraf.

Prachtig voorbeeld van zo'n domme onwetende amerikaan haha! Iets ander voorbeeld, maar ik heb veel door oa Azie gebackpackt, en veel mensen daar lijken veel gelukkiger dan wij hier. Ze hebben niet veel en weten ook niet veel van de buitenwereld, maar onderhand lopen ze wel allemaal relaxt met een lach rond.

 

[Missyy23]

Prachtig voorbeeld van zo'n domme onwetende amerikaan haha! Iets ander voorbeeld, maar ik heb veel door oa Azie gebackpackt, en veel mensen daar lijken veel gelukkiger dan wij hier. Ze hebben niet veel en weten ook niet veel van de buitenwereld, maar onderhand lopen ze wel allemaal relaxt met een lach rond.

Ja precies, klinkt supercliché, maar hoe minder je hebt qua spullen en hoe minder je op de hoogte bent van wat er allemaal gebeurt op de wereld, dus niet live op bijv. CNN ziet hoe een oorlog verloopt, hoe blijer je bent. Relativeren en doorhebben wat echt belangrijk is uiteindelijk, mijn gezondheid en die van mijn familie, en ook hun liefde geven en weer ontvangen maakt me blijer dan de nieuwste gadget, alhoewel dat ook leuk kan zijn haha, gaat denk ik om balans.

 

[Psychedelibee]

Ja precies, klinkt supercliché, maar hoe minder je hebt qua spullen en hoe minder je op de hoogte bent van wat er allemaal gebeurt op de wereld, dus niet live op bijv. CNN ziet hoe een oorlog verloopt, hoe blijer je bent. Relativeren en doorhebben wat echt belangrijk is uiteindelijk, mijn gezondheid en die van mijn familie, en ook hun liefde geven en weer ontvangen maakt me blijer dan de nieuwste gadget, alhoewel dat ook leuk kan zijn haha, gaat denk ik om balans.

Daarmee sla je de spijker op zijn kop! Het gaat om de juiste balans in het leven.

Volgens mij zijn we nu wel de TS zijn thread aan het kapen , maar het is gewoon een erg interessante discussie/kwestie. Hopelijk kan hij hier nog iets mee om zijn eigen vragen te beantwoorden/relativeren.

 

[Missyy23]

Ja precies, klinkt supercliché, maar hoe minder je hebt qua spullen en hoe minder je op de hoogte bent van wat er allemaal gebeurt op de wereld, dus niet live op bijv. CNN ziet hoe een oorlog verloopt, hoe blijer je bent. Relativeren en doorhebben wat echt belangrijk is uiteindelijk, mijn gezondheid en die van mijn familie, en ook hun liefde geven en weer ontvangen maakt me blijer dan de nieuwste gadget, alhoewel dat ook leuk kan zijn haha, gaat denk ik om balans.

Daarmee sla je de spijker op zijn kop! Het gaat om de juiste balans in het leven.

Volgens mij zijn we nu wel de TS zijn thread aan het kapen , maar het is gewoon een erg interessante discussie/kwestie. Hopelijk kan hij hier nog iets mee om zijn eigen vragen te beantwoorden/relativeren.

Ja precies, ik hou al op haha, maar wat je zegt, het is een interessant iets gewoon.

 

[Psychedelibee]

Van mij hoef je niet op te houden hoor . Het blijft alleen al een tijdje stil aan de kant van de TS, maargoed hij weet ook al alles natuurlijk (grapje moet kunnen toch?).

 

[Missyy23]

Van mij hoef je niet op te houden hoor . Het blijft alleen al een tijdje stil aan de kant van de TS, maargoed hij weet ook al alles natuurlijk (grapje moet kunnen toch?).

Of zit onder het genot van een jointje alle reacties te overpeinzen

 

[pointofview]

Hahah, (helaas) geen jointjes meer voor mij
Ik lees alle reacties wel, heb alleen nog niet de tijd gehad om een reactie neer te schrijven. Morgen zorg ik voor wat leesvoer!

