Ik heb begin januari spacecake gebruikt, ik had al een paar keer xtc gebruikt toen en ook regelmatig geblowd, totaal niet over ingelezen dus ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, gewoon de effecten van blowen maar dan wat sterker of zo.
Niet dus, heb wel gemerkt dat het behoorlijk heftig spul is (bij mij in ieder geval) vandaar dat ik besloten heb om mijn ervaring toch nog hier te delen - ondanks dat het 4 maanden later is.
Goed, we waren met de hele klas (8 personen, heb maar een kleine klas, 6 meisjes, ik en een andere jongen) naar een beurs geweest vanuit school, het was nog niet laat toen we in Nijmegen terug kwamen dus we besloten om nog even in de stad te blijven.
Op een persoon na woont overigens niemand in Nijmegen van ons, maar het was de laatste stop voor we weer bij school zouden zijn.
Het was toen een uur of 15:00, max. 15:30 denk ik.
Van tevoren hadden we het al wel over spacecake gehad en om het eens met een paar te gebruiken, maar opeens kwam een jongen uit mijn klas dus op het idee om dat nu te doen.
We waren met een gezellig groepje, we hadden tijd zat, mooi moment dus.
De rest vond het ook goed (op 2 meisjes na).
Hij dus samen met een meisje uit mijn klas de spacecake gehaald en die hebben we opgegeten.
Ik had een plakje op en nog een beetje van een meisje dat het niet helemaal hoefde.
Ongeveer twintig minuten later zijn we naar de McDonalds gegaan om wat te eten, ik denk dat we hier zo'n driekwartier hebben gezeten.
Die andere jongen uit mijn klas, M., was al erg lacherig, de rest begon het ook al te voelen maar ik merkte nog helemaal niks behalve dat het heel grappig klonk als de ijzeren klep van de prullenbak dicht viel.
Toen we ons eten bijna op hadden voelde iedereen het eigenlijk wel, plotseling trok een meisje, V., spierwit weg en kreeg erge hartkloppingen. Ze werd helemaal niet goed en ging snel naar de wc toe samen met een ander meisje.
Ik maakte me wel wat zorgen, maar M. vond het blijkbaar supergrappig en hij kwam niet meer bij. Het enige wat hij kon roepen was "V. gaat dood V. gaat dood!" om vervolgens een verschrikkelijke lachbui te krijgen. Hij deed zijn best om tussendoor zijn excuses te maken en te zeggen dat hij het erg vond en er niks aan kon doen, maar het lukte hem gewoon bijna niet door het lachen.
Dit werkte erg aanstekelijk en eindelijk begon ik het dan een heel klein beetje te voelen.
Afijn, met V. ging het weer wat beter en we besloten te gaan.
We hebben een tijdje op een bankje gezeten en terwijl iedereen het goed voelde merkte ik helemaal niets meer dan een klein beetje lacherig, vond het erg tegenvallen.
V. ging opeens weer bad dus M. en twee anderen besloten naar huis te gaan en namen V. mee om haar thuis af te zetten.
Ik heb daar nog een klein half uurtje gezeten met de drie overgebleven meisjes en toen besloten we om ook maar te gaan, ik was erg teleurgesteld dat ik niks van de cake gevoeld had.
Het was toen denk ik 17:30 uur.
Maar toen gebeurde het.
Onderweg van het centrum naar het station werd ik opeens ontzettend draaierig, ik begon te wankelen en ben maar even gaan zitten, na 5 minuutjes zijn we weer doorgelopen maar ik liep nog steeds alsof ik een krat bier naar binnen had gewerkt.
Niks voelde goed aan, de mensen om ons heen leken allemaal vijandig en ik heb nog nooit zo'n ontzettend droge mond gehad.
Uiteindelijk hield ik het niet meer en ben ik maar een supermarkt ingelopen om een flesje water te kopen, dit voelde echt niet fijn want iedereen voelde nog steeds vijandig, kassameisje keek me ook raar aan.
Uiteindelijk aangekomen op het station en ik kreeg het gloeiend heet en begon heel erg te zweten, ik werd ook misselijk.
Tussendoor had ik trouwens ontzettende lachbuien waardoor het op de anderen overkwam alsof ik me goed voelde maar dit was totaal niet het geval, irriteerde me ook mateloos aan die lachbuien. Maar ik kon, wou gewoon niet praten, kreeg geen woord uit m'n keel dus kon niet vertellen hoe kut ik me voelde.
