LaurensDuyts
Newbie
Over mij, Ik ben Laurens en ben niet nieuw op drugsforum, maar wel nieuw als een geregistreerde gebruiker. Ik hou van schrijven en ben sinds kort al mijn ervaringen met psychedelica aan het opschrijven, hierbij dus het eerste verslag. Ik noem nooit namen waardoor het soms een beetje omslachtig klinkt hoe ik iets uitleg, maar verder lijkt me alles vrij duidelijk. Hopelijk genieten jullie ervan.
Psychedelische ervaringen - De eerste ervaring
We hadden het al vaak over truffels gehad en de nodige internet research gedaan voordat we tot de conclusie kwamen dat we het een keer wilde proberen. Een van mijn vrienden had al veel ervaring met de paddenstoel en we gingen samen met hem, hij als onze begeleider de eerste keer truffels gebruiken. Nu volgt een beschrijving van hoe ik het ervaren heb.
-
De trip.
Intro
We zitten met zijn alle (5 man), comfortabel op de banken in de goed verlichte woonkamer. Het is lekker warm. Iedereen heeft de truffels in de hand en we zijn klaar om te eten We zijn allemaal een beetje onrustig voor wat komen gaat maar we beginnen de eerste helft van de truffels langzaam op te eten. De andere helft laten we bewust nog even liggen zodat we eerst kunnen kijken wat we er van vinden. De smaak is een beetje grondachtig en vreemd, en lekker is anders, maar het is goed te eten.
We hebben de eerste helft opgegeten en ik merk dat iedereen een beetje nerveus is. Na een tijdje beginnen de eerste mensen zweethanden te krijgen, een bekend verschijnsel als je truffels neemt. Sommigen voelen ook een lichte vorm van misselijkheid, hier voel ik nog niks van. Na een klein uurtje hebben enkele van ons de eerste visuele effecten, ik merk helaas nog vrij weinig dus ik besluit de rest van mijn truffels op te eten. We hebben de tv aangezet zodat het afwachten wat aangenamer is en langzaam voel ik ook een verandering opkomen. De kamer krijgt een oranje gloed en het lijkt alsof de muren en objecten in de kamer ademen. alsof ze heel langzaam krimpen en uitzetten. Terwijl ik een ontzettend grote vreugde in me voel opkomen merk ik dat ik moet pissen. Ik sta op en doe de schuifdeuren die de woonkamer van de eetkamer scheiden open, meteen ervaar ik een sfeer verschil. De oranje gloed van de woonkamer maakt plaats voor een klinische witte gloed, ook valt het me op dat het in de eetkamer een stuk kouder is. Ik sluit de deuren achter me en zie een spiegel op de tafel liggen, die hadden we uit de woonkamer verwijderd omdat het veel voorkomt dat mensen hun spiegelbeeld onder psychedelica eng vinden. Ik heb de impuls erin te kijken, en voel me er zeker van dat ik het niet eng zal vinden. Als ik de spiegel op pak en erin kijk vind ik mijn gezicht er maar vreemd uitzien. Ik leg de spiegel weer neer en ga naar de wc. Daar val ik constant van de ene in de andere verbazing en mijn tijdsbesef is compleet absent. Als ik de wc uitloop loop ik naar de keuken, daar zie ik een kleine schaal aan de muur hangen met figuren erin die, als ik er een tijdje naar kijk lijken open te gaan. Ze bewegen zo dat er een tunnel ontstaat. Ik geniet intens van de ervaring die zich voor me afspeelt en ik kan het niet helpen te lachen om het feit dat ik al veel te lang lol heb met het kijken naar een beschilderde schaal.Als ik de behoefte voel terug te gaan naar de rest werp ik nog een blik op de schaal en loop terug naar de woonkamer.
Plafondsturen
De oranje gloed valt me meteen weer op. Ik ga op een kussen op de grond zitten en ga ook tv kijken. Er is een programma op waar ik maar weinig van begrijp, ik ben veel te snel afgeleid om het serieus te volgen. Ik ga op de grond liggen en kijk naar het plafond. In het midden hangt een lamp dat op een amulet lijkt, ik doe mijn armen omhoog en beweeg mijn vingers op en neer. Na enkele tientallen seconden lijkt het plafond mijn vingers op te slikken in een kleurrijke mengelmoes die langzaam door elkaar heen beweegt. In de enthousiaste opwelling die ik krijg heb ik de ingeving het plafond en de kleuren te sturen met mijn vingers en ik noem het plafondsturen. Ik vertel het gelijk aan een vriend van me die het daarna ook wilt proberen. We liggen samen op de grond naar het plafond te kijken en ik zeg hem wat hij moet doen om hopelijk hetzelfde te zien als ik. En het werkt, hij ziet hetzelfde als ik, zoals bij mij smelten zijn vingers samen met het plafond en kan hij de kleuren moes een soort van sturen. Plafondsturen dus, en het is geweldig om zo’n visuele ervaring te delen met iemand.
