Relatie twijfels

[Raver]

Hey DF.

Ik heb relatietwijfels die ik niet wil.

Sinds een week, voel ik deze twijfels. Het voelt als een overtuigend iets, dat het er niet meer in zit. Maar eigenlijk is het laatste wat ik wil dat we uit elkaar gaan.

Ik weet dat de relatie goed zit, ze is er altijd voor me geweest. Het is de vriendin die ik me altijd gewenst heb, ik kan mezelf zijn bij haar. We hebben veel dezelfde gemeenschappelijke interesses.

Maar mijn gevoel blokkeert me, gedachtes die ik heb als ik met haar ben maken me bang wat het gevoel van twijfel weer versterkt. Alsof ik niet anders kan dan het uit te maken, maar ik wil dat eigenlijk helemaal niet.

Ter context. We zijn 15 maanden in een relatie en daarvoor een jaar met elkaar bezig geweest. Wat van mij kant heel erg moeizaam ging. Ik zat in actieve verslaving en vond het moeilijk om haar toe te laten in mijn leven.
Vanaf het moment dat ik clean werd een jaar geleden is de liefde gegroeid en zijn we dichter bij elkaar gekomen. Ik zie haar als de moeder van mijn kinderen. Maar momenteel lukt het me niet meer goed om een toekomst te visualiseren.

De twijfels zijn begonnen na een periode waarin ik heel veel gewerkt heb en overbelast ben geraakt. Zo intens veel spanningen gehad, alsof ik weer in crisis raakte. Het lijkt alsof ik alles nu onbewust link aan haar, en zijn alle twijfels die ik aan het begin had ineens levensgroot geworden. Ik forceer mezelf steeds als ik met haar ben om de liefde te voelen. Maar als dat niet lukt bevestig ik steeds weer die twijfels voor mezelf.

Wtf moet ik nou? Ik wil het gewoon niet uitmaken, maar deze gevoelens en twijfels zijn heel frusterend.

 

[Snuffelaar]

Het enige wat je kan doen is er samen open over praten. Waarom link je al je issues aan haar terwijl je quote haar ziet als de moeder van je kinderen, wat trouwens nooit een relatie zal/kan redden. Het is en blijft ook haar keuze om bij jou te blijven door regen en storm.

Los daarvan heb je een honeymoon periode, die van liefdesverzadiging langzaam schakelt naar echte liefde.

 

[Zeehond]

Ga het gesprek met haar aan.
Echte liefde is dat je ook twijfels met elkaar kan delen en bespreken.

 

[Baloudekoe]

Lastig dat je deze gevoelens (zo sterk) ervaart.
Je zegt dat je deze gevoelens nu een week ervaart, dit is nog niet erg lang.
Stel jezelf een ultimatum door bv te denken: als ik deze gevoelens over een x aantal tijd nog steeds heb dan ga ik deze gevoelens serieus onderzoeken. Door bv minder contact met elkaar te hebben binnen een bepaalde periode en dan bij jezelf nagaan wat het mindere contact met je doet.
Wonen jullie samen?

Voor mij klinkt dit als een fase wat wel weer over gaat. Dit denk ik doordat je aangeeft dat je de afgelopen periode intens voor je is geweest. Probeer de rust weer te vinden en vanuit daar verder te kijken.

 

[NiandraLades]

In een periode waarin je overspannen bent is het sowieso niet verstandig om grote beslissingen te maken. Je systeem werkt nu niet zoals 'normaal' waardoor helder denken moeilijker is. Ik zou eerst de focus leggen op meer rust nemen en de boel bij jezelf weer meer in balans proberen te krijgen. Daarna kun je opnieuw kijken of je twijfels er nog steeds zijn. En inderdaad open met elkaar blijven communiceren. Als de basis goed zit zoals je omschrijft dan komt het vast goed!