Tot overmaat van ramp zat te trein ook nog eens stampvol, of ja toen wij de trein in stapten hadden we nog een zitplaats maar als we 5 minuten later waren geweest hadden we moeten staan.
Toen we door de trein liepen op zoek naar vrije stoelen werd ik echt helemaal gek, de trein stond stil maar het leek net alsof we 100 km/u reden en heel veel scherpe bochten maakten, ik liep dan ook ontzettend traag en hield me goed vast aan de stoelen wat weer veel rare blikken opleverde.
De reis terug leek vervolgens uren te duren terwijl het in werkelijkheid maar 20 minuten maximaal was, schuin tegenover me zat een onbekend meisje en ik had nog steeds die zieke lachbuien tussendoor net als de drie meisjes die bij me waren, maar niemand zij iets dus dit moet er erg apart uit hebben gezien, uiteindelijk werkte het zo aanstekelijk dat het onbekende meisje ook de slappe lach kreeg
Toen we op het station aan kwamen voelde ik me ineens nog veel misselijker als daarvoor en met de drie anderen heb ik een hele tijd gewoon stil gezeten op het uitgestorven station, niemand zij een woord. Ik denk dat we hier ongeveer een half uurtje hebben gezeten maar voor mijn gevoel was het vier uur verder toen ik besloot naar huis te fietsen, ik dacht ook serieus dat het midden in de nacht was.
Misschien niet verstandig dat ik toen een dik 12 kilometer alleen naar huis ben gefietst terwijl ik me nog steeds ontzettend kut voelde, duizelig was en misselijk maar daar dacht ik op dat moment helemaal niet over na.
Op de fiets knapte ik wel weer wat op gelukkig, toen ik thuis kwam maar meteen gaan slapen en de dag daarna was ik nog wat misselijk maar dat was alles gelukkig.
Het was dus een heftige trip en het duurde ook heel lang voordat het spul eenmaal werkte, had echt niet verwacht dat ik hier zo heftig op zou reageren.
Zie nu wel dat het een veel langer verhaal is geworden als in eerste instantie de bedoeling was, hopelijk leest het wel goed weg :P
Niet dus, heb wel gemerkt dat het behoorlijk heftig spul is (bij mij in ieder geval) vandaar dat ik besloten heb om mijn ervaring toch nog hier te delen - ondanks dat het 4 maanden later is.
Goed, we waren met de hele klas (8 personen, heb maar een kleine klas, 6 meisjes, ik en een andere jongen) naar een beurs geweest vanuit school, het was nog niet laat toen we in Nijmegen terug kwamen dus we besloten om nog even in de stad te blijven.
Op een persoon na woont overigens niemand in Nijmegen van ons, maar het was de laatste stop voor we weer bij school zouden zijn.
Het was toen een uur of 15:00, max. 15:30 denk ik.
Van tevoren hadden we het al wel over spacecake gehad en om het eens met een paar te gebruiken, maar opeens kwam een jongen uit mijn klas dus op het idee om dat nu te doen.
We waren met een gezellig groepje, we hadden tijd zat, mooi moment dus.
De rest vond het ook goed (op 2 meisjes na).
Hij dus samen met een meisje uit mijn klas de spacecake gehaald en die hebben we opgegeten.
Ik had een plakje op en nog een beetje van een meisje dat het niet helemaal hoefde.
Ongeveer twintig minuten later zijn we naar de McDonalds gegaan om wat te eten, ik denk dat we hier zo'n driekwartier hebben gezeten.
Die andere jongen uit mijn klas, M., was al erg lacherig, de rest begon het ook al te voelen maar ik merkte nog helemaal niks behalve dat het heel grappig klonk als de ijzeren klep van de prullenbak dicht viel.
Toen we ons eten bijna op hadden voelde iedereen het eigenlijk wel, plotseling trok een meisje, V., spierwit weg en kreeg erge hartkloppingen. Ze werd helemaal niet goed en ging snel naar de wc toe samen met een ander meisje.
