Gister heb ik na een lange tijd eindelijk weer eens wat LSD kunnen en durven nemen. Het is voor mij altijd bij verre het meest extreme en enge tripmiddel wat er is geweest, niet op een slechte manier, ik vind het waarschijnlijk de meest bijzondere en interessante drug die ik geprobeerd heb, maar het schrikt me nogal af en ik heb er niet snel behoefte aan om het te gebruiken.
Het was al weer een goed half jaar geleden en ik had al weer een weekje of twee in mijn hoofd dat een tripje op LSD wel weer heel mooi zou zijn en me echt goed zou kunnen doen. Niet omdat het slecht met me gaat, integendeel, het gaat beter dan ooit, en ik weet uit het verleden dat de inzichten en afterglow van LSD er echt bij kunnen helpen om van zo'n periode nog dubbel zoveel gebruik te kunnen maken. Ik was hierbij ook echt benieuwd om LSD fatsoenlijk te kunnen ervaren vanuit mijn optimistische levensgenietende mindset waarin ik nu in het leven sta, wat ik vrij sterk aan LSD te danken heb. Mijn vorige trips op LSD zijn voornamelijk geweest in een stuk minder frisse mindset waar LSD me deze blik op het leven liet zien, dus ik was heel benieuwd hoe ik dit zou ervaren nu ik die mindset al aardig omarmd heb.
In de loop van de week ontstond het plan voor deze trip aangezien het voorspelde weer voor zaterdag steeds meer veranderde van regenachtig naar zonnig. Ik heb al ongeveer een half jaar een zegel LSD in de kast liggen waarvan ik van meerdere behoorlijk LSD-ervaren vrienden weet dat het echt serieuze zegels zijn, zeker 150-200ug. Ik ben ongelofelijk gevoelig voor LSD en wilde eigenlijk niet per se echt trippen maar een hele lage dosis doen die genoeg psychedellische glow zou geven om me goed te kunnen vermaken, na te kunnen denken, etc, de keuze viel op een zesde zegel, ongeveer 25- 35ug.
Op zaterdag ochtend word ik wakker en voel ik me echt al super goed en entoushiast over mn trip, ik besef hoe heerlijk weer het ook nog eens is en maak vrij impulsief de beslissing dat ik best ietsjes meer kan nemen, om 11;40 stop ik een ruim kwartje van de zegel onder mijn tong, het zal rond de 50 ug liggen. "Wat zal het ook, het is nogsteeds een hele tamme dosis." Ik stop alle spullen in mijn tas die ik mee wil gaan nemen en bereid me verder een beetje voor om zodra ik effecten begin te voelen weg te gaan. Ik heb nog een heel gesprek met mn moeder en kijk daarna nog even 10minuten een filmpje. 40 minuten na het nemen van de zegel begin ik me aardig tintelig te voelen en ga ik nog even naar het toilet voor ik weg ga, wanneer ik in de spiegel kijk zie ik dat mijn pupillen nu al extreem groot zijn en schiet hiervan aardig in paniek, "Fuck als ik maar niemand in de ogen hoef te kijken." Ik gris mijn spullen bij elkaar, trek trillend mijn schoenen aan, roep een groet en fiets zo snel mogelijk weg.
Tegen de tijd dat ik op het station aankom en mijn fiets parkeer begin ik me aardig vreemd en pscychedellisch te voelen, het is weer dat typische rare LSD comeup gevoel, mijn lippen en mond voelen tegelijkertijd verdoofd en hypergevoelig, alles voelt tegelijkertijd droog en vochtig aan, ik voel me een beetje misselijk, yegh, hier heb ik altijd echt een hekel aan maar ik weet dat t na de eerste 1 of 2 uur wel wegtrekt dus kan me er makkelijk van afleiden. Ik loop over de brug over de rivier heen en ben al aardig onder de indruk van het extreem lichte, zonnige, rivierlandschap. Dingen beginnen helderder te worden en ik merk de eerste glimpsen LSD magie op, tintelend en zweverig wandel ik door het weiland naar mijn favoriete tripplekje toe. Ik ben aardig verbaasd hoe intens t al zo snel word op zo'n lage dosis maar voel me er vrij goed bij.
