Philosopher’s Stone – onbeschrijfelijk
Wat: onze psychedelische ontmaagding
Wie: ik (18gramPhilosopher’s Stone), mijn eega (12 gram)
Waar: in de verwarmde woonkamer
Ervaring: substantieel geen enkele, gelukkig had ik veel kennis opgedaan vooraf
Na enkele weken discussies over het wel of niet doorvoeren van een eerste ontmaagdende psychedelische reis naar de onbekende einders van de geest, werd de dag gekozen en vonden we dat set en setting zo optimaal mogelijk waren. Vrijdagavond, vermoeid na een helse werkweek, besloten we dus ervoor te gaan.
Aangezien we beiden eerder zwakke magen hebben kozen we ervoor om de raadgevingen ten volle op te nemen en zeker 5 uren voor inname niets meer te eten.
19.30u: het bakje truffels (30g) wordt proportioneel verdeeld onder ons beide, naar gelang gewicht en gevoeligheid en onder een spelletje UNO en een cd van Joan Baez wachten we vol spanning op onze eerste psychedelische queeste naar de verste krochten van onze geest. Eigenlijk valt de smaak nog best wel mee. De ietwat zure nasmaak stoort mijn eega wel zeer.
19.45u: de eerste effecten bieden zich aan. Het spel wordt terzijde gelegd, de muziek stiller gezet en plotseling biedt zich een enorme, ongekende lachkick aan. In niets te vergelijken met een lachkick onder invloed van THC, deze keer geen benevelde geest, maar een open vlakte.
Blij dat we The Jefferson Airplane thuis hadden. Zo blijkt dat Grace Slick en co. wel degelijk de werking van psychedelica muzikaal wisten te verwerken. Iets wat een nuchtere geest minder zal opvallen.
20u: Ik ervaar de eerste visual starend naar een tekening van een bloem met vele kleine lijntjes. Allerlei figuren zijn te ontwaren. Mijn eega ziet ze echter nog niet.
De lachkick evolueert al snel tot babbelkick en onze tongen ratelen dat het niet meer op kan. Onderhand wordt wel duidelijk waarom deze paddo-variëteit nu “philosopher’s stone” heet. Duizend-en-één gedachten borrelen op als lava in onze geesten. Met een aanstormend geweld veroveren ze ons denken. Miljoenen indrukken, percepties, gedachten,… bieden zich aan. We trachten ze te articuleren, maar halverwege de tijd dat de zin nog maar uitgesproken is, is de geest al in een rotvaart verder gedonderd tot andere gedachten, zodat de communicatie hort.
Mijn eega moet overgeven, minder prettig dus. Het doet niets af aan de effecten. De psylocybine heeft zijn weg reeds volledig gevonden tot onze geest. De gesprekken handelen eerst over de empirische effecten van de drug, nadien meer over… jawel, filosofische onderwerpen, al zouden die nu ronduit ‘silly’ klinken als ik ze in onbeschonken staat zou herhalen.
21u: Ik neem me voor enkele indrukken zeker te onthouden en dan in een ‘reisverslag’ op dit forum te plaatsen, maar het wordt echt te intens, te immens. Registratie ervan lukt maar eventjes, aangezien direct weer een legioen nieuwe gedachten en impulsen zich aanbieden.
We bevinden ons in een ander universum. De muziek wordt uitgeschakeld. De lichten worden half gedoofd, om de impulsen te beperken. Wat uit onze geest opborrelt, is op zich al zo overdonderend, dat we externe stimuli als muziek, licht en andere sensorische belevingen raadzaam beperken. Ervoor had ik eventjes ‘When the music’s over’ van The Doors opgezet, aangezien ik altijd al dit nummer had willen ervaren in een andere geestesgesteldheid. Slecht idee dus. Mijn egaa’s hoofd splijt in tweeën en de muziek gaat af. Twee personen onder invloed van dezelfde substantie kunnen wel degelijk andere noden hebben, en het is belangrijk elkaar hierin te volgen.
