-Hoewel ik bijna nooit meer op het drugsforum kom, vind ik het toch wel leuk om een tripverslag te plaatsen. Dit is immers een mooie manier om mijn hersenspinsels toe te vertrouwen aan 's werelds grootste tijdscapsule: het Internet.-
Benodigdheden:
-regenachtige zomeravond
-goed humeur
-lege maag
-30 gram verse ‘Mexicaantjes’
-2 theekopjes water
Doe het water in een pan en laat het koken. Voeg de paddestoelen toe, nadat u ze in fijne stukjes hebt gesneden. Laat het geheel koken op zacht vuur. Roer af en toe een beetje, terwijl u er op toe ziet dat het water niet gaat borrelen. Na 20 minuten is uw thee gereed! Schenk het door een zeefje in een ruime mok, en laat eventueel een theezakje meetrekken. Voeg echter geen suiker of melk toe, daar dit de werking doet verminderen.
Het was inmiddels half tien ’s avonds. Aangezien ik op dit tijdstip geen telefoontjes of andere a-relaxte zaken meer verwachte, besloot ik dat de sprong in het onbekende gemaakt kon worden. Hoewel de thee bitter smaakte, had ik wel vertrouwen dat mijn maag hier niet enorm van overstuur zou raken. Na een minuut of vijf had ik de mok leeggedronken. Toen ging ik naar mijn slaapkamer waar ik al wat mooie cd’s had klaar gelegd. Ik ging zitten op de rand van mijn bed met mijn hoofdtelefoon op, met in de cd-speler een gebrande cd, waarop diverse nummers van sixties tot klassiek mij de trip moesten binnen lijden:“I’m ready for lift-off, over.”
Maar de muziek kon mij niet bekoren. Dit kwam onder andere doordat er twijfels opkwamen over de werkzaamheid van de thee. Als de thee niet zou werken, dan was alle moeite voor niets geweest. Achteraf bezien waren deze twijfels nogal onzinnig, want er waren amper tien minuten verstreken. Ik deed mijn hoofdtelefoon af en staarde naar de muur, in hoopvolle verwachting.
Hoera! Enkele minuten later was het dan toch zover. Er voltrok zich een shift in mijn waarneming. Ik stond op en keek de kamer rond, waar alles helderder van kleur was geworden. Een glinstering op een cd-doosje had iets weg van een twinkelende ster. Mijn spieren over mijn hele lichaam ontspanden zich, waardoor ik al snel weer de behoefte voelde om op de rand van mijn bed te zitten. Geleidelijk gleden de dagelijkse beslommeringen van mij af, terwijl een steeds groter wordende big smile op mijn gezicht tevoorschijn kwam. Kijkend naar de linoleum vloer, waar een soort marmer print op zit, zag ik opeens allemaal gezichten, die getekend waren in citroengele lijnen. Eerst waren het alleen vrouwengezichten, maar toen ik knipperde met mijn ogen waren het weer heel diverse gezichten. Ze keken trouwens allemaal heel vriendelijk, waardoor ik er helemaal niet bang van werd. Ik vond het vooral interessant dat mijn hersens mij dit soort dingen konden voortoveren. Toen ik op mijn wekker keek, was ik enorm verbaasd dat er pas enkele minuten verstreken waren, want het voelde alsof de trip al een half uur bezig was. Ook op de muren zag ik tekeningen in citroengele lijnen. Deze deden mij vooral denken aan primitieve Afrikaanse kunst, en ook zag ik mannetjes die nog het best te beschrijven zijn als samoeraistrijders.
Het logische denken van alledag kreeg steeds minder toegang tot mijn bewustzijn. Daarom is het bijna onmogelijk om de volledige ontwikkeling van mijn trip helder weer te geven. Toch zal ik een poging wagen. Toen ik na drie kwartier in volle hevigheid aan het trippen was, kon ik bepaalde zaken heel helder doorzien, zonder dat het rationele denken in de weg stond. Het werd mij bijvoorbeeld volkomen duidelijk dat het onzinnig is om je een belediging persoonlijk aan te trekken, want het is slechts één van de ontelbare fenomenen die zich voordoet in het bewustzijn, waar relatieve zaken als ‘persoonlijk’ en ‘onpersoonlijk’ geen plaats hebben. Ik kwam dus steeds meer los van de werkelijkheid van alledag. Dit ging gepaard met een almaar groeiend gevoel van euforie. Ik zei op een gegeven moment tegen mezelf: “dit is waar ik al die tijd naar heb verlangd, heerlijk.”