Het is een aardige glibbertocht door de modder maar uiteindelijk kom ik bij mijn plekje aan, een grote witte zuil versierd met mozaiek, gestapelde stenen en een gouden buddhabeeld. Vlak naast de rivier, omringd door een cirkel stenen om op te zitten, en met kleurrijke vlaggetjes over het plekje heen. Mijn schoenen zitten meteen helemaal onder de modder en mijn broek heeft op onverklaarbare wijze ook al een hele veeg modder tot op mijn bovenbeen zitten maar dat maakt verder helemaal niet uit, dat kan in de was. Ik ga zitten en besluit eerst maar een korte meditatie te doen om me een beetje in de trip te gronden. De eerste paar minuten lukt het helemaal niet en kan ik alleen maar nadenken over hoe mediteren in deze staat nooit gaat lukken, maar op een gegeven moment noemt de meditatie dat als je nieuw bent met dit soort meditatie je op elke adem kunt tellen om je er bij te houden, ik doe deze meditatie wel vaker en doe hier dan nooit aan mee, vind het alleen maar afleiding, maar nu is het een enorme uitkomst en zodra ik dat begin te doen zit ik eigenlijk direct in een hele diepe meditatieve staat, van het een op het andere moment hoef ik eigenlijk geeneens meer moeite te doen om mijn aandacht scherp te houden. Geometrische patronen beginnen snel op mijn oogleden te dansen, mijn lichaam ontspant en tijd lijkt haast stil komen te staan. Het grond me echt helemaal in het gevoel van de trip en wanneer ik na 10 minuten mijn ogen weer open tranen mijn ogen sterk van de wind, ben ik helemaal verblind van het licht en zit ik zeker 10 minuten helemaal stil bij te komen omdat dit zulke intense gevoelens en visuals naar buiten brengt, wanneer ik dan weer goed gewend ben aan het licht en de omgeving zakken de visuals wel weer weg tot een minimum.
Ik zet mijn favoriete psychedellische album aan, "Nothing lasts.... but nothing is lost" van Shpongle en begin dit te bewonderen, ik blijf nog even een kwartiertje zo zitten en ga dan weer een stuk verder wandelen met de muziek op mijn koptelefoon. Ik begin langzaam aardig op mn piek te komen en er zijn toch wel serieuze visuals. Niks heel intens op deze dosis natuurlijk en van dichtbij kan ik dingen allemaal heel scherp en normaal zien, maar als ik de weilanden in staar zijn er toch aardige patronen en bewegingen in het landschap te zien. Ik geniet er optimaal van en dwaal een beetje heen en weer langs de rivier, eigenlijk wel 2 of 3 uur lang ben ik helemaal opgezogen in een soort magische reis door het landschap. Alles is mooi, alles voelt bijzonder en ik ben helemaal content met het moment, alleen met mijn eigen gedachten, genietend van muziek, van prachtige natuur aan het genieten. Ik heb diepe gesprekken met mezelf, zowel intern als hardop uitgesproken, komt dot inzichten over bepaalde gedachtebeelden en raak steeds dieper verdwaald in mezelf en de natuur. Ik dans energiek rond op de muziek over modderige paden langs de rivier, ga op elk bankje wat ik tegenkom een tijdje zitten om de natuur in me op te nemen, en kan vooral niet stoppen met glimlachen. Ik staar tijden lang vanaf een kribkop in de kolkende stroming van de rivier, dit brengt meteen diepe filosofische gedachten op over hoeveel deze rivier en hoe hij constant, en onvoorspelbaar blijft doorstromen lijkt op mijn bewustzijn, ons bewustzijn als mensen. Met dat besef staar ik uit over de horizon van de rivier en besef dat het kolkende, stromende stukje water waar ik net naar zat te kijken slechts een miniscuul fractietje is van het grote geheel van deze immense rivier. "Damn, wat ben ik eigenlijk klein"