Aangezien wij beiden twee theoretici zijn met een grote hang naar taal kozen we bewust voor de ‘Philosopher’s Stone’-variëteit. Maar onderhand wordt duidelijk dat het even té sterk wordt. We verliezen even de controle over de trip en kunnen onze geest niet langer besturen. We gaan er schijnbaar aan tenonder en beklagen onze eerdere keuze. Beiden uitten we de wens de trip gewoon uit te schakelen en terug te keren naar onze normale staat. Het valt me zwaar dat gevoel van reddeloosheid hier opnieuw te reproduceren. Het is in niets te vergelijken met eerdere gevoelens of eerdere highs, maar toch ervaren we de paddo enkel als katalysator die louter processen initieert, zaken op gang trekt die zich reeds eerder in onze geest bevonden. Dat is enerzijds beangstigend (omdat de ratio zo verloren gaat, althans gevoelsmatig), maar anderzijds ook geruststellend (omdat het als een intern gegeven ervaren wordt, geen externe drug die de geest verkracht, maar deze juist openstelt: naar Huxley worden de ‘deuren der perceptie’ wijd open gegooid).
Terugkeren kan uiteraard niet en we verzoenen ons met het lot dat we zeker nog voor enkele uren de volledige controle over ons denken kwijt zijn.
Het is tegelijk hemels en hels. De ene moment verbazen we ons over de wondermooie esthetiek van alles, de goddelijke natuur der dingen. Een later moment is alles beangstigend en duiken de diepste angsten op.
22u: Er wordt niet meer gepraat, maar we leggen ons allebei voor de kachel. Hoewel de kamer warmer is dan we gewoon zijn, rillen we beiden van de koude en wikkelen we ons in de dikste dekens. We sluiten de ogen en geven ons over.
Door de rustige omgeving, vinden we de controle enigszins terug en slagen erin de cycli te controleren. Nuchtere momenten wisselen af met gedachtenexplosies. We ondergaan het als een koortsdroom en als de denkbeelden te beangstigend zijn, openen we de ogen en bekijken de vertrouwde omgeving.
01.30u: enigszins tot onze positieven gekomen, schudden we de dekens van ons af en kunnen in een zekere nuchterheid de ervaring evalueren. Tot tranen toe bewogen zweren we eerst “dat nooit meer” om tenslotte enige voorzichtige randbemerkingen te plaatsen (zie verder).
We geven ons over aan de helende werking van de slaap en nagenoeg zonder een enkele nachtmerrie of zo ontwaken we de volgende dag. Geen kater of lichamelijke gebreken, gewoon wat versuft, maar dan door de oververmoeidheid.
Een hele ervaring rijker die met niets te vergelijken is. Ondanks de zware stukken toch blij dat we de stap gezet hebben en het klinkt misschien overdreven, maar ik ben ervan overtuigd dat het een beter mens van ons gemaakt heeft.
Vanuit psychologisch oogpunt was het natuurlijk onmetelijk interessant. Gelukkig dat ik het met de juiste persoon gedeeld heb. Het lijkt me niet een ervaring om met vreemden te delen, aangezien je een groot deel van je emotionaliteit openstelt. Anderzijds kan het natuurlijk ook wel zo zijn dat je emotioneel reageert omdat je het met een emotioneel-beladen persoon deelt. Beide werken elkaar zeker in de hand.
Achteraf gezien maakten we nog wel enige bemerkingen:
-Set en setting zijn extreem belangrijk; dat valt niet te onderschatten. Een vrijdagavond na een drukke week was misschien toch niet zo optimaal, gezien de kwetsbaarheid van de geest door oververmoeidheid.
-Voor een eerste keer hadden we misschien beter een andere paddo-variëteit gekozen. Philosopher’s Stone scoort vooral hoog op ‘brain high’ en niet zozeer op ‘body high’ noch op visuals. Voor een eerste ervaring was het misschien raadzaam uitsluitend voor ‘body high’ te opteren, om toch maar niet het gevoel van geestelijke reddeloosheid en stuurloosheid te hebben.
