LaurensDuyts
Newbie
Psychedelische ervaringen - De tweede ervaring
Mijn tweede ervaring met truffels vind plaats in Tsjechië. Ik heb met 6 anderen truffels uit Nederland meegenomen naar ons vakantiehuis nabij Praag. Na collectief overleg bij een café in het centrum van Praag neigen we er allemaal toe de truffels diezelfde avond nog te gebruiken. Het is pas de tweede dag van de vakantie en dus hebben we nog genoeg energie voor de trip, wat na een paar dagen uitgaan een stuk minder zal zijn. Later hakken we de knoop door en besluiten we dat we ze gaan eten, met zijn zessen, want een van ons is te moe en sluit zich bij de twee andere mensen aan die niet gaan trippen. Zei gaan in plaats van truffels eten wodka drinken. Dit keer hebben we een zwaardere soort truffels, de ‘philosopher’s stone’. Deze truffels hebben sterkere visuele effecten dan de mexicana en ze kunnen zorgen dat je heel filosoferend gaat nadenken, vandaar de naam.
De trip.
Intro
Voordat we de truffels gaan eten ga ik nog snel even naar het toilet, ik doe er echter langer over dan ik gedacht had en ik hoor de rest roepen dat ik op moet schieten, en vrijwel direct daarna de mededeling dat ze de truffels alvast gaan eten. Als ik klaar ben ga ik snel naar buiten waar de rest rond een warm kampvuur zit. Ik pak mijn truffels en begin de eerste helft te eten. We kijken allemaal wat naar het vuur en zoals te verwachten was krijgen we al snel zweterige handen en ik merk dat ook al is het mijn tweede keer nog steeds een nerveus gevoel heb. Dit uit zich in ietwat impulsief gedrag en ik loop voortdurend ergens heen. Dit wordt uiteindelijk zo erg dat ik op mijn knieën door de woonkamer kruip omdat ik het hilarisch vind om te doen. Na een klein uurtje zijn we allemaal stevig aan het trippen. Ik voel me heel energiek en heb zin om het hele huis, de tuin en eigenlijk de hele wereld te ontdekken. In de tuin, verlicht door het kampvuur staat een lichtbruine houten schuur. Ik kijk ernaar en zie er een prachtige schildering op van een indiaan. Ik ben er compleet van bewust dat dit geen realiteit is en dat vind ik nu juist het leuke eraan, je kan ‘helder’ van je hallucinaties genieten. Als ik genoeg van de schildering heb genoten werp ik een blik omhoog, en raak ik gefascineerd door de heldere sterrenhemel. Een vriend van me gaat op het gras liggen om de sterren beter te kunnen zien. Ik volg zijn voorbeeld en ga ook op het gras liggen. Wat ik dan zie is een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. De sterren vormen samen complexe vormen van vogels die er machtig en indrukwekkend uitzien. Daarna vervagen de vogels, en alle sterren worden uiteindes van bladeren en het zwarte universum is de stam van de boom die de bladeren draagt. Ik heb zo’n ongelofelijke liefde voor alles wat bestaat, het gras waarin ik lig voelt heel fijn aan en ik voel me heerlijk.