Uiteindelijk ga ik op een bankje zitten om even te tekenen. Ik sla mijn tekenboek open en besluit eerst door alle tekeningen heen te bladeren omdat er nogal veel trippy eye-candy in staat. Ik bewonder elke tekening en beleef per tekening weer het gevoel wat ik er bij had op het moment dat ik hem tekende, elke tekening weet ik ook te zien met een stuk meer trots en compassie naar mezelf dan normaal. Ik vind ze veel oprechter mooi en ben er minder over kritisch op dan ik nuchter zou zijn. Ik kijk het allemaal door met een glimlach en besluit uitendelijk nu maar wat te tekenen. Door mijn veels te koude handen zijn mijn handen harstikke bibberig en stijf dus lukt het totaal niet om wat moois te tekenen, maar toch is het leuk om even wat creativiteit er in kwijt te kunnen, ik ben er echter snel weer klaar mee, pak mijn spullen weer bij elkaar en ga weer een stuk verder lopen, de LSD is echt intens stimulerend en het is niet prettig om langer dan een kwartiertje of een halfuurtje stil te blijven zitten. Na nog een halfuurtje wandelen besluit ik de mandarijn die ik mee heb genoten te gaan eten en druk ik eerst ook maar snel even een boterham naar binnen, met heel veel tegenzin maar ik weet dat het wel goed is even wat te eten. De mandarijn smaakt me daarintegen ongelofelijk goed. Ik vul nog even mijn drinflesje bij met de grote anderhalve liter fles water die ik bij me heb, vol verwondering kijk ik toe hoe de doorzichtige vloeistof het flesje vult, het lijkt wel een oneindigheid te duren. Ik leg de link weer terug met het inzicht over de rivier van eerder en zit dom giegelend en glimlachend het water over te gieten alsof het het meest magische en betekenisvolle is wat ik ooit heb gezien.
Hierna besluit ik terug de stad in te lopen om wat wiet te halen, LSD en wiet is voor mij altijd een bizar extreme combinatie waar ik ergens echt als de dood voor ben, maar ik heb wel heel erg zin in een jointje en het is nu maar 50ug. De meeste visuals zijn al aardig afgevlakt al ben ik echt nog wel een beetje aan het trippen, het is nu zo'n 4 uur na inname, tegen de tijd dat ik helemaal naar de shop ben gelopen, wiet heb gehaald, een nieuw plekje heb gevonden en een joint heb gerold ben ik zo weer een uur verder, dat moet toch wel goedkomen. Moet hier wel even bij zeggen dat ik extreem gevoelig ben voor wiet en sinds kort gestopt ben met meerdere keren per week tot dagelijks blowen, en mn laatste joint vorig weekend heb gerookt, dit schiet er een beetje bij in in mijn berekening hoe hard het me zal raken. Ik haal gewoon even een grammetje gruis aangezien ik niet zo veel geld heb en loop door naar een parkje om een joint te draaien. Het kost even wat moeite maar uiteindelijk draai ik een prima, heel klein puur jointje, nog geen kwart gram aan wiet en rook hem op. Ik rook het een beetje met tegenzin maar wil het effect wel hebben natuurlijk dus besluit het maar zo snel mogelijk allemaal mn longen in te trekken.