Met een (tijdelijk) verlies van controle over het lichaam kunnen wij (als psychedelische maagden) eerder vrede nemen dan met een verlies van intellectuele controle.
-Trippen is duidelijk een kunst, iets wat men aanscherpen moet door ervaring en kennis. Dat klinkt misschien lapidair en verheerlijkend, maar sinds die vrijdagse reis naar de horizonten van ons denken en voelen, kan ik dat enkel beamen.
We waren heel blij met de informatie, de stroom raadgevingen en aanbevelingen die we hier en elders gelezen hebben. Deze kennis was van onschatbaar belang om de intellectuele reis zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen
-Ondanks alle voorzorgen blijkt dat een dergelijke psychedelische reis een onvoorstelbaar uitmuntende voorbereiding vergt. Onze voornaamste redding was elkaar. Als de ene zich verloren voelde, gooide de andere de boei uit.
-Nu pas begrijp ik de verontwaardiging om het illegaal toedienen van deze substanties door CIA-agenten (en andere veiligheidsagenten overigens ook) aan nietsvermoedende burgers bij wijze van sociaal experiment. Dat is echt crimineel. Aangezien we de laatste weken veel literatuur over het onderwerp verzwolgen hadden, konden we zelfs de onverwachte wendingen plaatsen, misschien niet beheersen, maar toch duiden. Iemand die deze kennis ontbreekt is werkelijk gans overgeleverd aan de donkerste angsten uit zijn geest.
-Ook nu begrijp ik ten volle het potentieel therapeutische karakter van de drug. Niet alleen randfenomenen als hypnose maar ook cognitieve gedragstherapie hebben groot potentieel met dergelijke psychedelica. O.a. in het bestrijden van alcoholverslaving werden er hiermee grote successen geboekt (totdat de drug gaandeweg meer en meer gecriminaliseerd werd).
Dat de inname van dergelijke paddestoelen in premoderne samenlevingen gepaard ging aan ‘rites of passage’ vat ik nu helemaal. Men overstijgt als het ware het eerdere zijn.
-Ik begrijp nu ook de reden waarom de Nederlandse regering ingrijpen wil in de verkoop van paddo’s. Het is daadwerkelijk een zeer machtig en overweldigend wapen, temeer omdat niet alle gebruikers even raadzaam en behoedzaam de substantie tot zich nemen; maar anderzijds wijs ik een verbod toch volledig van de hand wegens oneerlijk.
Aldous Huxley, nochtans iemand met genoeg ervaring op dit gebied, pleitte ervoor psychedelica enkel voor een elite te vrijwaren, mensen van uitmuntende intellectuele capaciteiten die de louterende effecten het beste kunnen ondergaan en duiden. Van een LSD-for-all politiek zoals Timothy Leary en anderen die bepleitten heb ik geen enkel begrip. Het is overduidelijk een drug die niet voor de brede massa’s geschikt is.
Net zoals geneesmiddelen ook niet vrij uit de hand te kopen zijn, zou men met een voorschriftdienst kunnen werken. Dat benadert enigszins de werking van een sjamaan in premoderne samenlevingen, maar gekoppeld aan de huidige wetenschappelijke inzichten, lijkt me dit een voorname mogelijkheid zowel om de drug semi-legaal te houden voor bewuste gebruikers als om van regeringsinstanties uit het aantal ongevallen door ondoordacht gebruik te verminderen.
-Het niet mogen eten vooraf ervaar ik toch wel als een minpunt. Misschien hebben we de raadgevingen ietwat te trouw naar harte genomen, maar zo lijkt me de keuze ofwel tussen eten en dan braken, ofwel tussen niet-eten en dan zeer verzwakt eindigen.
Tenslotte herhaal ik mijn achting voor fora als deze waar gebruikers hun weg tot schaarse informatie kunnen vinden. Door dit forum en andere websites geduldig af te lezen hebben we kennis opgedaan om groter onheil af te wenden.
We zijn natuurlijk benieuwd naar de mening van meer ervaren gebruikers hier.
Wat zouden jullie anders gedaan hebben in onze situatie?
Wat zouden jullie aanraden voor een volgend psychonautisch experiment?