 

[SoulAssassins]

Probeer je spanningen te delen met je vriendin ,communicatie is van groot belang.
Maak van je hart geen moordkuil ,wie weet begrijpt ze je gevoelens heel goed en kan ze misschien helpen om door de crisis te komen.
Als je nog echt oprecht van haar hou ,is er dan altijd wel hoop.
Ook als je enorm twijfelt over de relatie kan dit beter nu boven tafel komen dan over 10 jaar ,je wilt haar niet kwetsen dus kan je de schade beperken door het echt op tafel te leggen.
Neem ook je burnout even onder de loep en zoek daar een oorzaak ,uitgeput zowel metaal als fysiek kan deze klachten ook zeer zeker geven.

 

[Raver]

Ik praat er gelukkig ook over met m'n vriendin. We hopen dat het gewoon komt door mijn overbelasting.

 

[MyLittlePonyPack]

Goed dat je er wel open met je vriendin over praat, dat is idd heel belangrijk. Maar ik zou inderdaad eerst zelf proberen de rust in je eigen leven, hoofd en lichaam weer terug zien te vinden en niet nu overhaast een beslissingen gaan nemen. En een week deze gevoelens hebben is ook nog maar heel kort natuurlijk. Hopelijk gaat het snel beter met je en kun je gewoon in deze relatie blijven dat je gevoelens weer terugkomen.

 

[Raver]

Ja dat hoop ik ook, ik wil er voor vechten.

Zijn er meer mensen die zulke twijfels hebben gehad? Zijn zulke twijfels normaal? En kan ik er overheen komen?

 

[BrieMetDeBril]

Voel je een soort bedreiging? De angst en twijfel die dat het maakt uiteraard, ik herken me er wel in maar kan het niet goed verwoorden.
Ik zweeg in de relatie, later heb ik het beëindigd en achteraf met wat ik nu weet is dat geen juiste keuze geweest.

Het enige wat ik net als velen al gezegd hebben praat erover. Liefde overwint alles uiteindelijk!

 

[SoulAssassins]

Ja dat hoop ik ook, ik wil er voor vechten.

Zijn er meer mensen die zulke twijfels hebben gehad? Zijn zulke twijfels normaal? En kan ik er overheen komen?

Twijfels zijn normaal ,het is meer een angst dan een twijfel.
Ik vroeg mezelf ook wel af of ik de juiste vrouw had gevonden helemaal in het begin ,ik ben alleen maar meer van haar gaan houden toen ik werkelijk inzag dat het goed was.
Meestal heb het ook met eerdere negatieve relaties te maken ,een beetje bang om te binden omdat het allemaal te mooi is om waar te zijn.
Ook daar liep ik flink tegen aan bro ,geloof me maar.

 

[Pistooltje]

Hey DF.

Ik heb relatietwijfels die ik niet wil.

Sinds een week, voel ik deze twijfels. Het voelt als een overtuigend iets, dat het er niet meer in zit. Maar eigenlijk is het laatste wat ik wil dat we uit elkaar gaan.

Ik weet dat de relatie goed zit, ze is er altijd voor me geweest. Het is de vriendin die ik me altijd gewenst heb, ik kan mezelf zijn bij haar. We hebben veel dezelfde gemeenschappelijke interesses.

Maar mijn gevoel blokkeert me, gedachtes die ik heb als ik met haar ben maken me bang wat het gevoel van twijfel weer versterkt. Alsof ik niet anders kan dan het uit te maken, maar ik wil dat eigenlijk helemaal niet.

Ter context. We zijn 15 maanden in een relatie en daarvoor een jaar met elkaar bezig geweest. Wat van mij kant heel erg moeizaam ging. Ik zat in actieve verslaving en vond het moeilijk om haar toe te laten in mijn leven.
Vanaf het moment dat ik clean werd een jaar geleden is de liefde gegroeid en zijn we dichter bij elkaar gekomen. Ik zie haar als de moeder van mijn kinderen. Maar momenteel lukt het me niet meer goed om een toekomst te visualiseren.