 

[MusicIsLife]

Vind het toch wel mooi hoe op deze site gereageerd wordt op een verhaal als van deze TS. Dat wilde ik even zeggen. Het is net of iedereen elkaar hier begrijpt..

Als je mijn verhaal hebt gelezen, heb je dan de indruk dat ik Megalomanie (grootheidswaanzin) heb?

Nee dat denk ik niet, ik denk dat je oprecht een goed ontwikkelingsniveau hebt. Dat merk iok aan alles: zowel het feit dat je je afvraagt wie je nu eigenlijk bent (hier denken 'domme' mensen niet echt over na), als je taalgebruik dat van hoog niveau is.

Ik irriteer mezelf mateloos aan mensen die bv. niet eens een fatsoenlijke e-mail kunnen schrijven, geen goede discussie kunnen voeren, keuzes maken die nergens op slaan, opmerkingen idem dito, etc...

Ja dat heb ik dus ook, kan me mateloos irriteren aan mensen die, in een professionele(!) mail ook nog, spellings- en grammaticafouten gaan maken.

Ik heb zelf het gevoel dat ik dus erg veel begrijp, en zo niet, lees ik mezelf in dat ik het begrijp. Maar erachter komen wie ik ben lukt me gewoon weg niet. Zou een psycholoog mij hiermee kunnen helpen?

Zou ik eerlijk gezegd niet weten, misschien dat je het beste eens een afspraak kan maken met een psycholoog en dit bij hem/haar kan neerleggen. Zij zullen vast wel weten of ze er iets mee kunnen

 

[pointofview]

Bedankt voor alle reacties! Inderdaad top om alle eigen perspectieven/meningen te lezen.

Je moet ook zeker wel je kwaliteiten en vooral je zwaktes kennen, dat heeft alleen maar voordelen. Je moet alleen bij het zoeken naar die eigenschappen wel specifiek zoeken en niet simpelweg "op zoek zijn naar jezelf". Daar kun je vrij depressief van worden. Wie ben ik, is een vrij onmogelijke vraag. Je kunt hem beantwoorden met je naam, maar verder kun je er niet veel over zeggen. Je kunt karaktereigenschappen noemen, maar die vallen wel te achterhalen. Daarna heb je je antwoord ook wel, als je verder gaat zoeken kom je op een oneindig pad.

Helemaal gelijk! Met de opleiding die ik volg ben je heel bewust bezig met je kwaliteiten en verbeterpunten (zwaktes) te achterhalen en daar waar nodig bij te schaven. Vaak wordt er gezegd dat je je kwaliteiten extra moet benadrukken, terwijl ik juist van mening ben dat je je zwaktes om moet zetten in kwaliteiten (stukje perfectionisme I guess :P).

Een klein voorbeeldje: Iemand vraagt aan je wat je van zijn fiets vind. Om aardig gevonden te worden zou je, nomatter hoe lelijk dat ding is, zeggen dat je het een mooie fiets vind. Ik daarentegen, zou eerlijk zeggen wat ik van z'n fiets vind (en aangeven wat er lelijk is en als ik er verstand van heb hem helpen het (in mijn ogen natuurlijk) beter te maken).

Las dit, en wou gewoon even reageren, SmartieAndMe herkende zichzelf hier ook in, en hoewel ik ook eerlijk ben en zou zijn, zou ik gewoon zeggen dat het mijn smaak niet is, maar die persoon verder laten, we hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn met dingen. Wat de 1 geweldig vindt, vindt een ander weer nix, en vice versa. En soms moet er ook tact zijn, eerlijkheid is leuk en goed, maar er zijn manieren om dingen te zeggen.

En dit is iets waar ik zelf aan moet werken. Juist omdat ik mijn mening altijd kenbaar maak, doe ik dit ook altijd zonder blad voor de mond. Bij meningen (zoals hoe een fiets eruit ziet) valt dat wel mee, maar bij feiten is dit een ander verhaal. Dan kan ik soms best bot, en misschien zelfs wel imponerend overkomen.