Wat: onze psychedelische ontmaagding
Wie: ik (18gramPhilosopher’s Stone), mijn eega (12 gram)
Waar: in de verwarmde woonkamer
Ervaring: substantieel geen enkele, gelukkig had ik veel kennis opgedaan vooraf
Na enkele weken discussies over het wel of niet doorvoeren van een eerste ontmaagdende psychedelische reis naar de onbekende einders van de geest, werd de dag gekozen en vonden we dat set en setting zo optimaal mogelijk waren. Vrijdagavond, vermoeid na een helse werkweek, besloten we dus ervoor te gaan.
Aangezien we beiden eerder zwakke magen hebben kozen we ervoor om de raadgevingen ten volle op te nemen en zeker 5 uren voor inname niets meer te eten.
19.30u: het bakje truffels (30g) wordt proportioneel verdeeld onder ons beide, naar gelang gewicht en gevoeligheid en onder een spelletje UNO en een cd van Joan Baez wachten we vol spanning op onze eerste psychedelische queeste naar de verste krochten van onze geest. Eigenlijk valt de smaak nog best wel mee. De ietwat zure nasmaak stoort mijn eega wel zeer.
19.45u: de eerste effecten bieden zich aan. Het spel wordt terzijde gelegd, de muziek stiller gezet en plotseling biedt zich een enorme, ongekende lachkick aan. In niets te vergelijken met een lachkick onder invloed van THC, deze keer geen benevelde geest, maar een open vlakte.
Blij dat we The Jefferson Airplane thuis hadden. Zo blijkt dat Grace Slick en co. wel degelijk de werking van psychedelica muzikaal wisten te verwerken. Iets wat een nuchtere geest minder zal opvallen.
20u: Ik ervaar de eerste visual starend naar een tekening van een bloem met vele kleine lijntjes. Allerlei figuren zijn te ontwaren. Mijn eega ziet ze echter nog niet.
De lachkick evolueert al snel tot babbelkick en onze tongen ratelen dat het niet meer op kan. Onderhand wordt wel duidelijk waarom deze paddo-variëteit nu “philosopher’s stone” heet. Duizend-en-één gedachten borrelen op als lava in onze geesten. Met een aanstormend geweld veroveren ze ons denken. Miljoenen indrukken, percepties, gedachten,… bieden zich aan. We trachten ze te articuleren, maar halverwege de tijd dat de zin nog maar uitgesproken is, is de geest al in een rotvaart verder gedonderd tot andere gedachten, zodat de communicatie hort.
Mijn eega moet overgeven, minder prettig dus. Het doet niets af aan de effecten. De psylocybine heeft zijn weg reeds volledig gevonden tot onze geest. De gesprekken handelen eerst over de empirische effecten van de drug, nadien meer over… jawel, filosofische onderwerpen, al zouden die nu ronduit ‘silly’ klinken als ik ze in onbeschonken staat zou herhalen.
21u: Ik neem me voor enkele indrukken zeker te onthouden en dan in een ‘reisverslag’ op dit forum te plaatsen, maar het wordt echt te intens, te immens. Registratie ervan lukt maar eventjes, aangezien direct weer een legioen nieuwe gedachten en impulsen zich aanbieden.
We bevinden ons in een ander universum. De muziek wordt uitgeschakeld. De lichten worden half gedoofd, om de impulsen te beperken. Wat uit onze geest opborrelt, is op zich al zo overdonderend, dat we externe stimuli als muziek, licht en andere sensorische belevingen raadzaam beperken. Ervoor had ik eventjes ‘When the music’s over’ van The Doors opgezet, aangezien ik altijd al dit nummer had willen ervaren in een andere geestesgesteldheid. Slecht idee dus. Mijn egaa’s hoofd splijt in tweeën en de muziek gaat af. Twee personen onder invloed van dezelfde substantie kunnen wel degelijk andere noden hebben, en het is belangrijk elkaar hierin te volgen.