De twijfels zijn begonnen na een periode waarin ik heel veel gewerkt heb en overbelast ben geraakt. Zo intens veel spanningen gehad, alsof ik weer in crisis raakte. Het lijkt alsof ik alles nu onbewust link aan haar, en zijn alle twijfels die ik aan het begin had ineens levensgroot geworden. Ik forceer mezelf steeds als ik met haar ben om de liefde te voelen. Maar als dat niet lukt bevestig ik steeds weer die twijfels voor mezelf.

Wtf moet ik nou? Ik wil het gewoon niet uitmaken, maar deze gevoelens en twijfels zijn heel frusterend.

Herkenbaar. Lijkt me meer angst dan iets anders. Heb hier ook last van gehad.

Je spreekt jezelf in dit bericht meerdere keren tegen.
Is eigenlijk een vorm van OCD, dwangmatige gedachten over je relatie. Wss ben je hier quasi continu mee bezig?

Zoek maar eens op.

Enkel praten helpt, eventueel met een professional.

Je zal moeten vinden wat ervoor zorgt dat je zo hard twijfelt en ook waarom je jezelf zo schuldig voelt over dat twijfelen.

Vaak heeft het (deels) te maken met bindingsangst en/of verlatingsangst.

Succes en komt goed. Zoals anderen hier ook al zeggen, maak geen beslissingen nu.

 

[ljuv]

Zijn er meer mensen die zulke twijfels hebben gehad? Zijn zulke twijfels normaal? En kan ik er overheen komen?

ik ken echt niemand met een lange relatie die nooit zulke twijfels heeft gehad…

Zelf heb ik ze vaker in die 11 jaar ervaren. Inmiddels ken ik het patroon en raak ik er niet meer van in paniek. Het bespreken met je partner, maar ook zéker met mensen die jou goed kennen helpt enorm. En vooral het even tijd geven.

 

[Raver]

Heb net mijn vriendin naar huis gebracht. De twijfels zijn vanavond echt zo hoog dat ik de neiging kreeg om uit te spreken dat ik het niet meer aankan.

De aankomende dagen mezelf de tijd geven om hierover na te denken. Maar het voelt op dit moment alsof het onvermijdelijke eraan zit te komen.

Al doet het me ontzettend veel pijn. Maar ik voel de aantrekkingskracht gewoon niet meer.

Hopelijk kan ik er nog uit komen, maar ik heb in ieder geval ruimte nodig om hier over na denken. Zulke heftige twijfel gevoelens horen gewoon niet.. Ook wat jij zegt. @ljuv

ik ken echt niemand met een lange relatie die nooit zulke twijfels heeft gehad…

Al wil ik er ergens diep van binnen gewoon niet aan! Ik begrijp mezelf gewoon niet. Het is zo paradoxaal...

 

[SJ456]

Even een gedachte die door mij heen ging bij het lezen van de openingspost.

Wat als het 'onterecht' in twijfel trekken van jouw relatie een poging/vorm van (onbewuste) zelfsabotage is om ruimte te maken voor een evt terugval in middelengebruik?

Ik wil je nergens van beschuldigen, maar vond het wel het delen waard...

 

[Kordie]

En kan ik er overheen komen?

Ja, ik denk het wel.
Als je je nu nog overbelast voelt is er mijns inziens pas ruimte om over de relatie een keuze te maken als je weer op 1 lijn zit met je hart/hoofd.

 

[Snuffelaar]

Ja dat hoop ik ook, ik wil er voor vechten.

Zijn er meer mensen die zulke twijfels hebben gehad? Zijn zulke twijfels normaal? En kan ik er overheen komen?

Ik denk dat dat deel uit maakt van een relatie.
It ain’t all sunshine and rainbows, maar wél hoe je er samen uitkomt. Sterker dan ervoor. Blij dat je begrijpt hoe belangrijk communicatie is. Dat vormt samen met vertrouwen en eerlijkheid een solide basis.

Neem de tijd om aan jezelf te werken, maar vergeet ook haar gevoelens niet. Een relatie is een zoals tandem. Je moet allebei trappen om vooruit te kunnen gaan. Als slechts 1 persoon dat doet is dat zwaar voor de ander. Gewoon transparant blijven.

Komt goed joh!