Het klinkt een beetje alsof je op zoek bent naar iets wat je eigenlijk al hebt: tevreden zijn met jezelf. Maar dat kan niemand anders voor je doen en dat kan je ook niet buiten jezelf vinden. Misschien is het meer accepteren van hoe je leven tot nu toe is gelopen, en beslissen wat je op dit moment verder wil gaan doen. Van iedere ervaring leer je weer wat nieuws, ook al wou je soms dat je dingen anders had gedaan. Shit happens. Dus neem die ervaringen dan ook mee in je nieuwe keuzes. Ik zou zeggen, ga doen wat je leuk vindt, kies voor mensen in je leven waar je vrolijk van wordt, de rest maakt niet uit

Het probleem is misschien ook niet dat ik niet tevreden ben met mezelf, maar dat andere niet tevreden zijn met mij. En dan voornamelijk mensen waar ik veel om geef.

Zo heb ik vandaag mijn verhaal gedaan aan iemand die tot 10 maanden geleden heel veel voor mij heeft betekent, en nu nog steeds (op een of andere manier) doet. Ben een tijd met haar bezig geweest, wat uiteindelijk niks is geworden. Met wat ruzie/onenigheden uit elkaar sindsdien eigenlijk nooit meer écht gesproken. Tot een aantal dagen/weken geleden.

Vandaag sprak ik haar, en had ik de drang om mijn verhaal eens te vertellen aan iemand die mij heel goed heeft gekend. Langzaam maar zeker ging het erover, en uiteindelijk heb ik een beknopte versie van mijn beginpost naar haar gestuurd. Uiteindelijk gevraagd welke eigenschappen zij nou eigenlijk bij mij vond passen, en ik kreeg de volgende twee te horen (her words): "Je hebt een ego en bent onzeker." Ze vond dat ik té zelfverzekerd en verwaand overkwam en hierdoor dus een ego over mezelf heen had kleven. Komen we toch weer terug bij mijn grootheidswaanzin, right?

Het zet me wel aan het denken. Ik heb zelf juist het idee dat ik heel objectief heb gekeken naar hoe ik mezelf gedraag, en totaal niet laat zien dat ik mezelf beter voel dan andere. Ik laat (zoals jullie nu wel weten), wel altijd mijn mening horen. Dit plaatste zij trouwens weer onder betweterig, wat ik ook wel kan begrijpen.

Ik heb spijt dat ik het er met haar over heb gehad tho. Vind het fijn dat ze haar mening liet horen, maar ik heb het gevoel dat ze wat er is gebeurt nog steeds niet heeft verwerkt, of in ieder geval haar kijk op mij drastisch heeft veranderd, waardoor ze misschien alleen nog maar de slechte kanten aan mij kan of wilt zien. Dit kan ik haar natuurlijk ook niet kwalijk nemen.

Precies, dat is eigenlijk wat ik probeerde te zeggen. Een antwoord creëert meer vragen. Als je dus 1 antwoord zoekt zul je er X vragen voor terug krijgen. Het zoeken naar antwoorden geeft dus niet altijd de rust die je verwacht, maar soms juist meer van de onrust die je probeert weg te krijgen!

Hier ben ik het helemaal mee eens, al vind ik het wel fijn om al die verschillende perspectieve/meningen te lezen. Eigenlijk ben ik er al een stuk minder obsessief mee bezig, vind het voornamelijk heel interessant worden omdat er veel meer bij komt kijken dan ik zelf had overzien.

 

[ZERO-]

En idd, het is wel iets wat je moet leren, maar ben er wel blij mee dat ik dingen gewoon kan laten, minder denken, en meer gewoon doen en zijn helemaal op relatiegebied, dat overanalyseren van elk gevoel toen haalde voor mij wel de lol eraf.