Ik ging op mijn rug liggen en rekte me uit. Iedere lichamelijke beweging voelde lekker. En terwijl ik daar zo lag, kwam het idee in mij op dat er een godachtig wezen moet bestaan, ergens buiten de zichtbare werkelijkheid. Maar binnen enkele seconden corrigeerde ik mezelf: “maar natuurlijk niet, want Ik bén God zelf.” Achteraf bekeken klinkt dit als een duidelijke zaak van grootheidswaanzin. Er zijn immers mensen voor minder in een gekkenhuis terecht gekomen. Maar op dat moment ervoer ik het als één van de meest onschuldige uitspraken die een mens kan doen. Het voelde heel natuurlijk, maar ik kan dat gevoel nu niet meer precies terughalen. En dat is misschien maar goed ook. Want als je de hele dag in de veronderstelling zou leven dat je God bent, dan zou je totaal niet kunnen functioneren in het ‘echte’ leven.
Ook moest ik lachen om bepaalde dingen, die in het dagelijkse leven helemaal niet grappig zijn. Zo moest ik op een gegeven moment lachen om deze zin die door mijn hoofd ging: “twintig dagen na gisteren.” Ik vermoed dat ik het zo grappig vond omdat ik op dat moment de belachelijkheid van tijdsmeting inzag. Dus het getal ‘twintig’ had geen enkele waarde; het idee van ‘dagen’ was ridicuul; en ‘gisteren’ was zowaar nog vager. Tijd bestaat immers niet, zo meende ik.
Toen de hevigheid van de trip enigszins begon af te nemen heb ik ook nog wat dingen op papier weten te krabbelen. Op het moment dat ik die dingen opschreef, beschouwde ik ze als diepe waarheden. Nu ik het teruglees moet ik vooral glimlachen om de eenvoud. Bijvoorbeeld:
het karakter
van iets dat doorgaat
is dat het doorgaat
het karakter
van iets dat stopt
is dat het stopt
Maar na drie uren high up in the sky gezweefd te hebben, ging het snel bergafwaarts. Binnen een paar minuten werd ik het paradijs uitgegooid. Een gevoel van neerslachtigheid overviel mij. Achteraf denk ik dat deze snelle achteruitgang veroorzaakt werd door het feit dat ik, sinds vijf uren voor aanvang van mijn trip, zo goed als niets gegeten had. Hierdoor was ik in staat om heel hard te trippen, maar toen de werking begon af te nemen werd het tijd voor mijn lichaam om zijn eisen te stellen. Het overlevingsmechanisme werd dus in gang gezet, en dat moest ik bekopen met een kater. Ik voelde me echt beroerd, en ik bedacht hoe belachelijk het was geweest dat ik amper een uur geleden ervan overtuigd was dat problemen niet bestaan.
Ik ging naar de badkamer en schrok toen ik in de spiegel keek, want ik zag er namelijk ongezond uit. Mijn pupillen waren enorm groot, zodat het enigszins leek alsof ik bezeten was, zoals je dat in sommige films ziet. Eerst had ik me dus God gewaand
, maar nu had ik meer weg van de Duivel . Ik kon inmiddels wel weer enigszins helder nadenken, en ik besloot naar beneden te gaan om wat te eten. Hierdoor voelde ik me alweer een stuk beter. Rond een uur of half drie ging ik slapen.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, en ik voelde mij verbazingwekkend genoeg fit en helder. En ik was al weer goed in staat om zowel de pieken en de dalen, die ik tijdens mijn trip ervaren had, te relativeren. Deze trip is zonder enige twijfel een van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit heb gemaakt. Toch zal ik in de nabije toekomst niet snel weer een paddotrip ondernemen, onder andere omdat het heel veel energie kan kosten. Maar al met al kan ik terugkijken op een interessant avontuur dat ik nooit meer zal vergeten. Of het ook een leerzaam avontuur was, dat zal de tijd moeten uitwijzen.