Aangezien wij beiden twee theoretici zijn met een grote hang naar taal kozen we bewust voor de ‘Philosopher’s Stone’-variëteit. Maar onderhand wordt duidelijk dat het even té sterk wordt. We verliezen even de controle over de trip en kunnen onze geest niet langer besturen. We gaan er schijnbaar aan tenonder en beklagen onze eerdere keuze. Beiden uitten we de wens de trip gewoon uit te schakelen en terug te keren naar onze normale staat. Het valt me zwaar dat gevoel van reddeloosheid hier opnieuw te reproduceren. Het is in niets te vergelijken met eerdere gevoelens of eerdere highs, maar toch ervaren we de paddo enkel als katalysator die louter processen initieert, zaken op gang trekt die zich reeds eerder in onze geest bevonden. Dat is enerzijds beangstigend (omdat de ratio zo verloren gaat, althans gevoelsmatig), maar anderzijds ook geruststellend (omdat het als een intern gegeven ervaren wordt, geen externe drug die de geest verkracht, maar deze juist openstelt: naar Huxley worden de ‘deuren der perceptie’ wijd open gegooid).
Terugkeren kan uiteraard niet en we verzoenen ons met het lot dat we zeker nog voor enkele uren de volledige controle over ons denken kwijt zijn.
Het is tegelijk hemels en hels. De ene moment verbazen we ons over de wondermooie esthetiek van alles, de goddelijke natuur der dingen. Een later moment is alles beangstigend en duiken de diepste angsten op.
22u: Er wordt niet meer gepraat, maar we leggen ons allebei voor de kachel. Hoewel de kamer warmer is dan we gewoon zijn, rillen we beiden van de koude en wikkelen we ons in de dikste dekens. We sluiten de ogen en geven ons over.
Door de rustige omgeving, vinden we de controle enigszins terug en slagen erin de cycli te controleren. Nuchtere momenten wisselen af met gedachtenexplosies. We ondergaan het als een koortsdroom en als de denkbeelden te beangstigend zijn, openen we de ogen en bekijken de vertrouwde omgeving.
01.30u: enigszins tot onze positieven gekomen, schudden we de dekens van ons af en kunnen in een zekere nuchterheid de ervaring evalueren. Tot tranen toe bewogen zweren we eerst “dat nooit meer” om tenslotte enige voorzichtige randbemerkingen te plaatsen (zie verder).
We geven ons over aan de helende werking van de slaap en nagenoeg zonder een enkele nachtmerrie of zo ontwaken we de volgende dag. Geen kater of lichamelijke gebreken, gewoon wat versuft, maar dan door de oververmoeidheid.
Een hele ervaring rijker die met niets te vergelijken is. Ondanks de zware stukken toch blij dat we de stap gezet hebben en het klinkt misschien overdreven, maar ik ben ervan overtuigd dat het een beter mens van ons gemaakt heeft.
Vanuit psychologisch oogpunt was het natuurlijk onmetelijk interessant. Gelukkig dat ik het met de juiste persoon gedeeld heb. Het lijkt me niet een ervaring om met vreemden te delen, aangezien je een groot deel van je emotionaliteit openstelt. Anderzijds kan het natuurlijk ook wel zo zijn dat je emotioneel reageert omdat je het met een emotioneel-beladen persoon deelt. Beide werken elkaar zeker in de hand.
Achteraf gezien maakten we nog wel enige bemerkingen:
-Set en setting zijn extreem belangrijk; dat valt niet te onderschatten. Een vrijdagavond na een drukke week was misschien toch niet zo optimaal, gezien de kwetsbaarheid van de geest door oververmoeidheid.
-Voor een eerste keer hadden we misschien beter een andere paddo-variëteit gekozen. Philosopher’s Stone scoort vooral hoog op ‘brain high’ en niet zozeer op ‘body high’ noch op visuals. Voor een eerste ervaring was het misschien raadzaam uitsluitend voor ‘body high’ te opteren, om toch maar niet het gevoel van geestelijke reddeloosheid en stuurloosheid te hebben.
Met een (tijdelijk) verlies van controle over het lichaam kunnen wij (als psychedelische maagden) eerder vrede nemen dan met een verlies van intellectuele controle.