Gedrag of situaties analyseren kan handig zijn om dat je dan een idee krijgt waar het vandaan komt, maar dit geeft dus echt aan waarom ik van oplossingsgericht werken hou. Aan de andere kant maakt het allemaal geen hol uit natuurlijk, het belangrijkste is dat je je goed voelt en je moet dus datgene doen waardoor je je beter/goed gaat voelen. Denk dat als je dat op een rijtje zet je er snel kan zijn.

Als je mijn verhaal hebt gelezen, heb je dan de indruk dat ik Megalomanie (grootheidswaanzin) heb?

Nee dat denk ik niet, ik denk dat je oprecht een goed ontwikkelingsniveau hebt. Dat merk iok aan alles: zowel het feit dat je je afvraagt wie je nu eigenlijk bent (hier denken 'domme' mensen niet echt over na), als je taalgebruik dat van hoog niveau is.

Hier kan ik dus echt mijn mond even niet houden, maar een ontwikkelingsniveau is een heel ander iets dan het hebben van een stoornis.

Het probleem is misschien ook niet dat ik niet tevreden ben met mezelf, maar dat andere niet tevreden zijn met mij. En dan voornamelijk mensen waar ik veel om geef.

Zo heb ik vandaag mijn verhaal gedaan aan iemand die tot 10 maanden geleden heel veel voor mij heeft betekent, en nu nog steeds (op een of andere manier) doet. Ben een tijd met haar bezig geweest, wat uiteindelijk niks is geworden. Met wat ruzie/onenigheden uit elkaar sindsdien eigenlijk nooit meer écht gesproken. Tot een aantal dagen/weken geleden.

Vandaag sprak ik haar, en had ik de drang om mijn verhaal eens te vertellen aan iemand die mij heel goed heeft gekend. Langzaam maar zeker ging het erover, en uiteindelijk heb ik een beknopte versie van mijn beginpost naar haar gestuurd. Uiteindelijk gevraagd welke eigenschappen zij nou eigenlijk bij mij vond passen, en ik kreeg de volgende twee te horen (her words): "Je hebt een ego en bent onzeker." Ze vond dat ik té zelfverzekerd en verwaand overkwam en hierdoor dus een ego over mezelf heen had kleven. Komen we toch weer terug bij mijn grootheidswaanzin, right?

Het zet me wel aan het denken. Ik heb zelf juist het idee dat ik heel objectief heb gekeken naar hoe ik mezelf gedraag, en totaal niet laat zien dat ik mezelf beter voel dan andere. Ik laat (zoals jullie nu wel weten), wel altijd mijn mening horen. Dit plaatste zij trouwens weer onder betweterig, wat ik ook wel kan begrijpen.

Ik heb spijt dat ik het er met haar over heb gehad tho. Vind het fijn dat ze haar mening liet horen, maar ik heb het gevoel dat ze wat er is gebeurt nog steeds niet heeft verwerkt, of in ieder geval haar kijk op mij drastisch heeft veranderd, waardoor ze misschien alleen nog maar de slechte kanten aan mij kan of wilt zien. Dit kan ik haar natuurlijk ook niet kwalijk nemen.

Hoe kan je erg onzeker zijn en tegelijk tevreden zijn met jezelf? Ik zeg niet dat het helemaal hetzelfde is, maar denk dat het wel erg samen hangt. Stel ik ben onzeker over mijn lichaam, betekent dat dan niet eigenlijk dat ik er niet helemaal tevreden mee ben?