Ik maakte me wel wat zorgen, maar M. vond het blijkbaar supergrappig en hij kwam niet meer bij. Het enige wat hij kon roepen was "V. gaat dood V. gaat dood!" om vervolgens een verschrikkelijke lachbui te krijgen. Hij deed zijn best om tussendoor zijn excuses te maken en te zeggen dat hij het erg vond en er niks aan kon doen, maar het lukte hem gewoon bijna niet door het lachen.
Dit werkte erg aanstekelijk en eindelijk begon ik het dan een heel klein beetje te voelen.
Afijn, met V. ging het weer wat beter en we besloten te gaan.
We hebben een tijdje op een bankje gezeten en terwijl iedereen het goed voelde merkte ik helemaal niets meer dan een klein beetje lacherig, vond het erg tegenvallen.
V. ging opeens weer bad dus M. en twee anderen besloten naar huis te gaan en namen V. mee om haar thuis af te zetten.
Ik heb daar nog een klein half uurtje gezeten met de drie overgebleven meisjes en toen besloten we om ook maar te gaan, ik was erg teleurgesteld dat ik niks van de cake gevoeld had.
Het was toen denk ik 17:30 uur.
Maar toen gebeurde het.
Onderweg van het centrum naar het station werd ik opeens ontzettend draaierig, ik begon te wankelen en ben maar even gaan zitten, na 5 minuutjes zijn we weer doorgelopen maar ik liep nog steeds alsof ik een krat bier naar binnen had gewerkt.
Niks voelde goed aan, de mensen om ons heen leken allemaal vijandig en ik heb nog nooit zo'n ontzettend droge mond gehad.
Uiteindelijk hield ik het niet meer en ben ik maar een supermarkt ingelopen om een flesje water te kopen, dit voelde echt niet fijn want iedereen voelde nog steeds vijandig, kassameisje keek me ook raar aan.
Uiteindelijk aangekomen op het station en ik kreeg het gloeiend heet en begon heel erg te zweten, ik werd ook misselijk.
Tussendoor had ik trouwens ontzettende lachbuien waardoor het op de anderen overkwam alsof ik me goed voelde maar dit was totaal niet het geval, irriteerde me ook mateloos aan die lachbuien. Maar ik kon, wou gewoon niet praten, kreeg geen woord uit m'n keel dus kon niet vertellen hoe kut ik me voelde.
Tot overmaat van ramp zat te trein ook nog eens stampvol, of ja toen wij de trein in stapten hadden we nog een zitplaats maar als we 5 minuten later waren geweest hadden we moeten staan.
Toen we door de trein liepen op zoek naar vrije stoelen werd ik echt helemaal gek, de trein stond stil maar het leek net alsof we 100 km/u reden en heel veel scherpe bochten maakten, ik liep dan ook ontzettend traag en hield me goed vast aan de stoelen wat weer veel rare blikken opleverde.
De reis terug leek vervolgens uren te duren terwijl het in werkelijkheid maar 20 minuten maximaal was, schuin tegenover me zat een onbekend meisje en ik had nog steeds die zieke lachbuien tussendoor net als de drie meisjes die bij me waren, maar niemand zij iets dus dit moet er erg apart uit hebben gezien, uiteindelijk werkte het zo aanstekelijk dat het onbekende meisje ook de slappe lach kreeg
Toen we op het station aan kwamen voelde ik me ineens nog veel misselijker als daarvoor en met de drie anderen heb ik een hele tijd gewoon stil gezeten op het uitgestorven station, niemand zij een woord. Ik denk dat we hier ongeveer een half uurtje hebben gezeten maar voor mijn gevoel was het vier uur verder toen ik besloot naar huis te fietsen, ik dacht ook serieus dat het midden in de nacht was.
Misschien niet verstandig dat ik toen een dik 12 kilometer alleen naar huis ben gefietst terwijl ik me nog steeds ontzettend kut voelde, duizelig was en misselijk maar daar dacht ik op dat moment helemaal niet over na.
Op de fiets knapte ik wel weer wat op gelukkig, toen ik thuis kwam maar meteen gaan slapen en de dag daarna was ik nog wat misselijk maar dat was alles gelukkig.
Het was dus een heftige trip en het duurde ook heel lang voordat het spul eenmaal werkte, had echt niet verwacht dat ik hier zo heftig op zou reageren.
Zie nu wel dat het een veel langer verhaal is geworden als in eerste instantie de bedoeling was, hopelijk leest het wel goed weg :P