 

[Baloudekoe]

ik ken echt niemand met een lange relatie die nooit zulke twijfels heeft gehad…

Zelf heb ik ze vaker in die 11 jaar ervaren. Inmiddels ken ik het patroon en raak ik er niet meer van in paniek. Het bespreken met je partner, maar ook zéker met mensen die jou goed kennen helpt enorm. En vooral het even tijd geven.

Precies dit.

 

[Baloudekoe]

Heb net mijn vriendin naar huis gebracht. De twijfels zijn vanavond echt zo hoog dat ik de neiging kreeg om uit te spreken dat ik het niet meer aankan.

De aankomende dagen mezelf de tijd geven om hierover na te denken. Maar het voelt op dit moment alsof het onvermijdelijke eraan zit te komen.

Al doet het me ontzettend veel pijn. Maar ik voel de aantrekkingskracht gewoon niet meer.

Hopelijk kan ik er nog uit komen, maar ik heb in ieder geval ruimte nodig om hier over na denken. Zulke heftige twijfel gevoelens horen gewoon niet.. Ook wat jij zegt. @ljuv


Al wil ik er ergens diep van binnen gewoon niet aan! Ik begrijp mezelf gewoon niet. Het is zo paradoxaal...

Ah ik kan me wel een beetje indenken hoe dit nu voor je moet voelen.
Het benauwd je nú waarschijnlijk heel erg en het liefste trek je nu de stekker eruit want dan ben je van dat nare gevoel af.

Vraag jezelf dit af:
‘Wat zal het met me doen als ik de relatie verbreek en zij over een week een andere man leert kennen waar ze het leuk mee heeft’.

Ik denk echt dat je nog geen overhaaste beslissingen moet nemen.
Neem even afstand van elkaar, vind de rust terug, en maak vanuit daar een beslissing.
Als je haar totaal niet mist in de periode van afstand en je in die periode de rust teruggevonden hebt, heb je je antwoord.

 

[Raver]

Bedankt voor jullie reacties.

Ik wil ook echt dat het goed komt. Momenteel is de spanning zo hoog opgelopen dat ik niet anders kan dan straks te gaan vertellen dat ik even een pauze moet inlassen. Ik weet het even niet en zit helemaal vast in de spanning en twijfel.

Het voelt wel alsof ik het wil uitmaken nu, maar de spanning en angst overheerst alles.

Het voelt echt rot allemaal, en kan het even niet onder woorden brengen. Hopelijk komen we er sterker uit.

 

[Raver]

Even een gedachte die door mij heen ging bij het lezen van de openingspost.

Wat als het 'onterecht' in twijfel trekken van jouw relatie een poging/vorm van (onbewuste) zelfsabotage is om ruimte te maken voor een evt terugval in middelengebruik?

Ik wil je nergens van beschuldigen, maar vond het wel het delen waard...

Jaa dat is gezien mijn heftige verslavingsverleden en wetende hoe sluw mijn verslaving kan zijn altijd een gedachte om in me hoofd te houden.

 

[Hippie Langwaus]

Goed dat je deze twijfels deelt en communiceert. Verder geen overhaaste beslissingen nemen en vooral blijven praten. Hopelijk kom je zelf weer in rustiger vaarwater en krijg je een meer heldere kijk terug.

 

[Kordie]

Bedankt voor jullie reacties.

Ik wil ook echt dat het goed komt. Momenteel is de spanning zo hoog opgelopen dat ik niet anders kan dan straks te gaan vertellen dat ik even een pauze moet inlassen. Ik weet het even niet en zit helemaal vast in de spanning en twijfel.

Het voelt wel alsof ik het wil uitmaken nu, maar de spanning en angst overheerst alles.

Het voelt echt rot allemaal, en kan het even niet onder woorden brengen. Hopelijk komen we er sterker uit.

Noem het idd een pauze. Geeft jou en jullie de tijd om na te denken maar ook te voelen; missen we elkaar?

 

[Mezelf]

Ik praat er gelukkig ook over met m'n vriendin. We hopen dat het gewoon komt door mijn overbelasting.