Wel interessant trouwens om te horen, zeker en onzeker tegelijk zijn klinkt gek. Aan de andere kant, je heel zeker voordoen en onzeker zijn is niet gek. En zeker zijn op bepaalde gebieden maar onzeker op andere gebieden is ook niet gek. Ik vraag me dan wel af waarin zij vindt dat je een ego hebt en waarin ze vindt dat je onzeker bent/doet. Ik ken ook wel mensen met een groot ego, maar of dat nu ook onzekerheid is.. (Het is soms verbazingwekkend. Ik herhaal van afgelopen weekend: 'Ik wil dat een gezamenlijke vriend (naam) van ons een fantastisch doelpunt van mij vertelt aan jou waar jouw vriend bij staat.' Ehm..? En ja hij zei dit letterlijk tegen mij. Op zo'n manier denk ik dus: ben je nou zo onzeker dat je zo indruk op me moet maken (of op m'n vriend?) of denk je echt dat je fantastisch bent?)

Het is trouwens zonde dat je spijt hebt, überhaupt een erg loos gevoel. Heb je niks aan. Ik bedoel, zij heeft je wel weer informatie en stof tot nadenken gegeven, right?

 

[fgamer]

Ik las je topic, en herkende mijzelf gewoon helemaal.

 

[Joopiejo]

Sow, lang verhaal, ik heb je beginpost gelezen en wat door de reacties heen gescrold, maar goed ik wil ook nog wel een duit in het zakkie doen. Ik hou altijd wel van een beetje psychologie van de koude grond.

Ik denk dat je misschien een beetje aan het napuberen bent nu. De soort vragen die je jezelf stelt zijn wel een beetje de vragen die ik in mijn pubertijd had. Dat hoort volgens mij gewoon bij een levensfase, gaat vanzelf wel weer over. Misschien dat die fase bij jou wat laat aan de orde is gekomen nu omdat je eerder niet echt in de gelegenheid was om daarin die ontwikkelingen door te maken.

Ik denk wel dat je moet uitkijken dat je niet doordraaft in jezelf te definiëren, maar volgens mij zag ik in de vluchte dat dat al was aangekaart. Verder lekker een beetje filosoferen over je persoonlijkheid zou ik zeggen. Ik weet niet of je inmiddels een goede vriend hebt waarbij je echt 'jezelf' (lekker afgezaagd) kunt zijn, maar zo iemand is meestal wel een uitkomst om je gedachtes zo nu en dan eens aan te spiegelen.

Probeer gewoon een aardige gast te zijn, dan ben je al een heel eind. En accepteer dat het leven samenhangt met allerlei onzekerheden en dat toch niemand echt weet wat de bedoeling is. Vindt berusting in onzekerheid en doe wat jij denk dat je gelukkig maakt.

 

[MusicIsLife]

Hier kan ik dus echt mijn mond even niet houden, maar een ontwikkelingsniveau is een heel ander iets dan het hebben van een stoornis.

Okee sorry, misschien een beetje verkeerd omschreven. Uhmm hoe ga ik dit uitleggen..? Ik bedoel dat ik denk dat hij geen grootheidswaanzin heeft, niet omdat hij een goed ontwikkelingsniveau heeft, maar vooral omdat ik een aantal van de dingen de hij beschreef wel herken in mezelf. En geloof me, ik hebt echt geen grootheidswaanzin, eerder kleinheidswaanzin (als dat een woord is, denk het niet eigenlijk). Ik kan me echter wel herkennen in bepaalde dingen als het irriteren aan grammaticale en spellingfouten die ik op de basisschool al niet meer maakte.

Klinkt het zo iets beter?

 

[leipebaviaan]

Als ik niet zo in het na-freaken van benzo's was zou ik zeker een duit in het zakje doen. :P

 

[pointofview]

Het probleem is misschien ook niet dat ik niet tevreden ben met mezelf, maar dat andere niet tevreden zijn met mij. En dan voornamelijk mensen waar ik veel om geef.

Zo heb ik vandaag mijn verhaal gedaan aan iemand die tot 10 maanden geleden heel veel voor mij heeft betekent, en nu nog steeds (op een of andere manier) doet. Ben een tijd met haar bezig geweest, wat uiteindelijk niks is geworden. Met wat ruzie/onenigheden uit elkaar sindsdien eigenlijk nooit meer écht gesproken. Tot een aantal dagen/weken geleden.

