ritalin, een wondermiddel?

[Dorian1353]

Ik ben 15 jaar, ik zit in klas 2 vmbo-t en zit helaas in een depressie, ik heb geen ADD/ADHD.
Ik vind het super chill om ritalin te nemen.
Ik heb voor het eerst ritalin van een vriend gekregen op school en ik wist meteen dat ik dat echt
ge-wel-dig spul vind, ik kon me 1000x beter concentreren en ik voelde me eindelijk weer vrolijker(ik voel me bijna nooit zo) en dat gaf me een enorm goed gevoel.
sindsdien heb ik het een paar keer vaker genomen en toen wist ik zeker dat dit middeltje me echt kon helpen, echt een wondermiddel! ik ben toen naar mn psychiater gegaan en heb gezegd dat ik dat graag wilde proberen, ik zit nu 2 weken in een proeftijd en ben zeker niet van plan om te stoppen.
ik heb net ook 20mg gehad, en het werkt voor mij echt als een soort speed, ik ben er heel erg blij mee

de voordelen hiervan vind ik:
ik kan eindelijk mn gang gaan op school
ik voel me veeel gelukkiger!
ik ben compleet gestopt met blowen (heb ik meer dan een jaar gedaan), ik vind het gewoon niet meer nodig dankzij de ritalin.

ik zou jullie mening ook wel willen horen over ritalin.

 

[SkittlesAndMe]

Je vind het ongetwijfeld niet leuk om te horen, maar Ritalin is vergelijkbaar met speed en je helpt jezelf dus op deze manier aan een verslaving. Nu is het nog fijn, maar over een poosje zit je weer op hetzelfde punt als voorheen, maar dan met ritalin. Dan zul je dus meer moeten gaan nemen om de voordelen nog te merken tot je uiteindelijk met een groot probleem zit.

Als je voorheen al depressieve klachten had, zal dat alleen maar erger worden. Zodra je stopt met Ritalin komt het dubbel zo hard terug. Je helpt jezelf dus aan een extra probleem.

Het lijkt mooi, maar het is niet de oplossing. Vooral op jouw leeftijd kan dat problemen gaan geven in de toekomst. Ik snap daarom ook niet zo goed waarom je psychiater het je zo voorschrijft eerlijk gezegd.

Je stapt vanuit blowen in een andere verslaving. Waarschijnlijk zal de enige manier om echt van je depressie af te komen zijn door gewoon de komende jaren helemaal niets te gebruiken en goed uit te rusten.

Een wondermiddel? Nee absoluut niet, het is een drug die in sommige gevallen voordelen kan bieden maar zéker ook bijwerkingen heeft..

 

[Mindless]

Helemaal eens met Smartie.

Kijk, uiteindelijk is het gewoon heel simpel: álles wat je nodig hebt (eerder: denkt te hebben) om je goed te voelen maakt je afhankelijk van dat middel.

We leven nu eenmaal in een soort maatschappij waar zelfs dokters je adviseren om aan middelen te gaan die je MOET blijven gebruiken om je goed te voelen. Zo schrok ik er laatst best wel van dat mijn ouders me vertelden dat een goede vriend van ze amfetamine (speed dus) voorgeschreven krijgt. En dat heeft 'ie iedere dag nodig dus. Ja, hij kan de dagen doorkomen zo en heeft minder last van zijn depressie. Maar noem je dat een echte oplossing? Zodra het spul is uitgewerkt, is er direct weer een hunkering naar meer omdat je gewoon weet dat je niet normaal kunt functioneren zonder die drug. Speed is nog wel een stukje sterker dan Ritalin, maar ze zijn inderdaad vergelijkbaar. Verder niets tegen speed of ritalin of mensen die speed of ritalin verantwoord kunnen gebruiken. Maar ik heb er wel wat op tegen dat mensen afhankelijk worden gemaakt, nota bene door zogenaamde specialisten.