(Ik heb natuurlijk nog veel meer beleefd dan ik hier beschreven heb, maar er zitten aardig wat gaten in mijn herinnering, en sommige gevoelens kunnen simpelweg niet in woorden worden uitgedrukt.)
Benodigdheden:
-regenachtige zomeravond
-goed humeur
-lege maag
-30 gram verse ‘Mexicaantjes’
-2 theekopjes water
Doe het water in een pan en laat het koken. Voeg de paddestoelen toe, nadat u ze in fijne stukjes hebt gesneden. Laat het geheel koken op zacht vuur. Roer af en toe een beetje, terwijl u er op toe ziet dat het water niet gaat borrelen. Na 20 minuten is uw thee gereed! Schenk het door een zeefje in een ruime mok, en laat eventueel een theezakje meetrekken. Voeg echter geen suiker of melk toe, daar dit de werking doet verminderen.
Het was inmiddels half tien ’s avonds. Aangezien ik op dit tijdstip geen telefoontjes of andere a-relaxte zaken meer verwachte, besloot ik dat de sprong in het onbekende gemaakt kon worden. Hoewel de thee bitter smaakte, had ik wel vertrouwen dat mijn maag hier niet enorm van overstuur zou raken. Na een minuut of vijf had ik de mok leeggedronken. Toen ging ik naar mijn slaapkamer waar ik al wat mooie cd’s had klaar gelegd. Ik ging zitten op de rand van mijn bed met mijn hoofdtelefoon op, met in de cd-speler een gebrande cd, waarop diverse nummers van sixties tot klassiek mij de trip moesten binnen lijden:“I’m ready for lift-off, over.”
Maar de muziek kon mij niet bekoren. Dit kwam onder andere doordat er twijfels opkwamen over de werkzaamheid van de thee. Als de thee niet zou werken, dan was alle moeite voor niets geweest. Achteraf bezien waren deze twijfels nogal onzinnig, want er waren amper tien minuten verstreken. Ik deed mijn hoofdtelefoon af en staarde naar de muur, in hoopvolle verwachting.
Hoera! Enkele minuten later was het dan toch zover. Er voltrok zich een shift in mijn waarneming. Ik stond op en keek de kamer rond, waar alles helderder van kleur was geworden. Een glinstering op een cd-doosje had iets weg van een twinkelende ster. Mijn spieren over mijn hele lichaam ontspanden zich, waardoor ik al snel weer de behoefte voelde om op de rand van mijn bed te zitten. Geleidelijk gleden de dagelijkse beslommeringen van mij af, terwijl een steeds groter wordende big smile op mijn gezicht tevoorschijn kwam. Kijkend naar de linoleum vloer, waar een soort marmer print op zit, zag ik opeens allemaal gezichten, die getekend waren in citroengele lijnen. Eerst waren het alleen vrouwengezichten, maar toen ik knipperde met mijn ogen waren het weer heel diverse gezichten. Ze keken trouwens allemaal heel vriendelijk, waardoor ik er helemaal niet bang van werd. Ik vond het vooral interessant dat mijn hersens mij dit soort dingen konden voortoveren. Toen ik op mijn wekker keek, was ik enorm verbaasd dat er pas enkele minuten verstreken waren, want het voelde alsof de trip al een half uur bezig was. Ook op de muren zag ik tekeningen in citroengele lijnen. Deze deden mij vooral denken aan primitieve Afrikaanse kunst, en ook zag ik mannetjes die nog het best te beschrijven zijn als samoeraistrijders.
Het logische denken van alledag kreeg steeds minder toegang tot mijn bewustzijn. Daarom is het bijna onmogelijk om de volledige ontwikkeling van mijn trip helder weer te geven. Toch zal ik een poging wagen. Toen ik na drie kwartier in volle hevigheid aan het trippen was, kon ik bepaalde zaken heel helder doorzien, zonder dat het rationele denken in de weg stond. Het werd mij bijvoorbeeld volkomen duidelijk dat het onzinnig is om je een belediging persoonlijk aan te trekken, want het is slechts één van de ontelbare fenomenen die zich voordoet in het bewustzijn, waar relatieve zaken als ‘persoonlijk’ en ‘onpersoonlijk’ geen plaats hebben. Ik kwam dus steeds meer los van de werkelijkheid van alledag. Dit ging gepaard met een almaar groeiend gevoel van euforie. Ik zei op een gegeven moment tegen mezelf: “dit is waar ik al die tijd naar heb verlangd, heerlijk.”