Ik voel me lekker high, en besluit weer terug de weilanden in te lopen. Tijdens t lopen besef ik snel dat ik wel enorm hard aan het trippen ben meteen en mijn visuals nu al veel sterker zijn dan ze eerder ook maar op de piek waren. Ik geniet er wel van en loop de brug weer op. Vlak voor de brug gebeurt er iets raars, helemaal spontaan, zonder enige aankondiging, dissasocieer ik in één klap volledig. Mijn bewustzijn zoomt uit, alles is wazig, ik snap niet goed waar ik nou loop. Huh? Hoe kan dat nou? Ik voel mezelf in het busje en de auto die ik links van me over de kruising zie rijden. Aan welke kant van de straat ben ik nou? Huh? Ik schiet echt even in paniek van de spontane intense ego oplossing en verwarring maar weet me zelf genoeg de helderheid in te forceren om mezelf veilig over de brug te navigeren en de natuur terug in te lopen. Ik loop weer over een modderig pad de natuur in en glibber flink rond, ik besef hoe intens grappig en apart dit voelt op LSD en zit er aardig om te giechelen, ik trip nu echt intens hard en voel mn bewustzijn helemaal uitspreiden door de modder onder mn voeten. "Damn het voelt echt heel prettig om modder te zijn." Ik geniet enorm van alle intense psychedellische gevoelens die ik nu ervaar maar ben toch nog aardig angstig van hoe spontaan dit gebeurde en hoe erg ik dit niet verwacht had.
Ik stort neer op een bankje en zit hier zeker een uur de lucht in te staren. Ik kan bijna niet meer zien van de absurde fractalen en geometrie die mijn wereld helemaal uiteen trekken. Ik zie een symmetrisch beeld zo complex dat het lijkt alsof het hele universum in één precies kloppend patroon voor me uitsrekt, er staart een soort goddelijk gezicht uit dit patroon in mijn ogen. Nee, ik staar in mijn eigenn ogen vanuit dit patroon in de wolken. Ik los helemaal op en word compleet één met de patronen en visioenen die zich in de wolken vertonen. Ik glimlach met het idee dat dit de eerste keer is dat ik weer op dit level psychedelia zit in bijna 2 jaar. Zulke ego oplossing van zo'n lage dosis met een jointje is het laatste wat ik verwacht had maar het is helemaal goed, alles is goed, wat ben ik blij dat ik dit weer eens meemaak.
Na een uurtje of twee ben ik vrij abrupt weer aardig terug op aarde, ik tob een beetje of ik nog meer wiet wil roken om weer een wat dieper plateau op te zoeken maar besluit dat het beter is het lekker hier bij te houdenn om straks om 9 uur nog een beetje nuchter thuis te kunnen komen en er straks nog wel even één te roken als mijn ouders naar bed zijn voor ik naar bed ga. Ik loop nog een oneindigheid rondjes door het rivierlandschap en ga wanneer het donker begint te worden weer richting de stad. Ik ben helemaal content met gewoon in mezelf gekeerd, te kunnen nadenken en van muziek te kunnen genieten in deze staat van zijn. Tegen 7 heb ik wel aardig zin om naar huis te gaan maar blijf toch geforceerd rondjes lopen omdat ik zo nuchteer mogelijk thuis wil komen en dus gewoon tijd wil rekken tot 9 uur. Het is aardig saai en ik ben er wel klaar mee maar ik voel me alsnog harstikke goed en heb er geen problemen mee. Tegen half 9 pak ik mijn fiets en fiets ik met verkrampte, uitegeppute benen naar huis.
Ik kijk thuis nog even wat youtube en netflix, drink een biertje en rol een flinke pure joint om te roken als mn ouders naar bed zijn. Ik rook deze in de tuin op en integendeel tot vanmiddag geniet ik nu echt van het roken en ga ik satsified weer naar boven. Het is niet meer intens trippy zoals vanmiddag maar ik ben onvoorstelbaar hoog in de wolken. Ik heb kramp in mijn kaken van het lachen en geniet met volle teugen van hoe intens de bodyhigh is. Hett is haast een soort droomachtig, trippy coma. Na twee uur lang genieten gooi ik het licht uit en val ik snel in een enorm diepe, droomloze slaap.
Vanochtend gezellig met zijn allen ontbeten, een flinke joint gerookt, mijn hele kamer schoongemaakt in een heerlijke stonede afterglow bui onder het genot van een heerlijk muziekje en nu op mn gemakje dit report geschreven. Voel me weer compleet verfrisd en helder, hier deed ik t voor. Heb zelden zo diep genoten en betekenis gehaald uit een trip als deze.