Hetzelfde met benzo's. Die worden je ook super gemakkelijk zomaar even voorgeschreven. Alsof zo'n dokter denkt 'verdomme heb je hem weer, ik weet ook niet een echte oplossing dus schrijf ik 'm wel een benzo voor dan houdt 'ie wel op met mekkeren'. Ziekelijk is het gewoon. Ik heb er echt een enorm wantrouwen in de medische wereld van gekregen.

Ik zou je sterk aanraden om naar het geluk in jezelf te zoeken. Ik weet dat het vaak hopeloos kan lijken, maar je gevoel van geluk in drugs zoeken kan nooit de echte oplossing zijn.

 

[Dorian1353]

Ik merk dat het nu is uitgewerkt en ik zit nu echt in een enorme dip, nu voel ik me dus het tegenovergestelde als wat ik eerder stuurde
Ik weet eigenlijk niet of ik er nu verslaafd aan ben of dat ik me gewoon heel graag beter wil voelen..
ik heb wel echt het gevoel dat ik hard drugs gebruik en vind het dus inderdaad ook heel raar dat dit zo vaak word voorgeschreven..

 

[JackHerrer]

Ik zou ermee stoppen als ik jou was. Met alles tot je sowieso een paar jaar ouder bent maar je moet je natuurlijk wel goed genoeg ervoor voelen. Je zegt dat je last heb van depressies. Als je nou alleen ritalin neemt als je je echt (maar dan ook echt) heel kut voelt. Het laatste wat je wilt is afhankelijk worden van ritalin en al helemaal niet op zo'n jonge leeftijd.

Slim dat je gestopt bent met blowen. Hier kan je futloos en moe van worden en dat helpt natuurlijk ook niet tegen een depressie.

Ik weet niet hoe erg je depressie is maar probeer geluk en plezier uit andere dingen te halen. Prober eens een maandje zonder drugs en alcohol ik denk dat dat ook een hoop gaat helpen tegen je depressies. In ieder geval succes ermee!

 

[Mindless]

Ik denk niet dat je al zo snel verslaafd bent, maar dit is natuurlijk hét moment om ermee te kappen, want dit gaat duidelijk wel op naar een verslaving.

Er zijn gewoon geen wondermiddelen wat je gelukkig voelen (en blijven voelen) betreft. Hoe eerder je dat doorhebt, hoe beter. Dat je je beter wilt voelen is hartstikke logisch natuurlijk. Maar ga dat dan in jezelf zoeken. Ik zou de drugs gewoon helemaal afzweren voor nu en in plaats daarvan gaan mediteren. Klinkt misschien zweverig, maar dat hoeft 't helemaal niet te zijn. Het gaat allemaal om je aandacht naar binnen te richten en te kijken waarom je niet gewoon blij kunt zijn zonder dingen als drugs en zo. Ik bedoel met mediteren niet eens strikt in positie gaan zitten, maar simpelweg door de dag heen je aandacht steeds weer naar binnen richten. Je kan dan ontdekken dat het totale onzin is dat we afhankelijk zouden moeten zijn van externe factoren om simpelweg gelukkig te zijn. En verder gewoon dingen doen die je leuk vindt om te doen.

 

[De Dunne]

Ik vind sowieso dat artsen, alle soorten artsen, veel te snel en te veel medicijnen voorschrijven. Ook op het gebied van pijnstillers. Bijna tegen heug en meug word het je aangedrongen. Ik weet niet waarom dat is, misschien een geld kwestie met de leverancier.
Bij mij als voorbeeld, ik was een aantal weken geleden geopereerd. Ik kreeg voor der na een hele sterkte pijnstiller mee die ik moest slikken. Toen ik vertelde dat ik dat nooit doe en gewoon parcetamol wilde nemen, werd mij doch bijna dringend verzocht wel die pijnstillers mee te nemen omdat de napijn behoorlijk zou zijn. "Al is het maar de eerste 2 dagen". Ik heb ze maar mee genomen en lekker bewaard. Pleur ik wel een keer weg. Tja wie weet heb ik wel wat meer pijn geleden omdat ik alleen paracetamol heb geslikt maar dat bepaald die arts toch niet? Was op morfine basis.