Een wandeling
Als ik even genoeg gezien heb van de sterren sta ik op om andere dingen te doen. Al snel zie ik een steen bij het huis liggen en ik maak die steen tot mijn talisman. Hij ligt fijn in de hand en heeft precies het goede gewicht, niet te licht en niet te zwaar. Ondertussen worden drie anderen langzamerhand dronken en dit vind ik geniaal om te zien. Ik zie hun gezichtsuitdrukking zeer gedetailleerd veranderen van nuchter naar dronken. Een van de drinkers zit op de bank trance te luisteren met zijn koptelefoon, ik vraag of ik het even op mag en er mee kan rondlopen. Hij gaat akkoord en niet veel later ren ik als een bezetene rond door het huis, ik vind de muziek geweldig. Als ik de muziek met koptelefoon teruggeef is iedereen bezig met zijn eigen impulsen en ik chill constant even met iedereen van de groep. Dan weer daar heen en daarheen, weer terug etc. Ik eindig samen met een van de onderhand best aangeschoten drinkers buiten in de voortuin. Hij stelt voor om een wandeling te maken, en ik ga meteen mijn sokken en schoenen zoeken die heb ik uitgedaan ergens tijdens de trip. Het zoeken duurt echter zolang dat als ik klaar ben iedereen van het plan van de wandeling af weet en meewil. Ik ben dol enthousiast, een grote tocht door de natuur. (Eigenlijk een land weggetje dat naar het plaatselijke stationnetje loopt.) Maar omdat iedereen om de haverklap afgeleid is kost het minstens een half uur voordat we daadwerkelijk gaan. Als we eenmaal aan het lopen zijn ben ik helemaal gefascineerd door de natuur, het krijgt al mijn aandacht. Ik heb mijn talisman, de steen, nog steeds bij me en ik heb er een diepe connectie mee. (Vind ik op dat moment.) Af en toe wil iemand anders de steen even vasthouden en ik vind het chill dat iedereen de steen ook fijn vind om vast te houden. (Ik hoorde weken later dat de steen een keer omgewisseld was, maar goed het idee was leuk.) Het is behoorlijk donker en we proberen wat bij te schijnen met het licht van onze mobieltjes, maar als iemand tegen me zegt dat het pad een glow in the dark effect heeft op sommige plaatsen ben ik overtuigd dat ik het pad makkelijk kan volgen en dat gaat gelukkig verrassend goed. Na even gelopen te hebben zie ik in mijn linker ooghoek een lichtje op de grond, en ik wil weten wat het is. Ik loop eropaf en zie als ik buk een lichtgevende worm. Omdat ik weet dat ik truffels gegeten heb geloof ik niet simpel weg alles wat ik zie maar de worm ziet er zo echt uit dat ik vraag aan de rest of hij echt is of niet. De rest ziet het ook dus dat betekend dat ik voor het eerst in mijn leven een lichtgevende worm gezien heb. Ik blijf me over de worm verwonderen terwijl ik er naar kijk totdat een van de dronken mensen de worm plat stampt voor mijn gezicht. Ik vind het even heel kut, die worm had dat lot immers helemaal niet verdiend. Maar ik zie er ook de lol wel van in. (Onder truffels wordt je vaak nogal gesteld op de natuur.) We naderen een weiland waar bijna iedereen, ook ik, ga pissen. Het is pikdonker en de sterren lijken we uit de hemel te springen zo fel zijn ze, prachtig. Als ik klaar ben met pissen bedenk ik me iets, ik heb nog de helft van mijn truffels bij me! Ik ga ze opeten als we bij het station aankomen en gelukkig zijn we daar al heel snel want ik kan niet wachten. Bij het station blijven we even hangen en ik eet de truffels op. Ik ‘space’ hem echt op alles en ik vind het heel chill, er schieten duizenden gedachtes door mijn hoofd maar ik heb daar totaal geen problemen mee. Op de terugweg gebeurd iets zo vreemds, we zien niet heel ver van ons vandaan iets opstijgen in de licht met grote koplampen en het vliegt behoorlijk snel boven ons langs. Iedereen kijkt naar het vliegende object omdat het er zo raar uitziet. Wilde uitspraken over wat het zou kunnen zijn komen er al snel, aliens, geheime militaire projecten, noem het maar op. Ik denk (en weet vrij zeker) dat het gewoon een vliegtuig is, maar het blijft heel mooi om te zien omdat het er heel absurd uitziet om iets te zien vliegen.
Einde
Als we met z’n alle weer bij het huis zijn zit ik op de top van mijn trip, de impulsen blijven komen en ik vind ze stuk voor stuk briljant en probeer ze allemaal uit te voeren. De mensen die wodka drinken zijn nu echt ladderzat en bij een van hen zie ik het gezicht extreem scherp, zoals high definition. Twee andere truffellaars zien er allebei nogal elfjes achtig uit en met hen begin ik ping pong balletjes zo hard mogelijk door de kamer te gooien. Waarom? Omdat we het briljant vinden hoe je die dingen echt overal tegenaan kunt gooien zonder het kapot te maken. Hierna volgen nog veel van dit soort momenten en als ik langzaam weer nuchter wordt drink ik nog een paar glaasjes wodka terwijl we met z’n alle rond het opnieuw opgestookte vuur zitten. Hoewel ik en de andere truffellaars steeds nuchterder worden zijn de drinkende drie alleen maar zatter geworden en ze zijn nu zo dronken dat het nergens meer op slaat wat voor iedereen veel gelach oplevert. Uiteindelijk blijf ik met twee andere over en maken we thee terwijl het weer licht aan het worden is. Ik heb een ontzettende kalme sfeer over me heen, we maken nog een lange wandeling door de nabij gelegen weilanden en bossen en gaan dan weer terug naar het huis, uitrusten van een briljante tweede ervaring met truffels.