Buiten
Na nog enkele vreemde ervaringen gaan we naar buiten. Het is inmiddels twee of drie uur ‘s nachts maar we staan te springen om de buitenwereld te zien. Als ik met de rest naar buiten loop zie ik meteen wat voor een sprookjesachtige sfeer alles heeft. We lopen de straat uit en iedereen beseft opeens hoe ongelooflijk mooi de bomen voor ons zijn. We staan allemaal in verbazing stil en ik laat het gevoel rustig op me inwerken, onvoorstelbaar vind ik het hoe ik kan genieten van een paar bomen. We hebben een bal mee en die schoppen we zo hoog en ver mogelijk weg om er vervolgens achteraan te rennen. Deze actie zorgt ervoor dat we eindigen bij het Hunner park. we zijn de bal rennend over de snelweg gevolgd. (De snelweg is gelukkig uitgestorven) We praten erover hoe we alles zien als een speeltuin, ik wil overal inklimmen en echt alles is leuk om te ontdekken en te doen. Als de rest van de groep doorloopt blijf ik samen met nog iemand achter omdat we op het dak van de kleine kiosk willen klimmen. Er staat een elektriciteitskast naast die als perfect opstapje dient. We klimmen er op en komen vervolgens tot de conclusie dat het dak van de kiosk te fragiel is om op te klimmen, we willen van de elektriciteitskast af maar we durven het niet. Het lijkt opeens heel hoog dus we blijven nog even zitten. Als we er een minuut of vijf opzitten zien we een politie auto aanrijden. Hierdoor springen we er zonder nadenken af en we proberen onopvallend weg te lopen. Helaas, de politiewagen rijd al naar ons toe en er stappen twee agenten uit.
De politie
Mijn eerste gedachte is, rennen, maar we kiezen ervoor om de dialoog aan te gaan. Als we de agenten uitleggen dat we geen kwaad in de zin hadden of schade aangericht hadden gaat een van hen dat meteen controleren. De andere agent blijft bij ons en vraagt onze gegevens terwijl hij ons maar blijft benadrukken dat we echt meegenomen zouden kunnen worden. Terwijl de agent zijn pleidooi houd kijk ik zonder rede naar rechts waar ik, tot mijn verbazing, de rest van de groep op de grote muur zie lopen. Als de groep doorkrijgt dat wij met de politie in gesprek zijn hoor ik iemand heel hard ‘Rush!’ roepen en ze rennen alsof de duivel ze op de hielen zit. Als ik de agent weer aankijk vraagt hij op een veel te droge bijna cynische manier ‘Rush, zijn dat jullie vriendjes?’ Wij geven toe dat ze bij ons horen en hij vraagt met hoeveel we zijn. Tellen is echt ontzettend moeilijk en we doen er veel te lang over om antwoord te geven. Gelukkig komt de andere agent teruggelopen en bevestigd dat er inderdaad niks gesloopt is. Ik voel me opgelucht en dit wordt helemaal groot als de agenten zeggen dat we kunnen gaan.
Ik voel me weer helemaal euforisch en we vinden al snel de rest terug. Die waren een kat aan het volgen en ze zijn overtuigd dat die kat hen naar ons heeft gebracht. Juist. Meteen vertellen we wat we net meegemaakt hadden aan de rest en andersom.
Einde
We lachen allemaal om de absurde situatie en we lopen gefascineerd door zo ongeveer alles naar het centrum van de stad. We komen uit bij een klein pleintje met een gigantische boom waar we op een stenen trapje gaan zitten. We zijn nu bij het stadium beland waar de trip begint af te nemen, ik merk nog wel duidelijk dat ik onder invloed ben maar het visuele effect ebt langzaam weg. Er worden een of twee joints gedraaid en ik spring samen met wat anderen over de mensen die draaien heen. We herhalen dit totdat we er geen zin meer in hebben en we gaan met de anderen rustig te joint roken. We praten uitgebreid over de hele avond en als we eenmaal thuiskomen bij het huis waar we met zijn alle slapen gaat iedereen vrijwel meteen naar bed. Ik lig nog betrekkelijk lang met een volledig verstopte neus me te ergeren op de bank voor ik in slaap val.