 

[SkittlesAndMe]

Ik merk dat het nu is uitgewerkt en ik zit nu echt in een enorme dip, nu voel ik me dus het tegenovergestelde als wat ik eerder stuurde

Helaas is dat het gevolg inderdaad, precies wat ik bedoelde. Bij elke piek hoort een dal. Als je die piek hoger maakt wordt het dal ook dieper. Als je je zo kut voelt, is de drempel om meer te nemen altijd vrij groot, waardoor je snel verslaafd kunt raken.

ik heb wel echt het gevoel dat ik hard drugs gebruik en vind het dus inderdaad ook heel raar dat dit zo vaak word voorgeschreven.

Ritalin is ook behoorlijk vergelijkbaar met harddrugs. Sterker nog, er zijn genoeg mensen die het op een feestje gebruiken. Wel in hogere doseringen dan, maar het heeft dezelfde effecten als speed. Ik heb zelf ook wel eens gefeest op Ritalin.

Het wordt voorgeschreven omdat mensen het vaak hun hele leven blijven gebruiken en dat levert veel geld op voor de farmaceutische industrie. Hetzelfde geldt voor kalmeringsmiddelen. Er zijn natuurlijk ook wel voordelen aan hoor, maar de nadelen moeten zeker niet worden onderschat

 

[ZERO-]

Er zijn gewoon geen wondermiddelen wat je gelukkig voelen (en blijven voelen) betreft. Hoe eerder je dat doorhebt, hoe beter.

Voor sommigen zijn antidepressiva anders een aardig wondermiddel. En ritalin kan ook zeker een wondermiddel zijn voor degenen met ADHD die zich ondanks ernstige aandachtsproblemen toch door een studie proberen te slepen. Maar wondermiddel is in dat opzicht zeker subjectief Neemt niet weg dat een eerste optie bij psychische problemen eigenlijk altijd therapeutische behandeling zou moeten zijn, tenzij er een crisissituatie of echt ernstige problemen zijn. Jammer dat veel psychiaters / artsen dat vergeten.

Verder ben ik het helemaal eens met wat de rest hierboven zegt. Ik vind het maar een vreemde bedoeling dat je psychiater je ritalin voorschrijft terwijl je geen ADHD diagnose hebt, maar wel depressies. Elke idioot weet zo haast dat je dit veel beter kunt behandelen met cognitieve gedragstherapie en eventueel antidepressiva, mocht het ernstig of hardnekkig zijn. Met ritalin zorg je er alleen maar voor dat je je rotter voelt zodra het uitwerkt en het is geen geschikte permanente oplossing voor de specifieke klachten die jij hebt. Dus stap naar je psychiater en bespreek andere opties die je op de lange termijn beter kunnen helpen. Uit ervaring weet ik dat therapie echt heel goed helpt, dus dat zou ik sowieso adviseren.

 

[Mindless]

Er zijn gewoon geen wondermiddelen wat je gelukkig voelen (en blijven voelen) betreft. Hoe eerder je dat doorhebt, hoe beter.

Voor sommigen zijn antidepressiva anders een aardig wondermiddel. En ritalin kan ook zeker een wondermiddel zijn voor degenen met ADHD die zich ondanks ernstige aandachtsproblemen toch door een studie proberen te slepen. Maar wondermiddel is in dat opzicht zeker subjectief Neemt niet weg dat een eerste optie bij psychische problemen eigenlijk altijd therapeutische behandeling zou moeten zijn, tenzij er een crisissituatie of echt ernstige problemen zijn. Jammer dat veel psychiaters / artsen dat vergeten.

Oke, in dat opzicht zou je dat wondermiddelen kunnen noemen. Als je leven er in ieder geval draaglijk op wordt, maakt dat uiteraard een groot verschil.