Groeten
Het was al weer een goed half jaar geleden en ik had al weer een weekje of twee in mijn hoofd dat een tripje op LSD wel weer heel mooi zou zijn en me echt goed zou kunnen doen. Niet omdat het slecht met me gaat, integendeel, het gaat beter dan ooit, en ik weet uit het verleden dat de inzichten en afterglow van LSD er echt bij kunnen helpen om van zo'n periode nog dubbel zoveel gebruik te kunnen maken. Ik was hierbij ook echt benieuwd om LSD fatsoenlijk te kunnen ervaren vanuit mijn optimistische levensgenietende mindset waarin ik nu in het leven sta, wat ik vrij sterk aan LSD te danken heb. Mijn vorige trips op LSD zijn voornamelijk geweest in een stuk minder frisse mindset waar LSD me deze blik op het leven liet zien, dus ik was heel benieuwd hoe ik dit zou ervaren nu ik die mindset al aardig omarmd heb.
In de loop van de week ontstond het plan voor deze trip aangezien het voorspelde weer voor zaterdag steeds meer veranderde van regenachtig naar zonnig. Ik heb al ongeveer een half jaar een zegel LSD in de kast liggen waarvan ik van meerdere behoorlijk LSD-ervaren vrienden weet dat het echt serieuze zegels zijn, zeker 150-200ug. Ik ben ongelofelijk gevoelig voor LSD en wilde eigenlijk niet per se echt trippen maar een hele lage dosis doen die genoeg psychedellische glow zou geven om me goed te kunnen vermaken, na te kunnen denken, etc, de keuze viel op een zesde zegel, ongeveer 25- 35ug.
Op zaterdag ochtend word ik wakker en voel ik me echt al super goed en entoushiast over mn trip, ik besef hoe heerlijk weer het ook nog eens is en maak vrij impulsief de beslissing dat ik best ietsjes meer kan nemen, om 11;40 stop ik een ruim kwartje van de zegel onder mijn tong, het zal rond de 50 ug liggen. "Wat zal het ook, het is nogsteeds een hele tamme dosis." Ik stop alle spullen in mijn tas die ik mee wil gaan nemen en bereid me verder een beetje voor om zodra ik effecten begin te voelen weg te gaan. Ik heb nog een heel gesprek met mn moeder en kijk daarna nog even 10minuten een filmpje. 40 minuten na het nemen van de zegel begin ik me aardig tintelig te voelen en ga ik nog even naar het toilet voor ik weg ga, wanneer ik in de spiegel kijk zie ik dat mijn pupillen nu al extreem groot zijn en schiet hiervan aardig in paniek, "Fuck als ik maar niemand in de ogen hoef te kijken." Ik gris mijn spullen bij elkaar, trek trillend mijn schoenen aan, roep een groet en fiets zo snel mogelijk weg.
Tegen de tijd dat ik op het station aankom en mijn fiets parkeer begin ik me aardig vreemd en pscychedellisch te voelen, het is weer dat typische rare LSD comeup gevoel, mijn lippen en mond voelen tegelijkertijd verdoofd en hypergevoelig, alles voelt tegelijkertijd droog en vochtig aan, ik voel me een beetje misselijk, yegh, hier heb ik altijd echt een hekel aan maar ik weet dat t na de eerste 1 of 2 uur wel wegtrekt dus kan me er makkelijk van afleiden. Ik loop over de brug over de rivier heen en ben al aardig onder de indruk van het extreem lichte, zonnige, rivierlandschap. Dingen beginnen helderder te worden en ik merk de eerste glimpsen LSD magie op, tintelend en zweverig wandel ik door het weiland naar mijn favoriete tripplekje toe. Ik ben aardig verbaasd hoe intens t al zo snel word op zo'n lage dosis maar voel me er vrij goed bij.