Ik heb hier wel erg veel respect voor hoor ! Het zou eigenlijk heel normaal moeten zijn in mijn ogen maar helaas gebeurd gebeurd dit schrikbarend weinig...

Het is dan vaak ook mijn eerste vraag mochten ze zich over hun relatieproblemen uitlaten... "Hebben jullie het er onderling ook over?" Waar dus vaak een negatief antwoord op komt. Alles hangt en staat met communicatie en vertrouwen als je het mij vraagt ..

Verder kan ik helaas niet veel meer dan je heel veel sterkte en wijsheid toewensen...
Voor wat het waard is leef ik met je mee 🥺🙏

 

[MyLittlePonyPack]

Ik heb hier wel erg veel respect voor hoor ! Het zou eigenlijk heel normaal moeten zijn in mijn ogen maar helaas gebeurd gebeurd dit schrikbarend weinig...

Het is dan vaak ook mijn eerste vraag mochten ze zich over hun relatieproblemen uitlaten... "Hebben jullie het er onderling ook over?" Waar dus vaak een negatief antwoord op komt. Alles hangt en staat met communicatie en vertrouwen als je het mij vraagt ..

Verder kan ik helaas niet veel meer dan je heel veel sterkte en wijsheid toewensen...
Voor wat het waard is leef ik met je mee 🥺🙏

Ja klopt helemaal dit. Wil er verder niet mijn topic over maken maar ik heb dat met mijn ex gehad. Hadden 10 jaar een relatie, woonden 7 jaar samen. Hij liep blijkbaar al een jaar met twijfels rond dat hij niet meer van me hield. Hij had het met iedereen besproken behalve met mij. En op een dag kwam hij uit zijn werk en maakte hij het uit en was er ook geen discussie meer mogelijk...

 

[_shikantaza]

Hey DF.

Ik heb relatietwijfels die ik niet wil.

Sinds een week, voel ik deze twijfels. Het voelt als een overtuigend iets, dat het er niet meer in zit. Maar eigenlijk is het laatste wat ik wil dat we uit elkaar gaan.

Ik weet dat de relatie goed zit, ze is er altijd voor me geweest. Het is de vriendin die ik me altijd gewenst heb, ik kan mezelf zijn bij haar. We hebben veel dezelfde gemeenschappelijke interesses.

Maar mijn gevoel blokkeert me, gedachtes die ik heb als ik met haar ben maken me bang wat het gevoel van twijfel weer versterkt. Alsof ik niet anders kan dan het uit te maken, maar ik wil dat eigenlijk helemaal niet.

Ter context. We zijn 15 maanden in een relatie en daarvoor een jaar met elkaar bezig geweest. Wat van mij kant heel erg moeizaam ging. Ik zat in actieve verslaving en vond het moeilijk om haar toe te laten in mijn leven.
Vanaf het moment dat ik clean werd een jaar geleden is de liefde gegroeid en zijn we dichter bij elkaar gekomen. Ik zie haar als de moeder van mijn kinderen. Maar momenteel lukt het me niet meer goed om een toekomst te visualiseren.

De twijfels zijn begonnen na een periode waarin ik heel veel gewerkt heb en overbelast ben geraakt. Zo intens veel spanningen gehad, alsof ik weer in crisis raakte. Het lijkt alsof ik alles nu onbewust link aan haar, en zijn alle twijfels die ik aan het begin had ineens levensgroot geworden. Ik forceer mezelf steeds als ik met haar ben om de liefde te voelen. Maar als dat niet lukt bevestig ik steeds weer die twijfels voor mezelf.

Wtf moet ik nou? Ik wil het gewoon niet uitmaken, maar deze gevoelens en twijfels zijn heel frusterend.

Rustig aan. Hoe is het met het onderhoud van je herstel? Zorg je voor voldoende rust en rustgevende activiteiten?

Even time out. Pas als je de rust hebt hervonden een beslissing nemen.

 

[Raver]

Rustig aan. Hoe is het met het onderhoud van je herstel? Zorg je voor voldoende rust en rustgevende activiteiten?