Maar er zit nog steeds een groot verschil tussen een draaglijk leven dat is vol te houden/waar je je doorheen kunt slepen en waar geluk natuurlijk. En ik doelde eigenlijk op dat laatste in mijn eerdere post. Veel drugs kunnen je tijdelijk een flinke high geven en je erg gelukkig doen laten voelen (in dat moment), maar dan wordt 't al gauw een achtervolging van die high. En ik geef mensen geen ongelijk om dat geluk te willen voelen. Iedereen voelt instinctief aan dat je je gelukkig zou moeten voelen. Voel je je ongelukkig, dan ben je per definitie op zoek naar geluk. Het leven zou niet enkel overleven moeten betekenen vind ik.

 

[ZERO-]

Maar er zit nog steeds een groot verschil tussen een draaglijk leven dat is vol te houden/waar je je doorheen kunt slepen en waar geluk natuurlijk. En ik doelde eigenlijk op dat laatste in mijn eerdere post. Veel drugs kunnen je tijdelijk een flinke high geven en je erg gelukkig doen laten voelen (in dat moment), maar dan wordt 't al gauw een achtervolging van die high. En ik geef mensen geen ongelijk om dat geluk te willen voelen. Iedereen voelt instinctief aan dat je je gelukkig zou moeten voelen. Voel je je ongelukkig, dan ben je per definitie op zoek naar geluk. Het leven zou niet enkel overleven moeten betekenen vind ik.

Ben het helemaal met je eens. Maar de topicstarter is depressief. En een depressie gaat niet om het willen nastreven van een high, maar het 'eindelijk eens normaal' willen voelen. Een depressie IS overleven.

 

[Mindless]

Maar wat is een high, anders dan een staat van blij, gelukkig, bewust, vrij van verlangen, etc. voelen? En als je je niet zo voelt, dan streef je er toch naar? Is het hele probleem niet gewoon zo simpel als dat en maken we het niet allemaal veel te moeilijk met onze (en dan bedoel ik de hele maatschappij) gedachten erover?

Zolang je in een depressie zit, is leven overleven ja. Dat heb ik zelf ook (licht) meegemaakt. Maar alsnog zie ik de meeste mensen (die dus niet als depressief worden gezien) vooral bezig zijn met overleven. Iedereen is bezig met ergens te komen, beter te worden, etcetera. Imo een teken dat de meeste mensen simpelweg niet gelukkig zijn, anders zouden ze het toch niet zoeken? Merk het overigens bij mezelf ook vaak hoor. Het is ook iets waar ik heel nieuwsgierig naar ben. Ik ben niet depressief, maar ik heb een enorme drang om geluk te ervaren (ik doe niet voor niets psychedelica ).

 

[ZERO-]

Ik geef je verder gelijk, probeerde het ook niet moeilijk te maken maar meer het verhaal bij de topicstarter te houden

 

[Mindless]

Hehe. Ik maak het wel eens te moeilijk.

 

[SkittlesAndMe]

Maar wat is een high, anders dan een staat van blij, gelukkig, bewust, vrij van verlangen, etc. voelen? En als je je niet zo voelt, dan streef je er toch naar?

Een high is niet de normale tevreden en gelukkige staat van zijn. Een high is daarboven. Extreem gelukkig of extreem relaxed.

In je normale staat zou je je neutraal moeten voelen. Niet ongelukkig maar niet overdreven gelukkig. Als je standaard ongelukkig bent, dan ben je depressief. Als je standaard extreem gelukkig bent, ben je waarschijnlijk continu onder invloed en dus drugsverslaafd en komt de depressie wel als je stopt :P

 

[Mindless]

Maar wat is een high, anders dan een staat van blij, gelukkig, bewust, vrij van verlangen, etc. voelen? En als je je niet zo voelt, dan streef je er toch naar?

Een high is niet de normale tevreden en gelukkige staat van zijn. Een high is daarboven. Extreem gelukkig of extreem relaxed.

