angelswontdie
Newbie
Alcohol- en drugsverslaving zit bij ons duidelijk in de familie. Mijn moeder en broer zijn alcoholist, mijn zus is verslaafd aan speed en ik was/ben ernstig verslaafd aan zowel drugs (speed en wiet) als alcohol.
Ik heb meerdere keren geprobeerd om cold turkey te stoppen, maar dat ging iedere keer na een paar dagen (of soms zelf na één dag al) mis, dus heb ik besloten eerst te minderen voor ik compleet stop.
Ik heb nu de regel 'niet meer elke dag de hele dag, maar alleen op de avonden in het weekend' en dat houd ik tot nu toe (op één 'kleine' uitglijer eerder vandaag na) redelijk goed vol.
Goed, ik ben hier nu pas twee weken mee bezig, dus er is nog geen zekerheid dat ik niet (binnenkort) nog terugval, maar ik ben optimistisch.
Het probleem is dat ik me de hele tijd zó schuldig voel.
Nou ja, misschien is 'schuldig' niet het goede woord, maar het komt in de buurt.
Het gaat met mij nu iets beter, maar met mijn broer gaat het juist steeds slechter.
Vandaag een telefoontje gehad, blijkt dat hij stomdronken was geworden, onder de douche was gegaan en daarna in bed gecrashed is...maar hij was vergeten de douche uit te zetten.
Dus hij wordt wakker en zijn hele appartement en de winkel onder hem stonden helemaal blank.
Daar heeft hij nu dus bijna 1000 euro kosten aan en heel veel mensen zijn (toegegeven terecht) kwaad op hem.
Als ik dat soort dingen hoor, dan voel ik me daar altijd slecht over, want met mij gaat het juist steeds beter.
Ik begin eindelijk een beetje te leren hoe ik nuchter kan leven (al is het maar voor 5 dagen per keer, eerst hield ik het nog geen één dag of zelfs geen één uur uit), maar het lijkt wel hoe beter het met mij gaat, hoe slechter het met mijn broer gaat.
En het is misschien een beetje egoïstisch om in zo'n geval mijn eigen comfort en geluk prioriteit te geven over dat van hem, aangezien hij het duidelijk veel moeilijker heeft dan ik, maar toch...
Omdat ik me dan slecht voel doordat het slecht gaat met m'n broer en ik me 'schuldig' voel dat ik het wel (gedeeltelijk) onder controle heb en hij helemaal niet (een soort van survivor's guilt, zeg maar), krijg ik stress/negatieve emoties en daardoor krijg ik meteen weer zin/drang naar het 'niet nuchter zijn'.
Zoals vanmiddag dus.
Ik heb meteen na dat telefoontje naar de speed gegrepen om van die akelige gevoelens af te komen en het was pas 4 uur 's middags (wel weekend, maar niet 's avonds, dus technisch gezien heb ik mijn goede voornemen alweer gebroken).
Ergens weet ik ook wel dat ik het gewoon moet laten gaan en blij moet zijn dat het met mij tenminste beter gaat, maar dat lukt me op deze manier gewoon niet.
Mijn vader heeft, net als ikzelf, al meerdere keren tegen hem gezegd dat hij hulp moet zoeken, dat de insteek 'ik kan het zelf oplossen' duidelijk niet werkt voor hem, maar hij blijft geloven dat hij het allemaal onder controle heeft - zelfs na zoiets als wat er met z'n douche is gebeurd - en hij blijft hulp weigeren.
Soms heb ik echt het idee dat ik zelf nooit helemaal zal kunnen herstellen zolang hij niet hersteld is/geen hulp krijgt; zolang ik zie en hoor dat het slecht met hem gaat.
En ik kan hem niet helemaal uit mijn leven schrijven met het idee 'hij is een slechte invloed op me', want het is toch m'n broer en ik houd van hem.
Ik wil hem beter zien worden, juist omdat ik hem niet kwijt wil.
Heeft er iemand advies voor me?
Een manier dat ik er zelf minder emotioneel onder kan zijn, een manier om met die sterke emoties om te gaan zonder alcohol/drugs of een manier om hem toch te overtuigen om hulp aan te nemen ondanks dat hij denkt dat hij het allemaal wel onder controle heeft?
Of is dit gewoon één van die dingen wat niet op te lossen valt en waar ik toch op de één of andere manier gewoon overheen moet zien te komen?
Is het überhaupt mogelijk om 'er overheen te komen' dat je zo'n beetje gedwongen toekijkt hoe je eigen broer zichzelf kapot maakt?
Sorry als dit alles een beetje zeurderig/kleinzerig overkomt (ik weet dat er mensen zijn, ook hier op dit forum, met véél ergere problemen als dit), maar ik weet gewoon zelf echt niet meer wat ik ermee aanmoet, dus ik hoop dat iemand hier me wat advies kan geven.
