Powned: verdoofd (tv-serie)

Neo-Shulginist

Badass junkie
Juist in welwarende gescheiden gezinnen met meerdere kinderen kan (emotionele) verwaarlozing een grote factor zijn voor psychologische klachten, waaronder verslaving. Als Boaz dan ook nog vertelt dat zijn vader nogal streng was en dat er nooit echt ruimte was voor hem om te praten over dingen die niet gingen..
Dan begin ik wel te snappen waarom je zo vaak verdoofd wil zijn.

Hard aanpakken werkt in dit soort situaties niet. Mensen leven al met een groot negatief zelfbeeld en intense zelfhaat. Dat is nou juist de kern van de problematiek. Tuurlijk mag je hen ook wel een spiegel voorhouden: 'kijk nou hoe je jezelf naar beneden schopt', maar het is wel zo netjes om dat met wat compassie te doen.
 

Snuffelaar

Badass junkie
Tripreporter
Die shit is facking confronterend en geeft echt een kijk in een wereld die voor een hoop van ons hier een in je bed show is. Ik denk ook wel dat wij er zo anders naar kijken dan het gros van de mensen
Is het raar dat ik daarom niet eens de eerste aflevering in 1 ruk kon kijken? Vond het echt moeilijk hierdoor.
 

Spyro

DF-koning
Pfoe, ik kon juist niet stoppen met kijken en moest alles opnieuw en opnieuw zien. Hoe confronterend ook... Ik had dat met Tygo in de GHB ook, middenin mijn verslaving heb ik alle afleveringen denk wel 5 keer gezien. Misschien juist omdat ik het zo herkende en me minder alleen voelde. Tuurlijk is het f*cking confronterend en kreeg er ook veel cravings door maar ik zag ook waar ik niet naar terug wil.

Maar het gevoel dat je niet alleen bent, dat vond ik echt fijn... Op een rare manier natuurlijk want ik gun ze allemaal een fijn nuchter leven... Weet niet waarom mijn brein dit steeds wil zien. Vage manier van verwerken ofzo.
 

inner_search

Badass junkie
Pfoe, ik kon juist niet stoppen met kijken en moest alles opnieuw en opnieuw zien. Hoe confronterend ook... Ik had dat met Tygo in de GHB ook, middenin mijn verslaving heb ik alle afleveringen denk wel 5 keer gezien. Misschien juist omdat ik het zo herkende en me minder alleen voelde. Tuurlijk is het f*cking confronterend en kreeg er ook veel cravings door maar ik zag ook waar ik niet naar terug wil.

Maar het gevoel dat je niet alleen bent, dat vond ik echt fijn... Op een rare manier natuurlijk want ik gun ze allemaal een fijn nuchter leven... Weet niet waarom mijn brein dit steeds wil zien. Vage manier van verwerken ofzo.
Ik MOEST absoluut stoppen , men vrouw vroeg zelfs of het af moest.
Men hart begon als een gek te racen van de cravings naar speed.
Ik zit bij vrienden thuis te kijken hoe ze speed snuiven voor me neus zonder probleem.
Maar als ik het op tv zie word ik gek , best een melden bij men verslavingsarts..
 

*.exe2.0

Wijs gebruiker
Juist in welwarende gescheiden gezinnen met meerdere kinderen kan (emotionele) verwaarlozing een grote factor zijn voor psychologische klachten, waaronder verslaving. Als Boaz dan ook nog vertelt dat zijn vader nogal streng was en dat er nooit echt ruimte was voor hem om te praten over dingen die niet gingen..
Dan begin ik wel te snappen waarom je zo vaak verdoofd wil zijn.

Hard aanpakken werkt in dit soort situaties niet. Mensen leven al met een groot negatief zelfbeeld en intense zelfhaat. Dat is nou juist de kern van de problematiek. Tuurlijk mag je hen ook wel een spiegel voorhouden: 'kijk nou hoe je jezelf naar beneden schopt', maar het is wel zo netjes om dat met wat compassie te doen.

Leuk, maar je hoort en ziet het verhaal van 1 kant. En met schop onder zijn hol bedoel ik dat hij het zelf niet gaat doen zo te zien. Tijd voor actie. Zachte heelmeesters.

EDIT: Femboy friday belt pas om hulp bij een od. Laten we rustig stellen dat niemand de oorlog met hem/haar gaat winnen 😂
 
Laatst bewerkt:

Neo-Shulginist

Badass junkie
En met schop onder zijn hol bedoel ik dat hij het zelf niet gaat doen zo te zien. Tijd voor actie. Zachte heelmeesters.
Ja en ik bedoel dus dat die spreekwoordelijke schop voorbijgaat aan de onderliggende problematiek (waarvan wij de details niet kennen inderdaad), en daarmee kan bijdragen aan stigmatisering. Het kan resulteren in een soort victim-blaming van: het is je eigen schuld dat je verslaafd bent want je gebruikt zelf steeds drugs. Dat is een onconstructieve aanpak. Als zoiets wel goed zou werken dan had het criminaliseren ook gewerkt om mensen te laten stoppen met drugs gebruiken.

Dus daarom zeg ik: een spiegel voorhouden; prima. Maar wel compassievol.

Overigens heeft Boaz in interviews bij Op1 en bij de Telegraaf aangegeven dat de docu-serie voor hem ook wel een wake-up call was omdat hij gedwongen werd om naar zichzelf te kijken van wat hij met zijn leven aan het doen is.
Maar dan ben je nog maar aan het begin van de aanpak van verslaving. Daarnaast is er nog een toekomstplan nodig. Het vluchtgedrag moet vervangen worden met constructieve en gezonde copingsmechanismen. En op die manier moet langzaamaan gewerkt worden aan het opbouwen van een sociaal vangnet.

We weten dat die behandeling van verslaving weinig succesvol is. Ongeveer 10% van de mensen die een behandeling volgt voor verslaving stopt langdurig met gebruik. Juist om die reden moet je dus oppassen met mogelijk stigmatiserende opmerkingen over dat mensen 'lui', 'slap', 'zwak', zijn, dat ze een gebrek aan wilskracht hebben of een gebrekkige persoonlijkheid. Want we weten dat mensen maar voor een heel klein deel bewuste controle hebben over hun gedrag, en dat gedragsverandering heel lastig is en lang duurt.
 
Laatst bewerkt:
Bovenaan