Het is een aardige glibbertocht door de modder maar uiteindelijk kom ik bij mijn plekje aan, een grote witte zuil versierd met mozaiek, gestapelde stenen en een gouden buddhabeeld. Vlak naast de rivier, omringd door een cirkel stenen om op te zitten, en met kleurrijke vlaggetjes over het plekje heen. Mijn schoenen zitten meteen helemaal onder de modder en mijn broek heeft op onverklaarbare wijze ook al een hele veeg modder tot op mijn bovenbeen zitten maar dat maakt verder helemaal niet uit, dat kan in de was. Ik ga zitten en besluit eerst maar een korte meditatie te doen om me een beetje in de trip te gronden. De eerste paar minuten lukt het helemaal niet en kan ik alleen maar nadenken over hoe mediteren in deze staat nooit gaat lukken, maar op een gegeven moment noemt de meditatie dat als je nieuw bent met dit soort meditatie je op elke adem kunt tellen om je er bij te houden, ik doe deze meditatie wel vaker en doe hier dan nooit aan mee, vind het alleen maar afleiding, maar nu is het een enorme uitkomst en zodra ik dat begin te doen zit ik eigenlijk direct in een hele diepe meditatieve staat, van het een op het andere moment hoef ik eigenlijk geeneens meer moeite te doen om mijn aandacht scherp te houden. Geometrische patronen beginnen snel op mijn oogleden te dansen, mijn lichaam ontspant en tijd lijkt haast stil komen te staan. Het grond me echt helemaal in het gevoel van de trip en wanneer ik na 10 minuten mijn ogen weer open tranen mijn ogen sterk van de wind, ben ik helemaal verblind van het licht en zit ik zeker 10 minuten helemaal stil bij te komen omdat dit zulke intense gevoelens en visuals naar buiten brengt, wanneer ik dan weer goed gewend ben aan het licht en de omgeving zakken de visuals wel weer weg tot een minimum.
Ik zet mijn favoriete psychedellische album aan, "Nothing lasts.... but nothing is lost" van Shpongle en begin dit te bewonderen, ik blijf nog even een kwartiertje zo zitten en ga dan weer een stuk verder wandelen met de muziek op mijn koptelefoon. Ik begin langzaam aardig op mn piek te komen en er zijn toch wel serieuze visuals. Niks heel intens op deze dosis natuurlijk en van dichtbij kan ik dingen allemaal heel scherp en normaal zien, maar als ik de weilanden in staar zijn er toch aardige patronen en bewegingen in het landschap te zien. Ik geniet er optimaal van en dwaal een beetje heen en weer langs de rivier, eigenlijk wel 2 of 3 uur lang ben ik helemaal opgezogen in een soort magische reis door het landschap. Alles is mooi, alles voelt bijzonder en ik ben helemaal content met het moment, alleen met mijn eigen gedachten, genietend van muziek, van prachtige natuur aan het genieten. Ik heb diepe gesprekken met mezelf, zowel intern als hardop uitgesproken, komt dot inzichten over bepaalde gedachtebeelden en raak steeds dieper verdwaald in mezelf en de natuur. Ik dans energiek rond op de muziek over modderige paden langs de rivier, ga op elk bankje wat ik tegenkom een tijdje zitten om de natuur in me op te nemen, en kan vooral niet stoppen met glimlachen. Ik staar tijden lang vanaf een kribkop in de kolkende stroming van de rivier, dit brengt meteen diepe filosofische gedachten op over hoeveel deze rivier en hoe hij constant, en onvoorspelbaar blijft doorstromen lijkt op mijn bewustzijn, ons bewustzijn als mensen. Met dat besef staar ik uit over de horizon van de rivier en besef dat het kolkende, stromende stukje water waar ik net naar zat te kijken slechts een miniscuul fractietje is van het grote geheel van deze immense rivier. "Damn, wat ben ik eigenlijk klein"