Ik heb meerdere keren geprobeerd om cold turkey te stoppen, maar dat ging iedere keer na een paar dagen (of soms zelf na één dag al) mis, dus heb ik besloten eerst te minderen voor ik compleet stop.
Ik heb nu de regel 'niet meer elke dag de hele dag, maar alleen op de avonden in het weekend' en dat houd ik tot nu toe (op één 'kleine' uitglijer eerder vandaag na) redelijk goed vol.
Goed, ik ben hier nu pas twee weken mee bezig, dus er is nog geen zekerheid dat ik niet (binnenkort) nog terugval, maar ik ben optimistisch.
Het probleem is dat ik me de hele tijd zó schuldig voel.
Nou ja, misschien is 'schuldig' niet het goede woord, maar het komt in de buurt.
Het gaat met mij nu iets beter, maar met mijn broer gaat het juist steeds slechter.
Vandaag een telefoontje gehad, blijkt dat hij stomdronken was geworden, onder de douche was gegaan en daarna in bed gecrashed is...maar hij was vergeten de douche uit te zetten.
Dus hij wordt wakker en zijn hele appartement en de winkel onder hem stonden helemaal blank.
Daar heeft hij nu dus bijna 1000 euro kosten aan en heel veel mensen zijn (toegegeven terecht) kwaad op hem.
Als ik dat soort dingen hoor, dan voel ik me daar altijd slecht over, want met mij gaat het juist steeds beter.
Ik begin eindelijk een beetje te leren hoe ik nuchter kan leven (al is het maar voor 5 dagen per keer, eerst hield ik het nog geen één dag of zelfs geen één uur uit), maar het lijkt wel hoe beter het met mij gaat, hoe slechter het met mijn broer gaat.
En het is misschien een beetje egoïstisch om in zo'n geval mijn eigen comfort en geluk prioriteit te geven over dat van hem, aangezien hij het duidelijk veel moeilijker heeft dan ik, maar toch...
Omdat ik me dan slecht voel doordat het slecht gaat met m'n broer en ik me 'schuldig' voel dat ik het wel (gedeeltelijk) onder controle heb en hij helemaal niet (een soort van survivor's guilt, zeg maar), krijg ik stress/negatieve emoties en daardoor krijg ik meteen weer zin/drang naar het 'niet nuchter zijn'.
Zoals vanmiddag dus.
Ik heb meteen na dat telefoontje naar de speed gegrepen om van die akelige gevoelens af te komen en het was pas 4 uur 's middags (wel weekend, maar niet 's avonds, dus technisch gezien heb ik mijn goede voornemen alweer gebroken).
Ergens weet ik ook wel dat ik het gewoon moet laten gaan en blij moet zijn dat het met mij tenminste beter gaat, maar dat lukt me op deze manier gewoon niet.
Mijn vader heeft, net als ikzelf, al meerdere keren tegen hem gezegd dat hij hulp moet zoeken, dat de insteek 'ik kan het zelf oplossen' duidelijk niet werkt voor hem, maar hij blijft geloven dat hij het allemaal onder controle heeft - zelfs na zoiets als wat er met z'n douche is gebeurd - en hij blijft hulp weigeren.
Soms heb ik echt het idee dat ik zelf nooit helemaal zal kunnen herstellen zolang hij niet hersteld is/geen hulp krijgt; zolang ik zie en hoor dat het slecht met hem gaat.
En ik kan hem niet helemaal uit mijn leven schrijven met het idee 'hij is een slechte invloed op me', want het is toch m'n broer en ik houd van hem.
Ik wil hem beter zien worden, juist omdat ik hem niet kwijt wil.
Heeft er iemand advies voor me?
Een manier dat ik er zelf minder emotioneel onder kan zijn, een manier om met die sterke emoties om te gaan zonder alcohol/drugs of een manier om hem toch te overtuigen om hulp aan te nemen ondanks dat hij denkt dat hij het allemaal wel onder controle heeft?
Of is dit gewoon één van die dingen wat niet op te lossen valt en waar ik toch op de één of andere manier gewoon overheen moet zien te komen?
Is het überhaupt mogelijk om 'er overheen te komen' dat je zo'n beetje gedwongen toekijkt hoe je eigen broer zichzelf kapot maakt?
Sorry als dit alles een beetje zeurderig/kleinzerig overkomt (ik weet dat er mensen zijn, ook hier op dit forum, met véél ergere problemen als dit), maar ik weet gewoon zelf echt niet meer wat ik ermee aanmoet, dus ik hoop dat iemand hier me wat advies kan geven.
Laatst bewerkt:
