verdwijnsel
Newbie
eerste tripreport
Wanneer : 6 mei, 's middags
Wat : 10 gram Philosopher's Stones
Wie : ik en 3 vrienden
Waar : rustig plekje met veel gras en akkers
“Ik ben koel”
Om maar vanuit mijn belevenis wat te gaan schrijven, die van de anderen zijn namelijk voor mij onbereikbaar ondanks het feit dat we momenten meemaakten dat we aan het praten waren in incorrecte zinnen maar elkaar zó goed begrepen dat het werkelijk leek alsof ze beleefden wat ook ík dacht mee te maken.
“het slaat bij hem als eerste in, echtwel!” werd herhaaldelijk geroepen en achtervolgd door een windvlaag van schaterlach met vicieus effect. Nadat we een afgesloten weg waren ingegaan aan de rand van niemandsland vonden we een zandpaadje wat ons leidde naar een perfecte plek. In nabijheid van enkele elektriciteitsmasten lag een 200m2 grasland met daaromheen ook nog een wereld aan akkers en rust. Gewapend met een dekentje, sinaasappelsap, chips en tripverhogende middelen settelden we ons en deed ik voor hoe je een truffel uit het doosje moest halen, in de mond moest duwen en er op moest kauwen. De meligheid zat er goed in waardoor het middag werd die regelrecht uit een jeugdavonturenboek zou komen. Zo’n middag die bijna té perfect lijkt te worden en voor altijd vereeuwigd zou worden in gedachten. Maar we wisten dat er nóg meer zou moeten komen, ondanks dat het slechts hele kleine brokjes waren kon ik uit eerdere ervaring uitkijken naar de komende uren. Nadat ik placebo-echo’s bij de andere uit het hoofd had weggeslagen begon de sfeer er echt in te komen. Languit in het gras lagen we daar dan, wachtend op wat komen zou.
Visuals waren daarna in overvloed aanwezig bij het sluiten van ogen ; een vage glans die het beeld continu kleurde– het beeld wat trouwens bestond uit mensen die in een onzichtbare bubbel geplet werden. Op een gegeven moment liep mijn mond over in een springkussen waar de mensen werkelijk stoïcijns voor zich uit zaten te staren zonder enig gevoel van liefde, druk of besef van leven.- Hetgeen wat mij er van weerhield om deze mensen te joinen was het geluid van de stem van anderen die het beeld leken weg te trekken en te vervormen. Doordat overgave aan deze onrealistische, maar toch zeer sterke visuals die enorm veel leken op een striptekening, gingen de ogen weer open en werd het gat in de tijd gedicht met een enorme woordenbrij over wat er te zien was en wat truffels nou waren.
We zochten hoop, en schepten een band met, op het ene moment de een, en op het andere moment met de ander. Dit lieten wij blijken door het simpelweg hardop te zeggen “jij snapt mij” en iedere keer dat deze zin werd gezegd en het op mij doelde werd het euforische gevoel groter en groter.
Na de meest rampzalige versie van galgje in de geschiedenis van de mensheid gespeeld te hebben waarbij het woordenniveau niet hoger kwam dan een simpele ‘auto’ of ‘banaan’ (wat soms al met een eerste gok goed werd geraden – we gokten alleen maar woorden in plaats van letters) werd de middag onverwachts onstuimig verstoord door de tweede fase van ‘het nieuwe leven’. Rondjes, met een doorsneden van 3 meter, werden gelopen door het gras, als een polonaise zonder slechte muziek volgden we elkaar omdat het aangenaam was om rondjes te lopen. Territorium-afbakening, en onze wereld werd compleet. De eerdere visuals waren compleet verdwenen als we onze ogen dicht deden maar met mijn ogen open zag alles er prachtig uit.
Een boom die aan het bewegen was, dansend synchroon met de buurbomen op de niet bestaande muziek. De elektriciteitsmasten die een tekenachtig uiterlijk hadden maar toch zó gedetailleerd en scherp, ik was verliefd geworden op deze wereld.
Enkel de 4 fietsers lieten ons even schrikken, ik bleef als versteend stil staan en wachtte totdat ze voorbij waren. Maar ze kwamen maar niet dichterbij, en zodra ze voorbij kwamen gefietst wilden ze maar niet van ons vandaan fietsen. Het dieptepunt was het moment dat er twee voetgangers voorbij kwamen gelopen. Ze hadden regenjacks aan en leken een eeuwigheid rond te dwalen bij ons in de buurt. Op een gegeven moment knikte ik, zei ‘hallo’ uit beleefdheid maar ik werd straal genegeerd. Ik dacht dat ze ons niet zagen, dit zelfde had ik ook bij de fietsers trouwens. Dus luidkeels praatten we weer verder maar toen, wat voor mijn gevoel een half uur later was, een medetripper zei dat de voetgangers raar achterom keken lachte ik me kapot en besteedde er geen verdere aandacht aan.
Als onze woorden werkelijkheid werden zaten we waarschijnlijk ergens in Italië de spaghetti-vreters uit te roeien om vervolgens ’s avonds weer terug te keren naar het restaurantje wat we als bezit hadden. Het resultaat van de draaiingen door het gras heb ik helaas niet meer kunnen aanschouwen. Het weer sloeg namelijk om en de rest merkte op dat het aan het regenen was. Ik daarentegen was een soort van high. Ik zag wel druppels op het pak sinaasappelsap maar mijn eigen lichaam was werkelijk niet voor ‘rede’ vatbaar. (De vorige was ik een soort van bad gegaan omdat ik mijn lichaam niet in de wereld kon plaatsen dus deze keer was mijn voornemen mijn lichaam te negeren.) Ik vond het water wel prachtig, iets op de grond zien, kleine waterballonnetjes te zien zonder dat ik wist waar ze vandaan kwamen – ik had het gevoel dat ik in de hemel was. Wat, nadat het begon te regen, ook érg interessant was, was de schrijfblok wat ik had meegenomen om ergens op te kunnen tekenen. Door het water was de kleur een beetje uitgelopen en leek de hele blok getekend, dit effect leek zich door te zetten naar de rest van mijn uitzicht maar helaas was de dosis truffels die ik genomen had daar niet hoog genoeg voor.
Op een gegeven moment kwam bij mij het gevoel op dat ik cool was. Helaas werd die uitspraak door mij herhaald alsof het een levensbehoefte was waardoor het woord langzaam afbrokkelde en vervaagde in de stompzinnige Nederlandse vertaling die het woord, de uitspraak en mijzelf te weinig recht toedeed. Maar ik was niet de enige die ik koel vond, ik vond alles koel – ik zag een boot ‘die boot is cool!’, ik zag mijn fiets ‘oeh, mijn fiets is cool!’ en op een gegeven moment zei ik tegen een vriend ‘weetje, eigenlijk is ‘naam’ cooler dan ik ben – maar dat zeg ik niet!’. Zo langzamerhand wilden we uit de trip geraken, ook ík want dat de andere mij moesten vertellen dat het regende omdat ik het niet doorhad gaf me een vreemd gevoel, dus werd er wat dextro genomen. Ik merkte dat de anderen alweer uit de trip waren en één iemand wilde graag naar huis dus besloten we om de plek te verlaten. Dit was ongeveer na een kleine 4 uur na inname van de truffels. Met de fiets aan de hand lopend werden de eerste honderden meters afgelegd omdat ik mijzelf niet vertrouwde om te gaan fietsen. Na deze afstand dacht ik dat het misschien toch gaaf zou zijn om eens te fietsen dus stapte ik op mijn fiets en vrij normaal kon ik de weg volgen.
De highheid was de prachtigste uitwerking van een drug die ik ooit gehad heb, alles was intens scherp en de kleuren waren mooier dan ik ooit had verwacht. Het mooie was ook dat ik weer rustig kon nadenken, mijn laatste quote was daarom ook “als ze deze highheid in een pilletje kunnen stoppen, dan zou ik ze continu slikken”. Mijn wereld was voor een paar uur prachtig doordat ik niet gedwongen werd om na te denken, maar wel kon nadenken als ik het wou. Maar ook minutenlang kon genieten van alle onderdelen van deze aardse wereld zonder enige druk te voelen.
Wanneer : 6 mei, 's middags
Wat : 10 gram Philosopher's Stones
Wie : ik en 3 vrienden
Waar : rustig plekje met veel gras en akkers
“Ik ben koel”
Om maar vanuit mijn belevenis wat te gaan schrijven, die van de anderen zijn namelijk voor mij onbereikbaar ondanks het feit dat we momenten meemaakten dat we aan het praten waren in incorrecte zinnen maar elkaar zó goed begrepen dat het werkelijk leek alsof ze beleefden wat ook ík dacht mee te maken.
“het slaat bij hem als eerste in, echtwel!” werd herhaaldelijk geroepen en achtervolgd door een windvlaag van schaterlach met vicieus effect. Nadat we een afgesloten weg waren ingegaan aan de rand van niemandsland vonden we een zandpaadje wat ons leidde naar een perfecte plek. In nabijheid van enkele elektriciteitsmasten lag een 200m2 grasland met daaromheen ook nog een wereld aan akkers en rust. Gewapend met een dekentje, sinaasappelsap, chips en tripverhogende middelen settelden we ons en deed ik voor hoe je een truffel uit het doosje moest halen, in de mond moest duwen en er op moest kauwen. De meligheid zat er goed in waardoor het middag werd die regelrecht uit een jeugdavonturenboek zou komen. Zo’n middag die bijna té perfect lijkt te worden en voor altijd vereeuwigd zou worden in gedachten. Maar we wisten dat er nóg meer zou moeten komen, ondanks dat het slechts hele kleine brokjes waren kon ik uit eerdere ervaring uitkijken naar de komende uren. Nadat ik placebo-echo’s bij de andere uit het hoofd had weggeslagen begon de sfeer er echt in te komen. Languit in het gras lagen we daar dan, wachtend op wat komen zou.
Visuals waren daarna in overvloed aanwezig bij het sluiten van ogen ; een vage glans die het beeld continu kleurde– het beeld wat trouwens bestond uit mensen die in een onzichtbare bubbel geplet werden. Op een gegeven moment liep mijn mond over in een springkussen waar de mensen werkelijk stoïcijns voor zich uit zaten te staren zonder enig gevoel van liefde, druk of besef van leven.- Hetgeen wat mij er van weerhield om deze mensen te joinen was het geluid van de stem van anderen die het beeld leken weg te trekken en te vervormen. Doordat overgave aan deze onrealistische, maar toch zeer sterke visuals die enorm veel leken op een striptekening, gingen de ogen weer open en werd het gat in de tijd gedicht met een enorme woordenbrij over wat er te zien was en wat truffels nou waren.
We zochten hoop, en schepten een band met, op het ene moment de een, en op het andere moment met de ander. Dit lieten wij blijken door het simpelweg hardop te zeggen “jij snapt mij” en iedere keer dat deze zin werd gezegd en het op mij doelde werd het euforische gevoel groter en groter.
Na de meest rampzalige versie van galgje in de geschiedenis van de mensheid gespeeld te hebben waarbij het woordenniveau niet hoger kwam dan een simpele ‘auto’ of ‘banaan’ (wat soms al met een eerste gok goed werd geraden – we gokten alleen maar woorden in plaats van letters) werd de middag onverwachts onstuimig verstoord door de tweede fase van ‘het nieuwe leven’. Rondjes, met een doorsneden van 3 meter, werden gelopen door het gras, als een polonaise zonder slechte muziek volgden we elkaar omdat het aangenaam was om rondjes te lopen. Territorium-afbakening, en onze wereld werd compleet. De eerdere visuals waren compleet verdwenen als we onze ogen dicht deden maar met mijn ogen open zag alles er prachtig uit.
Een boom die aan het bewegen was, dansend synchroon met de buurbomen op de niet bestaande muziek. De elektriciteitsmasten die een tekenachtig uiterlijk hadden maar toch zó gedetailleerd en scherp, ik was verliefd geworden op deze wereld.