In je normale staat zou je je neutraal moeten voelen. Niet ongelukkig maar niet overdreven gelukkig. Als je standaard ongelukkig bent, dan ben je depressief. Als je standaard extreem gelukkig bent, ben je waarschijnlijk continu onder invloed en dus drugsverslaafd en komt de depressie wel als je stopt :P

Ja en dat is dus exact waar ik mijn twijfels over heb. :P Of een neutrale staat ook de meest natuurlijke staat is. Want een diep gelukkige staat voelt voor mij 1000x vertrouwder en natuurlijker dan een "normale" neutrale staat. Ik bedoel met een diep gelukkige staat trouwens niet helemaal extatisch en euforisch zijn de hele tijd. Maar een diep vredige/gelukkige staat waarin elk moment als wonderlijk wordt ervaren. Zoals een klein kind de wereld ziet zeg maar. Ik ben er toch diep van overtuigd dat dát de natuurlijke staat is en dat we dat op de een of andere manier vergeten zijn.

Maar goed, dit gaat wellicht teveel offtopic.

 

[SkittlesAndMe]

Mooi beschreven en een interessante benadering, maar ik sluit me er niet bij aan. Zonder Low geen High. Laat ik het even lekker filosofisch benaderen:

Als je elke dag intens gelukkig leeft, ben je dan nog gelukkig?
- Smartie -

 

[ZERO-]

Om in gelukkige staat te verkeren hoef je toch ook weer niet altijd blij te zijn.. Persoonlijk ben ik al gelukkig als ik niet depressief ben, terwijl ik me dan wel 'normaal' voel en daar hoef ik niet heel erg blij voor te zijn. Dus het ligt er ook aan hoe je alles definieert..

 

[Mindless]

Als je elke dag intens gelukkig leeft, ben je dan nog gelukkig?
- Smartie -

Als je elke dag intens gelukkig leeft, dan ben je toch gelukkig? Ik heb zelf niet zoiets van 'Hè, eindelijk is dat vredige/gelukkige gevoel voorbij want dat begon me echt de keel uit te hangen.' Het is voor mij een compleet op zichzelf staand iets, waarbij ik geen depressie of neutrale staat nodig heb om het te waarderen, dat zou het voorwaardelijk maken.

 

[SkittlesAndMe]

Als je elke dag intens gelukkig leeft, dan ben je toch gelukkig?

Ja is dat wel zo?

Als je altijd net zo gelukkig bent, dan weet je niet wat ongeluk is en ben je dus eigenlijk niet meer gelukkig. Bijvoorbeeld XTC is zo bijzonder omdat je dan veel gelukkiger dan anders bent, maar al zou je altijd het gevoel van XTC hebben is het niet bijzonder.

Zonder dalen geen pieken dus

 

[Mindless]

Ik ben overtuigd van wel ja.

Om het misschien wat duidelijker te maken. Zoals ZERO al aangaf is definitie alles. Het gevoel van XTC is fijn ja, maar als dat altijd door zou gaan dan zou je er helemaal gek van worden, dus dat ben ik helemaal met je eens. Voor mij een goed teken dat het niet om werkelijk geluk gaat, maar om plezier. Plezier ligt imo in het spectrum plezier <-----> pijn. Wordt plezier te intens of gaat het te lang door, dan wordt 't pijn. De twee liggen tegenovergesteld van elkaar.

Geluk daarentegen is (voor mij in ieder geval) het vrij zijn van verlangen. Wanneer je niets anders of meer wilt dan wat het moment je geeft (wat is er verder ook behalve fantasie). Geen heftige extase, maar een diep content leven in het nu. Geluk heeft ook geen tegenovergestelde. Imo is geluk zelfs altijd aanwezig, maar lijkt het slechts verborgen omdat we zo geconditioneerd zijn om juist niet in het nu te leven, maar met onze gedachten naar de toekomst gericht (verlangen). Geluk is voor mij dus veel meer dan een simpel lichamelijk gevoel. Geluk is als een soort kwaliteit die automatisch opkomt wanneer ik meer in het nu leef en dichter bij mezelf, dus zonder verlangen. Het heeft ook een onmiskenbaar gevoel van waarheid voor me. Maar ik wil dit niet als feit verkondigen hoor, ook al ben ik hier zelf van overtuigd. Blame psilocybin.