Schuldig!!?

[Iffness]

Ik denk dat veel mensen worden opgevoed door hun ouders, met het denkbeeld dat je positieve en negatieve kanten hebt en dat de negatieve kanten zoveel mogelijk onderdrukt moeten worden.

Lukt dit onderdrukken niet, had je gewoon beter je best moeten doen en heb je alle redenen om je schuldig te voelen.

En dus voel je je altijd schuldig.

Dit is voor mij een van de hoofdredenen om drugs te gebruiken. Ik ben eindelijk even af van die zeurende stem in mijn hoofd die mij voortdurend uitlegt dat ik niet ok ben.

En daar voel ik me dan ook weer schuldig over.


Voor mensen die zich herkennen in bovenstaande tekst, heb ik een aantal opmerkingen:

1) Je genen, je opvoeding en de maatschappij hebben je huidige persoonlijkheid bepaald. Jij hebt invloed gehad op géén van deze dingen. En toch voel je je schuldig over hoe jij nu bent?

2) Je mag dus gewoon nú stoppen met je schuldig te voelen. Je hoeft dus niet eerst iets te doen, of iets niet meer te doen.

3) "Maar als ik mij niet meer schuldig ergens over voel, kan ik gewoon alles doen waar ik zin in heb?".
Inderdaad! Dus wat ga je doen, als schuldgevoel geen motivatie meer vormt voor wat je doet?

4) "Maar ik kan de huidige werkelijkheid waar ik nu in zit, en helemaal zelf veroorzaakt heb, niet accepteren".
Wel... die heb je 'zelf' dus niet veroorzaakt. Daar komt bij dat het niet accepteren van de werkelijkheid tamelijk kansloos is. Kijk eens naar de werkelijkheid zonder schuldgevoel, het mag echt!

5) "Maar je hebt echt geen idee, hoe kut ik me nu voel!!".
Wel hoor, ik ben ook een mens. Ik kan je één ding verzekeren: "het gaat weer voorbij, altijd!".

6) Als je je kwaad voelt op je ouders, realiseer je dan dat zij zo geworden zijn door hún genen en hún opvoeding, waar zij ook geen invloed op gehad hebben.

Ik hoop dat iemand wat aan dit stuk heeft.

Heel veel liefs, allemaal!

Iffness

 

[De Zandman]

Hmmm. Interessant. Maar, de zegswijze van " het gaat weer voorbij, altijd " , dat is helaas niet bij iedereen zo.
Nee.
Ikzelf ben erop een gegeven moment voor weggevlucht. Jazeker.
Alleen, datgene, waarvoor je wegvluchten, dat neem je mee...
Je ouders, en hun ouders, en daar weer de ouders van, daarin heb je gelijk.
Ik denk idd, dat jouw genen, en aangeleerde normen en waarden, daarbij het " schuldig" voelen voor vanalles en nog wat, daarvan ben jij het resultaat.
Absoluut!
Het niet OK voelen, is in dit kader iets waar je zelf 0 ,0 schuld aan hebt.
Het is je aangeleerd. Aangepraat.
Geërfd.
Ook de schoolkeuze heeft hierin een flinke vinger in de pap. Deze regelen je opvoeding immers vanaf je eerste schooldag...

Bij mij is het niet zozeer het schuldig voelen aan ja...iets, het punt, maar dus wél het beoordeeld worden naar prestatie.
En dan niet zómaar een prestatie, nee, alleen die prestaties, die practisch onmogelijk waren, om te behalen.
En dan daaraan vastgekoppeld, respect.
Respect krijg je pas dan, als je voor de prestaties een meer dan voldoende resultaat hebt behaald.

Dit nam ik mee, en ook als leidraad, het Legioen in.
Eén betere omgeving voor deze visie kan je niet hebben....de schuld gevoelens komen naderhand wel.
Hoef je niets voor te doen.

 

[Iffness]

Hmmm. Interessant. Maar, de zegswijze van " het gaat weer voorbij, altijd " , dat is helaas niet bij iedereen zo.
Nee.
Ikzelf ben erop een gegeven moment voor weggevlucht. Jazeker.
Alleen, datgene, waarvoor je wegvluchten, dat neem je mee...
Je ouders, en hun ouders, en daar weer de ouders van, daarin heb je gelijk.
Ik denk idd, dat jouw genen, en aangeleerde normen en waarden, daarbij het " schuldig" voelen voor vanalles en nog wat, daarvan ben jij het resultaat.
Absoluut!
Het niet OK voelen, is in dit kader iets waar je zelf 0 ,0 schuld aan hebt.
Het is je aangeleerd. Aangepraat.
Geërfd.
Ook de schoolkeuze heeft hierin een flinke vinger in de pap. Deze regelen je opvoeding immers vanaf je eerste schooldag...

Bij mij is het niet zozeer het schuldig voelen aan ja...iets, het punt, maar dus wél het beoordeeld worden naar prestatie.
En dan niet zómaar een prestatie, nee, alleen die prestaties, die practisch onmogelijk waren, om te behalen.
En dan daaraan vastgekoppeld, respect.
Respect krijg je pas dan, als je voor de prestaties een meer dan voldoende resultaat hebt behaald.

Dit nam ik mee, en ook als leidraad, het Legioen in.
Eén betere omgeving voor deze visie kan je niet hebben....de schuld gevoelens komen naderhand wel.
Hoef je niets voor te doen.

...ik moest even nadenken over een antwoord.

Wat ik bedoelde met "het gaat weer voorbij" is, dat hoe kut je je ook voelt, er altijd weer een moment komt dat je je iets minder kut voelt.

Je schrijft dat je in het legion, maar ook daarvoor, werd afgerekend op het niet behalen van bovengemiddelde prestaties, waardoor je geen respect kreeg, wat uiteindelijk leidde tot schuldgevoel.
En de reden dat dit leidde tot schuldgevoel, kwam door conditioneringen in je jeugd (ouders & maatschappij).

Vat ik het zo een beetje goed samen?

Maar betekent het feit dat je dit zo opschrijft, niet dat je ondertussen beter weet?

Je kan inderdaad niet wegvluchten voor jezelf. Het enige wat je kan doen is jezelf accepteren. Dingen zijn zoals ze zijn, ook jij, inclusief al je fuckzooi 😀.

 

[De Zandman]

Goed samengevat.
En ja. Nu, 50 jaar later, weet ik wel beter.
Zonder meer.