Enkel de 4 fietsers lieten ons even schrikken, ik bleef als versteend stil staan en wachtte totdat ze voorbij waren. Maar ze kwamen maar niet dichterbij, en zodra ze voorbij kwamen gefietst wilden ze maar niet van ons vandaan fietsen. Het dieptepunt was het moment dat er twee voetgangers voorbij kwamen gelopen. Ze hadden regenjacks aan en leken een eeuwigheid rond te dwalen bij ons in de buurt. Op een gegeven moment knikte ik, zei ‘hallo’ uit beleefdheid maar ik werd straal genegeerd. Ik dacht dat ze ons niet zagen, dit zelfde had ik ook bij de fietsers trouwens. Dus luidkeels praatten we weer verder maar toen, wat voor mijn gevoel een half uur later was, een medetripper zei dat de voetgangers raar achterom keken lachte ik me kapot en besteedde er geen verdere aandacht aan.
Als onze woorden werkelijkheid werden zaten we waarschijnlijk ergens in Italië de spaghetti-vreters uit te roeien om vervolgens ’s avonds weer terug te keren naar het restaurantje wat we als bezit hadden. Het resultaat van de draaiingen door het gras heb ik helaas niet meer kunnen aanschouwen. Het weer sloeg namelijk om en de rest merkte op dat het aan het regenen was. Ik daarentegen was een soort van high. Ik zag wel druppels op het pak sinaasappelsap maar mijn eigen lichaam was werkelijk niet voor ‘rede’ vatbaar. (De vorige was ik een soort van bad gegaan omdat ik mijn lichaam niet in de wereld kon plaatsen dus deze keer was mijn voornemen mijn lichaam te negeren.) Ik vond het water wel prachtig, iets op de grond zien, kleine waterballonnetjes te zien zonder dat ik wist waar ze vandaan kwamen – ik had het gevoel dat ik in de hemel was. Wat, nadat het begon te regen, ook érg interessant was, was de schrijfblok wat ik had meegenomen om ergens op te kunnen tekenen. Door het water was de kleur een beetje uitgelopen en leek de hele blok getekend, dit effect leek zich door te zetten naar de rest van mijn uitzicht maar helaas was de dosis truffels die ik genomen had daar niet hoog genoeg voor.
Op een gegeven moment kwam bij mij het gevoel op dat ik cool was. Helaas werd die uitspraak door mij herhaald alsof het een levensbehoefte was waardoor het woord langzaam afbrokkelde en vervaagde in de stompzinnige Nederlandse vertaling die het woord, de uitspraak en mijzelf te weinig recht toedeed. Maar ik was niet de enige die ik koel vond, ik vond alles koel – ik zag een boot ‘die boot is cool!’, ik zag mijn fiets ‘oeh, mijn fiets is cool!’ en op een gegeven moment zei ik tegen een vriend ‘weetje, eigenlijk is ‘naam’ cooler dan ik ben – maar dat zeg ik niet!’. Zo langzamerhand wilden we uit de trip geraken, ook ík want dat de andere mij moesten vertellen dat het regende omdat ik het niet doorhad gaf me een vreemd gevoel, dus werd er wat dextro genomen. Ik merkte dat de anderen alweer uit de trip waren en één iemand wilde graag naar huis dus besloten we om de plek te verlaten. Dit was ongeveer na een kleine 4 uur na inname van de truffels. Met de fiets aan de hand lopend werden de eerste honderden meters afgelegd omdat ik mijzelf niet vertrouwde om te gaan fietsen. Na deze afstand dacht ik dat het misschien toch gaaf zou zijn om eens te fietsen dus stapte ik op mijn fiets en vrij normaal kon ik de weg volgen.
De highheid was de prachtigste uitwerking van een drug die ik ooit gehad heb, alles was intens scherp en de kleuren waren mooier dan ik ooit had verwacht. Het mooie was ook dat ik weer rustig kon nadenken, mijn laatste quote was daarom ook “als ze deze highheid in een pilletje kunnen stoppen, dan zou ik ze continu slikken”. Mijn wereld was voor een paar uur prachtig doordat ik niet gedwongen werd om na te denken, maar wel kon nadenken als ik het wou. Maar ook minutenlang kon genieten van alle onderdelen van deze aardse wereld zonder enige druk te voelen.