Psychedelische ervaringen - De eerste ervaring
We hadden het al vaak over truffels gehad en de nodige internet research gedaan voordat we tot de conclusie kwamen dat we het een keer wilde proberen. Een van mijn vrienden had al veel ervaring met de paddenstoel en we gingen samen met hem, hij als onze begeleider de eerste keer truffels gebruiken. Nu volgt een beschrijving van hoe ik het ervaren heb.
-
De trip.
Intro
We zitten met zijn alle (5 man), comfortabel op de banken in de goed verlichte woonkamer. Het is lekker warm. Iedereen heeft de truffels in de hand en we zijn klaar om te eten We zijn allemaal een beetje onrustig voor wat komen gaat maar we beginnen de eerste helft van de truffels langzaam op te eten. De andere helft laten we bewust nog even liggen zodat we eerst kunnen kijken wat we er van vinden. De smaak is een beetje grondachtig en vreemd, en lekker is anders, maar het is goed te eten.
We hebben de eerste helft opgegeten en ik merk dat iedereen een beetje nerveus is. Na een tijdje beginnen de eerste mensen zweethanden te krijgen, een bekend verschijnsel als je truffels neemt. Sommigen voelen ook een lichte vorm van misselijkheid, hier voel ik nog niks van. Na een klein uurtje hebben enkele van ons de eerste visuele effecten, ik merk helaas nog vrij weinig dus ik besluit de rest van mijn truffels op te eten. We hebben de tv aangezet zodat het afwachten wat aangenamer is en langzaam voel ik ook een verandering opkomen. De kamer krijgt een oranje gloed en het lijkt alsof de muren en objecten in de kamer ademen. alsof ze heel langzaam krimpen en uitzetten. Terwijl ik een ontzettend grote vreugde in me voel opkomen merk ik dat ik moet pissen. Ik sta op en doe de schuifdeuren die de woonkamer van de eetkamer scheiden open, meteen ervaar ik een sfeer verschil. De oranje gloed van de woonkamer maakt plaats voor een klinische witte gloed, ook valt het me op dat het in de eetkamer een stuk kouder is. Ik sluit de deuren achter me en zie een spiegel op de tafel liggen, die hadden we uit de woonkamer verwijderd omdat het veel voorkomt dat mensen hun spiegelbeeld onder psychedelica eng vinden. Ik heb de impuls erin te kijken, en voel me er zeker van dat ik het niet eng zal vinden. Als ik de spiegel op pak en erin kijk vind ik mijn gezicht er maar vreemd uitzien. Ik leg de spiegel weer neer en ga naar de wc. Daar val ik constant van de ene in de andere verbazing en mijn tijdsbesef is compleet absent. Als ik de wc uitloop loop ik naar de keuken, daar zie ik een kleine schaal aan de muur hangen met figuren erin die, als ik er een tijdje naar kijk lijken open te gaan. Ze bewegen zo dat er een tunnel ontstaat. Ik geniet intens van de ervaring die zich voor me afspeelt en ik kan het niet helpen te lachen om het feit dat ik al veel te lang lol heb met het kijken naar een beschilderde schaal.Als ik de behoefte voel terug te gaan naar de rest werp ik nog een blik op de schaal en loop terug naar de woonkamer.
Plafondsturen
De oranje gloed valt me meteen weer op. Ik ga op een kussen op de grond zitten en ga ook tv kijken. Er is een programma op waar ik maar weinig van begrijp, ik ben veel te snel afgeleid om het serieus te volgen. Ik ga op de grond liggen en kijk naar het plafond. In het midden hangt een lamp dat op een amulet lijkt, ik doe mijn armen omhoog en beweeg mijn vingers op en neer. Na enkele tientallen seconden lijkt het plafond mijn vingers op te slikken in een kleurrijke mengelmoes die langzaam door elkaar heen beweegt. In de enthousiaste opwelling die ik krijg heb ik de ingeving het plafond en de kleuren te sturen met mijn vingers en ik noem het plafondsturen. Ik vertel het gelijk aan een vriend van me die het daarna ook wilt proberen. We liggen samen op de grond naar het plafond te kijken en ik zeg hem wat hij moet doen om hopelijk hetzelfde te zien als ik. En het werkt, hij ziet hetzelfde als ik, zoals bij mij smelten zijn vingers samen met het plafond en kan hij de kleuren moes een soort van sturen. Plafondsturen dus, en het is geweldig om zo’n visuele ervaring te delen met iemand.