Even time out. Pas als je de rust hebt hervonden een beslissing nemen.

Ja dat gaat opzich wel goed. Alleen kosten meetings me ook veel energie en indrukken. Mijn sociale batterij is echt even overbelast. Bel wel, en blijf elke dag clean.

Hoe pas je een time out toe?

 

[_shikantaza]

Ja dat gaat opzich wel goed. Alleen kosten meetings me ook veel energie en indrukken. Mijn sociale batterij is echt even overbelast. Bel wel, en blijf elke dag clean.

Hoe pas je een time out toe?

Kijk eens of je kunt achterhalen waar de energie-drain hem in zit. Dan kun je op zoek gaan naar iets dat beter past. Misschien een keer een (online) meeting van Recovery Dharma proberen, een kleinere meeting zoeken, wat andere fellows bellen. Maar ook weer eens wat schrijven kan helpen. Stap 10? Of een ander dagboek. En houd je onderhoud nog eens tegen het licht of er niet iets anders kan: erbij of eraf? Iets structureels invoeren om de overbelasting voor te kunnen zijn zou helemaal mooi zijn.

Blijf ontdekken 😘

 

[Raver]

Kijk eens of je kunt achterhalen waar de energie-drain hem in zit. Dan kun je op zoek gaan naar iets dat beter past. Misschien een keer een (online) meeting van Recovery Dharma proberen, een kleinere meeting zoeken, wat andere fellows bellen. Maar ook weer eens wat schrijven kan helpen. Stap 10? Of een ander dagboek. En houd je onderhoud nog eens tegen het licht of er niet iets anders kan: erbij of eraf? Iets structureels invoeren om de overbelasting voor te kunnen zijn zou helemaal mooi zijn.

Blijf ontdekken 😘

Merk dat er in het fellowship in mijn regio een paar energiezuigers zitten. Mensen die van heel diep komen en geen sociale vaardigheden hebben ontwikkeld zoals het in mijn visie zou horen. Dat is iets wat me irriteert op meetings, of het de jonge aanwas van net aan 16 die als gameverslaafden mij de les gaan lezen.

Ja irritant, ik vermijd daardoor bepaalde meetings en ga hooguit nog maar 1 keer per week tegenwoordig.

M'n werk is heel erg energie vragend. Thuiszorg, zelfsturend met expertise in palliatieve zorg en wondzorg. De ene euthanasie naar de andere momenteel.

Daar bovenop komt mijn pleasende persoonlijkheid waardoor ik constant over kleine grensjes ga die uiteindelijk optellen.

 

[Kordie]

M'n werk is heel erg energie vragend. Thuiszorg, zelfsturend met expertise in palliatieve zorg en wondzorg. De ene euthanasie naar de andere momenteel.

Zeer veel respect dat je dit werk kan doen Raver!
Het zal anno 2026 een pittige job zijn.
Hou je haaks!

 

[_shikantaza]

Merk dat er in het fellowship in mijn regio een paar energiezuigers zitten. Mensen die van heel diep komen en geen sociale vaardigheden hebben ontwikkeld zoals het in mijn visie zou horen. Dat is iets wat me irriteert op meetings, of het de jonge aanwas van net aan 16 die als gameverslaafden mij de les gaan lezen.

Ja irritant, ik vermijd daardoor bepaalde meetings en ga hooguit nog maar 1 keer per week tegenwoordig.

M'n werk is heel erg energie vragend. Thuiszorg, zelfsturend met expertise in palliatieve zorg en wondzorg. De ene euthanasie naar de andere momenteel.

Daar bovenop komt mijn pleasende persoonlijkheid waardoor ik constant over kleine grensjes ga die uiteindelijk optellen.

Zijn op zich goede dingen om je bewust van te zijn. Zoeken naar passende balans is wel de key, maar dat wist je ook al wel.
Laat je vooral niet ontmoedigen door een enkeling die onaangepast gedrag vertoont.

Mocht je het nog niet doen dan zou ik zeker toevoegen: structureel dagelijks mediteren 🙏