Vandaag sprak ik haar, en had ik de drang om mijn verhaal eens te vertellen aan iemand die mij heel goed heeft gekend. Langzaam maar zeker ging het erover, en uiteindelijk heb ik een beknopte versie van mijn beginpost naar haar gestuurd. Uiteindelijk gevraagd welke eigenschappen zij nou eigenlijk bij mij vond passen, en ik kreeg de volgende twee te horen (her words): "Je hebt een ego en bent onzeker." Ze vond dat ik té zelfverzekerd en verwaand overkwam en hierdoor dus een ego over mezelf heen had kleven. Komen we toch weer terug bij mijn grootheidswaanzin, right?

Het zet me wel aan het denken. Ik heb zelf juist het idee dat ik heel objectief heb gekeken naar hoe ik mezelf gedraag, en totaal niet laat zien dat ik mezelf beter voel dan andere. Ik laat (zoals jullie nu wel weten), wel altijd mijn mening horen. Dit plaatste zij trouwens weer onder betweterig, wat ik ook wel kan begrijpen.

Ik heb spijt dat ik het er met haar over heb gehad tho. Vind het fijn dat ze haar mening liet horen, maar ik heb het gevoel dat ze wat er is gebeurt nog steeds niet heeft verwerkt, of in ieder geval haar kijk op mij drastisch heeft veranderd, waardoor ze misschien alleen nog maar de slechte kanten aan mij kan of wilt zien. Dit kan ik haar natuurlijk ook niet kwalijk nemen.

Hoe kan je erg onzeker zijn en tegelijk tevreden zijn met jezelf? Ik zeg niet dat het helemaal hetzelfde is, maar denk dat het wel erg samen hangt. Stel ik ben onzeker over mijn lichaam, betekent dat dan niet eigenlijk dat ik er niet helemaal tevreden mee ben?

Wel interessant trouwens om te horen, zeker en onzeker tegelijk zijn klinkt gek. Aan de andere kant, je heel zeker voordoen en onzeker zijn is niet gek. En zeker zijn op bepaalde gebieden maar onzeker op andere gebieden is ook niet gek. Ik vraag me dan wel af waarin zij vindt dat je een ego hebt en waarin ze vindt dat je onzeker bent/doet. Ik ken ook wel mensen met een groot ego, maar of dat nu ook onzekerheid is..

Dat vraag ik me ook af.

Klinkt heel raar, maar om iets simpels als mijn haar (dat niet goed zit) kan ik al 'onzeker' worden (in dat opzicht niet voldoen aan het beeld dat ik van mezelf heb > onzeker). Dit heeft vast en zeker weer te maken met het feit dat ik vroeger gepest ben om mijn uiterlijk, en als mijn haar goed ziet dit een stuk minder opvalt o.i.d. Iedereen heeft een zelfbeeld van zichzelf, en als ik niet kan tippen aan het beeld dat ik van mezelf heb dan kan ik echt zwaar onzeker worden. (Misschien is onzeker wel een foute benaming, maar gewoonweg totaal niet lekker in m'n vel zitten?)

Maar het heeft niet alleen betrekking op uiterlijk. Ook bepaalde situaties (waar ik niet bekend mee ben bv) kan ik al vrij onzeker worden als ik denk dat ik het niet perfect (in mijn inziens) kan uitvoeren. Hierbij moet je denken aan bv. een presentatie die ik moet doen over een onderwerp waar ik absoluut niks van af weet en een half uur de tijd heb om mezelf voor voor te bereiden (en al helemaal als mijn haar niet goed zit ). Dit hangt denk ik weer samen met het feit dat ik perfectionistisch ben ingesteld. Wat ik bv ook heb is als ik zenuwachtig wordt ik dingen vergeet, net als heel veel mensen. In principe een vorm van onzekerheid.