Buiten
Na nog enkele vreemde ervaringen gaan we naar buiten. Het is inmiddels twee of drie uur ‘s nachts maar we staan te springen om de buitenwereld te zien. Als ik met de rest naar buiten loop zie ik meteen wat voor een sprookjesachtige sfeer alles heeft. We lopen de straat uit en iedereen beseft opeens hoe ongelooflijk mooi de bomen voor ons zijn. We staan allemaal in verbazing stil en ik laat het gevoel rustig op me inwerken, onvoorstelbaar vind ik het hoe ik kan genieten van een paar bomen. We hebben een bal mee en die schoppen we zo hoog en ver mogelijk weg om er vervolgens achteraan te rennen. Deze actie zorgt ervoor dat we eindigen bij het Hunner park. we zijn de bal rennend over de snelweg gevolgd. (De snelweg is gelukkig uitgestorven) We praten erover hoe we alles zien als een speeltuin, ik wil overal inklimmen en echt alles is leuk om te ontdekken en te doen. Als de rest van de groep doorloopt blijf ik samen met nog iemand achter omdat we op het dak van de kleine kiosk willen klimmen. Er staat een elektriciteitskast naast die als perfect opstapje dient. We klimmen er op en komen vervolgens tot de conclusie dat het dak van de kiosk te fragiel is om op te klimmen, we willen van de elektriciteitskast af maar we durven het niet. Het lijkt opeens heel hoog dus we blijven nog even zitten. Als we er een minuut of vijf opzitten zien we een politie auto aanrijden. Hierdoor springen we er zonder nadenken af en we proberen onopvallend weg te lopen. Helaas, de politiewagen rijd al naar ons toe en er stappen twee agenten uit.
De politie
Mijn eerste gedachte is, rennen, maar we kiezen ervoor om de dialoog aan te gaan. Als we de agenten uitleggen dat we geen kwaad in de zin hadden of schade aangericht hadden gaat een van hen dat meteen controleren. De andere agent blijft bij ons en vraagt onze gegevens terwijl hij ons maar blijft benadrukken dat we echt meegenomen zouden kunnen worden. Terwijl de agent zijn pleidooi houd kijk ik zonder rede naar rechts waar ik, tot mijn verbazing, de rest van de groep op de grote muur zie lopen. Als de groep doorkrijgt dat wij met de politie in gesprek zijn hoor ik iemand heel hard ‘Rush!’ roepen en ze rennen alsof de duivel ze op de hielen zit. Als ik de agent weer aankijk vraagt hij op een veel te droge bijna cynische manier ‘Rush, zijn dat jullie vriendjes?’ Wij geven toe dat ze bij ons horen en hij vraagt met hoeveel we zijn. Tellen is echt ontzettend moeilijk en we doen er veel te lang over om antwoord te geven. Gelukkig komt de andere agent teruggelopen en bevestigd dat er inderdaad niks gesloopt is. Ik voel me opgelucht en dit wordt helemaal groot als de agenten zeggen dat we kunnen gaan.
Ik voel me weer helemaal euforisch en we vinden al snel de rest terug. Die waren een kat aan het volgen en ze zijn overtuigd dat die kat hen naar ons heeft gebracht. Juist. Meteen vertellen we wat we net meegemaakt hadden aan de rest en andersom.
Einde
We lachen allemaal om de absurde situatie en we lopen gefascineerd door zo ongeveer alles naar het centrum van de stad. We komen uit bij een klein pleintje met een gigantische boom waar we op een stenen trapje gaan zitten. We zijn nu bij het stadium beland waar de trip begint af te nemen, ik merk nog wel duidelijk dat ik onder invloed ben maar het visuele effect ebt langzaam weg. Er worden een of twee joints gedraaid en ik spring samen met wat anderen over de mensen die draaien heen. We herhalen dit totdat we er geen zin meer in hebben en we gaan met de anderen rustig te joint roken. We praten uitgebreid over de hele avond en als we eenmaal thuiskomen bij het huis waar we met zijn alle slapen gaat iedereen vrijwel meteen naar bed. Ik lig nog betrekkelijk lang met een volledig verstopte neus me te ergeren op de bank voor ik in slaap val.