Uiteindelijk ga ik op een bankje zitten om even te tekenen. Ik sla mijn tekenboek open en besluit eerst door alle tekeningen heen te bladeren omdat er nogal veel trippy eye-candy in staat. Ik bewonder elke tekening en beleef per tekening weer het gevoel wat ik er bij had op het moment dat ik hem tekende, elke tekening weet ik ook te zien met een stuk meer trots en compassie naar mezelf dan normaal. Ik vind ze veel oprechter mooi en ben er minder over kritisch op dan ik nuchter zou zijn. Ik kijk het allemaal door met een glimlach en besluit uitendelijk nu maar wat te tekenen. Door mijn veels te koude handen zijn mijn handen harstikke bibberig en stijf dus lukt het totaal niet om wat moois te tekenen, maar toch is het leuk om even wat creativiteit er in kwijt te kunnen, ik ben er echter snel weer klaar mee, pak mijn spullen weer bij elkaar en ga weer een stuk verder lopen, de LSD is echt intens stimulerend en het is niet prettig om langer dan een kwartiertje of een halfuurtje stil te blijven zitten. Na nog een halfuurtje wandelen besluit ik de mandarijn die ik mee heb genoten te gaan eten en druk ik eerst ook maar snel even een boterham naar binnen, met heel veel tegenzin maar ik weet dat het wel goed is even wat te eten. De mandarijn smaakt me daarintegen ongelofelijk goed. Ik vul nog even mijn drinflesje bij met de grote anderhalve liter fles water die ik bij me heb, vol verwondering kijk ik toe hoe de doorzichtige vloeistof het flesje vult, het lijkt wel een oneindigheid te duren. Ik leg de link weer terug met het inzicht over de rivier van eerder en zit dom giegelend en glimlachend het water over te gieten alsof het het meest magische en betekenisvolle is wat ik ooit heb gezien.
Hierna besluit ik terug de stad in te lopen om wat wiet te halen, LSD en wiet is voor mij altijd een bizar extreme combinatie waar ik ergens echt als de dood voor ben, maar ik heb wel heel erg zin in een jointje en het is nu maar 50ug. De meeste visuals zijn al aardig afgevlakt al ben ik echt nog wel een beetje aan het trippen, het is nu zo'n 4 uur na inname, tegen de tijd dat ik helemaal naar de shop ben gelopen, wiet heb gehaald, een nieuw plekje heb gevonden en een joint heb gerold ben ik zo weer een uur verder, dat moet toch wel goedkomen. Moet hier wel even bij zeggen dat ik extreem gevoelig ben voor wiet en sinds kort gestopt ben met meerdere keren per week tot dagelijks blowen, en mn laatste joint vorig weekend heb gerookt, dit schiet er een beetje bij in in mijn berekening hoe hard het me zal raken. Ik haal gewoon even een grammetje gruis aangezien ik niet zo veel geld heb en loop door naar een parkje om een joint te draaien. Het kost even wat moeite maar uiteindelijk draai ik een prima, heel klein puur jointje, nog geen kwart gram aan wiet en rook hem op. Ik rook het een beetje met tegenzin maar wil het effect wel hebben natuurlijk dus besluit het maar zo snel mogelijk allemaal mn longen in te trekken.