Onlangs die situaties die afentoe dus voor kunnen komen, ben ik verder tevreden met mezelf. Hetzelfde wat jij dus al aangaf.

Als ik niet zo in het na-freaken van benzo's was zou ik zeker een duit in het zakje doen. :P

Haha neem de tijd!

Sow, lang verhaal, ik heb je beginpost gelezen en wat door de reacties heen gescrold, maar goed ik wil ook nog wel een duit in het zakkie doen. Ik hou altijd wel van een beetje psychologie van de koude grond.

Ik denk dat je misschien een beetje aan het napuberen bent nu. De soort vragen die je jezelf stelt zijn wel een beetje de vragen die ik in mijn pubertijd had. Dat hoort volgens mij gewoon bij een levensfase, gaat vanzelf wel weer over. Misschien dat die fase bij jou wat laat aan de orde is gekomen nu omdat je eerder niet echt in de gelegenheid was om daarin die ontwikkelingen door te maken.

Dit denk ik zelf dus ook. Ik denk dat ik deze fase een beetje heb uitgesteld, en dit komt denk ik (zoals ik al eerder aangaf) door mijn wietgebruik. Op dit forum gedraag ik mezelf best volwassen, terwijl ik soms ook echt kapot kan gaan van het lachen om puberale grapjes :P

Je weet wat ze zeggen hé, boykies lopen mentaal een paar jaar achter op dem_ladies

 

[Joopiejo]

Klinkt heel raar, maar om iets simpels als mijn haar (dat niet goed zit) kan ik al 'onzeker' worden (in dat opzicht niet voldoen aan het beeld dat ik van mezelf heb > onzeker). Dit heeft vast en zeker weer te maken met het feit dat ik vroeger gepest ben om mijn uiterlijk, en als mijn haar goed ziet dit een stuk minder opvalt o.i.d. Iedereen heeft een zelfbeeld van zichzelf, en als ik niet kan tippen aan het beeld dat ik van mezelf heb dan kan ik echt zwaar onzeker worden. (Misschien is onzeker wel een foute benaming, maar gewoonweg totaal niet lekker in m'n vel zitten?)

Maar het heeft niet alleen betrekking op uiterlijk. Ook bepaalde situaties (waar ik niet bekend mee ben bv) kan ik al vrij onzeker worden als ik denk dat ik het niet perfect (in mijn inziens) kan uitvoeren. Hierbij moet je denken aan bv. een presentatie die ik moet doen over een onderwerp waar ik absoluut niks van af weet en een half uur de tijd heb om mezelf voor voor te bereiden (en al helemaal als mijn haar niet goed zit ). Dit hangt denk ik weer samen met het feit dat ik perfectionistisch ben ingesteld. Wat ik bv ook heb is als ik zenuwachtig wordt ik dingen vergeet, net als heel veel mensen. In principe een vorm van onzekerheid.

Onlangs die situaties die afentoe dus voor kunnen komen, ben ik verder tevreden met mezelf. Hetzelfde wat jij dus al aangaf.

Het is normaal om onzeker te zijn over dingen. Dat je gepest bent speelt ongetwijfeld mee.

Als je echte goede vrienden hebt (ze bestaan echt) dan helpt dat om je zeker te voelen, want die accepteren je zoals je bent, met (om john legend aan te halen) al je imperfecties inbegrepen. Je bent zo als je bent, je persoonlijkheid definiëren heeft dus maar beperkt nut, want je verandert er toch niks aan. Beetje vergelijkbaar met dat toen ik met mijn auto had gekocht, ik bij ging houden wat ie verbruikte, ik rij er toch wel mee, wat ie ook verbruikt en hij verbruikt toch wel wat ie verbruikt. Mijn partner is ook vaak onzeker en zoekt vaak bevestiging, iets wat ik nogal eens irritant kan vinden, maar die ruil ik ook niet in, want ik hou zielsveel van haar en al zo lang als ik haar ken is en blijft ze onzeker over bepaalde dingen.