Ik ging op mijn rug liggen en rekte me uit. Iedere lichamelijke beweging voelde lekker. En terwijl ik daar zo lag, kwam het idee in mij op dat er een godachtig wezen moet bestaan, ergens buiten de zichtbare werkelijkheid. Maar binnen enkele seconden corrigeerde ik mezelf: “maar natuurlijk niet, want Ik bén God zelf.” Achteraf bekeken klinkt dit als een duidelijke zaak van grootheidswaanzin. Er zijn immers mensen voor minder in een gekkenhuis terecht gekomen. Maar op dat moment ervoer ik het als één van de meest onschuldige uitspraken die een mens kan doen. Het voelde heel natuurlijk, maar ik kan dat gevoel nu niet meer precies terughalen. En dat is misschien maar goed ook. Want als je de hele dag in de veronderstelling zou leven dat je God bent, dan zou je totaal niet kunnen functioneren in het ‘echte’ leven.
Ook moest ik lachen om bepaalde dingen, die in het dagelijkse leven helemaal niet grappig zijn. Zo moest ik op een gegeven moment lachen om deze zin die door mijn hoofd ging: “twintig dagen na gisteren.” Ik vermoed dat ik het zo grappig vond omdat ik op dat moment de belachelijkheid van tijdsmeting inzag. Dus het getal ‘twintig’ had geen enkele waarde; het idee van ‘dagen’ was ridicuul; en ‘gisteren’ was zowaar nog vager. Tijd bestaat immers niet, zo meende ik.
Toen de hevigheid van de trip enigszins begon af te nemen heb ik ook nog wat dingen op papier weten te krabbelen. Op het moment dat ik die dingen opschreef, beschouwde ik ze als diepe waarheden. Nu ik het teruglees moet ik vooral glimlachen om de eenvoud. Bijvoorbeeld:
het karakter
van iets dat doorgaat
is dat het doorgaat
het karakter
van iets dat stopt
is dat het stopt
Maar na drie uren high up in the sky gezweefd te hebben, ging het snel bergafwaarts. Binnen een paar minuten werd ik het paradijs uitgegooid. Een gevoel van neerslachtigheid overviel mij. Achteraf denk ik dat deze snelle achteruitgang veroorzaakt werd door het feit dat ik, sinds vijf uren voor aanvang van mijn trip, zo goed als niets gegeten had. Hierdoor was ik in staat om heel hard te trippen, maar toen de werking begon af te nemen werd het tijd voor mijn lichaam om zijn eisen te stellen. Het overlevingsmechanisme werd dus in gang gezet, en dat moest ik bekopen met een kater. Ik voelde me echt beroerd, en ik bedacht hoe belachelijk het was geweest dat ik amper een uur geleden ervan overtuigd was dat problemen niet bestaan.
Ik ging naar de badkamer en schrok toen ik in de spiegel keek, want ik zag er namelijk ongezond uit. Mijn pupillen waren enorm groot, zodat het enigszins leek alsof ik bezeten was, zoals je dat in sommige films ziet. Eerst had ik me dus God gewaand
, maar nu had ik meer weg van de Duivel . Ik kon inmiddels wel weer enigszins helder nadenken, en ik besloot naar beneden te gaan om wat te eten. Hierdoor voelde ik me alweer een stuk beter. Rond een uur of half drie ging ik slapen.De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, en ik voelde mij verbazingwekkend genoeg fit en helder. En ik was al weer goed in staat om zowel de pieken en de dalen, die ik tijdens mijn trip ervaren had, te relativeren. Deze trip is zonder enige twijfel een van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit heb gemaakt. Toch zal ik in de nabije toekomst niet snel weer een paddotrip ondernemen, onder andere omdat het heel veel energie kan kosten. Maar al met al kan ik terugkijken op een interessant avontuur dat ik nooit meer zal vergeten. Of het ook een leerzaam avontuur was, dat zal de tijd moeten uitwijzen.
(Ik heb natuurlijk nog veel meer beleefd dan ik hier beschreven heb, maar er zitten aardig wat gaten in mijn herinnering, en sommige gevoelens kunnen simpelweg niet in woorden worden uitgedrukt.)