Mijn tweede ervaring met truffels vind plaats in Tsjechië. Ik heb met 6 anderen truffels uit Nederland meegenomen naar ons vakantiehuis nabij Praag. Na collectief overleg bij een café in het centrum van Praag neigen we er allemaal toe de truffels diezelfde avond nog te gebruiken. Het is pas de tweede dag van de vakantie en dus hebben we nog genoeg energie voor de trip, wat na een paar dagen uitgaan een stuk minder zal zijn. Later hakken we de knoop door en besluiten we dat we ze gaan eten, met zijn zessen, want een van ons is te moe en sluit zich bij de twee andere mensen aan die niet gaan trippen. Zei gaan in plaats van truffels eten wodka drinken. Dit keer hebben we een zwaardere soort truffels, de ‘philosopher’s stone’. Deze truffels hebben sterkere visuele effecten dan de mexicana en ze kunnen zorgen dat je heel filosoferend gaat nadenken, vandaar de naam.
De trip.
Intro
Voordat we de truffels gaan eten ga ik nog snel even naar het toilet, ik doe er echter langer over dan ik gedacht had en ik hoor de rest roepen dat ik op moet schieten, en vrijwel direct daarna de mededeling dat ze de truffels alvast gaan eten. Als ik klaar ben ga ik snel naar buiten waar de rest rond een warm kampvuur zit. Ik pak mijn truffels en begin de eerste helft te eten. We kijken allemaal wat naar het vuur en zoals te verwachten was krijgen we al snel zweterige handen en ik merk dat ook al is het mijn tweede keer nog steeds een nerveus gevoel heb. Dit uit zich in ietwat impulsief gedrag en ik loop voortdurend ergens heen. Dit wordt uiteindelijk zo erg dat ik op mijn knieën door de woonkamer kruip omdat ik het hilarisch vind om te doen. Na een klein uurtje zijn we allemaal stevig aan het trippen. Ik voel me heel energiek en heb zin om het hele huis, de tuin en eigenlijk de hele wereld te ontdekken. In de tuin, verlicht door het kampvuur staat een lichtbruine houten schuur. Ik kijk ernaar en zie er een prachtige schildering op van een indiaan. Ik ben er compleet van bewust dat dit geen realiteit is en dat vind ik nu juist het leuke eraan, je kan ‘helder’ van je hallucinaties genieten. Als ik genoeg van de schildering heb genoten werp ik een blik omhoog, en raak ik gefascineerd door de heldere sterrenhemel. Een vriend van me gaat op het gras liggen om de sterren beter te kunnen zien. Ik volg zijn voorbeeld en ga ook op het gras liggen. Wat ik dan zie is een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. De sterren vormen samen complexe vormen van vogels die er machtig en indrukwekkend uitzien. Daarna vervagen de vogels, en alle sterren worden uiteindes van bladeren en het zwarte universum is de stam van de boom die de bladeren draagt. Ik heb zo’n ongelofelijke liefde voor alles wat bestaat, het gras waarin ik lig voelt heel fijn aan en ik voel me heerlijk.
Een wandeling
Als ik even genoeg gezien heb van de sterren sta ik op om andere dingen te doen. Al snel zie ik een steen bij het huis liggen en ik maak die steen tot mijn talisman. Hij ligt fijn in de hand en heeft precies het goede gewicht, niet te licht en niet te zwaar. Ondertussen worden drie anderen langzamerhand dronken en dit vind ik geniaal om te zien. Ik zie hun gezichtsuitdrukking zeer gedetailleerd veranderen van nuchter naar dronken. Een van de drinkers zit op de bank trance te luisteren met zijn koptelefoon, ik vraag of ik het even op mag en er mee kan rondlopen. Hij gaat akkoord en niet veel later ren ik als een bezetene rond door het huis, ik vind de muziek geweldig. Als ik de muziek met koptelefoon teruggeef is iedereen bezig met zijn eigen impulsen en ik chill constant even met iedereen van de groep. Dan weer daar heen en daarheen, weer terug etc. Ik eindig samen met een van de onderhand best aangeschoten drinkers buiten in de voortuin. Hij stelt voor om een wandeling te maken, en ik ga meteen mijn sokken en schoenen zoeken die heb ik uitgedaan ergens tijdens de trip. Het zoeken duurt echter zolang dat als ik klaar ben iedereen van het plan van de wandeling af weet en meewil. Ik ben dol enthousiast, een grote tocht door de