Iedere arts en andere hulpverleners zijn verplicht je te helpen en behandelen zoals iedere andere. (en dat is ook gebeurd uit je verhaal te lezen)
Maar kan me best indenken (wat natuurlijk niet altijd even juist en prettig is) dat een arts natuurlijk ook soms tegenstrijdige gevoelens heeft als iemand dit zichzelf "aandoet" middels bv een OD. Het zijn ook mensen en ook zij hebben gevoelens en normen en waarden. Voor hun ben je "een patiënt" en zoals jij misschien net voor de eerste keer een OD hebt meegemaakt, ben je voor hun een zelfde die bij wijze van iedere week binnenstormt met een OD.
Ik snap dat het gevoelsmatig niet prettig is om te merken dat je anders behandeld wordt, of behandeld meent te worden. Maar denk ook dat het een soort van houding is om ermee om te kunnen blijven gaan. Ik heb zelf een tijd gewerkt als psychiatrisch verpleegkundige en veel in contact geweest met borderline, automutilatie, suïcidale pogingen, drugsgebruik, verslaving e.d. Al deze mensen lijden op hun manier aan een ziekte en hebben hulp nodig, en of ze dit nu zelf schuld zijn of niet, het is voor zowel hun als de hulpverlener niet altijd even makkelijk om hiermee om te gaan en iemand altijd even gelijk als de ander te behandelen. Als je zegt dat is hun professie, ben ik het zeker met je eens. Maar het zijn allemaal mensen en kunnen niet functioneren als een robot. Ook bij deze patiënten had ik vaak zoiets van "moet ik nu WEER gaan helpen, deze patiënt werkt zichzelf constant in de nesten..." Natuurlijk niet de beste denkwijze van een verpleegkundige, maar nu is het dan ook weer de kunst om het niet te laten merken aan de patiënt of het juist bespreekbaar maken.....
Maar ik zou, als je er erg mee zit, dit zeker met je behandelend arts bespreken. Zij weten hier echt wel met je over te praten en misschien voel jij het anders dan dat zij bedoelen? Praat er gewoon over