Ik voel me lekker high, en besluit weer terug de weilanden in te lopen. Tijdens t lopen besef ik snel dat ik wel enorm hard aan het trippen ben meteen en mijn visuals nu al veel sterker zijn dan ze eerder ook maar op de piek waren. Ik geniet er wel van en loop de brug weer op. Vlak voor de brug gebeurt er iets raars, helemaal spontaan, zonder enige aankondiging, dissasocieer ik in één klap volledig. Mijn bewustzijn zoomt uit, alles is wazig, ik snap niet goed waar ik nou loop. Huh? Hoe kan dat nou? Ik voel mezelf in het busje en de auto die ik links van me over de kruising zie rijden. Aan welke kant van de straat ben ik nou? Huh? Ik schiet echt even in paniek van de spontane intense ego oplossing en verwarring maar weet me zelf genoeg de helderheid in te forceren om mezelf veilig over de brug te navigeren en de natuur terug in te lopen. Ik loop weer over een modderig pad de natuur in en glibber flink rond, ik besef hoe intens grappig en apart dit voelt op LSD en zit er aardig om te giechelen, ik trip nu echt intens hard en voel mn bewustzijn helemaal uitspreiden door de modder onder mn voeten. "Damn het voelt echt heel prettig om modder te zijn." Ik geniet enorm van alle intense psychedellische gevoelens die ik nu ervaar maar ben toch nog aardig angstig van hoe spontaan dit gebeurde en hoe erg ik dit niet verwacht had.
Ik stort neer op een bankje en zit hier zeker een uur de lucht in te staren. Ik kan bijna niet meer zien van de absurde fractalen en geometrie die mijn wereld helemaal uiteen trekken. Ik zie een symmetrisch beeld zo complex dat het lijkt alsof het hele universum in één precies kloppend patroon voor me uitsrekt, er staart een soort goddelijk gezicht uit dit patroon in mijn ogen. Nee, ik staar in mijn eigenn ogen vanuit dit patroon in de wolken. Ik los helemaal op en word compleet één met de patronen en visioenen die zich in de wolken vertonen. Ik glimlach met het idee dat dit de eerste keer is dat ik weer op dit level psychedelia zit in bijna 2 jaar. Zulke ego oplossing van zo'n lage dosis met een jointje is het laatste wat ik verwacht had maar het is helemaal goed, alles is goed, wat ben ik blij dat ik dit weer eens meemaak.
Na een uurtje of twee ben ik vrij abrupt weer aardig terug op aarde, ik tob een beetje of ik nog meer wiet wil roken om weer een wat dieper plateau op te zoeken maar besluit dat het beter is het lekker hier bij te houdenn om straks om 9 uur nog een beetje nuchter thuis te kunnen komen en er straks nog wel even één te roken als mijn ouders naar bed zijn voor ik naar bed ga. Ik loop nog een oneindigheid rondjes door het rivierlandschap en ga wanneer het donker begint te worden weer richting de stad. Ik ben helemaal content met gewoon in mezelf gekeerd, te kunnen nadenken en van muziek te kunnen genieten in deze staat van zijn. Tegen 7 heb ik wel aardig zin om naar huis te gaan maar blijf toch geforceerd rondjes lopen omdat ik zo nuchteer mogelijk thuis wil komen en dus gewoon tijd wil rekken tot 9 uur. Het is aardig saai en ik ben er wel klaar mee maar ik voel me alsnog harstikke goed en heb er geen problemen mee. Tegen half 9 pak ik mijn fiets en fiets ik met verkrampte, uitegeppute benen naar huis.
Ik kijk thuis nog even wat youtube en netflix, drink een biertje en rol een flinke pure joint om te roken als mn ouders naar bed zijn. Ik rook deze in de tuin op en integendeel tot vanmiddag geniet ik nu echt van het roken en ga ik satsified weer naar boven. Het is niet meer intens trippy zoals vanmiddag maar ik ben onvoorstelbaar hoog in de wolken. Ik heb kramp in mijn kaken van het lachen en geniet met volle teugen van hoe intens de bodyhigh is. Hett is haast een soort droomachtig, trippy coma. Na twee uur lang genieten gooi ik het licht uit en val ik snel in een enorm diepe, droomloze slaap.
Vanochtend gezellig met zijn allen ontbeten, een flinke joint gerookt, mijn hele kamer schoongemaakt in een heerlijke stonede afterglow bui onder het genot van een heerlijk muziekje en nu op mn gemakje dit report geschreven. Voel me weer compleet verfrisd en helder, hier deed ik t voor. Heb zelden zo diep genoten en betekenis gehaald uit een trip als deze.
Groeten