natuur. (Eigenlijk een land weggetje dat naar het plaatselijke stationnetje loopt.) Maar omdat iedereen om de haverklap afgeleid is kost het minstens een half uur voordat we daadwerkelijk gaan. Als we eenmaal aan het lopen zijn ben ik helemaal gefascineerd door de natuur, het krijgt al mijn aandacht. Ik heb mijn talisman, de steen, nog steeds bij me en ik heb er een diepe connectie mee. (Vind ik op dat moment.) Af en toe wil iemand anders de steen even vasthouden en ik vind het chill dat iedereen de steen ook fijn vind om vast te houden. (Ik hoorde weken later dat de steen een keer omgewisseld was, maar goed het idee was leuk.) Het is behoorlijk donker en we proberen wat bij te schijnen met het licht van onze mobieltjes, maar als iemand tegen me zegt dat het pad een glow in the dark effect heeft op sommige plaatsen ben ik overtuigd dat ik het pad makkelijk kan volgen en dat gaat gelukkig verrassend goed. Na even gelopen te hebben zie ik in mijn linker ooghoek een lichtje op de grond, en ik wil weten wat het is. Ik loop eropaf en zie als ik buk een lichtgevende worm. Omdat ik weet dat ik truffels gegeten heb geloof ik niet simpel weg alles wat ik zie maar de worm ziet er zo echt uit dat ik vraag aan de rest of hij echt is of niet. De rest ziet het ook dus dat betekend dat ik voor het eerst in mijn leven een lichtgevende worm gezien heb. Ik blijf me over de worm verwonderen terwijl ik er naar kijk totdat een van de dronken mensen de worm plat stampt voor mijn gezicht. Ik vind het even heel kut, die worm had dat lot immers helemaal niet verdiend. Maar ik zie er ook de lol wel van in. (Onder truffels wordt je vaak nogal gesteld op de natuur.) We naderen een weiland waar bijna iedereen, ook ik, ga pissen. Het is pikdonker en de sterren lijken we uit de hemel te springen zo fel zijn ze, prachtig. Als ik klaar ben met pissen bedenk ik me iets, ik heb nog de helft van mijn truffels bij me! Ik ga ze opeten als we bij het station aankomen en gelukkig zijn we daar al heel snel want ik kan niet wachten. Bij het station blijven we even hangen en ik eet de truffels op. Ik ‘space’ hem echt op alles en ik vind het heel chill, er schieten duizenden gedachtes door mijn hoofd maar ik heb daar totaal geen problemen mee. Op de terugweg gebeurd iets zo vreemds, we zien niet heel ver van ons vandaan iets opstijgen in de licht met grote koplampen en het vliegt behoorlijk snel boven ons langs. Iedereen kijkt naar het vliegende object omdat het er zo raar uitziet. Wilde uitspraken over wat het zou kunnen zijn komen er al snel, aliens, geheime militaire projecten, noem het maar op. Ik denk (en weet vrij zeker) dat het gewoon een vliegtuig is, maar het blijft heel mooi om te zien omdat het er heel absurd uitziet om iets te zien vliegen.
Einde
Als we met z’n alle weer bij het huis zijn zit ik op de top van mijn trip, de impulsen blijven komen en ik vind ze stuk voor stuk briljant en probeer ze allemaal uit te voeren. De mensen die wodka drinken zijn nu echt ladderzat en bij een van hen zie ik het gezicht extreem scherp, zoals high definition. Twee andere truffellaars zien er allebei nogal elfjes achtig uit en met hen begin ik ping pong balletjes zo hard mogelijk door de kamer te gooien. Waarom? Omdat we het briljant vinden hoe je die dingen echt overal tegenaan kunt gooien zonder het kapot te maken. Hierna volgen nog veel van dit soort momenten en als ik langzaam weer nuchter wordt drink ik nog een paar glaasjes wodka terwijl we met z’n alle rond het opnieuw opgestookte vuur zitten. Hoewel ik en de andere truffellaars steeds nuchterder worden zijn de drinkende drie alleen maar zatter geworden en ze zijn nu zo dronken dat het nergens meer op slaat wat voor iedereen veel gelach oplevert. Uiteindelijk blijf ik met twee andere over en maken we thee terwijl het weer licht aan het worden is. Ik heb een ontzettende kalme sfeer over me heen, we maken nog een lange wandeling door de nabij gelegen weilanden en bossen en gaan dan weer terug naar het huis, uitrusten van een briljante tweede ervaring met truffels.