-Trippen is duidelijk een kunst, iets wat men aanscherpen moet door ervaring en kennis. Dat klinkt misschien lapidair en verheerlijkend, maar sinds die vrijdagse reis naar de horizonten van ons denken en voelen, kan ik dat enkel beamen.
We waren heel blij met de informatie, de stroom raadgevingen en aanbevelingen die we hier en elders gelezen hebben. Deze kennis was van onschatbaar belang om de intellectuele reis zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen
-Ondanks alle voorzorgen blijkt dat een dergelijke psychedelische reis een onvoorstelbaar uitmuntende voorbereiding vergt. Onze voornaamste redding was elkaar. Als de ene zich verloren voelde, gooide de andere de boei uit.
-Nu pas begrijp ik de verontwaardiging om het illegaal toedienen van deze substanties door CIA-agenten (en andere veiligheidsagenten overigens ook) aan nietsvermoedende burgers bij wijze van sociaal experiment. Dat is echt crimineel. Aangezien we de laatste weken veel literatuur over het onderwerp verzwolgen hadden, konden we zelfs de onverwachte wendingen plaatsen, misschien niet beheersen, maar toch duiden. Iemand die deze kennis ontbreekt is werkelijk gans overgeleverd aan de donkerste angsten uit zijn geest.
-Ook nu begrijp ik ten volle het potentieel therapeutische karakter van de drug. Niet alleen randfenomenen als hypnose maar ook cognitieve gedragstherapie hebben groot potentieel met dergelijke psychedelica. O.a. in het bestrijden van alcoholverslaving werden er hiermee grote successen geboekt (totdat de drug gaandeweg meer en meer gecriminaliseerd werd).
Dat de inname van dergelijke paddestoelen in premoderne samenlevingen gepaard ging aan ‘rites of passage’ vat ik nu helemaal. Men overstijgt als het ware het eerdere zijn.
-Ik begrijp nu ook de reden waarom de Nederlandse regering ingrijpen wil in de verkoop van paddo’s. Het is daadwerkelijk een zeer machtig en overweldigend wapen, temeer omdat niet alle gebruikers even raadzaam en behoedzaam de substantie tot zich nemen; maar anderzijds wijs ik een verbod toch volledig van de hand wegens oneerlijk.
Aldous Huxley, nochtans iemand met genoeg ervaring op dit gebied, pleitte ervoor psychedelica enkel voor een elite te vrijwaren, mensen van uitmuntende intellectuele capaciteiten die de louterende effecten het beste kunnen ondergaan en duiden. Van een LSD-for-all politiek zoals Timothy Leary en anderen die bepleitten heb ik geen enkel begrip. Het is overduidelijk een drug die niet voor de brede massa’s geschikt is.
Net zoals geneesmiddelen ook niet vrij uit de hand te kopen zijn, zou men met een voorschriftdienst kunnen werken. Dat benadert enigszins de werking van een sjamaan in premoderne samenlevingen, maar gekoppeld aan de huidige wetenschappelijke inzichten, lijkt me dit een voorname mogelijkheid zowel om de drug semi-legaal te houden voor bewuste gebruikers als om van regeringsinstanties uit het aantal ongevallen door ondoordacht gebruik te verminderen.
-Het niet mogen eten vooraf ervaar ik toch wel als een minpunt. Misschien hebben we de raadgevingen ietwat te trouw naar harte genomen, maar zo lijkt me de keuze ofwel tussen eten en dan braken, ofwel tussen niet-eten en dan zeer verzwakt eindigen.
Tenslotte herhaal ik mijn achting voor fora als deze waar gebruikers hun weg tot schaarse informatie kunnen vinden. Door dit forum en andere websites geduldig af te lezen hebben we kennis opgedaan om groter onheil af te wenden.
We zijn natuurlijk benieuwd naar de mening van meer ervaren gebruikers hier.
Wat zouden jullie anders gedaan hebben in onze situatie?
Wat zouden jullie aanraden voor een volgend psychonautisch experiment?
